με τον τρόΠο του ν.κ.

"ταξίδεψες, βροχούλα μου, κι έγινες καταιγίδα

πώς να σε φτάσω, που γυμνός ακόμα κολυμπώ

στο Κιριμπάτι μιαν αυγή, μια νύχτα στη Χαλκίδα

ίσως πατήσω τη στεριά, ίσως λευτερωθώ "

eaU de viE

1. Οι Αόρατες Πόλεις, Ίταλο Καλβίνo

"Ψάξε και μάθε να ξεχωρίζεις, ποιός και τί, στην μέση της κόλασης, δεν είναι κόλαση, και κάντο να διαρκέσει, δώσε του χώρο"

2. Γελοίοι Έρωτες, Μίλαν Κούντερα

"Εγώ, αναγκάζομαι να ψεύδομαι, για να μην παίρνω στα σοβαρά τους τρελλούς, και για να μην τρελλαθώ κι εγώ"

3. Ο Ηλίθιος, Ντοστογιέφσκι

"Η Ομορφιά θα σώσει τον κόσμο"

4. Το μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα", Σελίν

"H αλήθεια, είναι μια αγωνία χωρίς τέλος. Η αλήθεια αυτού του κόσμου είναι ο θάνατος. Πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στο θάνατο και στο ψέμα."

5. Γυρίστε το γαλαξία με ωτοστόπ, Ντάγκλας Άνταμς

"O πλανήτης αυτός έχει, ή μάλλον, είχε, ένα πρόβλημα: Οι περισσότεροι άνθρωποι που ζούσαν σ' αυτόν ήταν δυστυχισμένοι τον περισσότερο καιρό"

6. Όλα, Φίλιπ Ντικ

"Πόσο αδιατάρακτος, ο ύπνος των ηλιθίων"

7 Ι Τζινγκ, Πρίγκηπας Γουέν και Κομφούκιος

"Η εγκαρτέρηση προάγει"

8. Η Καινή Διαθήκη

"Η αγάπη ποτέ δεν εκπίπτει"

9. Τα Τραγούδια του Άριελ, ΤΣ Έλιοτ

"Επειδή δεν ελπίζω να ξαναγυρίσω"

10. Ποίηση (άπαντα) Οδυσσέα Ελύτη

"Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση"

11. Τρικυμία, Ουίλιαμ Σαίξπηρ

"Είμαστε από το υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα"

12. Ποίηση (άπαντα),  Γεώργιου Σεφέρη

"Κι αλλάξαμε ζωή"

ΑΝΤΪΟ άΛΚΗ ΑΚΛΑϊΕ

Στις ανθισμένες κορυφές

ζήτησες τη ζωή σου

στ' άστρα της γης και τ' ουρανού

το φως του παραδείσου

χαράζει η μέρα σαν γυαλί

στην κόψη κόβεις βόλτες

παρέα με λαθρόβιους

πότες και μηχανόβιους

παράταιρους ιππότες

Στου αιώνα την παράγκα

στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα

με βρισιές και προσευχές

και της μάνας τις ευχές

Στου αιώνα την παράγκα

στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα

στα κρυφά και ταπεινά

ψάξε τα παντοτινά

Για μια Ντολόρες χάραξες

το δέρμα σου μια νύχτα

και το κορμί σου κάρφωσες

στου φεγγαριού την πίστα

Μ' άφιλτρο τώρα κι αλκοόλ

τσακίζεις τη φωνή σου

ληστής, Πιλάτος και Χριστός

εκεί που στάζει ο Θεός

θ' απλώσεις τη ζωή σου

Άλκης Αλκαίος, Στιχουργός (με κεφαλαίο).

Πάει (κι αυτός....)

