ωΔή σε μια πόΡνη

Απόψε θα κοιμηθώ χαμογελαστός, και θα ξυπνήσω γαλήνιος. 

Τι κι αν δε σε λένε στην πραγματικότητα «Κάρλα»,τι κι αν έπρεπε να σού δώσω ένα πορτοκαλί, για να κολλήσω για λίγο το κορμί μου πάνω στο δικό σου: Ήμουν τίμιος, κι ήσουν τίμια. Μού είπες «τόσο», σού είπα «εντάξει». Χωρίς να λογαριάζεις ούτε πώς είμαι, ούτε ποιός είμαι, ούτε τι θα κερδίσεις από μένα στο μέλλον. Χωρίς ψεύτικες αναστολές, χωρίς περιττές χρονοτριβές, χωρίς αχρείαστες ντροπές, χωρίς ανούσιες τύψεις.

Απόψε θα κοιμηθώ χαμογελαστός, και θα ξυπνήσω γαλήνιος: Γιατί έχω τη μυρωδιά από το κορμί σου κάτω από τα νύχια μου.

<μ<

ΜΙά ΦΟρά μόΝο

«Θέλω να κάνουμε Έρωτα. Μια φορά ακόμα. Μόνο.»

Τής τό ‘πε μέσα στο αυτί, και την ένιωσε ν’ αναρριγά ολόκληρη, στο άγγιγμα των χειλιών του, στο άκουσμα της φωνής του. Ήταν δέκα χρόνια που δεν είχαν ειδωθεί.

Αυγουστιάτικο ελληνικό νησί. Ηλιοβασίλεμα. Μια μηχανή με δύο νέους έρχεται από τη Δύση. Το κορίτσι έχει γείρει το κεφάλι του πάνω στο αγόρι, και σιγοτραγουδάει. Τα μακριά της μαλλιά ανεμίζουν. Δε φορούν κράνη. Μα ο αστυνομικός στο μπλόκο δεν τολμά να τους σταματήσει. Πώς αλλιώς;

Την παρακολουθούσε από την αρχή, αθέατος, από μακριά- ήξερε πως διορίστηκε, πως παντρεύτηκε, πως έκανε παιδί, παιδιά. Ήξερε ακόμα και πού δούλευε κάθε χρονιά, κι ας μην επεδίωξε ποτέ να τη συναντήσει, κι ας μην είχαν καν ποτέ μιλήσει στο τηλέφωνο, από Τότε. Λες όμως τελικά να είχε δίκιο η Φαιδρή Φίδη, που τού ‘λεγε με πίκα πως είναι ακόμα κολλημένος μ’ Εκείνη; Ποιος ξέρει. Τόσα χρόνια που πέρασαν αγάπησε πολλές. Μα δεν ερωτεύτηκε ξανά, ποτέ, καμμίαν άλλη.

Βροχερή νύχτα στην Πόλη. Το αμάξι παρκαρισμένο σ’ ένα απόμερο σημείο, με τους υαλοκαθαριστήρες να δουλεύουν. Τα τζάμια θολά από τη θέρμη τους. Το στέρεο παίζει ένα δίσκο που Εκείνος έγραψε ειδικά για Εκείνη. Αγκαλιάζονται. Φιλιούνται. Χαϊδεύονται. Κλαίνε. Πώς αλλιώς;

Το τηλέφωνο χτυπά. Δίνουν ραντεβού. Έρχεται αμίλητη, χλωμή. Αγκαλιάζονται. Φιλιούνται. Κλαίνε.

Κάνουν ολοκληρωτικό έρωτα, όπως τότε.

Τα μάτια της φρουμάζουν στη θέα του Μαχαιριού. Μεγάλο, σαφώς πάνω από τα όρια του Νόμου. Αστραφτερό. Παγωμένο. Θανατηφόρο.

«Μη φοβάσαι», της λέει. «Δεν είναι για σένα».

Αυλή στρατοπέδου. Ο Λοχίας εκπαιδεύει τους νεοσύλλεκτους, που είναι καθισμένοι γύρω γύρω,  στη χρήση της ξιφολόγχης. Τον διαλέγει για μοντέλο. Σηκώνεται όρθιος, κάνει δυό βήματα μπροστά,  και ο Λοχίας τον αγκαλιάζει  από πίσω, κι όπως τον έχει εκεί  ακινητοποιημένο,  με τα χέρια κάτω από τις μασχάλες του, κάνει πως τού μπήγει την ξιφολόγχη: ανάποδα,, από μπροστά προς τα πίσω, από κάτω προς τα πάνω. «Κάτω από τα πλευρά πρέπει, με κατεύθυνση και φορά προς την καρδιά.» Πώς αλλιώς;

Εκείνη έχει φύγει. Για πάντα, πια. Η λάμα αστράφτει. Παγωμένη. Θανατηφόρα. Ανάποδη, από μπροστά προς τα πίσω, από κάτω προς τα πάνω, με κατεύθυνση και φορά προς την καρδιά.

