ωΔή στη θάΛασσα

Εδώ στο νησί

η θάλασσα

και τί θάλασσα

όλη την ώρα 

λέει «ναι», λέει «όχι»,

λέει «όχι, όχι, όχι»

λέει «ναι», σε μπλε

σ’ αφρό, σε καλπασμό,

λέει «όχι, όχι».

Δε μπορεί να μείνει ήσυχη,

«με λένε θάλασσα», λέει και ξαναλέει,

χαστουκίζοντας ένα βράχο,

μα δεν τον πείθει, και τότε,

μ’ εφτά πράσινες γλώσσες,

κι εφτά πράσινες τίγρεις,

κι εφτά πράσινες θάλασσες,

τον τριγυρίζει, τον φιλά

τον καθυγραίνει

και, χτυπώντας τα στήθια της, λέει και ξαναλέει

τ’ όνομά της.

Ω θάλασσα, έτσι σε λένε.

Ω, σύντροφε ωκεανέ, 

μη χάνεις χρόνο και νερό,

και μην παραχτυπιέσαι,

αλλά, βοήθησέ μας.

Είμαστε μικρούτσικοι

ψαράδες,

άνθρωποι της ακτής,

κρυώνουμε, πεινάμε,

και σ’ έχουμε εχθρό.

Μη μας χτυπάς τόσο σκληρά,

και μην ουρλιάζεις έτσι,

άνοιξε τα πράσινά σου τα σεντούκια

και δώσε μας

σ’ όλους εμάς,

τ’ ασημένιο σου δώρο:

το ψάρι ημών το επιούσιο.



Pablo Neruda
μετάφραση Μίλτος Σαρηγιαννίδης (c)

ΑΝΤΪΟ άΛΚΗ ΑΚΛΑϊΕ

Στις ανθισμένες κορυφές

ζήτησες τη ζωή σου

στ' άστρα της γης και τ' ουρανού

το φως του παραδείσου

χαράζει η μέρα σαν γυαλί

στην κόψη κόβεις βόλτες

παρέα με λαθρόβιους

πότες και μηχανόβιους

παράταιρους ιππότες

Στου αιώνα την παράγκα

στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα

με βρισιές και προσευχές

και της μάνας τις ευχές

Στου αιώνα την παράγκα

στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα

στα κρυφά και ταπεινά

ψάξε τα παντοτινά

Για μια Ντολόρες χάραξες

το δέρμα σου μια νύχτα

και το κορμί σου κάρφωσες

στου φεγγαριού την πίστα

Μ' άφιλτρο τώρα κι αλκοόλ

τσακίζεις τη φωνή σου

ληστής, Πιλάτος και Χριστός

εκεί που στάζει ο Θεός

θ' απλώσεις τη ζωή σου

Άλκης Αλκαίος, Στιχουργός (με κεφαλαίο).

Πάει (κι αυτός....)

ΦύΓΕ ΝΟέΜΒΡΗ

Έχω έναν Νοέμβρη στην καρδιά μου

και δεν τον θέλω, δεν τον θέλω 

~Ν~

Τρυπώνει στ’ ανοιχτά παράθυρά μου 

μολύνει μου το αίμα μου 

σκοτώνει τη χαρά μου- 

έχω έναν Νοέμβρη στα όνειρά μου 

και δεν τον θέλω,

δεν τον θέλω 

<μ<

 "November has tied me - To an old dead tree 

Get word to April - To rescue me" Tom Waits

Α.φιερωμέΝο στην Α.

‎"Βλάκα, βλάκα, βλάκα, βλάκα, βλάκα

δεν πληγώνουν κείνους που αγαπούν!"

Bebe - Malo (Official Video) από Bebe-Official

Μα ΤΟ ΦεγΓάΡι

μα το φεγγάρι είναι μακριά, κι εγώ που σ’ αγαπώ

με τα σκυλιά μαλώνω

μα το φεγγάρι είναι μικρό, κι εγώ που σ’ αγαπώ

σε χάνω και ζαρώνω

μα το φεγγάρι είναι κρυφό

κι από τα νέφη πίσω

κι εγώ που σ’ έχω μυστικό, πικρό και σκοτεινό

πού να σε ομολογήσω

και το φεγγάρι είναι χλωμό, κι εγώ που σ’ αγαπώ

μακριά σου θα πεθάνω


<μ<

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΥ - το ζεϊμπέκικο της βροχής

σε γυρΕύω μεΣ σΤη νύΧτα

αφιερωμένο στη Μυρτώ

γιατί οι αφιερώσεις δεν παίρνονται πίσω...

