μώΒ

Δεν έλπιζα να ζω μόνο χαρές

μα πώς μπορώ να κουβαλώ μονάχα

πόνους;


art by Robert και Shana ParkeHarrison

νυχτεριΝό

"έλπιζε κάθε βράδυ σ' ένα όνειρο 

πάλευε το πρωί μ' έναν ακόμα

εφιάλτη" 

<μ<

Eugène Thivier (1845-1920), "Le Cauchemar"

musée des Augustins, Toulouse

Θά Λ α ΣΣ α Ο κτ ώ Β Ρ η

Θά Λ α ΣΣ α Ο κτ ώ Β Ρ η

Δεν είναι σαν τη Θάλασσα του Ιούλη, λεία. Δεν είναι σαν τη Θάλασσα του Αυγούστου, εύκολη. Δεν είναι σαν τη Θάλασσα του Σεπτέμβρη, απαθής. Δεν είναι για όλους.

Η Θάλασσα του Οκτώβρη είναι ταραγμένη, αφρισμένη, αφηνιασμένη. Η Θάλασσα του Οκτώβρη είναι ζωντανή. Η Θάλασσα του Οκτώβρη είναι για Λίγους.

Μοιάζει απόμακρη, παγωμένη, μα είναι ζεστή και παθιασμένη. Σε περιμένει να την κολυμπήσεις. Σε περιμένει να τής κάνεις έρωτα. Αρκεί να το τολμήσεις.

Θα σ’ αποτρέψει η έρημη παραλία, με τα γυαλόξυλα και τα φύκια. Θα σε τρομάξουν οι πρώτες σταγόνες της βροχής. Θα σ’ εμποδίσει ο παγερός, ζηλιάρης Άνεμος.

Αν όμως τολμήσεις να γυμνωθείς και να βουτήξεις, η Θάλασσα του Οκτώβρη θα σε τυλίξει στα σμαραγδένια της κύματα, και θα σ’ ανταμείψει με χίλια χάδια, με χίλια φιλιά, με χίλιους σμαραγδένιους οργασμούς.

Θα τολμήσεις;

μ

ΑΠοχαιΡετισΜός Στο καλοΚαίρι

Στη Σιθωνία, ανάμεσα Αη-Γιάννη και Κωβιού, φάτσα στη ζαφειρένια Θάλασσα, πάνω στα λευκά, ορθά, σμυριδένια βράχια, είναι χαραγμένη, ανεξίτηλα, η ξεχασμένη ιστορία ενός πανάρχαιου Λαού  Ανέμων και Κυμάτων.

Κανένας ως τώρα δεν έχει καταφέρει να την αποκρυπτογραφήσει, κανένας δεν την έχει διαβάσει, κανένας δεν την γνωρίζει, εκτός από κάτι  αργόσχολους, αθυρόστομους, περιπαίκτες γλάρους.

Αν τυχόν και ξέρεις τη γλώσσα τους, και τους ρωτήσεις  τί λένε, για ποιό πράγμα μιλούνε, επιτέλους,  τούτα τα βράχια, θ' αντικρώξουν χαχανίζοντας: 

"μα, 
για Έρωτα και για Θάνατο, φυσικά- 
για τί άλλο;"

Από Τρίτη βροχές

μ

ΚαΤάΠΟΛΑ-ΧώΡΑ

Άνεμε, που μ' εμποδίζεις ν' ανεβώ την ανηφόρα

μόλις περάσω τη φουρκέτα, πίσω μου, θα με βοηθάς

άντε γαμήσου! δεν χρειάζομαι ούτε το ένα

ούτε τ' άλλο.

μ

Αμοργός

Πήγες να με χαϊδέψεις, το χάδι σου- σκόνταψε πάνω σε παλιές πληγές- "μη φοβάσαι", σού είπα- έχει ακόμα χώρο για καινούργιες...




