Άνθρωποι για την Αξιοπρέπεια και τον Αλληλοσεβασμό

Άνθρωποι για την Αξιοπρέπεια και τον  Αλληλοσεβασμό

Κίνημα Ανθρώπων

Ιδρυτική Διακήρυξη

1. Πιστεύουμε στον άνθρωπο, ως αρχή και μέτρο των πάντων. Πρωταρχικό μας Ιδανικό είναι η προάσπιση της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας με κάθε τρόπο. Επιδιώκουμε την ευρύτερη δυνατή επικράτηση της Ανθρωπιάς, κι αγωνιζόμαστε από επιλογή για έναν καλύτερο κόσμο, που δεν τον βλέπουμε σαν έναν  χαμένο Παράδεισο, στον οποίο «οφείλουμε» να επιστρέψουμε, αλλά σαν μια καθημερινή κατάκτηση.

2. Πιστεύουμε στην Αλήθεια, ως τη μόνη βάση για την οικοδόμηση υγιών Ανθρώπινων Προσωπικοτήτων και υγιών Ανθρώπινων Σχέσεων κάθε είδους. 

3. Πιστεύουμε στην Ελευθερία, όχι ως κεκτημένο, αλλά ως συνεχή Αγώνα. Αναγνωρίζουμε ότι τα όρια της προσωπικής μας Ελευθερίας σταματούν εκεί που αρχίζει η Ελευθερία του Άλλου. Πιστεύουμε στον Αλληλοσεβασμό ως το στερεό θεμέλιο κάθε ανθρώπινης συνύπαρξης.

4. Πιστεύουμε στη Δημοκρατία, όχι σαν κάποιο Ιερό Θέσφατο, αλλά σαν το ιδανικότερο εφικτό Πολίτευμα μέσα στα πλαίσια του Ανθρωπισμού. Επιδιώκουμε τον μέγιστο βαθμό Άμεσης Δημοκρατίας. Όπου αυτή δεν μπορεί αντικειμενικά να εφαρμοστεί, συναινούμε στην Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία.

5. Πιστεύουμε στην εξάντληση των περιθωρίων της μη-βίας, αλλά εγκρίνουμε τη χρήση της βίας όταν είναι ανάγκη να κατασταλεί η βίαιη απανθρωπιά.

6. Πιστεύουμε στην Ανθρωπιστική αλλά αδέκαστη Δικαιοσύνη, και στην απόλυτη Ισονομία, χωρίς καμμία απολύτως εξαίρεση  για κανέναν.

7. Πιστεύουμε στην Παιδεία ως το βάθρο οικοδόμησης της Ανθρωπιστικής Κοινωνίας και του Πολιτισμού. Στόχοι μας είναι η παροχή Δωρεάν Βασικής Παιδείας και δια βίου Παιδείας για όλους.

8. Πιστεύουμε στην Δημόσια Δωρεάν Υγεία για όλους ως βασική προτεραιότητα, που θα παρέχεται μέσω ενός απλού, διαφανούς και αποτελεσματικού ασφαλιστικού συστήματος.

9. Επιδιώκουμε μια κοινωνία οικονομικής Αλληλεγγύης, όπου οι οικονομικές ανισότητες και η απληστία δεν θα είναι δυνατόν να καταδικάζουν ανθρώπους στη δυστυχία της ανέχειας, την ώρα που  άλλοι θα υποφέρουν από την κενότητα του υπερβολικού πλούτου.

10. Ρυθμιστής σε θέματα Παιδείας, Υγείας, Δικαιοσύνης,  Άμυνας, Οικονομίας, είναι το Κράτος, ένα Κράτος όσο το δυνατόν μικρότερο, όσο το δυνατόν φιλικότερο στον Άνθρωπο, όσο το δυνατόν πιο Αξιοκρατικό, όσο το δυνατόν Αντί-αυταρχικό.

11. Σχολιάστε, συμπληρώστε, διορθώστε, κοινοποιήστε όσο θέλετε!

12. Με τη Νίκη!

τΟ φεγγάΡι σΤο μάνΤσεσΤερ

Το φεγγάρι στο Μάντσεστερ μοιάζει με όλα τα φεγγάρια του κόσμου- δηλαδή με όλα τα φεγγάρια αυτού εδώ του κόσμου, αυτής εδώ της μοναχικής Γης- 

κάποιοι λένε πως όλα τούτα τα φεγγάρια είναι ένα και το ίδιο φεγγάρι, ένα μόνο, και πάντα το ίδιο- μα έχουν άδικο, αγάπη μου- τόσα είναι τα φεγγάρια, όσοι και οι ερωτευμένοι- κι όλα τούτα τα φεγγάρια

είναι ίδια

[κάποιοι λένε πως υπάρχουν κι άλλα φεγγάρια, 

αλλιώτικα- σε άλλους, λέει, κόσμους- 

μ’ακόμα κι αν υπάρχουν άλλοι κόσμοι, 

δε μπορεί νά 'χουν αλλιώτικα φεγγάρια, αγάπη μου, 

αν δεν υπάρχει εκεί κανένας να τα δει.]

- ναι, όλα τα φεγγάρια είναι ίδια, αγάπη μου- όλα, εκτός από εκείνο 

που κοιτάξαμε μαζί

<μ<

εΞομολόγηση

αγάπη - παρεξηγημένη μου

αγάπη - συκοφαντημένη μου 

αγάπη - εξευτελισμένη μου 

αγάπη μου - κακοποιημένη 

αγάπη μου - βιασμένη 

αγάπη μου - δολοφονημένη 

αγάπη μου

αγαπημένη 

<μ<

ΠΡώΤΗ ΘέΣΗ 68 DIRHάM, ΔΕύΤΕΡΗ 45

Τη Ραμπάτ ή την Ταγγέρη. Την Καζαμπλάνκα ή τη Φες. Τη Σαλέ ή τη Μεκνές. Ουαρζαζάτ ή Μαρακές. Ρε, ξεκαθάρισε τί θες. Γιατί περνάει ο καιρός. Και σκοτεινιάζει ο ουρανός. Θα κατεβάσει ό,τι βρέξει. Και ας χτυπάς τον κώλο κάτω. Πνίγεται όποιος ζει στον πάτο. Άκου καλά που σού μιλώ. Και σκέψου το πριν κάτι πεις. Κερδίζει όποιος το αντέξει. Κέρδος μια τρύπα στο νερό. Ό,τι προλάβεις και χαρείς. Με ακυρωμένες προσδοκίες. Κι επουλωμένες τραγωδίες. Χωρίς πολλούς ηρωισμούς. Κι άγριους, απρόσιτους Θεούς.