όσα χρόνια κι αν περάσουν

ό,τι κι αν συμβεί στο μεταξύ

"σε γυρεύω μες στη Νύχτα
κι είν' οι Δρόμοι αδειανοί
κι είσαι όλη μου η ζωή"

μ

2003

"Looking for you through night-

the Roads are all empty

and you 're my entire life"

Θά 'ρχεσαι, πάΝτα

Θά 'ρχεσαι πάντα

ως τη μέρα που

πια δε θα ρθεις

θά 'μαι εδώ, πάντα

ως τη μέρα που

δε θα με βρεις...

Θά 'ρχεσαι, πάΝτα

...ως τη μέρα που

πια δε θα ρθεις

θά 'μαι εδώ, πάντα

ως τη μέρα που

δε θα με βρεις...

μ

photo: here comes kitty

by mhk-annai.deviantart.com

oN AVAiT ANNONCé DeS ORaGES POuR LA NUiT

Αν ξέρεις για τον Κεραυνό, πες μου κι εμένα

θα πέσει εδώ, λίγο πιο κει;

ποιός θα χαθεί, ποιός θα σωθεί,

ποιός θ' απομείνει, να χαρεί

τη Νέα Μέρα;

Μόλις πέρασα το Επταπύργιο, με το ποδήλατο, τριγύρω κεραυνοί, οι πρώτες στάλες στον περιφερειακό, με γύρισαν πίσω (πήγαινα για Φιλίππειο)- κι όλο και πύκνωναν, ώσπου έγιναν καρέκλες στην Ολυμπιάδος, για να... σβήσουν στο κέντρο.... 

παράξενος ο καιρός, παράξενα όλα...

ΛάΣα Ντε Σέλα "Δες Με, Στη Ζωή ΞαναγυΡνώ!" - IN MEMoRIAM:

El Pajaro, Το Πoυλί

Της Lhasa De Sela, από το album "La Llorona"

μετάφραση (c) Μιλτιάδης Θαλασσινός

Δες με, στη ζωή ξαναγυρνώ

αχ πουλί, γιατί με ξύπνησες,

τώρα μάθε με να ζω

Στην άβυσσο σε ονειρεύτηκα

με την άβυσσο ερωτεύτηκα

αχ, πουλάκι, που με ξύπνησες

αχ, πουλάκι μου, γιατί;

Δες με, στη ζωή ξαναγυρνώ

Αχ πουλί. με καταδίκασες,

σ’έρωτα χωρίς τέλος

Στην άβυσσο σ' ονειρεύτηκα

με την άβυσσο ερωτεύτηκα

αχ, πουλάκι, που με ξύπνησες

αχ, πουλάκι μου, γιατί;

Lhasa De Sela (1972-2010)
ΙΝ ΜΕΜΟRΙΑΜ

ΧΤέΣ

.

Μέσα στον Ύπνο μου χτες επιτέλους ξανάρθες
χρώματα, μουσικές, ξεχασμένες φωνές
μέσα στον Ύπνο μου χτες επιστρέψαν - απάτες
βλέμματα και στιγμές
ξεχασμένες Αγάπες

Μέσα στον Ύπνο μου χτες επιτέλους ξανάρθες
χρώματα, μουσικές

ξεχασμένες Αγάπες

τραγουδά η υπέροχη κυκλοδίωκτη

στίχοι, μουσική,
πιάνο, γκαρίδες:

ο Μαύρος Γάτος (2003)

.

Το ΡάγKο ΤάγKο ΓύφτιKο (The-Raggle-Taggle-Gypsy-O !!!)

