Georges Bizet, Κάρμεν: "Habanera"

Έρωτα, άγριο πουλί

που δε σε δάμασε ποτέ κανείς

και κάθε κάλεσμα αγνοείς

αν δε γουστάρεις να δεχτείς!

Ούτε απειλές ή παρακάλια

ούτε γλυκόλογα, μόνο σιωπή

από αυτόν που προτιμώ

δεν λέει κουβέντα, αλλά τον ποθώ!

Έρωτα! Έρωτα! 

Έρωτα! Έρωτα!

Ο Έρωτας είναι Τσιγγάνος

νόμο δε γνώρισε ποτέ, ποτέ

αν δε με θες, εγώ σε θέλω

κι αν σε θελήσω, τότε πρόσεχε!

αν δε με θες, αν δε με θες εγώ σε θέλω

μ' αν σε θελήσω, αν σε θελήσω, 

πρόσεχε!

Το πουλί που νόμιζες δικό σου

πέταξε, έκανε φτερά

Είναι μακριά, περίμενέ το

Θα έρθει όταν δεν ελπίζεις πια!

Δίπλα σου είναι, κοίτα, πιάστο, πιάστο!

έρχεται, φεύγει, και ξαναγυρνά

λες πως τό’χεις, σού ξεφεύγει

λες να ξεφύγεις, σε κρατά!

Έρωτα! Έρωτα! 

Έρωτα! Έρωτα!

Ο Έρωτας είναι Τσιγγάνος

νόμο δε γνώρισε ποτέ, ποτέ

αν δε με θες, εγώ σε θέλω

κι αν σε θελήσω, τότε πρόσεχε!

αν δε με θες, αν δε με θες εγώ σε θέλω

μ' αν σε θελήσω, αν σε θελήσω, 

πρόσεχε!

Habanera του Georges Bizet από την όπερα "Κάρμεν"

μετάφραση Μίλτος Σαρηγιαννίδης 

με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος για τη μετάφραση αυτή

η δελΦική σίΒυΛΛα

Σ' όποια σκέψη κι αν ψάξω 

πάλι εσένα θα βρω 

κι όποια αλήθεια φωνάξω 

πάλι εσένα 

θα πω

<μ<

ΑρκεΣία

ΑρκεΣία

Μην ψάχνεις στη Θάλασσα για Θεριά

Θεριό, είναι η Θάλασσα

Άκου τον Άνεμο

Μην ψάχνεις στον Άνεμο για Θεριά

Θεριό, είναι ο Άνεμος

Άκου τη Θάλασσα

Μην ψάχνεις στη Γη για Θεριά

Θεριό, είναι ο Άνθρωπος

Μην ακούς κανένα

Άκου εμένα...

<μ<

¨Αγιος Νικόλαος, Αρκάσα, Κάρπαθος

10/8/2012

σε γυρΕύω μεΣ σΤη νύΧτα

αφιερωμένο στη Μυρτώ

γιατί οι αφιερώσεις δεν παίρνονται πίσω...

όσα χρόνια κι αν περάσουν

ό,τι κι αν συμβεί στο μεταξύ

"σε γυρεύω μες στη Νύχτα
κι είν' οι Δρόμοι αδειανοί
κι είσαι όλη μου η ζωή"

μ

2003

"Looking for you through night-

the Roads are all empty

and you 're my entire life"

ZaZie "οδόΣ ειΡήΝης"

Zazie, Οδός Ειρήνης (Rue de la Paix)

από το album: La Zizanie

Μετάφραση από τα γαλλικά: Μαύρος Γάτος 2006 (c)

Πουλάω το αμάξι μου, πάει τόσο γρήγορα που μ' απειλεί

Πουλάω την μαγκιά μου, την επιτυχία που δεν ευτυχεί

Κόλπα και όπλα και τρέλλα και κάλλη, τα που-λώ

Πουλώ την ψυχή μου, ορμώ να σωθώ

Πουλώ τα εργοστάσια πριν το οξυγόνο μου εξαντληθεί

Πουλάω την βενζίνη πριν η θάλασσα μου δολοφονηθεί

Πριν να πουλήσω το τομάρι σώζω τ' αρνί

το σπίτι  μου βγάζω στο σφυρί

και Χτίζω στην Όδό Ειρήνης

µπορείς κι εσύ να’ρθείς να μείνεις

και να' μαστε όλοι αγαπημένοι

επιτέλους

Χτίζω στην άμμο ένα παλάτι

για της ειρήνης τους αγγέλους

για νά' ναι όλοι ευτυχισμένοι

επιτέλους

Πουλώ τους μπαλαντέρ μου, όλα τα σκοτώνω, χρειάζομαι ρευστό

Όλα τα σηκώνω, που έχω και δεν έχω, για κοινό καλό

Περνάω στην δράση, κι ας πάω φυλακή, έλα και σύ
κι ας πέσουν να μάς φάν
οι πολλοί 