ΥΓ. Το καλό, είν’ ότι έχω πολλές επιλογές. Το κακό, είναι πως έχω πολλές επιλογές. 

"Σήμερα δεν ήρθε"

Σήμερα δεν μπορώ να γράψω τίποτ' άλλο. Ούτε για το παραμυθένιο χιονισμένο Κάρντιφφ, ούτε για το χτεσινό τρελλό Erasmus party, με όλες τις φυλές του Ισραήλ, ούτε για την Marjolene από τη Νάντη, ούτε το χασάπικο που γεννήθηκε μέσα στο κεφάλι μου. 

Σήμερα θα γράψω μόνο για τον Σαχζάτ Λουκμάν.

"Κάθε μέρα ξεκινούσε στις 02:30 τα ξημερώματα για να πάει με το ποδήλατό του από το Περιστέρι στα Πετράλωνα στη δουλειά του. Έκανε μια ώρα να φτάσει.

Ο άντρας φόρτωνε πορτοκάλια, με προορισμό την τοπική λαϊκή.

Το μεροκάματό του την ημέρα, έφτανε τα 20 ευρώ, ενώ τις αποταμιεύσεις τις έστελνε στις αδελφές του στο Πακιστάν για να παντρευτούν. Έλεγε συχνά ότι ο ίδιος δε θα καταφέρει ποτέ να κάνει οικογένεια και να ζήσει σαν άνθρωπος»

«Σήμερα δεν ήρθε», ήταν η απάντηση που πήραν οι συγγενείς του, από τον εργοδότη του, όταν τον αναζήτησαν την Πέμπτη."

(enet)

η "κοινωΝία της αγοΡάς" για αρχάΡιους

Πείνασα- μού 'παν "αγόρασε τροφή"- την αγόρασα

Δίψασα- μού 'παν "αγόρασε νερό"- το αγόρασα

Πνίγηκα- μού 'παν "αγόρασε αέρα"- τον αγόρασα

Συνθλίφτηκα- μού 'παν "αγόρασε Αγάπη"

προτίμησα να πεθάνω.

<μ<

άτιτΛο

Όσα σού ‘πα κράτησε τα

στην καρδιά σου φύλαξέ τα

φωτεινά και σκοτεινά

ρητά κι ανείπωτα

κι αν νομίζεις είναι λίγα

κι είναι πιο πολύς ο φόβος

το σκοτάδι η παγωνιά-

πέταξέ τα στη φωτιά

η Ζωή είν’ ένας Λόγος

για το Τίποτα

κι η Αγάπη ένας Τόπος

στο Πουθενά

μ

13-3-12

Η ωραίΑ μΑς Πόλη

Ρε φίλε, "η όμορφή μας πόλη" και "η μαγική μας πόλη" και "η ερωτική μας πόλη"- ποιά πόλη και ποιών "σας"; Η ίδια είναι  η δική μου και η δική σου πόλη; Η πόλη σου, ρε, βρωμάει μούχλα, ανθρώπινα κάτουρα και σκυλίσια κόπρανα- η πόλη σου βρωμάει αγωνία, δυστυχία, απελπισία- η πόλη σου ζέχνει αδιαφορία και υποκρισία και  σκληρότητα.              "Όσοι το χάλκεον χέρι 

βαρύ του φόβου αισθάνονται

ζυγόν δουλείας ας έχωσι-

θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία."

Κι αν δε με πιστεύεις, έλα να σού δείξω τα κοπάδια των εξαθλιωμένων αδέσποτων σκύλων που τσακώνονται κάθε βράδυ γωνία Κυκλώπων και Κενταύρων- άθλια στενάκια και τα δύο. Έλα να σού δείξω τα κοπάδια των άθλιων δεσποζόμενων ανθρώπων,  που τσακώνονται κάθε μέρα σε κάθε διασταύρωση των Λαμαρινένιων Ποταμών αυτής της πόλης. Έλα να σού δείξω τα κλειστά μαγαζιά και τις εγκατελειμμένες βιοτεχνίες, τα ρημαγμένα εργοστάσια- τις φτωχογειτονιές με τα τσιμεντένια δέντρα και τις οχταόροφες μπετονένιες φρίκες, τα καμμένα βουνά γύρω γύρω, τη βρώμικη θάλασσα. 

"κι αν έπεσεν ο πτερωθείς

κι επνίγη θαλασσωμένος,

αφ' υψηλά όμως έπεσε

κι απέθανεν ελεύθερος"

Έλα να σού δείξω τους ανάξιους αιρετούς Άρχοντες και τους καθ' όλα αντάξιούς τους ψηφοφόρους τους. Τους διεφθαρμένους Φύλακες και τους δειλούς και μοιραίους Φυλασσόμενους, με  "βαρύ" το "χάλκεον χέρι του φόβου" να τους πλακώνει. Αυτή είναι ρε η πόλη σου. Η πόλη σου, και πόλη μου, ναι, η πόλη μας- δυστυχώς, πολύ δυστυχώς, τί ντροπή, αυτό το "μας". Αλλά ξέχασα, εσύ θεωρείς ντροπή τα τσαντήρια των Αγανακτισμένων στην Πλατεία- χαλούσαν βλέπεις την λεπτεπίλεπτη αισθητική σου, και τί θα έλεγαν και οι τουρίστες, για σκέψου, τί φρίκη. 


Για την ωραία μας πόλη. 

"...νόμιζε
φρικτόν τον τάφον."