"Τι θ’απογίνεις, Θεέ, όταν εγώ χαθώ;"

"

Και τί είναι πια ο άνθρωπος, που τόσο τον μεγεθύνεις; Που στρέφεις επάνω του όλην Σου την προσοχή; Που κάθε μέρα τον εξετάζεις, και κάθε στιγμή τον δοκιμάζεις; Δε θ' αποστρέψεις ποτέ από μένα το βλέμμα Σου, δε θα μ' αφήσεις ποτέ ήσυχο, έστω και για μια στιγμή; Κι αν έκανα λάθη, σε Σένα, που τα πάντα βλέπεις, ποιό κακό προξένησα; Γιατί μ' έβαλες σημάδι; Τόσο πολύ σε ζορίζω; Γιατί δεν συγχωρείς τα ολισθήματά μου και τις αμαρτίες μου; Εμένα, που σε λίγο καιρό θα είμαι σκόνη... Θα με ψάχνεις, μα δε θα υπάρχω πια..."

 Η Παλαιά Διαθήκη, Ιώβ 7:17 -
μετάφραση <μ<

  "Τι θ’απογίνεις, Θεέ, όταν εγώ χαθώ;" 
http://mavrosgatos.blogspot.gr/2006/08/reiner-maria-rilke.html

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΥ - το ζεϊμπέκικο της βροχής

Αντίο Δημήτρη Μητροπάνο

Όλο κ φτωχότεροι... όλο και πιο λίγοι. Κανείς από τους Μεγάλους που σβήνουν δεν αντικαθίσταται από κάποιον έστω και κάπως ισάξιό του. Το ζεϊμπέκικο και το γνήσιο λαϊκό τραγούδι, πέθαναν χτες μαζι με το Δημήτρη Μητροπάνο. Βαριά κουβέντα, αληθινή, που πολύ θά τό' θελα να διαψευστεί, μα...

η συΛΛογή τηΣ άΜΜΟυ

Είναι κάποιος που συλλέγει άμμο. Ταξιδεύει ανά τον κόσμο, κι όταν φτάνει σε μια παραθαλάσσια ακτή, στις όχθες ενός ποταμού ή μιας λίμνης, σε μιαν έρημο, σ’ έναν ρεικότοπο, μαζεύει μια χούφτα άμμο και την παίρνει μαζί του. Όταν επιστρέφει, τον επριμένουν τοποθετημένα στη σειρά σε μεγάλα ράφι εκατοντάδες γυάλινα μπουκαλάκαι, μέσα στα οποία η λεπτή γκρίζα άμμος της λίμνης Μπάλατον, η πάλλευκη του κόλπου τουυ Σιάμ, ή εκείνη η κόκκινη που η ροή του Γκάμπια εναποθέτει χαμηλά στη Σενεγάλη, ξεδιπλώνουν την όχι και μεγάλη γκάμα των ξεθωριασμένων χρωμάτων τους, αποκαλύπτοντας μιαν ομοιογένεια που θυμίζει την επιφάνεια της Σελήνης, παρά τις διαφορές του μεγέθους των κόκκων και της υφής τους, από τη λευκή ή μαύρη σαν χαλίκι άμμο της Κασπίας που μοιάζει ακόμα βουτηγμένη σε αλμυρό νερό, ως τις επίσης λευκές και μαύρες μικροσκοπικές πετρούλες της Μαρατέα στη νότιο Ιταλία, ή το λεπτό κατάλευκο αλεύρι με τα βιολετιά στίγματα του κόλπου της Χελώνας, κοντά στο Μαλίντι της Κένυας.

…

Έτσι, αποκωδικοποιώντας το ημερολόγιο της μελαγχολικής (ή ευτυχισμένης;) συλλέκτριας της άμμου, κατέληξα ν’ αναρωτιέμαι τι άραγε να έμεινε γραμμένο σ’ εκείνη την άμμο των γραμμένων λέξεων που έβαλα στη σειρά στη διάρκεια της ζωής μου, σ’ εκείνη την άμμο που μού φαίνεται τώρα τόσο μακρινή από τις ερήμους και τις παραλίες της ζωής. Ίσως, παρατηρώντας την άμμο ως άμμο, τις λέξεις ως λέξεις, να μπορέσουμε κάπως να κατανοήσουμε με ποιόν τρόπο και σε ποιό βαθμό, ο κονιορτοποιημένος και διαβρωμένος μας κόσμος, μπορεί ακόμα να βρει ένα θεμέλιο κι ένα πρότυπο.