Πώς αλλιώς;

<μ<

ΠΡώΤΗ ΘέΣΗ 68 DIRHάM, ΔΕύΤΕΡΗ 45

Τη Ραμπάτ ή την Ταγγέρη. Την Καζαμπλάνκα ή τη Φες. Τη Σαλέ ή τη Μεκνές. Ουαρζαζάτ ή Μαρακές. Ρε, ξεκαθάρισε τί θες. Γιατί περνάει ο καιρός. Και σκοτεινιάζει ο ουρανός. Θα κατεβάσει ό,τι βρέξει. Και ας χτυπάς τον κώλο κάτω. Πνίγεται όποιος ζει στον πάτο. Άκου καλά που σού μιλώ. Και σκέψου το πριν κάτι πεις. Κερδίζει όποιος το αντέξει. Κέρδος μια τρύπα στο νερό. Ό,τι προλάβεις και χαρείς. Με ακυρωμένες προσδοκίες. Κι επουλωμένες τραγωδίες. Χωρίς πολλούς ηρωισμούς. Κι άγριους, απρόσιτους Θεούς.

ΥΓ. Το καλό, είν’ ότι έχω πολλές επιλογές. Το κακό, είναι πως έχω πολλές επιλογές. 

ΕΠΙΤέΛΟΥΣ ΕΠΙΜήΚΥΝΣΗ

Αχ! Κύριε Λαδέμπορα!

βάλτε μού τη, για λίγη φασολάδα!

Αχ! Αχ! Κύρ ελλαδέμπορα!

κόψτε μου λίγη Ελλάδα!

ΊμεΡος και ΛιβιΔώ 3.01π.μ.

αφιερωμένο

Απόψε ο Ίμερός μου δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Στριφογυρνούσε κι ίδρωνε και μού κοπανούσε την καρδιά, δυνατά, από μέσα- "τακ τακ, τακ τακ", πλημμύριζε τον καυλό μου ορμητικά ματωμένα κύματα,  αφιόνιζε το μυαλό μου με λάγνα, ίμερα ψέμματα. 


Ξέφυγε ξαφνικά από το ιδρωμένο, αναστατωμένο μου κορμί, και πέταξε σε σένα- αρπάχτηκε από τα μακρυά σου μυρωμένα μαλλιά, γλύστρησε σαν σαλιγκαράκι στ'αυτάκια σου, πιπίλισε ένα έναν τους λοβούς, χάιδεψε απαλά τα μάγουλά σου, φίλησε, ρούφηξε και δάγκωσε τα χείλη σου. Μπήκε στο στόμα σου, εξερεύνησε την οδοντοστοιχία σου, αναμετρήθηκε με τη γλώσσα σου και τά'χασε- έτρεξε να κρυφτεί στο λακάκι του λαιμού σου, πριν καταλήξει να πιπιλά και να ρουφά τις σκληρές ρόδινές σου ρώγες. Στριφογύρισε ύστερα γύρω από τον αφαλό σου, πριν κατηφορίσει προς το επίκεντρο του σεισμού. Φίλησε και δάγκωσε απαλά το εσωτερικό των μηρών σου, έγλειψε και ρούφηξε τα μεγάλα σου χείλη, ύστερα τα μικρά, μετά την κλειτορίδα σου- στάθηκε ώρα εκεί, πριν τρυπώσει στην υγρή και ζεστή σου Λιβιδώ. 


Μέσα και έξω. Ξανά και ξανά. Στην αρχή αργά και απαλά. Μετά δυνατά, πιό δυνατά. Και πιο γρήγορα.  Μετά πάλι αργά και απαλά. Κι ακόμα πιό δυνατά, κι ακόμα πιό γρήγορα. Ως το ηχηρό κι αστραδενό το Τέλος. Και μετά πάλι απ' την αρχή, και πάλι, και ξανά, και ξανά. 

Κι ύστερα, μεθυσμένος από την ηδονή, εξαϋλωμένος από τη μέθειξη, παρανάλωμα της ίδιας του της ορμής,

σε πήρε στην αγκαλιά του

κι αποκοιμήθηκε

<μ<

photo by Imogen Cunningham

Το ΧΕΡΟΥΒΕίΜ

Στη γωνία του μονοπατιού, στο δασάκι, τον περίμενε ένα Χερουβείμ.

- Αφίππευσε, του είπε, με απαλή, αγγελική, αλλά κάπως μεταλλική φωνή- κι ήταν, χωρίς καμμιά αμφιβολία, διαταγή.

- Τί είσαι; Ρώτησε εκείνος έκπληκτος. Καρναβάλι;

- Ο έχων οφθαλμούς ειδέτω, και ο έχων νου, νοείτω, απάντησε το Χερουβείμ. Άγγελος Κυρίου ειμί, κατελθών εξ Ουρανού, και ήλθον μετά Πύρινης Ρομφαίας εξελέγξειν σε, αμαρτωλέ, δια τας πολλάς σου αμαρτίας.

Κρατούσε πράγματι ένα μεταλλικό πράγμα σαν σπαθί, που έβγαζε φλόγες, και το έστρεψε πάνω στον έκπληκτο ποδηλάτη.

- Άκου να σού πω φιλαράκο, αν είσαι μασκαράς είσαι πολύ πετυχημένος, κι αν δεν είσαι δεν ξέρω από ποιο τρελλοκομείο το έσκασες, αλλά πάρε την γκουμούτσα σου από μπροστά μου γιατί θα στην χώσω στα πούπουλα και θα γίνεις κοτόπουλο μπάρμπεκιου.