μ

Το ΡΑΜΜέΝΟ ΜοΥ ΣΤόΜΑ

Το ΡΑΜΜέΝΟ ΜοΥ ΣΤόΜΑ

Τσικνοπέμπτη απόψε. Πώς να τσικνίσεις με ραμμένο το στόμα; Πώς ν' αγαπήσεις με ραμμένο το στόμα και καψαλισμένη την καρδιά; Πώς να ερωτευτείς; Μόνο μυρωδιά μπορείς να πάρεις, κι ούτε. Έσβησα πάλι το τηλέφωνό σου από τη μνήμη, ναι, πάλι. Μα τί ωφελεί; Αφού το ξέρω απ’ έξω.  Να σβήσω και το μυαλό μου πρέπει. 


Κοιτάζω από την Παραλία το Τριγώνιο, χτες ήμουν στο Τριγώνιο και κοίταζα την Παραλία- κοιτάζω τα  ζευγαράκια, χτες ήμασταν ζευγαράκι, θυμάσαι, κοιτάζαμε τους μοναχικούς. Όμως απόψε είναι Γιορτή. Τσικνοπέφτη, "πέφτει πάντα Πέφτη". Και ποτέ δεν είδα τόσα πολλά καρναβάλια στη Σαλονίκη, ή έστω «σαν-καρναβάλια»- με μια περούκα, μ’ ένα καπέλο, με κατιτί γυαλιστερό, οτιδήποτε, έχει τόση πολλή ανάγκη ο κόσμος να ξεχαστεί λίγο, να γιορτάσει, με όλα αυτά τα συγκλονιστικά που συμβαίνουν πια κάθε μέρα, το ένα πάνω στο άλλο… Έχει τόση ανάγκη ο κόσμος να ερωτευτεί… Έχω τόση ανάγκη κι εγώ να ερωτευτώ… Άραγε οι απεργοί πείνας να είναι ερωτευμένοι; Να είναι κάποιος, κάπου, στον κόσμο, που να τους σκέφτεται; Να τους περιμένει άραγε εκεί στην Αφρική και στην Ασία της Συμφοράς κάποια, να κλαίει άραγε αυτήν τη στιγμή, για κάποιον απ' αυτούς, κάπου στον Κόσμο, κάποια ψυχή, κοιτάζοντας μια ξεφτισμένη φωτογραφία;

Αχ να σ’ ερωτευτώ, ξανά

Ζωή

μ

Τσικνοπέμπτη 2011

O ΝαΥΑΓόΣ

O ΝαΥΑΓόΣ

Όταν ξαναβρήκε τις αισθήσεις του, είχε κοπάσει πια  η φοβερή χιονοθύελλα, κι ένας λαμπρός ήλιος μεσουρανούσε. Αυτό τού έδωσε λίγο θάρρος, και στο βασανισμένο του πρόσωπο, το λιπόσαρκο, το αξύριστο, το δαρμένο από τον ανελέητο άνεμο και τους κοφτερούς  παγοκρυστάλλους, σχηματίστηκε ένα αχνό χαμόγελο. Τελικά ίσως δεν είχαν όλα χαθεί…

Τα παλιά και ταλαιπωρημένα του ρούχα είχαν κοκκαλιάσει από την παγερή υγρασία, που είχε τρυπώσει βαθιά ως την ψυχή του. Τα έβγαλε με κόπο, και τ’άπλωσε πάνω στο χιόνι, να στεγνώσουν λίγο στον ήλιο, κι έμεινε γυμνός να λιάζεται, τρέμοντας, λες και μπορούσε έτσι να μετριάσει κάπως τη φοβερή παγωνιά, που του περόνιαζε ολόκληρη την ύπαρξη. 


Ξαφνικά, άκουσε με έκπληξη κοριτσίστικα γέλια. 

Ήταν μια παρέα όμορφα κορίτσια, που ξεφώνιζαν χαρούμενα παίζοντας με μια μπάλα, λίγο πιο πέρα, δίπλα σ’ένα ρυάκι. Μέσα στην αναστάτωση και την κακουχία του δεν τα είχε προσέξει νωρίτερα. Στη Νύχτα της απελπισίας του έφεξε μια ελπίδα, κι είχε το πρόσωπο εκείνων των ξένοιαστων κοριτσιών. Πώς όμως να τις πλησιάσει, με την τραχιά και ταλαιπωρημένη φάτσα του, με την βρώμικη γύμνια του, χωρίς να τις τρομάξει; Κι όμως, δεν είχε άλλη διέξοδο. Οι κοπέλες αυτές ήταν η μόνη του πιθανή διασύνδεση με τη Ζωή. Έκοψε ένα κλαδί από ένα δέντρο και κάλυφθηκε όπως όπως. Και τις πλησίασε.

Βλέποντάς τον όμως ξαφνικά μπροστά τους, οι κοπέλες κατατρόμαξαν, και σκόρπισαν τρέχοντας μακριά. Όλες, εκτός από μία: η πιο όμορφη και πιο καλοντυμένη απ’όλες, παρέμεινε ατάραχη στη θέση της, κι άκουσε μ’ ενδιαφέρον και κατανόηση την ευγενική του έκκλησή για βοήθεια.

«Καλωσόρισες Ξένε στη Χώρα μου», τού είπε, όταν εκείνος έπαψε να μιλά. «Σίγουρα κουβαλάς πολλά κρίματα πάνω σου, για να σε πετούν έτσι οι Θεοί, ολόγυμνο και καταπονημένο, σαν κυνηγημένο αγρίμι, σε ξένη γη. Είναι όμως το θέλημά τους να σε υποδεχτώ στη φιλόξενη χώρα μου, και να σε οδηγήσω στο φιλόξενο σπίτι μου και στους δικούς μου, για να σε περιθάλψουμε και ν’ απαλύνουμε τη σκληρή σου Μοίρα».