Παραδοσιακό Κέλτικο

Εκτέλεση: The Waterboys

Μετάφραση: Μαύρος Γάτος (c)

Τρεις γύφτοι μπήκαν στην αυλή

περήφανοι κι αγέρωχοι

και τραγουδούσαν το σκοπό

τον ράγκο τάγκο γύφτικο!

Πάνω κάτω πήγαινε η Κυρά

Πέτσινη βάζει φορεσιά

Και ξάφνου ακούγεται ουρλιαχτό

«Το σκάει με το ράγκο τάγκο γύφτο, Ω!!!»

Γυρνάει ο Κύρης το βράδυ αργά

στην όμορφή του την Κυρά

του λέει η δούλα «αχ τί κακό!

τό σκάει με το ράγκο τάγκο γύφτο, Ω!»

«Σελώστε μου το άλογο

το Μαύρο το πιο γρήγορο

σαν άνεμος τρέχω να τη βρω

να την πάρω απ'το ράγκο τάγκο γύφτο, Ω!»

Καλπάζω σε Δύση κι Ανατολή

σε Βορρά και Νότο την αναζητώ

και σ’ ένα λιβάδι αχ ξέφωτο

τη βρίσκω την Κυρά μου, Ω...

«Πού αφήνεις τα ρούχα σου τ’ακριβά

το πουπουλένιο το πάπλωμα

πού πας και φεύγεις στο πουθενά

για έναν ράγκο τάγκο γύφτο, Ω!»

«Τί τα θέλω τα ρούχα μου τ' ακριβά

το πουπουλένιο το πάπλωμα

κοιμάμαι απόψε στον ουρανό

με έναν ράγκο τάγκο γύφτο, Ω!»

«Πού πάς κι αφήνεις το σπίτι σου

τα πλούτη σου και τα φλουριά

το κεντημένο σου το προικιό

για ένα ράγκο-τάγκο-γύφτο, Ω!»

«Και τί με νοιάζουνε τα φλουριά

τα κεντημένα μου τα προικιά

τα δίνω όλα για να φιλώ

το ράγκο τάγκο γύφτο μου, Ω!»


+


(c) Miltiadis Sarigiannidis Thalassinos
ελεύθερη αναδημοσίευση σε μη κερδοσκοπικούς ιστοτόπους
με ενημερωσή μου στο miltiadis_s @ yahoo.gr

.

ΠέΣ ΜοΥ ΓιΑ Τη ΘάΛαΣΣα, ΝαύΤη

ερμηνεύτρια: Marisol (1976)

μετάφραση: Μαύρος Γάτος

Αφιερωμένο στο Μαράκι, στο Χνούδι, στο ο-2-8, και στον Northy
το ταξίδι συνεχίζεται, φίλοι μου....
κι επιστροφή, δεν υπάρχει.




Πες μου για τη Θάλασσα, ναύτη...
πες μου για τη Θάλασσα, πες....

Γαλάζιοι ταύροι αρμενίζουν
στο θαλασσένιο ηλιοφώς
ο ήλιος είν'  αρχηγός
τα σύννεφα είναι μαντήλες
που ανεμίζει ο καιρός

Γαλάζιοι ταύροι αρμενίζουν
στην θαλασσένιο ηλιοφώς

Πες μου για τη θάλασσα, ναύτη
πες μου αν είναι αλήθεια όσα λένε γι'αυτή

στο παράθυρό μου εγώ δεν τη βλέπω
στο παράθυρό μου αχ, πού να φανεί

Alberto Moreno, Toros azules (κυανοί ταύροι)


Λέν, το καράβι αρμενίζει
ερωτευμένο με Αυτήν
αναζητώντας σειρήνες
ψάχνοντας νέες σειρήνες
να τραγουδάνε μαζί

Λέν το καράβι αρμενίζει
ερωτευμένο με Αυτήν

Πες μου για τη θάλασσα, ναύτη
πώς είναι να είσαι μ' Εκείνη μαζί 

στο παράθυρό μου εγώ δεν τη βλέπω
στο παράθυρό μου αχ, πού να φανεί

"...βοήθησέ με να περάσω τη νύχτα...."

