ΚάΡΒΟΥΝΟ ΣΤο ΑΜΠάΡΙ (+ "A MoN Die" με τη ΣΑΒΒίΝΑ ΓΙΑΝΝάΤΟΥ)

Ακόμα και στη φτωχότερη χώρα του κόσμου υπάρχουν πλούσιοι. Ακόμα και στην Αϊτή. Μεταξύ άλλων, πλούσιος θα πει να ζεις όταν οι άλλοι πεθαίνουν. Στην πόλη του Ήλιου για παράδειγμα. Κανείς δε νοιάζεται αν ζεις ή αν πεθαίνεις στο Σιτέ Σολέιγ του Πορ Ω Πρένς, γιατί είσαι ο φτωχότερος των φτωχότερων. Κι έτσι μπορείς να πεθάνεις με την ησυχία σου, στη γκρεμισμένη σου παραγκούπολη, την ώρα που η ζωή των πλουσίων στις καλές γειτονιές με τα γερά και καλοφτιαγμένα σπίτια συνεχίζεται κανονικά… Μα συνεχίζεται η ζωή μετά από έναν σεισμό με 200.000 νεκρούς και 320.000 τραυματίες; Με (φτωχο)γειτονιές ολόκληρες ερειπωμένες; Σε μια χώρα που είναι τουλάχιστον ογδόντα χρόνια πίσω από τον ανεπτυγμένο κόσμο; Αν συνεχίζεται λέει!

Αυτοί οι απόγονοι σκλάβων με την αστεία και εξωτική γλώσσα και με τα πολύχρωμα φορτηγάκια που γράφουν με μεγάλα καλλιγραφικά γράμματα «ο Χριστός σώζει», έχουν χάσει ο καθένας από κάμποσους δικούς του, μα συνεχίζουν να γελούν. Παράξενοι άνθρωποι. Αμόρφωτοι και κάπως  μοιρολάτρες, μα ταυτόχρονα περήφανοι και  αξιαγάπητοι, σαν μικρά παιδιά, που δεν μπορείς να θυμώσεις μαζί τους για πολύ. Ήταν από τους πρώτους δούλους παγκοσμίως που κέρδισαν την ελευθερία τους και την ανεξαρτησία τους, από τη Γαλλία, το 1804 – τόοοοοσο παλιά… Μάς έστειλαν μάλιστα ένα πολύ θερμό γράμμα υποστήριξης όταν επαναστατήσαμε κι εμείς, μαζί με μια καραβιά καφέ και με 100 εθελοντές στρατιώτες, που όμως τους έφαγαν στο δρόμο οι «πολιτισμένοι» Γάλλοι. Στο θρήσκευμα είναι καθολικοί κατά 90% και οι υπόλοιποι 10% πιστεύουν στο βουντού, μιαν αρχαία ανιμιστική θρησκεία της Δυτικής Αφρικής – από εκεί κατάγονται οι περισσότεροι, μια που ήταν πολύ βολικό κι επικερδές για τους δουλέμπορους να τους αγοράζουν από εκεί φεύγοντας για το νέο Κόσμο και να φορτώνουν στην επιστροφή  τη ζάχαρη από ζαχαροκάλαμα, τον καφέ, την ξυλεία που οι σκλάβοι παρήγαγαν. Από το ανθρώπινο εμπόρευμα οι περισσότεροι πέθαιναν στο δρόμο της σκλαβιάς, από την πείνα, την εξάντληση και τις ασθένειες, επιζούσαν μόνο οι δυνατότεροι… «Κάρβουνο» λεγόταν ακόμα και τον 20ο αιώνα συνθηματικά το ανθρώπινο φορτίο στο αμπάρι, όπου οι άνθρωποι ζούσαν στριμωγμένοι, αφόδευαν, και πέθαιναν, σ’ ένα ταξίδι φρίκης– όσοι επιζούσαν πουλιόταν στο Νέο Κόσμο και καλλιεργούσαν τη γη για τους πλούσιους, που λέγαμε στην αρχή.

Έτσι έγινε κι αποψιλώθηκαν σχετικά νωρίς τα δάση του Ψηλού Βουνού, Χάι Τι στα κρεολικά.  Έτσι έγινε και πλούτισαν το Μπορντώ, η Νάντη, η Μασσαλία, και η Γαλλία γενικώς…

Επίσημες γλώσσες της Αϊτής είναι τα γαλλικά, που τα μιλούν λίγοι, και τα κρεολικά, που τα μιλούν όλοι. Τα κρεολικά είναι μια παραφθαρμένη γαλλική διάλεκτος που ακούγεται πολύ αστεία και γράφεται ακόμα πιο αστεία – έχει με τα γαλλικά περίπου όση σχέση έχουν η καθαρεύουσα και η δημοτική.