Είπε, και τού 'δωσε καθαρά όμορφα ρούχα, κι αποσύρθηκε διακριτικά, αφήνοντάς τον μόνο του να πλυθεί στο ρυάκι, και να περιποιηθεί λίγο τον εαυτό του, και να ξαναγίνει άνθρωπος. Στο μεταξύ, εκείνη μάζεψε τις σκορπισμένες φίλες της, και τις μάλωσε που έτρεξαν να φύγουν στη θέα του Ξένου.

Όταν ο Ξένος πλύθηκε και ντύθηκε καθαρά ρούχα, η μορφή του έλαμψε. Έμοιαζε άλλος άνθρωπος, αρχοντικός, σχεδόν θεϊκός, καμμία σχέση δεν είχε με τον εξαθλιωμένο Ναυαγό του πριν. Δεν δέχτηκε όμως ν’ ακολουθήσει την κοπέλα «στο φιλόξενο σπίτι της», όπως εκείνη επίμονα τον παρότρυνε, κι αυτό για να μην την εκθέσει. Περίμενε να φύγει η παρέα, και πήρε μετά μόνος του το Δρόμο για τη Σωτηρία.

….

Το τραπέζι ήταν στρωμένο με όλα τα καλά του κόσμου. Ο Οικοδεσπότης και η Οικοδέσποινα έλαμπαν από Αρχοντιά και Καλοσύνη, κι ακόμα περισσότερο έλαμπε η κόρη τους η Ναυσικά, η Βασιλοπούλα με την εξώκοσμη Ομορφιά, η σωτήρας του. Έλαμπε κι εκείνος, ο Ξένος, από Νιάτα, Αρχοντιά, και Πνεύμα.

Γέλασε. «Όχι, δεν είμαι Θεός, δεν σάς δοκιμάζω», τους απάντησε. «Άνθρωπος είμαι. Και μάλιστα άνθρωπος βασανισμένος, και πονεμένος όσο κανένας από τους ανθρώπους που γνωρίζετε…». Και ξεκίνησε να τους διηγείται την φοβερή του ιστορία.

Έκανε όμως πολύ κρύο μέσα στο Παλάτι του Αλκίνοου. Κι όσο προχωρούσε τη διήγησή του, τόσο το κρύο δυνάμωνε, και τον πάγωνε, και τον μούδιαζε, και τον εξαντλούσε. Παράξενο, σκέφτηκε, ένα τόσο πλούσιο Παλάτι, να είναι τόσο κρύο…. Και σκοτεινό... Τόσο σκοτεινό…. Όλο και πιο σκοτεινό...

....

….

....

Ο Συνοριοφύλακας έκλεισε την πλαστική σακούλα με το παγωμένο πτώμα. Ήταν το τέταρτο μέσα σε μια βδομάδα. Η βαρυχειμωνιά δεν ευνοούσε τους απελπισμένους Ξένους που προσπαθούσαν να διασχίσουν τα Σύνορα, και να εισέλθουν παράνομα στην Επικράτεια, αναζητώντας μιαν ευκαιρία να επιβιώσουν. Νέοι οι περισσότεροι, όπως αυτός εδώ, ένα όμορφο νέο παιδί… Στην ηλικία του σχεδόν. Το στομάχι του σφίχτηκε στη σκέψη πως θα μπορούσε να ήταν στη θέση του. «Τί θέλουν κι αυτοί και περνάνε παράνομα τα σύνορά μας!», σκέφτηκε με ψεύτικο θυμό, για να ξορκίσει λες τον τρόμο που ένιωθε.

Ανυπομονούσε να τελειώνει με το μακάβριο εύρημα, για να τρέξει να τα πιεί στην φτωχική ταβέρνα του ακριτικού χωριού- πεντέξι τσίπουρα ίσως τον βοηθούσαν λίγο να ξεχάσει.

Ίσως.

μ

ΜΠΡΟΣ ΠΑΣόΚ ΚΑΙ ΠϊΣΩ ΧΡΕΩΚΟΠίΑ:"Να βγούμε από την Ευρώπη με κρεμμύδι και ψωμί"

‎"Μῆνιν ἄειδε θεὰ Γερμανίδω Μερκελῆος

οὐλομένην, ἣ μυρί᾿ Ἀχαιοῖς ἄλγε᾿ ἔθηκε"

(Ψάλλε θεά, τον τρομερό θυμόν της Γερμανίδως

 Πώς έγινε στους Αχαιούς αρχή πολλών δακρύων) 

Μερκελιάδα, Ι- (1-2)

Θυμάστε την "Βεσελίνα Καζάροβα"; Αποκλείεται να τη θυμάστε, γιατί ποτέ δεν ανακοινώθηκε το όνομά της, κι έτσι διάλεξα εγώ ένα τυχαίο, για να κατονομάσω μια κοπέλα από την Βουλγαρία που πέθανε το χειμώνα του 1994 από το κρύο, προσπαθώντας να περάσει παράνομα τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Άλλοι τέσσερις Βούλγαροι πέθαναν με τον ίδιο τρόπο εκείνην τη χρονιά, κι άλλοι δύο (τουλάχιστον) το 1996. Ήταν τότε που μόλις είχε καταρρεύσει το Ανατολικό Μπλοκ, και οι άνθρωποι έφευγαν απελπισμένοι από τις διαλυμένες πατρίδες τους, όπου γκρεμίζονταν το παν,  προσπαθώντας να επιβιώσουν. 

Κάποιοι προειδοποιούν πως ανάλογες θα είναι οι συνθήκες και στην Ελλάδα μας αν τελικά χρεωκοπήσουμε. Δεν είμαι σε θέση να ξέρω   προκαταβολικά αν κινδυνολογούν ανεύθυνα, αν υπερβάλλουν, ή αν οι εκτιμήσεις τους έχουν βάση. Με βάση τη λογική όμως, μάλλον ΔΕΝ υπερβάλλουν.

Οι δυό περιπτώσεις, της Ελλάδας του 2010 και της Βουλγαρίας του 1994,  έχουν πολλές αναλογίες.  Η Ελλάδα μας στηριζόταν ως πρόσφατα  για την "ευημερία" της κυρίως σε θαλασσοδάνεια και σε επιδοτήσεις από την ΕΕ, όπως ακριβώς η Βουλγαρία στηριζόταν τότε  κυρίως στην προνομιακή της μεταχείριση από την πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ. 