"ΤΟ ΔέΝΤΡΟ (ΤηΣ ΖΩήΣ)", η ΠΙό όΜΟΡΦΗ ΔΙΑΦήΜΙΣΗ ΠΟυ έΓΙΝΕ ΠΟΤέ

Μη μελαγχολείτε, μην απογοητεύεστε...

γιατί η Ζωή συνεχίζεται...

και δε σε περιμένει να θρηνήσεις.

* Η μουσική υπόκρουση είναι το Valse no 2 

από την μυθική Jazz Suite 
του Dmitri Shostakovich

ΠάΛΙ ΒΡέΧΕΙ

Συννεφιάζει

κι η μικρή ψυχή δειλιάζει

και φοβάται να βραχεί 

Πάλι βρέχει

κι η ζωή μου δεν αντέχει

κι η καρδιά φυλλορροεί

Κάποτε η βροχή

πότιζε τη γη

--------------

Πότιζε τη γη

κάποτε 

η Βροχή

(((o)))

(((((0)))))

....(((ο)))..

........(.)...

........

Μαζί με τη Βροχή

ας έφευγες κι εσύ

--------------------

Ας έφευγες κι εσύ

μαζί

με τη Βροχή

στίχοι/μουσική/εκτέλεση

μιλτιάδης θαλασσινός (c)

με την επιφύλαξη κάθε πνευματικού δικαιώματος

ΟΛΟΛύΜΗ, "ΟΥΛΑΛΟύΜ" (eDGAR aLLAN PoE)

.ακούτε την "Pavane" του Gabriel Fauré

ULALuΜΕ, ΟΛΟΛύΜΗ



Ήταν οι ουρανοί σταχτιοί και ζοφεροί
Ήταν τα φύλλα ξερaμένα και στεγνά -
Ήταν τα φύλλα μαραμένα και στεγνά
Τη νύχτα εκείνη του μοναχικού Οκτώβρη
Εκείνη την ατέλειωτη χρονιά.

Ήταν σκληρή η ζωή στη λίμνη του Ύπερ
Στις ομίχλες του διάμεσου Παράξ-
Στην υγρασία της θαμπής της λίμνης του Ύπερ
Στα στοιχειωμένα δάση του Παράξ.

Δίπλα σε μια Τιτάνια αλλέα
Κυπαρισσιών, τριγύριζα με την Ψυχή-
Κυπαρισσιών, με την ψυχή μου, την Ψυχή
  Κι έμοιαζε με ηφαίστειο η καρδιά
Με ποταμούς τη λάβα να κυλά
Ατέλειωτη η λάβα να κυλά
Σε δύσοσμα ποτάμια στις πλαγιές
Στα παγωμένα μέρη του Βορρά-
Με στεναγμούς κυλούσε η λάβα στις πλαγιές
Στα πολικά βασίλεια του Βορρά.


Μιλούσαμε νηφάλια και σοβαρά
Μα η σκέψη μας παραλυμένη και στεγνή
Ήταν η μνήμη μας απατηλή, κι ήταν στεγνή

Δεν ξέραμε πως ήτανε Οκτώβρης,
Δεν νιώσαμε τη νύχτα της χρονιάς-
(Πιο νύχτα από τις νύχτες όλης της χρονιάς!)
Ούτε γνωρίσαμε τη λίμνη αυτή του Ύπερ
(Αν κι εδώ κάτω είχαμε βρεθεί ξανά)
Δεν τη γνωρίσαμε τη ζοφερή λίμνη του Ύπερ
Τα στοιχειωμένα δάση του Παράξ.


Κι έτσι, καθώς γερνούσε πια η νύχτα,
Και το ρολόι τ' ουρανού έδειχνε την αυγή-
Όπως τ' αστέρια μαρτυρούσαν την αυγή
Στο τέλος του μονοπατιού μία ρευστή
Μια νεφελώδης λάμψη εγεννήθηκε.
Και από κεί μια θαυμαστή ημισέληνος
Με το διπλό της κέρατο αναδύθηκε -
Της Αστάρτης η διαμαντένια ημισέληνος
Με το διπλό της κέρατο-  εκθαμβωτική.

