τΟυ ανέμΟυ

τΟυ ανέμΟυ

τί να σού πω να μ' αγαπήσεις

τί να σού πω να μού χαρίσεις

ένα φιλί, ένα παιδί, μιάν ανεμώνα

έναν παυσίλιπο χειμώνα

<μ<

κατάΔικος στο άΔικο

 σα θερμαστής σ' αιώνιο γκαζάδικο

ταξίδεψα τον πόνο μου, και κήδεψα το χρόνο μου

μα κράτησα, θυμήσου, 

στα χέρια μου, για λίγο,

το κορμί σου

και είδα μές στα μάτια σου να λιώνουν τα κομμάτια μου

μαζί σου

<μ<

σΥν+

Είμαστε οι άνθρωποι επιπλέοντα νησιά

που παραδέρνουμε στα βίτσια των Ανέμων:

αν τύχει και συμπλησιάσουμε

πρέπει να είμαστ' έτοιμοι

και να συγκρουστούμε.

<μ<

r u haPpy

κι έχει παγώσει ο χρόνος

χωρίς εσένα

<μ<

γαΛήνη

«Αν έχεις γευτεί ποτέ σου δάκρυα, θα ξέρεις, πως είναι φτιαγμένα από Θάλασσα
κι αν έχεις γευτεί ποτέ σου Θάλασσα- θα ξέρεις, ε; πως είναι φτιαγμένη 
από δάκρυα.»

Ανοίγονταν κάθε πρωί, και κάθε βράδυ, στο Πέλαγος, με το πρώτο φως της Αυγής, με το τελευταίο φως του δειλινού- βαθιά, πέρα απ’ όλες τις σημαδούρες, κι απ’ όλα τα ανθρώπινα σημάδια. Ανοίγονταν βαθιά, με κάθε καιρό- με καλοσύνη, με αέρα, με κύμα, με βροχή. Οι κουτσομπόλες της γειτονιάς, που είχαν ήδη πιάσει δουλειά,  τον παρατηρούσαν από τα παράθυρά τους κι από τα μπαλκόνια τους, και νόμιζαν πως είναι απλά τρελλός- δεν ήξεραν πως πήγαινε εκεί, στα βαθιά- βαθιά, για να βάζει τα κλάματα, με τη φωνή, με γοερούς λυγμούς, κοιτώντας προς τα βαθιά, για να μην τον βλέπουν, και να μην τον ακούν. Και πως όταν είχε πια ξεσπάσει, κι είχαν κοπάσει οι λυγμοί, έλεγε μια ΄παιδική προσευχή:

«Θάλασσα, πάρε μου τη λύπη
από το πρώτο καρδιοχτύπι
ως το στερνό
Θάλασσα, πάρε μου τη φρίκη
για το εφήμερο, το λίγο
το σκοτεινό.»

Ώσπου, ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι ούτε άστρα, στη μέση του Πέλαγου, χτες βράδυ, ας πούμε, αγάπησε τον εαυτό του- με τις ψηλές του προσδοκίες, τον ατυχή του εκλεκτισμό, τις ουτοπικές του εμμονές- την άρρωστη λατρεία του για την Αλήθεια, το άκαμπτο μίσος του για την υποκρισία- με τα επαναλαμβανόμενά του λάθη, τα επαναλαμβανόμενά του «λάθη», με τις δολοφονημένες του σχέσεις αίματος, τις προδομένες του φιλίες, τους ατυχείς του έρωτες.

Τίποτα. Γαλήνη.

διακεκαυΜένη ζΩή

Ξέχνα τους συνήθεις ύποπτους, είναι όλοι τους ένοχοι, αλλά με συνήθεις τρόπους. Ψάξε τους συνήθως ανύποπτους, είναι ένοχοι σε πιο κρυφές, πιο πρωτότυπες, και πιο ενδιαφέρουσες (ανα)τροπές. Κι υπάρχει, υπάρχει Νέμεση, να το ξέρεις- το μεσημέρι του Αυγούστου, ας πούμε, καίει Δίκαιους και Άδικους. αδιακρίτως- αδιάκριτα καλύπτει κάθε γωνιά, με τσαμπουκά τρυπώνει σε κάθε δωμάτιο- κι αν τυχόν τολμήσεις και προσπαθήσεις να το κλέισεις απ' έξω, το πληρώνεις επιπλέον, και ακριβά.