- Αμαρτωλέ, ουκ εισί ο Παπαδόπουλος Γεώργιος του Ιωάννου και της Μαρίας, Ορθόδοξος έτι Χριστιανός, βαπτισθείς προ αμνημονεύτων εις Ιερόν ναόν Αγίου Ονουφρίου Κάτω Σκυλιτσίου, υπό του Μακαριστού Πατρός Ακακίου, Θεός σχωρέστον;

- Α, τώρα μάλιστα. Ώστε ξέρεις και τ’ όνομά μου. Ρε Χρήστο εσύ είσαι; Κόψε την πλάκα, σε κατάλαβα. Ομολογώ πως με ξεγέλασες για λίγο, μπαμπέση άντρα.

- Σιωπή, Αμαρτωλέ! Αρνείσαι ότι αμέλησες τον εκκλησιασμόν σου και την εξομολόγησίν σου, ότι παρέβης τας Εντολάς του Κυρίου Ημών Σαβαώθ, ότι έλαβες το όνομα Του εν τω στόματί σου επί ματαίω, ότι καθύβρισας Αυτόν εν μέθη διατελών, ότι αμφισβήτησες την Ύπαρξίν Του, και, έσχατον μεν, ουκ έλασσον δε, ότι διήγαγες έκφυλον σεξουαλικόν βίον, εκτός του Μυστηρίου του Γάμου;

- Κοίτα να δεις ρε Χρηστάκο, αυτόν τον Σάββα που ανέφερες δεν τον ξέρω, αλλά αν τον έβρισα ποτέ καλά θα τού ‘κανα, δε μού ακούγεται και πολύ σόι. Κι η αλήθεια είναι πως δεν ήμουν και τόσο φρόνιμο παιδί σεξουαλικώς - αλλά στο κάτω κάτω, όλα έγιναν μεταξύ συναινούντων ενηλίκων, consenting adults, you know, και μη φανταστείς και τίποτα το τρομερό πια. Εκτός κι αν σού σφύριξε η τρελλάρα η τέως μου τις φαντασιώσεις της για απιστίες που ΔΕΝ της έκανα, σκύλιασε να μ’ εκδικηθεί που δεν την παντρεύτηκα, η σάικο. Πω πω Θε μου τί γλύτωσα. Τεσπά, δεν ξέρω τι λέει αυτός ο - πώς τον είπες- Σάββας-ωθ, αλλά, μα το Γιόγκ-Σοθώθ, η γιαγιά μου η Έλενα έλεγε «παιδάκι μου, όπως τη βρίσκει ο καθένας» και δεν του πέφτει κανένας λόγος του Κυρίου αυτού, όποιος κι αν είναι.

- Ουκ ειμί "Χρηστάκος" τις, ανόητε- Χερουβείμ του Κυρίου Ημών Σαβαώθ ειμί, και συ Αμαρτωλός ει και Ασεβής διπλή μερίς, και θα τιμωρηθείς Νύν και Αεί εις τας πικράς φλόγας της Κολάσεως. Πώς ελάλησας όμως; «Η γιαγιά μου η Έλενα»; Ουκ ελέγετο Περιστέρα Καρασουμελίδου η γιαγιά σου;

- Όχι βρε Καραγκιόζη, δεν ελάλησα ακόμα, Έλενα Ακρίτα ελέγετο, κι έγραφε στον Ταχυδρόμο, το περιοδικό, you know;

Το Χερουβείμ έμεινε για λίγο άφωνο και ακίνητο.

- Έλα, Παράδεισος εκεί; είπε τελικά. Ακούει το Κέντρο; Πάλι με στείλατε σε λάθος άτομο βρε άχρηστοι, απλή συνωνυμία ήταν. Απεμπλέκομαι άμεσα. Όβερ.

Γύρισε και κοίταξε τον άλλο με πύρινο βλέμμα.

- Θα τα ξαναπούμε εμείς οι δύο, εξυπνάκια.

Είπε, κι εξαφανίστηκε,

εν Χορδαίς και Νεφέλαις.

μ

*κοινοοιήστε ελεύθερα στο fb αλλά παρακαλώ μην αναδημοσιεύσετε χωρίς αναφορά της πηγής και χωρίς ενημέρωσή μου.

"ΦίΛΕ"

"ΦίΛΕ",

Οι φίλοι δε σε σπρώχνουνε,

μα ούτε και σ' αφήνουνε, να πέσεις

στο Κενό- γι αυτό λοιπόν παράτα με,

κοπάνα την, τσακίσου, άντε χάσου

από δω

Eίμαι πικραμένος από "φίλους" [της πραγματικής ζωής, μην παρεξηγούμαστε] που εξαφανίζονται όταν τους χρειάζεσαι περισσότερο... για να ξαναεμφανιστούν, σαν να μη συνέβη τίποτα, όταν ΔΕΝ τους χρειάζεσαι.... ή, ακόμα χειρότερα (και ακόμα συχνότερα), όταν σε χρειάζονται εκείνοι...