Για ένα σπίτι στην Ειρήνη

Για ένα σπίτι στην Ειρήνη

για νά' ναι όλοι αγαπημένοι

επιτέλους

Πάνω στην άμμο ένα παλάτι

Πάνω στην άμμο ένα παλάτι

να είμαστ' όλοι, αληθινά

ευτυχισμένοι

Όλα τα πουλώ, για τ'ανεκτίμητα που έχω στερηθεί 
Πουλώ ό,τι πουλιέται, σώζω τα πολύτιμα  χωρίς τιμή

Όσο αξίζω με πουλώ για ό,τι νιώθω πιο ακριβό

κι αν  τίποτα δεν πιάνω, όλα μου τα δίνω

με σκορπώ

και

Χτίζω στην οδό Ειρήνης

µπορείς κι εσύ να 'ρθείς να μείνεις

και νά' ναι όλοι αγαπημένοι

επιτέλους

Χτίζω στην άμμο ένα παλάτι

για της ειρήνης τους αγγέλους

για να'ναι όλοι ευτυχισμένοι

Επιτέλους!

oN AVAiT ANNONCé DeS ORaGES POuR LA NUiT

Αν ξέρεις για τον Κεραυνό, πες μου κι εμένα

θα πέσει εδώ, λίγο πιο κει;

ποιός θα χαθεί, ποιός θα σωθεί,

ποιός θ' απομείνει, να χαρεί

τη Νέα Μέρα;

Μόλις πέρασα το Επταπύργιο, με το ποδήλατο, τριγύρω κεραυνοί, οι πρώτες στάλες στον περιφερειακό, με γύρισαν πίσω (πήγαινα για Φιλίππειο)- κι όλο και πύκνωναν, ώσπου έγιναν καρέκλες στην Ολυμπιάδος, για να... σβήσουν στο κέντρο.... 

παράξενος ο καιρός, παράξενα όλα...

ΠοΤέ (Μα πΟΤέ)

Θα πάω στις πουτάνες (ποτέ, μα ποτέ)

δε θα σ' ονειρευτώ (ξανά, και ποτέ)

δε θα σε συγχωρήσω (ποτέ, μα ποτέ)

δε θα σε ξαναδώ

Θα πάω στις πουτάνες (ποτέ, μα ποτέ)

για να σ' εκδικηθώ (και ποτέ, μα ποτέ)

δε θα σε συγχωρήσω (ποτέ, μα ποτέ)

γιατί να σ' αγαπήσω

Θα πάω στις πουτάνες (ποτέ, μα ποτέ)

τα μάτια μου θα κλείσω (ποτέ, μα ποτέ)

και θα σε τιμωρήσω (ποτέ, μα ποτέ)

γιατί να σ' αγαπήσω

γιατί να σ' αγαπώ

μ

ΠώΣ ήΡΘε ΚαΙ ΠώΣ έΦΥΓε Ο ΟΡΝΤΟύΘ

Ένα μελοποιημένο απόσπασμα από το Κυκλώπειον Έπος

''ΠΩΣ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΦΥΓΕ Ο ΟΡΝΤΟΥΘ''

(η Οδύσσεια από την πλευρά των Κυκλώπων)

του Πάνου Σταθόγιαννη

Πάνο, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για την άδεια σου να μελοποιήσω το αριστούργημά σου αυτό. Κι ακόμα περισσότερο για τη φιλία σου!

..."Ο πρώτος τόνε μέθυσε και του ’βγαλε τα μάτια, ο δεύτερος, μ’ ένα σκοινί, ανάσκελα τον δένει, κι εγώ του έβαλα φωτιά, να πάει στα κομμάτια, κι ας κλαίγανε τα θηλυκά από το μπεζιστένι.