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να επιζητούμε την Έξοδο και την Χρεωκοπία αψήφιστα; Κι αν τα σενάρια καταστροφής φαντάζουν εξωπραγματικά, για σκεφτείτε, ποιός Βούλγαρος θα φαντάζονταν  "τότε" πως θα ήταν ποτέ δυνατόν να καταρρεύσει, και μάλιστα τόσο απότομα, η μεταπολεμική πραγματικότητα χώρας του, δηλαδή το καθεστώς της Λαϊκής Δημοκρατίας, η γυάλα εκείνη της καταπίεσης και της ανελευθερίας, που όμως παρείχε τροφή και εργασία και υγεία σε όλους, αν μη τί άλλο;;; Ποιός μπορούσε να διανοηθεί πως οι συμπατριώτες του θα έφταναν να πεθαίνουν από την πείνα κι από το κρύο, πως οι γυναίκες θα εκπορνεύονταν και οι άνδρες θα ξενιτεύονταν για να επιβιώσουν;

Έτσι και σήμερα, ποιός Έλληνας μπορεί να φαναστεί πως τέρμα η δουλειά, τέρμα η δημόσια υγεία, τέρμα το ασφαλές ευρώ, τέρμα τα φτηνά εισαγόμενα προϊόντα, τέρμα η θέρμανση, τέρμα η (όποια) αστυνομία και (όποια) ασφάλεια, και να πει καλημέρα στην ανεργία, στην πείνα, στην εγκληματικότητα, στην εγκατάλειψη των ασθενών στην τύχη τους, στο κρύο;

"Να βγούμε από την Ευρώπη με κρεμμύδι  και ψωμί" είπε ο Μίκης Θεοδωράκης. Ακούγεται τόσο ελκυστικό και τόσο ηρωϊκό. Έλα όμως που αν ψάξεις λίγο το θέμα "ψωμί" θα βρεις πως την αυτάρκειά μας σε δημητριακά, που την κατακτήσαμε μόλις  το 1985, την χάσαμε ήδη από το 1996, λόγω Κοινοτικών Οδηγιών και Κρατικών πολιτικών, ώστε να φτάσουμε σήμερα να εισάγουμε το 40% των τροφίμων μας, μεταξύ των οποίων και κρεμμύδια από την... Ινδία... 

Άρα ο Μίκης  θα έπρεπε κανονικά να πει "Να βγούμε από την ΕΕ και να επιζήσουμε οι εξήντα στους εκατό με μαυραγορίτικο κρεμμύδι και ματωμένο ψωμί για να μάθει η παλιό-Μέρκελ να μάς βρίζει"- ΕΣύ θα το δεχόσουν αυτό;

ΠΗΓΕΣ

"Έξω από την Ευρώπη, με κρεμμύδι και ψωμί"

Οργιάζει η λαθρομετανάστευση στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα (1996)

Διατροφική αυτάρκεια και κρίση

.

ΚΡΙΣΑΡΙΣΕΥΤΥΧΙΣΜέΝΟ (ήΤΑΝ) το 1986, ΚΡΙΣΑΡΙΣΜέΝΟΙ ΜΟΥ!

Μού έστειλαν κι εμένα το ημερολόγιο της PIRELLI HELLAS με τα εξαιρετικά σκίτσα του Κώστα Μητρόπουλου, που είναι απολύτως επίκαιρα, εν έτει 2010! Το σχόλιο που συνόδευε το mail ήταν... "κι όμως δεν άλλαξε τίποτα από τότε". Κι όμως, άλλαξαν ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ από τότε... προς το χειρότερο...

Τότε, μόλις είχε κερδίσει ο Αντρέας Δελ Πάσο τις εκλογές του 1985, συνεπικουρούμενος - μεταξύ πολλών άλλων - από τον "Τσοβόλα δώστα όλα" και τον Κομμαντάντε Κουρή με τις ψεύτικες φωτογραφίες του Μητσοτάκη με τους Ναζί. Αμέσως μετά τους εορτασμούς για τη μεγάλη του Νίκη, έσκασε τη βόμβα του "καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε", μιλώντας για ΚΡΙΣΗ, για ΛΙΤΟΤΗΤΑ, και καθιστώντας, εκτός των άλλων μέτρων, μέσα σε μια νύχτα, τον "ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΛΑΟ" του ΦΤΩΧΟΤΕΡΟ ΚΑΤΑ 15% (και παραπάνω...), μέσω της αιφνιδιαστικής - για τους πολλούς - υποτίμησης της Δραχμής .

Αυτή όμως ήταν μόνον η αρχή... ακολούθησε η περίφημη "διολίσθηση της δραχμής", κι άλλη υποτίμηση, κι άλλο πρόγραμα "δημοσιονομικής σταθερότητας", κι άλλο πρόγραμμα λιτότητας", κι άλλο τούνελ, κι άλλο... Κι ενώ η μισή Ελλάδα ασχολούνταν με τα βυζιά της Μιμής και η άλλη μισή με το μπάι-πας του Ανδρέα, στον κρίσιμο παραγωγικό τομέα τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο... Όταν τελικά η Δραχμή έγινε Ευρώ, είχε χάσει το 90% (ενενήντα τοις εκατό) της αξίας της του 1980.

Τί απέγινε η ΠΙΡΕΛΛΙ ΕΛΛΑΣ; Το εργοστάσιο της ΠΙΡΕΛΛΙ στην Πάτρα έκλεισε το 1991. Ακολούθησε το εργοστάσιο της Goodyear στη Θεσσαλονίκη, που έκλεισε το 1996, καθιστώντας την Ελλάδα "τη μόνη ευρωπαΐκή χώρα που εισάγει 100% των ελαστικών της", μ' ένα κόστος 50.000.000.000 (50 δις) δραχμές ετησίως, και μάλιστα δραχμές του 1996, ενώ πριν είχαμε και 5 δις έσοδα από εξαγωγές ετησίως.