Η ΔΙΑΚήΡΥΞΗ της 3ηΣ ΣΕΠΤέμΒΡΗ 2011

ή 

"ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ"

(απ' ό,τι έμαθα ο Μπένι τιμωρήθηκε για τα (προ)χτεσινά 

να το αντιγράψει 110 ΔΙΣ φορές)

Πιστεύω εις ένα Eurogroup Πατέρα, παντοκράτορα, 

δανειστήν ουρανού και γής, 

ορατών τε πάντων και αοράτων.

Και εις ένα Μνημόνιο το μονογενές, 

το εκ του Eurogroup και του ΔΝΤ γεννηθέν 

προ πάντων των αιώνων.

Φως εκ φωτός, 

Χρήμα αληθινόν, εκ Χρήματος αληθινού γεννηθέν, ου ποιηθέν, ομοούσιον τω Eurogroup και τω ΔΝΤ, 

δι’ ων τα πάντα εγένετο.

Το δι’ ημάς τους Έλληνες και διά την ημετέραν σωτηρίαν 

κατελθόν εκ των ουρανών και σαρκωθέν εκ Πνεύματος Γιωργάκη

και Πασόκ του Παρθένου, και απανθρωπήσαν (το παν).

Σταυρωθέντων τε ημών εις το Όνομα αυτού 

επί Παπακωνσταντίνου, και παθόντων και ταφέντων.

Και αναστάντων τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς.

Και ανελθόντος του Βενιζέλου εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Γιωργάκη.

Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς,

ου των Μνημονίων ουκ έσται τέλος.

Και εις το ΔΝΤ το Άγιον, το Κύριον, το ζωοποιόν, 

το μετά του ΠΑΣΟΚ συμπορευόμενον, 

το συν Δολλαρίω και Ευρώ

συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, 

το λαλήσαν διά του Στρώς Καν.

Εις μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Παγκόσμιαν Τράπεζαν,

Ομολογώ εν Ευρώ εις άφεσιν αμαρτιών,

Προσδοκώ επιστροφήν των δανεικών 

και ζωήν του μέλλοντος αιώνος.

Αμήν.

"...βαρκούλες αρμενίζουν"...

ΚαΤάΠΟΛΑ-ΧώΡΑ

Άνεμε, που μ' εμποδίζεις ν' ανεβώ την ανηφόρα

μόλις περάσω τη φουρκέτα, πίσω μου, θα με βοηθάς

άντε γαμήσου! δεν χρειάζομαι ούτε το ένα

ούτε τ' άλλο.

μ

Αμοργός

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΟΣΙΑΛΗΣΤΡΙΚΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙά ΤΟΥ

Μόνο να λες ψεύτικα λόγια

και να διορίζεις τους δικούς

να ροκανίζεις τα κονδύλια

και ν' αγορά-

και ν' αγοράζεις οπαδούς

Θα τρέχεις τώρα στους μπαξέδες

τρεις του Σεπτέμβρη να κρυφτείς

από παππούδες με γιαούρτια

κι από τα νιάτα

που τόσα χρόνια τα γαμείς...

.

ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ, ΟΙ ΣΟΣΙΑ-ΛΗΣΤΕΣ ΚΟΒΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑΚΙΑ!!!

Είμαι εξαγριωμένος... η συγκεκριμένη περικοπή και η αιτιολόγησή της μ'έκαναν Τούρκο. Πόσα και πόσα  παιδιά χωρίς οικονομική άνεση θα μείνουν χρόνια τέχνο-αγράμματα, χωρίς πρόσβαση σε υπολογιστή...

ΑΙΣΧΟΣ ΑΙΣΧΟΣ ΑΙΣΧΟΣ

"Τα χρησιμοποιούσαν μόνο για να παίζουν"-

τάδε έφη η Υφυπουργός Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου

έχετε ποτέ ακούσει πιο επιπόλαιη, φτηνή, αισχρή, σιχαμερή δικαιολογία;;;;;;;

ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΡΕ, ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΚΑΙ ΞΑΝΑ-ΦΤΟΥ ΣΑΣ

Η ΜΕΤάΛΛΑΞΗ ΤΟΥ έΛΛΗΝΑ ΠΡΟΛΕΤάΡΙΟΥ Κ ΛούΜΠΕΝ ΠΡοΛΕΤάΡΙΟΥ ΚΑΙ η ΗΘΙΚή-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚή ΜΑς ΧΡΕΩΚΟΠίΑ

Υπήρξε μια εποχή που οι οικοδόμοι, οι καθαρίστριες, οι σκαφτιάδες, οι φραουλοσυλλέκτες κι οι ροδακινοσυλλέκτες, οι υπηρέτριες, οι μπέιμπι-σίττερ και οι κυρίες που πρόσεχαν ηλικιωμένους, οι μπογιατζήδες, οι πόρνες, οι μικροπωλητές, οι ζητιάνοι, ήταν Έλληνες κι Ελληνίδες. Υπήρξε μια εποχή που σε κάθε γωνιά της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας και πολλών άλλων πόλεων υπήρχε κι από μια βιοτεχνία που απασχολούσε ένα μελίσσι κοπροραπτούδων και εργατουπαλλήλων. Υπήρξε μια εποχή που τα καλοκαίρια όλοι μαζί οι αγρότες με τις οικογένειές τους μάζευαν διαδοχικά τις σοδιές όλου του χωριού. Υπήρξε μια εποχή που πολλοί νέοι, φοιτητές και μαθητές, δούλευαν τα καλοκαίρια για «να μαζέψουν χρήματα» για το χειμωνιάτικο χαρτζηλίκι τους ή για να αγοράσουν κάτι που ήθελαν.