Α, μον ντιέ

μουά ταν πλερέ

μουά ταν σουφέρ

μουά κονσολέ

(αχ, Θεέ... πόσο έκλαψα... πόσο υπέφερα... μα παρηγορήθηκα...)

Στην Αϊτή των Κρεολών, ήδη πριν το σεισμό η κατάσταση ήταν φρικτή. Τώρα είναι απλά ασύλληπτη. Κι όσο περνούν οι μέρες τόσο ατονεί το διεθνές ενδιαφέρον, τόσο αφήνεται ο όμορφος αυτός λαός στην τύχη του.

Μην ξεχνάτε την Αϊτή...

Σιτέ Σολέι, Πορ Ω Πρενς, Αϊτή

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

.

ΚΑΤΑΣΚήΝΩΣΗ ΑΣΤέΓΩΝ PETIONViLLE, PoRT Au PRiNCE, ΑϊΤή (24/1/2010)

"Οι μεγαλύτεροι εχθροί για την υγεία δεν είναι τα μικρόβια, οι ιοί και ο καρκίνος, αλλά η φτώχεια, η άγνοια, και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο"

Δημ. Τριχόπουλος, 1982

ΣΣ: στην κατασκήνωση σεισμόπληκτων Petionville "ζουν" 20.000 άνθρωποι. Δεν υπάρχει ούτε μία σκηνή, μόνο αυτοσχέδια τσαντήρια από παλούκια και σεντόνια. Και 1 (ναι, μία) τουαλέτα. Για όλους.

ΑΕΡΟΠΟΥέΡΤΟ ΛάΣ ΑΜέΡΙΚΑΣ

H πραγματικότητα είναι πιο παράξενη κι από την πιο ζωηρή φαντασία. «Θα στο πω με δικά σου λόγια, Νίκη: "Δεν υπάρχει!" Αφού χτες το βράδυ δεν μ’ έφαγαν τα Καϋμάν (μικροί αλιγάτορες της Αμερικής), δε θα πεθάνω ποτέ!».

Η μέρα στην κατασκήνωση ξεκίνησε ανέμελα, με το συνηθισμένο ξύπνημα στις τρεις τα ξημερώματα (λόγω τζετ λάγκ, ελικοπτέρων, κοκοριών, ροχαλητών, κινητών, κουνουπιών και άλλων δεινών), αλλά αυτήν τη φορά ακολούθησε η σταδιακή προετοιμασία για την έξοδο από την μαρτυρική Αϊτή. Μόνο που η έξοδος άρχισε σταδιακά να στραβώνει- ο καλόκαρδος αλλά εντελώς αναξιόπιστος Πέδρο ο Δομηνικανός και ο επίσης καλόκαρδος και εξίσου αναξιόπιστος Ζοζέ ο Γάλλος συνεργάστηκαν ώστε να χάσω και τα δύο κονβόυ των Δομηνικανών και η τύχη μου να εξαρτάται πιά από τα κέφια μιάς στρίγγλας Κινέζας κι από το (μη) επιτυχές φόρτωμα ενός χαλασμένου ασθενοφόρου σ’ ένα κοντέινερ. Ώσπου τελικά πήρα την τύχη μου στα χέρια μου, λίγο πριν νυχτώσει, και έκανα ωτοστόπ απελπισίας στο σωστό (ευτυχώς) καμιόνι, με οδηγό τον Ρικάρντο τον νταλικιέρη. Η γυναίκα του είναι γιατρός και τελειώνει τη Νεφρολογία στο Σαντιάγο Ντε Λος Καμπαλλέρος, ενώ ο ίδιος έχει δύο βασικά ελαττώματα: του αρέσει το κρύο (με πάγωσε με το αιρ κοντίσιον στο φουλ) και η δυνατή μουσική (κάτι ηχεία νάααα, με το συμπάθειο).