Το σενάριο αυτό παίχτηκε σε δεκάδες, εκατοντάδες παραγωγικούς τομείς.... και φτάσαμε σήμερα εδώ.

Σύνδεσμοι:

ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΤΕ, ΡΕ!

ΠΩΣ ΝΑ ΓΛΕΝΤΗΣΕΤΕ ΤΗΝ  ΚΡΙΣΗ ΣΑΝ ΓΥΦΤΙΚΗ ΚΗΔΕΙΑ!

ΤΣΙΜΠΟΥΣΙ GAME OVER

ΣΑΠΙΑ ΜΗΛΑ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ

Η ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Πηγές:

το Ημερολόγιο της ΠΙΡΕΛΛΙ ΕΛΛΑΣ του 1986

http://amfissapress.gr/attachments/article/3081/PIRELLI-HELLAS-1986.pdf

ΠΙΡΕΛΛΙ και GOODYEAR

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=81292&ct=3&dt=28%2F07%2F1996

Η πορεία της Δραχμής από το 1980 ως το 2000

http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=87730&publDate

"ΔιακαναΛική" ΧρεωκοΠία Σε Μπλέ ΦόνΤο

"Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη

περπατώντας η Δόξα μονάχη...

Το καλυμμένο με απέραντο μπλέ έργο πίσω από τον Γιώργαρο (έτσι τον φώναξε κάποιος σήμερα στη Θεσσαλονίκη) είναι η Καταστροφή των Ψαρών. 

Δεν ξέρω το λόγο για τον οποίο το έργο καλύφθηκε ή αφαιρέθηκε. Νά 'ναι που μάς τελείωσε η Δόξα; Να ναι που όλη η Ελλάδα έχει γίνει πια μια ολόμαυρη ράχη;

...μελετά τα λαμπρά παληκάρια

και στην κόμη στεφάνι φορεί...

Τα διαπλεκόμενα πάντως "παληκάρια", που καθόλου λαμπρά δεν είναι, και σιγά μην τολμούσαν ποτέ ν' αντικρύσουν την αληθινή Δόξα κατάμουτρα, έκαναν χτες τις διατεταγμένες τους ερωτήσεις και πήραν τις διατεταγμένες τους απαντήσεις, όπως ακριβώς αναμενόταν. Δυό ώρες κράτησε το σώου- πολύ κακό για το τίποτα δηλαδή, αφού το μήνυμα ήταν τόσο μα τόσο απλό, που αρκούσαν δυό-τρία λεπτά για να τελειώνει η υπόθεση: "ή με (υπερ)ψηφίζετε στις αυτοδιοικητικές ή κάνω πρόωρες εκλογές ζητώντας νωπή λαϊκή εντολή και τινάζω τα πάντα στον αέρα", είπε ο Γιώργαρος. Αλήθεια, "νωπή εντολή", σάς θυμίζει τίποτα;

...καμωμένο από λίγα χορτάρια

πού χαν μείνει στην έρημη γή"

Γιατί όμως το απέραντο γαλάζιο φόντο, στη θέση της Καταστροφής; Σίγουρα όχι γιατί διανοείται κανείς ν' αμφισβητήσει την Καταστροφή, πόσο μάλλον ο Πρωθυπουργός μας και άξιος Καπετάνιος του "Τιτανικού", όπως ο ίδιος ονόμασε την Ελλάδα, πριν καλά καλά εκλεγεί. Απλά, στα Ψαρά είχαν μείνει και λίγα χορτάρια, για να φτιάξεις ένα στεφάνι, είχε μείνει και μια παντέρημη Δόξα, να περιφέρεται... Εδώ και Τώρα, στην Χρεωκοπημένη Ηθικά και οικονομικά Ελλάδα του 2010,  δεν έχει απομείνει απολύτως τίποτα. 

Μόνο ένα μπλε, θολό, θλιβερό, αβέβαιο μέλλον, που δεν υπόσχεται απολύτως τίποτα στους διακαναλικούς τήλε-θεατές του...

* Το εξαιρετικό αυτό έργο, που έχει όντως αφαιρεθεί από το Πρωθυπουργικό Γραφείο, για να δώσει στη θέση του στο μπλε κενό, είναι στην πραγματικότητα "Η Ελλάς ευγνωμονούσα" (1858) του Θεόδωρου Βρυζάκη (1819-1878) 

ΠΙΣΤΕύΩ

«Πίστη!…Τι είναι πίστη; Είναι εκείνο που σε κάνει να ξεχωρίζεις από τους πολλούς. Είναι εκείνο που δε σε αφήνει να ησυχάσεις, εκείνο που σού κλείνει τ’ αυτιά στο τραγούδι των σειρήνων που σε καλούν να υποταχθείς, να βαδίσεις σύμφωνα με τους πολλούς, να συγκατανεύσεις σε όσα δεν θεωρείς δίκαια και σωστά, ν’ ακολουθήσεις τη φορά του ανέμου»

Κώστας Κυριαζής, «Ρωμανός Δ΄ Διογένης»

Πιστεύω στον Άνθρωπο, Πατέρα, Μητέρα, Παιδί, κάτοικο γης και όχι ουρανού, ασχολούμενο με τα ορατά και όχι με τα αόρατα. Ζώο εκ Ζώων, μα δυνάμει Θεό, γεννημένο, αναθρεμμένο, μορφωμένο, ομοούσιο με το Χάος, δι' ου τα πάντα εγένετο. Και σε μάς τους ανθρώπους και στην Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια και στη σωτηρία μας μέσω του Αλληλοσεβασμού, της Αλληλεγγύης, της Δικαιοσύνης και της Αγάπης. Στην σταύρωσή μας και στα πάθη μας και στα ελαττώματά μας και στις αδυναμίες μας και στην Ομορφιά μας και στα Παιδιά μας και στον αμετάκλητο θάνατό μας. Και δεν περιμένω καμμιάν ανάσταση. Και καμμίαν άνοδο στους ουρανούς, και καμμιά βοήθεια ή τιμωρία και καμμία Kρίση από κανέναν Θεό, παρά μόνο από τη συνείδησή μου και από τον Συνάνθρωπό μου. Και εις το Ανθρώπινο Πνεύμα το Άγιο, το Κύριο, το Ζωοποιό, το συνεχώς ανελισσόμενο, το συν Φύση και Άνθρωπο συμπροσκυνούμενο και συνδοξαζόμενο, το λαλήσαν διά των Ανθρωπιστών. Σε Μία, Αγία και Αμαρτωλή Ανθρωπότητα. Ομολογώ τον Σεβασμό σαν κριτήριο αμαρτιών. Προσδοκώ Ελευθερία στη Ζωή, και Αξιοπρέπεια στη ζωή και στο Θάνατο, εις τον αιώνα του αιώνος.