…………….

Καθόταν και καιγότανε σα δέντρο μαντρωμένο, που η μάντρα το εμπόδιζε να τρέξει να γλιτώσει. Νωθρό το μπρος το βλέμμα του, το πίσω θαμπωμένο, κι η στάχτη του - ένα τίποτα. Μια χούφτα. Κι ούτε τόση…"


όλο το ποίημα εδώ

ώΛ Δε ΝτάκΣ αΡ ΣουίμΜινγκ ιν δΕ γουΏτερ

Έχουμε γίνει παπάκια φέτος την άνοιξη! Mόνη διαφορά της Θεσσαλονίκης από τη Λιμνούπολη, πως το δικό μας Θησαυροφυλάκιο είναι λεηλατημένο...

Αντίο, Ποιητή Νίκο Παπάζογλου

ΛάΣα Ντε Σέλα "Δες Με, Στη Ζωή ΞαναγυΡνώ!" - IN MEMoRIAM:

El Pajaro, Το Πoυλί

Της Lhasa De Sela, από το album "La Llorona"

μετάφραση (c) Μιλτιάδης Θαλασσινός

Δες με, στη ζωή ξαναγυρνώ

αχ πουλί, γιατί με ξύπνησες,

τώρα μάθε με να ζω

Στην άβυσσο σε ονειρεύτηκα

με την άβυσσο ερωτεύτηκα

αχ, πουλάκι, που με ξύπνησες

αχ, πουλάκι μου, γιατί;

Δες με, στη ζωή ξαναγυρνώ

Αχ πουλί. με καταδίκασες,

σ’έρωτα χωρίς τέλος

Στην άβυσσο σ' ονειρεύτηκα

με την άβυσσο ερωτεύτηκα

αχ, πουλάκι, που με ξύπνησες

αχ, πουλάκι μου, γιατί;

Lhasa De Sela (1972-2010)
ΙΝ ΜΕΜΟRΙΑΜ

ΜέρεΣ ΒροΧήΣ

Πάμε να 

φύγουμε μαζί

σ' ένα νησί, 

σ΄ ένα νησί

Σ' αυτόν τον 

γκρίζο ουρανό

αχ δε χωρώ, 

αχ, δε χωρώ

Θέλω να ζήσω, 

τί να κάνω,

πριν πεθάνω, 

πριν πεθάνω.

μ

Je SuiS paRti, sANS uN AdiEu

Όποιος δεν έχει χορέψει το τραγούδι αυτό, 16 χρονών, αγκαλιά με την εφηβική του αγάπη, σε πάρτυ ή σε ντίσκο, δεν μπορεί να καταλάβει...

Christophe Rippert, "Je suis parti"

Θα φύγω δίχως ένα γειά

και για τους δυό μας πιο καλά

μα άκου το, σ’ αγάπησα

αληθινά

η μελωδία θλιβερή

σαν τη χαμένη μου ζωή

δική σου είναι, άκου την,

μόνο εσύ

«Θα φύγω», το τραγούδι αυτό

με τ’ όνομά σου τραγουδώ

είναι για σένα, μη μου κλαις

αχ μη μου κλαις

Θα φύγω ναι μα δεν ξεχνώ

σαν παραμύθι εμάς τους δυό

δεν έχω λόγο πια να ζω

το τραγουδάκι μόνο αυτό






μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός/Μαύρος Γάτος 2010
με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος

.

ThiS iS ThE EnD, BeaUtiFuL FRiEND, My ONLy FriENd

Of our elaborate plans, the end

Of everything that stands, the end

And all the children are insane

All the children are insane

Waiting for the summer rain

"Το όραμα μιας Ελλάδας ευνομούμενης, δίκαιης, αξιοκρατικής και παραγωγικής δεν μου φαίνεται εφικτό στο προβλέψιμο μέλλον. Δεν υπάρχει η κρίσιμη μάζα ανθρώπων. Τα συμφέροντα είναι πολύ ισχυρά." Θ.Λ.

http://www.gurforum.org/

It hurts to set you free
But you'll never follow me

ΑΔιέΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔύΝΟΥ

.