Κι είπα- «από την Άρτεμη είναι τούτη πιό θερμή:
Ρέει σ’ έναν αιθέρα στεναγμών-
Στροβιλιζόμενη σε μία χώρα στεναγμών:
Είδε το δάκρυ που δεν έχει ξεραθεί
Στα μάγουλα που το σκουλήκι κατοικεί,
Και ήρθε, απ’ τ’ άστρα των Λεονταριών
Για να μάς δείξει την οδό των ουρανών-
τη Λήθη των γαλήνιων ουρανών-
Ανέτειλε, σε πείσμα των Λεονταριών,
Να μάς φωτίσει, με ματιά αστραφτερή-
Ανέτειλε από τη φωλιά των Λιονταριών
Με αγάπη στη ματιά της τη λαμπρή.»


Μα η Ψυχή, έδειξε με το δάχτυλο,
Κι είπε- «αυτό τ' αστέρι το φοβάμαι-
Τη χλωμάδα της, παράξενο, φοβάμαι:
Αχ, βιάσου! Ας μη μένουμε άλλο εδώ!
Αχ, πέτα! Ας πετάξουμε!- αλλού να πάμε.»

Μιλούσε τρομαγμένη, κι άφησε να πέσουν
Τα φτερά της, ώσπου σέρνονταν στη σκόνη-
Σιγόκλαιγε με ολολυγμούς, αφήνοντας να πέσουν
Οι φτερούγες της, να σέρνονται στη σκόνη-
ώσπου σερνόταν αξιοθρήνητα στη σκόνη.

Απάντησα- «Ένα όνειρο είναι μόνο:
Ας πάμε στο τρεμάμενο το φως!
Ας το λουστούμε το κρυστάλλινο το φως!
Το μεγαλείο το Σιβυλλικό του λάμπει
Όλο Ελπίδα κι όλο Ομορφιά απόψε:-
Δες! Ως τα ουράνια λαμπυρίζει μές στη νύχτα!
Τη λάμψη του, ω, ας την εμπιστευτούμε,
Σίγουρα θα μάς οδηγήσει ορθά-
Τη λάμψη του άφοβα ας εμπιστευτούμε
Το δίχως άλλο θα μάς οδηγήσει ορθά,
Έτσι που λάμπει, σε Ουράνια σκοτεινά.»

Γαλήνεψα έτσι την Ψυχή, την φίλησα,
Την έβγαλα απ' τη βαθιά της λύπη-
Νίκησα τους ενδοιασμούς της και τη λύπη
Και προχωρήσαμε μαζί στο τέλος του ορίζοντα,
Μα μάς σταμάτησε η θύρα ενός τάφου-
Η θύρα ενός τάφου ενεπίγραφου
Κι είπα, «Τι γράφει, ω, γλυκιά μου αδερφή,
Στου τάφου τούτου την επιγραφή;»
Κι απάντησε εκείνη- «Ολολύμη- Ολολύμη-
Είναι το μνήμα της χαμένης σου Ολολύμης!»

Κι έγινε η καρδιά σταχτιά και ζοφερή
Όπως τα φύλλα τα στεγνά και τα ξερά-
Σαν φύλλα μαραμένα και ξερά-
Και φώναξα- «ήταν βέβαια Οκτώβρης
Την ίδια τούτη νύχτα, έναν Χρόνο πριν
Όταν ταξίδεψα- ταξίδεψα κάτω εδώ
Κουβαλώντας ένα φορτίο τρομερό -
Τη νύχτα αυτή πού ναι πιο νύχτα από τις νύχτες,
Ποιος δαίμονας με τράβηξε εδώ να ξαναρθώ;
Γνώρισα τώρα τη θαμπή τη λίμνη του Ύπερ
Τη σκοτεινή διάμεση χώρα του Παράξ-:
Γνώρισα τώρα τη μουντή τη λίμνη του Ύπερ,
Τη στοιχειωμένη τούτη χώρα του Παράξ.»