 Αμήν.

Τα ΒρώΜικα ΧέρΙΑ της ΦτώΧειας

Κυριακή μετά από βάφτιση, κι όλα τα παιδάκια των καλεσμένων, καλοντυμένα και χορτασμένα, παίζουν ξετρελλαμένα με τις δυό Καλές Νεράιδες. Κάποια στιγμή εμφανίζονται στο γλέντι δυό φτωχοντυμένα κοριτσάκια 7-8 χρονών, πουλάνε επίμονα τριαντάφυλλα. "Δεν πας σχολείο;" ρωτάω το ένα. "Σχόλασα", βάζει την κασέτα που τού έχουν μάθει εκείνο. "Μα την Κυριακή δεν έχει σχολείο, πώς σχόλασες" τη στριμώχνω"- "Θα πάρεις τριαντάφυλλο;" επιμένει...

Τσιγγανάκια, μάλλον από Βουλγαρία ή Ρουμανία, αυτή και η χοντρούλα η αδελφούλα της, τα βλέπω χρόνια τώρα να τριγυρνούν όλη μέρα και να ζητιανεύουν, έχω δεί και τη μάνα τους, ένα ζώον, ξέρω περίπου και πού μένουν.

Ξέρω και πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα...

Στην επιστροφή από το γλέντι, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ήταν δυό-τρία πεντάχρονα και σκάλιζαν μ' ένα κατσαβίδι το "θησαυροφυλάκιο" ενός παρκόμετρου. Τους λέω έι, τί κάνετε κεί, φύγετε μη φωνάξω την αστυνομία. Μού λέει γελώντας το ένα, με σπασμένα ελληνικά, "εσύ μπορείς να πηδήξεις από κείνο το μπαλκόνι;" κοιτάω στιγμιαία, το είπε για να  μού αποσπάσει την προσοχή;;;; - "όχι" τού απαντάω - "εγώ μπορώ", μού  λέει και γελάει. "Σιγά μη μάς πιάσει η αστυνομία, εμείς την βλέπουμε και τρέχουμε και φεύγουμε". Πάω λίγο παραπέρα, ξαναπιάνουν τη δουλειά τους....

....

Ν’ απανΤήσουμε στην κρίΣη τΟυς με τις αΞίες μαΣ

«τα όνειρά μου έχουνε ταυτότητα

τα όνειρά σου έχουν αριθμό»

Κώστας Τριπολίτης, "Συχνότητα"

Δε μάς ταιριάζει η «κρίση» τους. Γιατί δε μάς ταίριαζε ούτε η θεοποίηση του χρήματος, ούτε η μετατροπή των πάντων σε εμπορεύματα, ούτε η θυσία των πάντων στο βωμό του Θεού κέρδους, ούτε η υπερκατανάλωση σαν υπέρτατος στόχος ζωής και πρότυπο «ευτυχίας».

Είναι καιρός λοιπόν ν’ απαντήσουμε στην Οικονομική τους κρίση με τις Ανθρώπινές μας αξίες. Στην απαισιοδοξία των χαμένων εισοδημάτων ν’ αντιτάξουμε την αισιοδοξία των ανθρώπινων οραμάτων γι’ αγάπη, ανιδιοτέλεια, αλληλεγγύη. Στο θρήνο τους για την κατάρρευση της υπερκαταναλωτικής τους κοινωνίας ν’ απαντήσουμε με χαρά για την επιστροφή στην κατανάλωση με μέτρο. Στον πανικό τους για την απώλεια της φούσκας των υπερκερδών τους,  ν' αντιδράσουμε με αγώνες για την επαναφορά του Ανθρώπου σαν σημείο αναφοράς. Στον τρόμο τους μπροστά στο θάνατο της χίμαιρας της αειφόρου ανάπτυξης, ν’αντιπαραθέσουμε την  δεσμευση για  ανάπτυξη με σεβασμό στη φύση και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Το τέρας του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού ξεψυχά. Και θέλει να μας πάρει όλους μαζί του στη θλίψη, στη δυστυχία, στο μαρασμό, στο θάνατο.

Το μέλλον όμως εξαρτάται από εμάς και τις επιλογές μας. Από εμάς, ναι, τις - ως τώρα - δειλές, άβουλες , μοιραίες, άχρωμες και άοσμες μάζες. Αν παραμείνουμε έτσι, ό,τι πάθουμε θα το αξίζουμε. Όμως μπορούμε ν' αλλάξουμε την ροή των πραγμάτων. Γιατί πέρα και πάνω από καταναλωτές, εργαζόμενοι, εργοδότες, μέτοχοι, επενδυτές, δανειολήπτες, δανειστές, είμαστε Άνθρωποι.

Ας το θυμηθούμε πριν είναι αργά. 