Από τότε δεν καταργήθηκαν ούτε η καθαριότητα, ούτε το βάψιμο, ούτε η πορνεία, ούτε τα ροδάκινα, ούτε οι βιοτεχνίες. Απλά οι βιοτεχνίες και η παραγωγή πήγαν σε άλλες χώρες, ενώ τις περισσότερες από τις «ταπεινές» δουλειές στην Ελλάδα τις κάνουν αλλοδαποί. Στην Ελλάδα του Ευρώ, των Ολυμπιακών Αγώνων και της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, τη χειρωνακτική ή/και «ντροπιαστική» εργασία δεν την επιτελούσαν πιά Έλληνες.

Το ίδιο συνέβη παλιότερα σε όλες σχεδόν τις χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου. Οι Έλληνες και Τούρκοι εργάτες έχτισαν το «γερμανικό θαύμα», Ινδοί, Πακιστανοί και Κύπριοι έκαναν την Βρετανία «Μεγάλη», Μαροκινοί, Ισπανοί και Πορτογάλοι γνώρισαν βαθιά στο πετσί τους την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη και -κυρίως- την Ισότητα των Γάλλων. Υπήρχε όμως μια τεράστια διαφορά: οι χώρες αυτές, για διάφορους λόγους, που δεν θα μπορούσα να αναπτύξω εδώ, ήταν ήδη και επρόκειτο να μείνουν «ΠΛΟύΣΙΕΣ» και ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ. Κι έτσι οι τέως Γερμανοί, Βρεττανοί, Γάλλοι προλετάριοι έγιναν σιγά σιγά πάροχοι υπηρεσιών, μάνατζερ, επιστήμονες, τεχνοκράτες, καλλιτέχνες.

Στη χώρα μας συνέβη κάτι πολύ διαφορετικό:  η γενιά που κανονικά θα μάζευε τις φράουλες στη Μανωλάδα και τα ροδάκινα στη Βέροια, που θα καθάριζε, που θα φρόντιζε μωρά και ηλικιωμένους, που θα έχτιζε, που θα έβαφε, που, που, που, μεταλλάχτηκε σε λίγα χρόνια σε αεριτζήδες, σε χαραμοφάηδες, σε εισοδηματίες – και κατόπιν σε κατεστραμμένους - του Χρηματιστηρίου, σε μανούλες της αρπαχτής και της διαπλοκής, σε  υπεράριθμους δημόσιους υπάλληλους, σε φραπεδόβιους και γονεοσυντήρητους πτυχιούχους «κολλεγίων» του κώλου, σε «επιχειρηματίες» μη παραγωγικών επιχειρήσεων, της αρπαχτής, της Νύχτας και του αέρα, με «κεφάλαιο» τις οικονομίες του μπαμπά και το χωραφάκι του παππού, σε ξέκωλες γουαναμπή μοντέλες και τραγουδιάρες, σε γκομενοσυντήρητες ημί-πόρνες, σε ασφαλιστές της κακιάς ώρας, σε μεσίτες της συμφοράς, σε καταχρεωμένους καλοπερασάκηδες, και τέλος, σ’ ένα μικρό ποσοστό, σε απελπισμένους ανειδίκευτους (ήμι)άνεργους, υποχρεωμένους να συναγωνιστούν ανασφάλιστους και ελεεινά αμειβόμενους ξένους ΔΟΥΛΟΥΣ.

Έτσι φτάσαμε σιγά σιγά στην ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ…. Όταν όμως πουληθεί και το τελευταίο χωραφάκι του παππού, όταν πεθάνει και ο τελευταίος σπόνσορας της απραξίας- συνταξιούχος γονέας ή παππούς, τότε, η ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ θα μεταβληθεί σε ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Οικονομική και ηθική.

Χωράει πάρα πολλή κουβέντα για το πώς φτάσαμε ως εδώ, και κυρίως για το τι πρέπει να γίνει τώρα. Νομίζω όμως πως ένα πρώτο βήμα είναι η παραδοχή αυτών των δυσάρεστων και σκληρών αληθειών που παρέθεσα.

Κι αν κάπου κάνω λάθος, πείτε μου...

ο πίνακας με τίτλο "Luben-bar" είναι του Σολωμάντζαρου

.

ΛίΓο ΠριN

Τσακώνονταν συνέχεια, χυδαία, με τα πάντα

Τσακώνονταν με το ξυπνητήρι «-σκάσε ρε γαμημένο» «-μα, αφού μού είπες να σε ξυπνήσω στις έξι, ρε ηλίθιε»

Τσακώνονταν με το ασανσέρ «-έλα ρε πούστικο επιτέλους» «-έρχομαι, δεν είσαι ο μόνος καθυστερημένος σ' αυτήν την κώλο-πολυκατοικία του κερατά»

Τσακώνονταν με το αυτοκίνητο «-πάρε μπρος ρε ηλίθια σακαράκα» «-ας μού είχες κάνει και κανένα σέρβις ρε άχρηστε- αλλά τί να περιμένεις από τέτοιον λούζερ»

Τσακώνονταν με το φανάρι «-άλλαξε ρε σκατοκόκκινο άλλαξε γαμώ την/τον/το *** μου» «-να περιμένεις τη σειρά σου, ρε πυροβολημένε»

Τσακώνονταν με την τηλεόραση «-πάλι τίποτα δεν έχει να δεις, το μαλακισμένο το χαζοκούτι» «-άμα δε σού αρέσω πάνε στο Μέγαρο να δεις καμμιάν όπερα, καριόλη»

Τσακώνονταν και με το κρεβάτι του «-σε βαρέθηκα, είσαι σκληρό και παγωμένο σαν φέρετρο» «-μη μού στεναχωριέσαι, και δε θ’ αργήσεις να παρκάρεις και σε τέτοιο»

......