Ίταλο Καλβίνο (1974)

C A L L M E I S M A E L

..."κάθε φορά που νιώθω την πίκρα να μαζεύεται στο στόμα μου. Κάθε που μπαίνει ένας υγρός, βροχερός Νοέμβρης στην ψυχή μου. Κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να κοντοστέκεται ασυναίσθητα μπροστά στα γραφεία κηδειών, και ν' ακολουθεί πίσω-πίσω κάθε κηδεία που συναντά. [...] Τότε, λέω πως είναι καιρός να πάρω τις θάλασσες το ταχύτερο. Αυτό είναι το υποκατάστατό μου στο πιστόλι και στη σφαίρα. [...] Δεν είναι παράξενο. Αν μόνο το ήξεραν, όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, σε κάποιο βαθμό, κάποια στιγμή, θα μοιράζονταν μαζί μου τα ίδια συναισθήματα για τον ωκεανό."

Whenever I find myself growing grim about the mouth; whenever it is a damp, drizzly November in my soul; whenever I find myself involuntarily pausing before coffin warehouses, and bringing up the rear of every funeral I meet; [...] then, I account it high time to get to sea as soon as I can. This is my substitute for pistol and ball. [...] There is nothing surprising in this. If they but knew it, almost all men in their degree, some time or other, cherish very nearly the same feelings towards the ocean with me."

Herman Melville, "Moby Dick" ot "The Whale" - κεφ. !

Ο ΕΧΘΡόΣ ΛΑόΣ

"... πίστευε στη Δημοκρατία ως μορφή διακυβέρνησης, αλλά η Δημοκρατία έπρεπε να ξεφορτωθεί όλο εκείνο το τσούρμο από κατσικοκλέφτες που την οδήγησαν στο αδιέξοδο που βρέθηκε όταν άρχισε η εξέγερση. Υπήρξε άραγε ποτέ λαός που οι ηγέτες του να ήταν τόσο πραγματικά εχθροί του όσο ετούτος εδώ;"

Έρνεστ Χεμινγουαίη, "Για ποιόν χτυπά η καμπάνα", κεφ 13

Σημείωση: Να προφήτης βρε, που ψάχνετε στους Μάγιας. Για μάς λέει, φώς φανάρι.

*στο πρωτότυπο λέει "αλογοκλέφτες"- κάθε λαός και το τοτέμ του Σ;-)

"δεν είναι µικρό πράγµα να ’χεις τους αιώνες µε το µέρος σου"

Ένα µεταφορικό καλοκαίρι µε περίµενε, ολόιδιο,

αιώνιο, µε τα τριξίµατα του ξύλου, τις µυρωδιές των

άγριων χόρτων, τα σύκα του Αρχίλοχου και το

φεγγάρι της Σαπφώς. Ταξίδευα σα να περπατούσα σ’

ένα διάφανο βυθό· το σώµα µου έφεγγε καθώς το

διαπερνούσανε πράσινα και γαλάζια ρεύµατα·

χάιδευα τις αµίλητες πέτρινες γυναικείες µορφές και

στους αντικατοπτρισµούς άκουγα, χιλιάδες, των

βλεµµάτων τα κελαηδίσµατα· µια ατελεύτητη σειρά

πρόγονοι, αγριωποί, βασανισµένοι, περήφανοι,

κινούσαν τον κάθε µου µυώνα. Ω ναι, δεν είναι µικρό

πράγµα να ’χεις τους αιώνες µε το µέρος σου, έλεγα

ολοένα και προχωρούσα.

Οδυσσέας Ελύτης: Ανοιχτά Χαρτιά

5

ιστ΄

ώΡΕΣ, ΜήΝες, ΕποΧές

Οι ώΡΕΣ

Θαλλώ, Αυξώ, Καρπώ, κόρες του Δία και της Θέτιδας. Οι "Εποχές" των Ελλήνων, πριν οι Ρωμαίοι μάς κατακτήσουν και εισάγουν τις Τέσσερις Εποχές που όλοι ξέρουμε. 