έΝΑΣ ΚόσΜοΣ ΧωρίΣ Πόνο

Χτες το βράδυ ήμουν ανάπηρος σε καροτσάκι, μού έλειπαν και τα δυό πόδια, μαυριδερός και κάτισχνος γυρνούσα από κάδο σε κάδο κι έψαχνα στους σωρούς γύρω γύρω, τον ίδιο τον κάδο δεν τον έφτανα. Μετά ήμουν κοριτσάκι τριών-τεσσάρων χρονών και καθόμουν με το ποτηράκι μου στην έρημη παραλία και περίμενα κανένα κέρμα από τους λιγοστούς περαστικούς, πίσω μου ένας παππούς έπαιζε ξεψυχισμένα ακκορντεόν. Στη συνέχεια ήμουν κατουρημένη γριά με τσεμπέρι κα μπαστούνι, κι ανηφόριζα με κόπο προς τις γειτονιές των φτωχών,  σταματώντας σε κάθε δοχείο σκουπιδιών. Μετά, συναξιούχος του ΙΚΑ, μετρούσα και ξαναμετρούσα κι υπολόγιζα πως με τη μείωση της πενιχρής μου σύνταξης δεν θα μού έφταναν τα λεφτά για τη συμμετοχή στα φάρμακα. Αργότερα ξανάγινα έφηβος, κι έσπαγα αυτοκίνητα φτωχών, λιγότερο φτωχών από μένα, για ν' αρπάξω ό,τι έβλεπα μέσα και μπορούσε να πουληθεί. Μετά ήμουν απολυμένος ή υπό απόλυση υπάλληλος κι έβρισκα το αυτοκίνητό μου σπασμένο και το πορτοφόλι μου να λείπει, μαζί με το νοίκι μου, και με τη δόση του δανείου. Ακόμα πιό μετά  απέκτησα κακόηθες μελάνωμα, απελπισμένο, οι μεταστάσεις είχαν αφηνιάσει, κι έβγαζα  βόλτα το γέρικό μου σκύλο, με κόπο, ποιός ήξερε για πόσες φορές ακόμα. Ύστερα μπατίρησα, κι απελπισμένος, μετρούσα τις ζημιές κι έκλαιγα, κλείνοντας το μαγαζάκι μου, για πάντα. 

Δεν άντεχα πιά αυτόν τον παράξενο εφιάλτη

Λαχταρούσα τόσο να ξυπνήσω, ας ξυπνούσα επιτέλους

Μα δεν κοιμόμουν. 

Μετά το Τέλος της Ιστορίας

Κάπως σοβαρά, κάπως στ’ αστεία,

σού ‘πανε πως τέλειωσε η Ιστορία

χάρηκες, τους πίστεψες, γελούσες, μα

γρήγορα σού κόπηκε το γέλιο- βλέπεις, το «μετά»

δεν ήταν αστείo

ήταν Συμφορά

 ..."the question in brief, is wether democracy and freedom are values to be preserved or threats to be avoided. In this possibly terminal phase of human existence, democracy and freedom are more than values to be treasured, they may well be essential to survival."

Οι ΣυΝΕΝΤΕύΞεις Του ΜαύΡΟυ ΓάΤου: Ο Κ. ο Άστεγος (ή "BEAUTY IS UP THE ASS OF THE BEHOLDER")

Ο Κ. είναι τριάντα χρονών. Έχει δυό γαλανά μάτια, ένα καστανό μουσάκι, ένα καπελάκι, μια κουβερτούλα, μια πλαστική σακκούλα, κι ένα τραύμα στη μύτη. Εδώ και δύο μήνες κοιμάται στο ύπαιθρο, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης.

Ο Κ. ήρθε από ένα χωριό της Μακεδονίας. Είχε εκεί ένα σπίτι, όπου ζούσε με τη μητέρα του, αλλά του το πήρε η Τράπεζα, όταν έπεσε έξω η βιοτεχνία ρούχων που είχε από τον πατέρα του. Όταν πέθανε και η μητέρα του, αποφάσισε να φύγει από το χωριό, αφού δεν υπήρχε τρόπος να βγάλει το ψωμί του. Έχει κάποιους φίλους εκεί, και μιαν αδερφή, που δε γνωρίζουν τώρα ότι κοιμάται στο δρόμο, ξέρουν απλά ότι είναι στη Θεσσαλονίκη και ψάχνει για δουλειά- δεν άντεχε να βλέπουν όλοι την άθλια κατάστασή του, δεν ήθελε να γίνεται βάρος, δεν άντεχε να ζει από ελεημοσύνη, ούτε φυσικά μπορούσε να ζήσει σαν άστεγος εκεί. Προτίμησε να έρθει  ν' αναζητήσει μια δουλειά εδώ, όπου είναι τουλάχιστον ξένος μεταξύ ξένων. Εδώ ντρέπεται κάπως λιγότερο...

Ο Κ. ψάχνει, δυό μήνες τώρα, για δουλειά, εδώ, στη μεγάλη πόλη. Ξέρει να ράβει επαγγελματικά, όντας πρώην βιοτέχνης, μα οι περισσότερες βιοτεχνίες έχουν κλείσει, κι όσες ακόμα επιβιώνουν, απολύουν προσωπικό, δεν προσλαμβάνουν. Ελπίζει να βρει δουλειά σαν οικοδόμος, είναι γερός, λέει, αντέχει. [Δεν αντέχει όμως η οικοδομή, βρε Κ., πάει κι αυτή κατά διαόλου…]

Ο Κ. συνεχίζει να ψάχνει για δουλειά. Και δε βρίσκει. Στο μεταξύ, ζει στο δρόμο. Και ντρέπεται. Αλλά ελπίζει.

Ακόμα.

AN ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ Κ., 

ΑΣ Μ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙ!

Σημείωση: Η συνέντευξη έγινε εν γνώσει του Κ. ότι θα δημοσιευτεί στο διαδίκτυο.

Μα ΠΟΙόΣ ΑΜόΛΗΣΕ Τα ΣΚΥΛΙά; "Η ΠολιτιστιΚή ΆΝοιΞη της ΘεσσαλονίΚης"

«Αυτό δεν το έχω ξαναδεί», ομολογεί άνθρωπος που γνωρίζει καλά τη νύχτα της Θεσσαλονίκης. «Τόση δίψα για μπουζούκια και διαρκώς αυξανόμενη…»

....μα ποιός αμόλησε τα σκυλιά;;;;
(κλικ στο κείμενο, ντε...)