Τσακώνονταν συνέχεια, χυδαία, με τα πάντα - με όλα τα άψυχα

Με τους ανθρώπους δεν τσακωνόταν πιά, δεν άξιζε τον κόπο-

κανείς δεν είχε πιά κουράγιο να τού απαντήσει

.

ΔιεΘνής ΣάΛος για το ΑΠΑΓΟΡΕΥΜέΝΟ σεΞοβίΝτεο του ΜαύΡου ΓάτοΥ

Ανάρπαστο έγινε στα περίπτερα όλης της υφηλίου το ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ home sex video μου που περιλαμβάνει χμμμμ... "ιδιωτικές" μου στιγμές με την πσιπσίνα Pamela Catderson, τη διάσημη σεξόβομβα, ναι. ΜΟΝΟ 666 ευρώ (+ΦάΠΑ).

Μην τολμήσετε να (ΜΗΝ) το αγοράσετε! Θα σάς στείλω τον εισαγγελέα, το ΣΔΟΕ, και τον Άνθιμο να σάς ξορκίσει.

H Pamela, την ώρα που συνειδητοποιεί με φρίκη και αποτροπιασμό την επάισχυντη δημοσιοποίηση των αυστηρά ιδιωτικών μας στιγμών...

ΠΡΟΣ την ΑΡΜόΔΙΑ Δ.Ο.Υ. (ΕΦΟΡίΑ): Να κατασχεθεί το Ε2 της Τσούλιας Αλεξανδράτου και να βγει σε διεθνή πλειστηριασμό!

Ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα οφείλει να συνεισφέρει στον Αγώνα κατά της Κρίσης ό,τι διαθέτει. Ακίνητο, κινητό, υστέρημα, προτέρημα...

..." Όπου υπάρχει πνευματική ένδεια, υπάρχει και υλική ένδεια. Αυτό συμβαίνει κι εδώ. Τα χάνω όταν βλέπω πόσο απατηλή είναι η επιφάνεια της ζωής τους και πόση αθλιότητα υπάρχει από κάτω."

Γιάν Νερούντα (1834-1891)

"Ιστορίες της παλιάς Πράγας" (και της Νέας Ελλάδας)

"ΦΤΑίΕΙ ο ΓΕΡΜΑΝόΣ ΠΟυ ΜάΣ ΜΙΣΕί": Η περήφανη και παλικαρίσια Ελληναράδικη απάντηση στο ερώτημα "ΠΟΙόΣ ΦΤΑίΕΙ"

Οι Τρανοί και Παντάξιοι Αρχι-Ελληναράδες Πάγκαλος, Πετσάλνικος, Στάθης, (Νικήτας) Κακλαμάνης, Δελαστίκ, μεταξύ πολλών άλλων, υπεραμυνόμενοι της Ελληνικής Μαγκιάς και της Ελληνικής Λαμογιάς, των Ιερών και των Οσίων του Έθνους μας, έδωσαν την πρέπουσα απάντηση στους ξεδιάντροπους ανθέλληνες Γερμανούς κλπ που τόλμησαν να σατιρίσουν και να μαγαρίσουν την Αφροδίτη της Μήλου και- άκουσον! άκουσον! - την Ακρόπολη, αποκαλώντας την "ερείπιο", και συγκρίνοντάς την με την ελληνική οικονομία, "χωρίς καν να ζητήσουν την άδεια του ΚΑΣ" (in.gr). Παράλληλα ανέφεραν (ορθώς, χωρίς όμως, φυσικά, να τολμήσουν να τις απαιτήσουν, οι θρασύδειλοι) τις  πολεμικές αποζημιώσεις που ποτέ ΔΕΝ μας δόθηκαν (από τη Γερμανία), αποκαλύπτοντας  με παρρησία κι αποδεικνύοντας πέρα από κάθε αμφιβολία πως αιτία ΌΛΩΝ των  σημερινών μας δεινών είναι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, η Τουρκοκρατία, οι εναντίον μας εκστρατείες του Ξέρξη και του Δαρείου, για να μη μιλήσουμε για το λαμόγιο τον Έκτορα και την απαγωγή της Ωραίας Ελένης.