μ
26 Αυγούστου 2011
photo by Armene

ΑΣΤΡΙΚό

Όταν θα δύσει ο Αντάρης

θέλω να έρθεις να με βρεις

στην αγκαλιά μου να κρυφτείς-

θέλω να έρθεις να με πάρεις

στην αγκαλιά σου σαν Παιδί

και να μού πεις ψιθυριστά,

σ’ όλο το Σύμπαν ν’ ακουστεί:

«έπρεπε νά μαστ' από Πάντα

Αγάπη μου παλιά, μαζί»

\μ/

Αμοργός, 25 Αυγούστου 2011

Στο ΠανηΓύρι τοΥ άΗ-ΚαρΔιά

Σαν εκκλησάκι φωτισμένο μες στη Νύχτα

που γιορτάζει μιαν αρχαία αναφορά

έτσι γλυκαίνεται η καρδιά μου με χαρά

σαν σε θυμάται

μ

ΩταΚουΣτέΣ

"Α, μικρό, ασήμαντο,

τιποτένιο πλασματάκι"

είπε ο άνθρωπος στο μερμήγκι

τ' άκουσε η Θάλασσα και κάγχασε

τ' άκουσε η Γη και σείστηκε

τ΄ άκουσε κι ο Ήλιος, ο Ήλιος, κι ούτε
που νοιάστηκε.

μ

ΥπεΡΦυΣικό

υπάΡχουΝ δρόΜοι στοιΧειωμΈνοι

είνΑι οι δΡόμοι ποΥ δεν πήΡαμε

γιΑ πάΝτα ανεΞερεύνηΤοι

γΙα πάντΑ σκοτεΙνοί.

μ

photo: "Take Me To The Northern Lights" 

by ineedchemicalx

ΦΕΓΓΑΡόΠΛΗΚΤΟΣ

όπου κι αν πάω η Σελήνη θα με βρει

όπου και  να κρυφτώ θα είναι κει, να με δικάσει

και θά 'ναι η Τιμωρία μια Ευχή

που θά 'χει πιάσει!

μ

Πανσέληνος Αυγούστου 2011

ΣχεδόΝ ΠανσέΛηνοΣ

Πρώτα έδιωξα τις παλιές μου Αγάπες:

εισέβαλαν ξεδιάντροπα στον ύπνο μου και ξαναζούσαν

φύτευαν Όνειρα στον ξύπνιο μου, μού κουβαλούσαν

 Παιδιά μου που ποτέ δεν θα γεννούσαν

Ύστερα σχόλασα τους φίλους που μού είχαν απομείνει

ούτε που το κατάλαβαν, είχαν από καιρό μακρύνει,

χαμένος ο καθένας στις ιδιωτικές του έγνοιες

Τέλος, σουτάρισα τους συγγενείς μου

δεν ήταν δύσκολο, εδώ αδέρφια σφάζονται,

παιδιά δολοφονούν γονείς, κι αντίστροφα

-δεν είναι μίσος πιό βαθύ από το ίδιο αίμα 

...

Μόνο η Μάνα μου δεν έλεγε να φύγει

έκλαιγε και χτυπιόταν, και με μάλωνε:

«Σε γέννησα Ελπίδα, όχι Θάνατο

σε βύζαξα Λιοντάρι, όχι Ασβό

σ' ανάθρεψα να πολεμήσεις για το Φώς!»

«Μητέρα, άφησε με- δυστυχώς

είμαστε λίγοι και δειλοί- η Σελήνη πάντα λειψή

κι ο Ήλιος είν' εχθρός- φύγε κι εσύ

άσε με να πεθάνω  ως αρμόζει,

Μοναχός»

μ

Photo: "Love_you_to_death" by alephunky

ΣΙΒΥΛΛΙΚόΝ

Σε μιαν απροσδιόριστη Έποχή, σε κάποιο Νησί σου, θα δεχτείς να με φιλοξενήσεις- θά’ναι Δροσερά στον Κήπο σου, το ιταμό Κορμί σου, γεμάτο απρόσμενες Ηδονές- μα είναι Γραμμένο σε πανάρχαια, Ματωμένα Βιβλία, πως τα μεγάλα Θαύματα του Ίμερου κρατάνε Νύχτες τρεις- την τέταρτη Μέρα θα με προδώσεις, και θα με διώξεις σα Σκυλί- την τέταρτη Νύχτα θα με παρακαλάς να Επιστρέψω- όπως Είμαι- και θ’αρνηθώ, κι εσύ θα Φρίξεις- κι όταν δεχτώ, δε θά ‘σαι πια Εσύ- μα μην ακούς, ό,τι Ραγίσει ξανακολλάει, μην Τους ακούς- κι είμαστε μείς η Κόλλα, ή ένα Παιδί, μπορεί- δε σού τα λέω όλ' αυτά για να σε τρομάξω- για να μ’Αγαπήσεις σού τα λέω- μπας και Ξημερώσεις Φώς.