Μην ψάχνεις, μη ζητάς Δικαιοσύνη.

Μόνο Σκιά.

<μ<

au "ciEl d' oRan"

Θα σε περιμένω στο Ρεστοράν "Λε Σιέλ Ντ' Οράν", Αγάπη μου, στις εννιά, την ώρα που θα δύει ο ήλιος, να σού πώ ένα μυστικό: Σε κάθε χώρα, σε κάθε καιρό, σε κάθε φρίκη, υπάρχει "όμορφος" κόσμος που περνάει καλά. Υπάρχουν πλούσια σκυλιά που η ζωή τους αξίζει πολύ περισσότερο από φτωχά παιδιά, στον ίδιο τόπο, όχι πολύ μακριά μεταξύ τους- αν βάλουμε και την διάσταση της απόστασης, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο... ασύμμετρα. Ασύμμετρα με τις ιδέες μας, δηλαδή, ή μάλλον, με τις ψευδαισθήσεις μας. Γιατί ποτέ ο Κόσμος δεν υπήρξε, αυτό που λέμε, "Δίκαιος", πόσο μάλλον ο άνθρωπος. Μια φαινάκη είναι η Δικαιοσύνη, ή μάλλον, μια Ελπίδα.

Κι όπως θα πίνουμε εμείς το κρασάκι μας, Αγάπη μου, και θ' απολαμβάνουμε τις λιχουδιές μας, θαυμάζοντας τη Θάλασσα, και το Ηλιοβασίλεμα, άθώοι θα σφαγιάζονται, και παιδιά θα πεθαίνουν από πείνα, Αγάπη μου- κι αύριο, θα σφαγιαζόμαστε εμείς, και τα δικά μας τα παιδιά θα πεθαίνουν από πείνα, κι άλλοι θα πίνουν το κρασάκι τους αμέριμνοι-

Μην κλαις- δε φταις- κι αν φταις, πάλι μην κλαις- δεν ωφελεί.

πρωιΝό

Μπορούμε ακόμα ν' αγαπηθούμε. Θα έχεις μακριά μαλλιά, και θα μυρίζεις έρωτα. Θα έχω μακριά τη μοναξιά, και θα μυρίζω ελπίδα. Στα μάτια σου θα ψάχνω το μέλλον, στα μάτια μου θα κρύβω το παρελθόν.

Μπορούμε ακόμα ν' αγαπηθούμε, πολύ

<μ<

μέΡες του ιούΛη

Μέρες καυτές που θέλω νά 'μαι-

αγάπη μου, μόνο μαζί σου

να λιώνω, και να καίγομαι, γυμνός 
επάνω στο καυτό 
κορμί σου

θαλαΣΣινό

Λιώσαμε τον παπαφίγκο

κι όρτσα, με τον κόντρα φλόκο,

ταξιδεύουμε, και πάμε

προς τη χώρα των ανθρώπω

που τη λένε "Ευτυχία"-

-αχ! Θ' αντέξει 

η σκαμπαβία;

<μ<

ύσΤερα, έΔυσε σΤο σούνΙο

Είναι μια δεντροσειρά στο Μάντσεστερ, που τη χαϊδεύει απαλά- πολύ απαλά, το απόγευμα, μετά τη βροχή- μα καίει υπερβολικά πολύ, το μεσημέρι- στην Αϊτή- κι αν στην Κοπεγχάγη κάνουν μήνες να Τον δουν- καίνε ακόμα οι Αζέροι τις αρχαίες τους φωτιές, και Τον τιμούν- λιώνει τη Μόσχα τον Ιούλιο, κι οι Ρώσοι πίνουν καυτό τσάι- κι όλοι μαζί, στριμώχνονται στην Οία, κάθε δειλινό- για να Του πουν γκουντμπάι- 