Edgar Allan Poe

μετάφραση Μιλτιάδης Σαρηγιαννιδης Θαλασσινός 

        

Η Βιρτζίνια Πόε - Κλεμμ, πρώτη ξαδέρφη και σύζυγος του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, πέθανε από φυματίωση το 1847- μερικούς μήνες μετά γράφτηκε το Ουλαλούμ. Τον θάνατό της ο Πόε δεν τον ξεπέρασε ποτέ: ολοένα και πιό ασταθής ψυχολογικά (ποτέ βέβαια δεν ήταν ιδιαίτερα σταθερός), έκανε δυό αποτυχημένες απόπειρες να ξαναφτιάξει τη ζωή του, και τις δυό φορές με ποιήτριες. Πέθανε δύο χρόνια μετά, σαράντα χρονών, αλκοολικός.


Ο Πόε μεγάλωσε ορφανός και από τους δύο γονείς, αρχικά με την οικογένεια Άλλαν και μετά με τη θεία του και την κόρη της, τη Βιρτζίνια. Όταν παντρεύτηκαν εκείνη ήταν 13 χρονών κι εκείνος 27.


Ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε, από τους πιό αμφιλεγόμενους λογοτέχνες της ιστορίας, κατακρίθηκε από πολλούς πνευματικούς ανθρώπους (μεταξύ των οποίων και ο αγαπημένος μου Μαρκ Τουαίην), και το έργο του απαξιώθηκε σαν παραλογοτεχνία. Το ίδιο έργο όμως επηρέασε δεκάδες σπουδαίους λογοτέχνες κι ενέπνευσε γενιές νεότερων λογοτεχνών - στον απόηχό του δημιουργήθηκαν νέα λογοτεχνικά (ή παραλογοτεχνικά, όπως το βλέπει κανείς) είδη, όπως η λογοτεχνία μυστηρίου και η αστυνομική λογοτεχνία...


Ένας από κείνους που επηρεάστηκαν από το έργο του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, ήταν και ο δικός μας Μπάρμπα Γιάννης Σκαρίμπας, που με τη σειρά του ενέπνευσε τον Νικόλα Άσιμο, κι έτσι δημιούργησε ο καθένας την δικιά του Ουλαλούμ - Ολολύ(γ)μη...

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Ulalume είναι ένα φανταστικό όνομα, που προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από το λατινικό ρήμα Ululare, θρηνώ.
Η "νύχτα της χρονιάς" είναι η 31η Οκτώβρη, η Νύχτα όλων των Ψυχών (το βράδυ πριν το Haloween)
Το Ύπερ (Auber) και το Παράξ (Weir) είναι - φυσικά - φανταστικά μέρη. Υπάρχει στο πρωτότυπο κι ένα τρίτο, το "όρος Yaneek", που δεν χώρεσε στη μετάφρασή μου.

Μαύρος Γάτος 3-4-2007

επιδιώκεται η αναδημοσίευση με αναφορά της πηγής

 (mavrosgatos.blogspot.com)

αλλά παρακαλώ ενημερώστε με στο email:

miltiadis_s at yahoo.gr

.

To ΖεϊμπέκιΚο Της ΧρεΩκοπίας

αφιερωμένο στο φίλο Γιάννη Λεμονή

με ευγνωμοσύνη για την ενθάρρυνσή του
και την παρότρυνσή του να δημοσιεύσω τη μουσική μου*

*έκλεισε το site που το είχα ανεβάσει, και στο μεταξύ πέθανε κι ο Μητροπάνος, οπότε... 
Άλλαξε τίτλο και το ζεϊμπέκικο

Χωρίς Λόγια... 
μόνο το γνωστό ξεκούρδιστο πιάνο, 

πιό ταιριαστό από ποτέ.

Μουσική / Εκτέλεση Μιλτιάδης Θαλασσινός
(c) 2010

ΑδέΡφια, ΞημερώΝει!

Σήμερα; Χτες; Αύριο;

Εσύ το ξέρεις...

Πάμπλο Νερούντα, "Μοραζάν"

ΜνήΜη ΜάΝου ΧατζιδάΚι

Αφιερωμένο τη Μνήμη του Μάνου...

που τόσο την έχουμε ανάγκη.

Μίλτος Θαλασσινός, Ιούνιος 2010

συγγνώμη για την κακή ηχογράφηση

Create a playlist at MixPod.com