μ


photo by sophonisba@deviantart

σΤο ΝαυάΓιο τηΣ ΕπανωΜής

Σαρανταένα χρόνια πριν, είχε διαφορά

"Φορτηγίδα Άγιος Αντώνιος, Λ.Θ. 2012" και "ναυάγιο"

μα σήμερα, ακόμα περισσότερη

"σωρός από παλιοσίδερα" και "Ναυάγιο"

μ

όΛΑ

Όλα είν' εδώ,

αρκεί να τα προσέξεις

Όλα μπροστά σου

τολμάς να κοιτάξεις;

όλα δικά σου

αν δεν τα τρομάξεις

...

Όλα περνούν

αρκεί να τ΄αντέξεις

μ

Κι όσο πολεμώ τη Φθορά

τόσο η Φθορά με πολεμά
κι ακόμα λίγο

ευτυχώς, δεν υπάρχει αγωνία

για την έκβαση της Μάχης-

μ

6/8/2011

photo by Ollapus@deviantart (edited)

ΝέμεΣις

…ύστερα, πίσω από το Αρχαίο τους Κάστρο, βγήκε τελικά ένα αποτρόπαιο κάτι, σαν Φεγγάρι- τόσο μεγάλο, τόσο κόκκινο, τόσο λερό, σαν χαλασμένο αίμα, που όλοι πίστεψαν πως ήρθε πια στα σίγουρα το Τέλος, και άρχισαν να πέφτουν στα γόνατα, και να μετανιώνουν για τις ασήμαντες πράξεις τους, και για τις αξιογέλαστες παραλείψεις τους, και να κλαίνε, και να παρακαλάνε για Έλεος- όταν όμως πέρασαν οι ώρες, και δε φάνηκε κανένας Άγγελος Τιμωρός, και δεν έλαμψε καμμία Πύρινη Ρομφαία, και δεν ξέσπασε κανένα Θεϊκό Μένος, κι από την Ανατολή άρχισε δειλά δειλά να σπάει το Σκοτάδι, και να χαράζει η Νέα Μέρα, τότε αλάφιασαν τελείως, κι άρχισαν, Δίκαιοι και Άδικοι, να βυθίζουν οι ίδιοι τα μαχαίρια τους στο στήθος τους, και στο στήθος των παιδιών τους, κι έπεφταν σαν ποντίκια όλοι μαζί από τις ψηλές επάλξεις, κι από τους άγριους γκρεμούς, κι έβαζαν στο λαιμό τους θηλιές, και μόνοι τους κρεμιόταν- ώσπου δεν έμεινε πιά σχεδόν κανένας τους Ζωντανός, μόνο κάτι μωρά, που σπαρταρούσαν στο κλάμα 

τόσο πολλή ανάγκη είχαν, οι άνθρωποι εκείνοι, λίγη Δικαιοσύνη

μια κάποια Τιμωρία

μ

ύΣτεΡα

Σαν ένα σπίτι που δε μένει πια κανείς

όζει η αλήθεια που δεν τόλμησες να ζεις

"κι αν μες  στη ζούγκλα
δεν υπήρξες αγρίμι
εσύ το διάλεξες, και
ρέστα μη ζητάς

κι αν η ζωή σου
δεν είναι παιχνίδι
φταίει πού τό'χεις
χάσει ήδη- από παιδί
σταμάτα 
να πονάς"


έρχομαι φεύγεις με κοιτάς δε σε κοιτώ

ύστερα μόνος στην εικόνα μου μιλώ:

«αφού οσμίζεσαι ψοφίμι όπου πας

μάλλον θα ψόφησες, σταμάτα

να πονάς»

μ


photo by momothecat 

οΥαί

Σαν είδαν, οι Θασίτες, από μακριά να φτάνει
το μεγαλοπρεπές καράβι του Βασιλέως, έκλεισαν
το λιμάνι, και έστειλαν Πρεσβεία,
μεσοπέλαγα, ευθύς να τού μηνύσει
πως είν' ανεπιθύμητος- τι κι αν οι Πρόγονοί του
συνέτριψαν την Όλυνθο, τη Θήβα, την Αμφίπολη,
την Τύρο, κι ούτε πέτρα πάνω
στην πέτρα, ούτε άνδρα ζωντανό
δεν άφησαν- τούτος εδώ ο Μακεδών ήτανε ήδη
νικημένος.

                                                                                   μ                                  

H Πέμπτη ΔιάσταΣη του ΑνθρώπιΝου ΧωροΧρόνου

Πόσο μακριά θα φτάσεις
στο Χώρο και στο Χρόνο;
πόσο βαθιά, σε ποιά Καρδιά
θα χαραχτείς;




ε>μ<3