θυμάσαι, τότε που ξενυχτήσαμε ερωτευμένοι στην Αντίπαρο, ως την Ανατολή; Ύστερα έδυσε στο Σούνιο, και όλα είχαν

ξεχαστεί

χαμόΓελο

Χαμογελώ, γιατί θα 'ρθεί- σκέψου! το Καλοκαίρι

Χαμογελώ, γιατί θα 'ρθεις, Αγάπη, και εσύ

Θα είμαι 'δώ; Θα είμαι 'γώ; Ποιός ξέρει, ποιός να ξέρει

Χαμογελώ, γιατί θα είναι

η Ζωή

<μ<

ασΤραπή

"Καθαρή αστραπή ουρανό δε φοβάται"

σού 'χα πει- πώς γελούσες, τότε που

μ' αγαπούσες!

<μ<

έΙ

έι, καραβάκι

αγάπησε τη Θάλασσα

που ταξιδεύεις

<μ<

με τον τρόΠο του ν.κ.

"ταξίδεψες, βροχούλα μου, κι έγινες καταιγίδα

πώς να σε φτάσω, που γυμνός ακόμα κολυμπώ

στο Κιριμπάτι μιαν αυγή, μια νύχτα στη Χαλκίδα

ίσως πατήσω τη στεριά, ίσως λευτερωθώ "

το κυΝήγι του γάΤου

...κάποτε, κουρασμένος, αποφάσισα να σε κυνηγήσω σαν γάτος- ξέρεις πώς κυνηγάει ο γάτος; Ξαπλώνεται φαρδύς-πλατύς, κλείνει τα μάτια, σα να κοιμάται, και περιμένει υπομονετικά το θήραμά του, να περάσει ανύποπτο μπροστά του, για να τ' αρπάξει, με τα κοφτερά του νύχια.

Άραξα, περίμενα, περίμενα, περίμενα- πέρασες-

-δεν είχα νύχια.

<μ<

διευκκρίΝιση

να ξέρεις, όταν λέμε "έρωτας" εννοούμε φωτιά- εννοούμε παρανάλωμα- εννοούμε φλόγες πριν, στάχτες μετά- κι από τις στάχτες να γεννιέται- κάτι νέο

και με ρωΤάς

και με ρωτάς σε ποιές γωνιές του Κόσμου έχω πάει- πόσο μακριά σου έχω ταξιδέψει- πουθενά δεν έχω πάει- καθόλου δεν έχω ταξιδέψει- αφού δεν ήσουνα Εσύ- μαζί μου.

<μ<

γαλάΖιο

ξέρεις, έχω αλλάξει, από Τότε- από την πολλή Θάλασσα, έγιναν τα μάτια μου γαλάζια- 

<μ<

αΛΛού

Ξεκινώ, σαν τους παλιούς θαλασσοπόρους, να διασχίσω τους απέραντους ωκεανούς που μας χωρίζουν, για να σ' εξερευνήσω- κι ας μην ξέρω καν αν υπάρχεις- με τόλμη και με παλαβομάρα, μ' ελπίδα και τρόμο- και θ' αποβιβαστώ, μετά από καιρό, στ' ανεξερεύνητα νησιά σου, κι ας μ' έχει ξεσκίσει στο μεταξύ ο ήλιος, η δίψα, το σκορβούτο, η αμφιβολία- και θα νομίζω πως βρίσκομαι αλλού- θα γνωρίσω σιγά σιγά τις κρυμμένες σου Ηπείρους, θα λεηλατήσω τους θησαυρούς σου, θα σού δώσω τους δικούς μου- και πάντα, πάντω θα νομίζω- πως βρίσκομαι αλλού.

<μ<