Ξεκινήσαμε λίγο πριν σκοτεινιάσει από το Σονάπι και κάναμε ώρες να βγούμε από το Πόρ Ω Πρένς. Η πρώτη (και τελευταία μου) νυχτερινή εμπειρία από την πόλη ήταν εντυπωσιακή, με τον ατέλειωτο κόσμο να τριγυρνά  ανάμεσα στα φεγγαρόλουστα ερείπια, τα μισογκρεμισμένα και τα στεκούμενα, με τους μικροπωλητές με τα κεράκια στα σαν-πεζοδρόμια και με τα γνωστά πολύχρωμα φορτηγάκια ν’ ανάβουν τα πολύχρωμα φωτάκια τους και να δημιουργούν όλοι μαζί, πεζοί και φορτηγάκια και νταλίκες, ένα απίστευτο μποτιλιάρισμα, απ΄ όλες τις μπάντες.

Η εντυπωσιακή τροπική πανσέληνος (πιο κοντινή, πιο φωτεινή) μας κρατούσε συντροφιά σε όλο το ταξίδι. Η διάβαση των συνόρων γύρω στα μεσάνυχτα ήταν άλλη μια συγκλονιστική εμπειρία: από την Αιτή του σεισμού, των ερειπίων, του πόνου, της ασύλληπτης φτώχειας, της έλλειψης ηλεκτρικού δικτύου, πεζοδρομίων και υποδομών, επέστρεψα στην επίσης φτωχή αλλά σαφώς πιό εκσυγχρονισμένη Δομηνικανή Δημοκρατία. Η άφιξη όμως στα περίχωρα του Σάντο Ντομίνγκο στις τρεις τα ξημερώματα, ήταν τραγική. Ό άνθρωπος (ο νταλικιέρης) έπρεπε να συνεχίσει για το Σαντιάγο Ντε Λος Καμπαλλέρος, κι εγώ δεν είχα πουθενά να πάω… σταματήσαμε σε μια πλατεία στη μέση του τίποτα, με πουτάνες, μαφιόζους, διεφθαρμένους (σύμφωνα με τον Ρικάρντο το νταλικιέρη) αστυνομικούς, και διάφορους άλλους πυροβολημένους και ξενύχτηδες, και ξενοδοχείο πουθενά στον ορίζοντα, μόνο κάτι πολύ ύποπτα μοτέλ με τις πόρτες των δωματίων στον αέρα. Εδώ μπήκε στο παιχνίδι ο Ραμόν, ο φίλος από το Σονάπι, που κατέφθασε ο κακομοίρης μόλις τού τηλεφώνησα και ξεκινήσαμε μαζί μιαν απελπισμένη τρίωρη αναζήτηση ξενοδοχείου, στον φρακαρισμένο λόγω Αιτής Δομήνικο. Μετά από απλησίαστες σουίτες, άθλια δωμάτια με εντυπωσιακές συλλογές εξωτικών εντόμων και μπουρδελοξενοδοχεία δύο και τεσσάρων ωρών, αποφάσισα να δώσω 109 ευρώ και να κοιμηθώ σαν άνθρωπος. Μόλις μπήκα στο δωμάτιο γέμισα τη μπανιέρα με καυτό νερό και έκανα μιαν υπέροχη θερμοθεραπεία, ως αντίδοτο στο ξεπάγιασμα που έφαγα στη νταλίκα.

Κοιμήθηκα όντως τέσσερις πέντε ώρες "σαν άνθρωπος", πρώτη φορά μετά από πολλές μέρες, και ξύπνησα σχετικά ξεκούραστος. Ήρθαν κι ο Ραμόν με την Κέυ και ξεκινήσαμε τον τουρισμό από την παλιά πόλη, την Πιάτσα Ντε Σπάνια, με το πρώτο σπίτι του Κολόμβου, τον πρώτο καθεδρικό ναό των Αμερικών, το πρώτο κάστρο των κονκισταδόρων και τον πρώτο μου καφέ της επιστροφής. Μετά φύγαμε επειγόντως για την Μπόκα Τσίκα, την πλησιέστερη στο (παραθαλάσσιο)  αεροδρόμιο πλαζ, όπου τρισευτυχισμένος δοκίμασα φρέσκο ζαχαροκάλαμο και βούτηξα για μονοψήφια λεπτά στα ζεστά νερά της Καραϊβικής…

Στο αεροδρόμιο Λας Αμέρικας παίχτηκε η προτελευταία πράξη της επιστροφής, με Wi-Fi, μια φρουτοσαλάτα πεπόνι- ανανά, και μια κόκα λάιτ. Πολιτισμός.... (;;;)

Aeropuerto “Las Americas”, Santo Domingo

30-1-2010

.