"Φταίει το κακό το ριζικό μας; Φταίει ο Θεός που μάς μισεί;
Φταίει το κεφάλι το κακό μας; Φταίει πρωτ'απ'όλα το κρασί;"

ΌΧΙ, ΔΕΝ φταίμε εμείς. Δεν φταίνε για τα δεινά μας η διαφθορά, η αναξιοκρατία, η αδιαφάνεια. Δεν φταίνε τα σκάνδαλα επί σκανδάλων, που τίναξαν στον αέρα τα ταμεία του κράτους και εξανέμισαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. Δεν φταίνε τα όργια ρουσφετιών, διορισμών, αργομισθιών, επιδομάτων, στο Δημόσιο. Δεν φταίνε οι τερατώδεις μίζες και ο εξωφρενικός χρηματισμός στις προμήθειες του Δημοσίου. Δεν φταίει το  περίτεχνο μαγείρεμα συνειδήσεων ψηφοφόρων, εκλογικών νόμων και συστημάτων, οικονομικών δεικτών και στατιστικών στοιχείων, ο γκαιμπελικός έλεγχος των ειδήσεων και των ΜΜΕ. Δεν φταίει η ντε φάκτο ασυλία κάθε μεγαλοαπατεώνα, από τον διαπλεκόμενο  εκδότη ως τον μεγαλέμπορο όπλων κι από τον ιδιοκτήτη ΠΑΕ ως τον εφοπλιστή κι από τον βουλευτή ως τον Πρωθυπουργό. Δεν φταίει το όργιο μικροφοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής και και μικροδιαπλοκής και απάθειας στην ΣΥΝΕΝΟΧΗ κοινωνία. Δεν φταίει που η νεολαία μας κάααααθεται  και πίνει φραπόγαλα ενώ οι Ξένοι μας εργάζονται σαν δούλοι, στις λίγες ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ δουλειές που απέμειναν. Δεν φταίει η εξόντωση και η εξορία της βιομηχανίας και της βιοτεχνίας, η εκπόρνευση της γεωργίας με το όργιο των σπαταλημένων επιδοτήσεων και την διάλυση των συνεταιρισμών. Δεν, δεν, δεν, δεν. ΦΤΑΙΕΙ Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΜΙΣΕΙ. 

Το πρόβλημα"ποιός φταίει" λύθηκε μια για πάντα, λοιπόν, κι όλοι αυτοί οι σιχαμεροί ανθέλληνες, πάνω, κάτω, τριγύρω μας,  που τόσον καιρό μάς έχουν πρήξει τα χιλιογραμμένα μας αρχίδια με τις πουστιές τους, με τις τρικλοποδιές τους, και με τις ζηλόφθονες  κακίες τους, αποστομώθηκαν, μια για πάντα. ΦΤΑΙΕΙ Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΜΙΣΕΙ. Τελεία. Παύλα.

Πάντα μάς μισούσε ο πούστης. Τόσον καιρό δεν  τό 'λεγε, γιατί είχε ανάγκη τον γκρίχε σόννε και το σένεν τάλασσα και το γκρηκ καμάκι.

Ήρθε όμως επιτέλους το πλήρωμα του χρόνου, και οι μάσκες έπεσαν.

ΥΓ: Σε καμμιά περίπτωση δεν αρνούμαι τις θηριωδίες των Γερμανών στον Β' ΠΠ, ούτε ξεχνώ πόσα δεινά μας προκάλεσαν, και πόσα μάς χρωστάνε, ούτε τους θεωρώ πρότυπα. ΕΤΕΡΟΝ ΕΚΑΤΕΡΟΝ όμως. Μιλάνε για το τωρινό χάλι μας, ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ, και θά 'πρεπε να ντρεπόμαστε λίγο, και να σκύβουμε το κεφάλι, αναλογιζόμενοι οκαθένας το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί, αντί να τους βγάζουμε τη γλώσσα.

Κι επειδή προφανώς το "έτερον εκάτερον" που είπα δεν είναι αυταπόδεικτο, θα το αποδείξω με μία και μόνο λέξη: Κύπρος.

Η μαρτυρική, ματωμένη μας Κύπρος, που υπέφερε  - ιστορικά - τουλάχιστον όσα και η κυρίως Ελλάδα, και μάλιστα έως πολύ πρόσφατα, πολύ πιό πρόσφατα από εμάς- κι όμως, η Κύπρος απέχει έτη φωτός από το χάλι μας.


 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

«Εκείνο, βέβαια, που λείπει από την απαρίθμηση που κάνουν οι καθαρόαιμοι συντάκτες του περιοδικού», αναφέρει η ΟΕΚ σε καυστικό τόνο, είναι «η ένδοξη συμμετοχή των σταυροφόρων στην κατάλυση του Βυζαντίου, η συμβολή της αυτοκρατορικής Γερμανίας στις εθνοκαθάρσεις που διεξήγαγαν οι Τούρκοι εις βάρος των Αρμενίων και των Ελλήνων της Μικρασίας, και, τέλος, οι κλοπές ελληνικών αρχαιοτήτων από τους ναζί», καθώς και οι πράξεις τους κατά του ελληνικού λαού και της οικονομίας του - «το κατοχικό δάνειο ύψους δισεκατομμυρίων, αν εξαιρέσει κανείς δύο δόσεις που κατέβαλαν ήδη τότε οι ναζί, παραμένει μέχρι σήμερα ανεξόφλητο».

