17 Μαρ 2008

ΕΡΩΤΙΚό



Έζησα, άραγε, πριν σ'αγαπήσω;

Μέσα στο στήθος μου ανάσαινε ποιός;
Ποιός περιέφερε τα βήματά μου, σε ποιούς δρόμους;
Ποιός υπέφερε τη μοναξιά μου, με ποιούς τρόμους;

Έζησα, άραγε, πριν σ'αγαπήσω;

Και αν σε χάσω, σε ποιόν ξένο θα ξεφτίσω;



Φθινόπωρο 2004

Photo: Love_in_their_Eyes by Photodude8402 @ deviantart.com

6 σχόλια:

η ψυχη μου το ξερει είπε...

Αυτή η υποταγή τελικά,είναι όλη η μαγεία!

Καλό βραδάκι:))

http://kulturosupa.pblogs.gr/ είπε...

Εξαιρετικο

aeritzis είπε...

Μέσα σε έξι σειρές τόση αλήθεια...
Αλίμονο σε όποιον δεν την έχει ζήσει..

sikelia είπε...

Πριν νιώσεις, υπάρχεις. Ανέμελα, βιαστικά, επιπόλαια.
Όταν μπει μέσα σου, γεννιέσαι. Γελάς, κλαις, θυμώνεις, ζηλεύεις, δίνεσαι. Απολαμβάνεις.
Όταν χάσεις το δικαίωμα να ονειρεύεσαι, αρχίζεις να σε ψάχνεις. Δακρύζεις από μια τρυφερή ανάμνηση που έμεινε άρωμα στο λαιμό σου. Χαμογελάς που είχες την τύχη να (το) ζήσεις. Αναρωτιέσαι αν θα είσαι ο ίδιος / η ίδια ποτέ ξανά.

Μαύρος Γάτος είπε...

Καλησπέρα φίλοι...

Ποτέ μην λές ποτέ, αλλά ως πότε;

Σ:ο/

Red Garland είπε...

Γάτε, εσύ το έχεις γράψει αυτό? Μου φαίνεται τόσο απίστευτα γνώριμο, που έχω μείνει άφωνος.