Ονειρεύομαι φωτιές

μ' απειλούν από παντού

ψάχνω τρόπους εκδοχές

μαύρες πέτρες διαφυγές

απ’το ψέμμα και τη γύμνια

τη βρωμιά και τα συντρίμμια

«Μα όπου πας», λέει μια φωνή,

«ίδιοι θά’ ναι οι άνθρωποι»

«Κάτσε εδώ ν’ αγωνιστείς!

Για τον τόπο σου, μπορείς!»

Αχ φωνούλα μου γλυκιά

μ’ έμαθες από παιδί

ν’ αγαπώ την Ομορφιά

την Αλήθεια, τη Χαρά

μα ο Χρόνος είν’ εχθρός

πως ν’ αντέξω μια ζωή

ξένος στη δική μου γη,

να παλεύω με τ’ αγρίμια;

Τα παιδιά μου, πώς, γιατί

να υποφέρουνε τα ίδια;

μ

Οι ΜΕΘΥΣΜέΝΟΙ ΝΕΚΡΟί ΤωΝ ΝήΣΩΝ ΛΟΦούΤΕΝ (O.V.De L.MiLOSZ)

"Μα πάντα συλλογίζονταν τη μακρινή του χώρα

και τα νησιά που 'ναι γεμάτα θρύλους, τα Λοφούτεν."

όΛΟι Οι ΝΕΚΡΟί  ΕίΝΑΙ ΜΕΘΥΣΜέΝΟΙ 

Μεθυσμένοι όλοι από βρώμικη βροχή

Στο παράξενο νεκροταφείο των Λοφούτεν.

Ξεπαγώνουν με τικτάκ που σα ρολόι αντηχεί

Μακρινό, στις φτωχικές τους κάσες, οι Λοφούτεν

Από τις τρύπες που άνοιξε άνοιξη σκοτεινή 

Παχαίνουν τα κοράκια με παγωμένη σάρκα.

Μα άνεμος ασθενικός, με παιδική φωνή

Γλυκοκοιμίζει στα Λοφούτεν τους νεκρούς.  

Ποτέ μου δε θα δω- το πλέον πιθανό

Τη θάλασσα, τους τάφους των Λοφούτεν.

Και όμως είναι μέσα μου, λες και την αγαπώ

Η μακρινή και πονεμένη τους γωνιά της γης.

Σεις αγνοούμενοι, αυτόχειρες, σεις μακρινοί νεκροί

Στο κοιμητήρι σας το ξένο των  Λοφούτεν

- παράξενα γλυκά το όνομα αυτό πώς αντηχεί-

Πείτε μου αλήθεια, πείτε μου, είστε βαθιά υπνωμένοι;

- Aς μού διηγόσουν κάτι πιό χαρούμενο

Ξανθό κρασί, την αργυρή την κούπα που γεμίζεις.

Κάτι γοητευτικότερο, λιγότερο τρελλό

Παράτα με κι εσύ με τα Λοφούτεν.

Είναι όμορφα. Γλυκά στο τζάκι ψιθυρίζει

Του πιο θλιμμένου από τους μήνες η φωνή.

- Α! Οι νεκροί, κι αυτοί, ναι, στα Λοφούτεν –

Είναι από μένα όλοι τους λιγότερο νεκροί…

«Tous les morts sont ivres» (1906)

του O.V. De L. Milosz (1877—1939)

Μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός 2010

με την επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος

O.V. De L. Milosz (1877—1939)

« Solitude, ma mère, redites-moi ma vie »

«Μοναξιά, μητέρα μου, 
διηγήσου μου ξανά τη ζωή μου»

ΠέΣ ΜοΥ ΓιΑ Τη ΘάΛαΣΣα, ΝαύΤη

ερμηνεύτρια: Marisol (1976)

μετάφραση: Μαύρος Γάτος

Αφιερωμένο στο Μαράκι, στο Χνούδι, στο ο-2-8, και στον Northy
το ταξίδι συνεχίζεται, φίλοι μου....
κι επιστροφή, δεν υπάρχει.




Πες μου για τη Θάλασσα, ναύτη...
πες μου για τη Θάλασσα, πες....