«Εμείς, μαζί με τους λογικούς στη χώρα αυτή, τους οποίους εσείς με τα άρθρα σας κάνατε να ντρέπονται, θα μαζέψουμε τα συντρίμμια που αφήσατε πίσω σας, και θα αποτοξινώσουμε τις σχέσεις των δύο λαών από το δηλητήριο που σεις χύσατε» kathimerini.gr

ΠΟΥτάΝΑ ΕΛΛΗΝΙκή ΚΟΙΝΩΝία

Δεκαετίες τώρα χλευάζεις, διαπομπεύεις, εξευτελίζεις, ταλαιπωρείς και τιμωρείς τον καλό μαθητή στο σχολείο ("σπασίκλας"), τον συνεπή πολίτη ("θύμα"), τον ειλικρινή φορολογούμενο ("κορόιδο"), τον αδιάφθορο υπάλληλο ("μαλάκας"), τον τίμιο πολιτικό ("γραφικός") , τον κάθε λογής άξιο ("αδιόριστος"  - "αποτυχημένος" - "χωρίς προαγωγή").

Δεκαετίες τώρα θαυμάζεις, στηρίζεις, επιβραβεύεις, ΨΗΦΙΖΕΙΣ τον κοπανατζή, τον καταφερτζή, τον δήθεν, τον μαγκίτη, τον απατεώνα, τον ΑΛήΤΗ, προσπαθείς με κάθε τρόπο να τού μοιάσεις.

ΤΩΡΑ ΤΙ ΓΡΥΛΛίΖΕΙΣ, ΤΙ ΔΙΑΜΑΡΤύΡΕΣΑΙ, Τι ΜΥΞΟΚΛΑΙΣ, ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ MAΣ ΞΕΦΤΙΛΑ;;;;;

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν έχω τίποτα απολύτως με τις πουτάνες- αρκεί να μην παριστάνουν τις παρθένες.

Το ΙΣΤΟΡΙΚό ΚΟΥίΖ ΤΟυ ΜΑύΡΟΥ ΓάΤΟΥ

.

- Ποιος έσφαξε την κόρη του κι έκανε δέκα χρόνια πόλεμο για να τιμωρήσει το τέως γκομενάκι του κερατά αδερφού του;
(βοήθεια: τελικά πήγε από τον εραστή της γυναίκας του)

- Ποιος έσφαξε μαζικά δεκαπέντε χιλιάδες υπηκόους του για να εκδικηθεί το φόνο ενός στρατηγού του;
(βοήθεια: Ιππόδρομος)

- Ποιος καθάρισε το γιό του γιατί η δεύτερη γυναίκα του τού σφύριξε (ψέμματα) πως τής ρίχτηκε;
(βοήθεια: Άγιος, από τους πιο VIP)

- Ποιος έχτισε ζωντανή τη γυναίκα του για να μη χάσει μια μπίζνα;
(βοήθεια: γιοφύρ’)

- Ποιος καθάρισε τον άντρα της γκόμενάς του για να του πάρει γυναίκα και θρόνο; 

(βοήθεια: ο κεντρικότερος δρόμος της Θεσσαλονίκης- όχι η Εγνατία, ο άλλος…)

- Ποιος σταύρωσε το γιό Του για να κατευνάσει τον εαυτό Του;
(βοήθεια: πιο Άγιος δε γίνεται)

ΕίΝΑΙ Ο ΘΕόΣ ΜΙά ***ΚΑΚΙΑΣΜέΝΗ*** ΑΔΕΡΦή;;;;;;

α) ποτέ κανείς δεν τον έχει δει με γυναίκα

β) όχι μόνο θέλει αποκλειστικά άντρες για παπάδες…

γ) …αλλά τους βάζει να φοράνε και φουστάνια

δ) είναι απίστευτα εκδικητικός και μνησίκακος (πόσες μυριάδες χρόνια για ένα κώλο-μήλο;;;; ε;;;;; πόσες;;;;;)

ε) τού αρέσει τρομερά το ατέλειωτο μπλα-μπλά, το κουτσομπολιό, το γλύψιμο και τα παρακάλια, αλλά....

στ) ...είναι δειλός και μήν τον είδατε μόλις έρθουν τα δύσκολα

ΚΑΙ ΤέΛΟΣ

ζ) μάς έχει ταράξει στις ΠΟΥΣΤΙέΣ

Θα ΠάΩ ΣΤΙΣ ΠΟΥΤάΝΕΣ (ποτΈ, μΑ ποτΈ) (τραγούδι)

.

(το τελευταίο μου τραγούδι - σάς χρωστάω τη μουσική)


Ποτέ, μα ποτέ
ποτέ, μα ποτέ

Θα πάω στις πουτάνες - ποτέ, μα ποτέ .
.για να σ' εκδικηθώ - και ποτέ, μα ποτέ
δε θα σε συγχωρήσω - ποτέ, μα ποτέ .
τα μάτια μου θα κλείσω - μα ποτέ, μα ποτέ .
δε θα σ' ονειρευτώ - ξανά, και ποτέ .
δε θα σε συγχωρήσω - ποτέ, μα ποτέ .
δε θα σε ξαναδώ .
ποτέ .





(c) Μαύρος Γάτος 2009
ελεύθερη αναδημοσίευση με αναφορά της πηγής
(mavrosgatos.blogspot.com)

διαβάστε κι αυτό:
βέτεμ γκρεκ (από τον "Προμηθέα")