Γαλάζιοι ταύροι αρμενίζουν
στο θαλασσένιο ηλιοφώς
ο ήλιος είν'  αρχηγός
τα σύννεφα είναι μαντήλες
που ανεμίζει ο καιρός

Γαλάζιοι ταύροι αρμενίζουν
στην θαλασσένιο ηλιοφώς

Πες μου για τη θάλασσα, ναύτη
πες μου αν είναι αλήθεια όσα λένε γι'αυτή

στο παράθυρό μου εγώ δεν τη βλέπω
στο παράθυρό μου αχ, πού να φανεί

Alberto Moreno, Toros azules (κυανοί ταύροι)


Λέν, το καράβι αρμενίζει
ερωτευμένο με Αυτήν
αναζητώντας σειρήνες
ψάχνοντας νέες σειρήνες
να τραγουδάνε μαζί

Λέν το καράβι αρμενίζει
ερωτευμένο με Αυτήν

Πες μου για τη θάλασσα, ναύτη
πώς είναι να είσαι μ' Εκείνη μαζί 

στο παράθυρό μου εγώ δεν τη βλέπω
στο παράθυρό μου αχ, πού να φανεί

"...βοήθησέ με να περάσω τη νύχτα...."

"ΤΟ ΔέΝΤΡΟ (ΤηΣ ΖΩήΣ)", η ΠΙό όΜΟΡΦΗ ΔΙΑΦήΜΙΣΗ ΠΟυ έΓΙΝΕ ΠΟΤέ

Μη μελαγχολείτε, μην απογοητεύεστε...

γιατί η Ζωή συνεχίζεται...

και δε σε περιμένει να θρηνήσεις.

* Η μουσική υπόκρουση είναι το Valse no 2 

από την μυθική Jazz Suite 
του Dmitri Shostakovich

"TheY CallED Me ThE ROViNG JEwEL, NOw TheY'Ve ChAnGeD TheiR tuNe, They Call Me KaTie CrUeL"

‎"If I was where I would be,

Then I 'd be where I am not,

Here I am where I must be,

Go where I would, I can not

Through the woods I'm goin'

and through the boggy meir

straightway through the road

till I come to my heart's desire

Traditional/ Sung By Karen Dalton (1937-1993)

Το ΙνδιάΝικο ΚαλοκαίΡι

«φταίνε τα τραγούδια που με πήραν απ’ το χέρι
κάτι στιχάκια σαλεμένων εραστών»

Ξέρεις
ήταν το πιο ευτυχισμένο πρωινό της ζωής μου

περπατούσαμε σε μιαν αμμουδιά, κάπως σαν αυτή
ήταν φθινόπωρο
ένα φθινόπωρο γλυκό, μια εποχή
που υπάρχει μόνο στη βόρειο Αμερική
εκεί το λένε «το καλοκαίρι των Ινδιάνων»
για μάς ήταν απλά το δικό μας

με το μακρύ σου φόρεμα, έμοιαζες μ' ακουαρέλλα της Μαρί Λωρενσάν
και θυμάμαι
θυμάμαι πολύ καλά τί σού είπα εκείνο το πρωί
πριν ένα χρόνο
πριν έναν αιώνα
πριν μιαν αιωνιότητα:


«θα με πας
όπου ζητάς, όταν ζητάς
και θ’ αγαπηθούμε μαζί
ώσπου ο έρωτας να μη ζει

κι η ζωή
θά ‘ναι γλυκιά χρωματιστή
σαν ινδιάνικο καλοκαίρι»


είμαι πολύ μακριά από κείνο το φθινοπωρινό πρωί
μα είναι σα νά ΄μουν εκεί
σε σκέφτομαι

πού νά ‘σαι
τί να κάνεις
υπάρχω άραγε ακόμα για σένα

κοιτάζω τούτο το κύμα που δε θ’ αγγίξει ποτέ τη σελήνη
και να
έτσι κι εγώ επιστρέφω
έτσι κι εγώ ξαπλώνω στην άμμο
και θυμάμαι

θυμάμαι τη παλίρροια,
τον ήλιο, και την ευτυχία της θάλασσας
πριν μιαν αιωνιότητα
πριν ένα αιώνα
πριν ένα χρόνο




Jo Dassin - "L’ été Indien"
Paroles françaises : Pierre Delanoë et Claude Lemesle
(ακριβής) μετάφραση Μαύρος Γάτος 2009
μετάφραση ελεύθερη για αναδημοσίευση - υποχρεωτική η αναφορά τη πηγής


εικόνες: Marie Laurencin, "Femmes dans la foret", "La tentative amoureuse"