Αυξώ

Είναι αρχές Γιούνη. Ιούνιος. Ήλιος και βροχή, παντρεύονται οι φτωχοί, και όχι μόνο. Τους προστατεύει η Ρωμαία Ήρα, η Γιούνα, κόρη του Σατούρνου, αδερφή του Γιούπιτερ, γιουπιγιάγια, γιούπι, γιουπιγιά. 


Πριν από δύο χιλιάδες χρόνια και κάτι. Ένας υπερφίαλος σανδαλοφόρος άνθρωπος, τόσο ιδιότροπος και κεφάλας, που γεννήθηκε από μια τομή στην κοιλιά της μάνας του – την «Καισαρική», και όχι από κει που γεννιόταν όλοι (μα ΟΛΟΙ) ως τότε, δίνει τ’ όνομά του στον πιο ζεστό μήνα του χρόνου. Ιούλιος, δλδ Γιούλιους (Julius), δλδ «γιός του Γιούπιτερ (Jupiter)», του άντρα της Γιούνας-Ήρας, του Ρωμαίου Δία. 


Ένας ακόμα πιο υπερφίαλος διάδοχός του (α ρε Βρούτε αποτυχημένε!), Καίσαρ κι αυτός, αν και πολύ πιο ασήμαντος από τον πρώτο - Ιούλιο - Καίσαρα, μαγαρίζει έναν ακόμα Μήνα με τη ματαιοδοξία του. Όχι θα πήγαινε πίσω! Κι έτσι, γεννήθηκε ο μήνας Αύγουστος (Augustus, «ο τιμημένος»). 


Τον Έβδομο δεν πρόλαβαν να τον μαγαρίσουν οι βρώμο-Καίσαρες, ή μάλλον πρόλαβαν, αλλά ο διάδοχος του διαδόχου, ο Γερμανικός, πατέρας του Καλιγούλα και παππούς του Νέρωνα, ήταν τόσο υπερβολικά ξεφτίλας που ακόμα και για τους εκφυλισμένους Ρωμαίους της Αυτοκρατορίας ήταν τού μάτς να φορτωθούνε κι έναν μήνα με τ’ όνομά του για να τον θυμούνται. Κι έτσι ο Σεπτέμβριος, «ο έβδομος», το γλύτωσε, παρά τρίχα, το αιώνιο ρεζίλεμα, να λέγεται δηλαδή Γερμάνικος (Germanicus). Τον έκαναν όμως ένατο, οι αλήτες, με όλες αυτές τις μεγαλομανίες τους, με την παρεμβολή δλδ του Ιουλίου και του Αυγούστου στο Μηνολόγιο. 


Και το κακό δε σταματά εδώ. Τα ίδια ακριβώς έπαθε κι ο δέκατος, κι αντί για Δέκατος λέγεται Όγδοος. Όχι «Οκτώμβρης», «Οκτώβρης», ζώον. Χωρίς «μ». Μόνο με συννεφιές, σχολείο, γκρίζο, βροχές. 


Και τί κατάλαβαν δηλαδή με όλην αυτήν την αναστάτωση οι Καίσαρες; Έτσι κι αλλιώς, και οι δύο (τρεις) τους έχουν γίνει σκόνη εδώ και Αιώνες.

Καρπώ

O Ενδέκατος λοιπόν, εξαιτίας των Καισάρων που λέγαμε, λέγεται Ένατος. Νοέμβριος. Ακόμα χειρότερα, κι ο δωδέκατος, καλά το μάντεψες, λέγεται Δέκατος. Δεκέμβρης. Άνω κάτω το ημερολόγιο. (Α ρε Βρούτε. Αν τα κατάφερνες ως το τέλος…)


 Πάντως τον πρώτο δεν τόλμησε κανείς να τον ακουμπήσει. Ίσως γιατί είχε δυό πρόσωπα, κι έβλεπε και μπροστά και πίσω. Γιάνους, ο διπρόσωπος Θεός Ιανός. Ο Ιανουάριος, με τα κρύα και με τις Αλκυονίδες του. Ας έβαζες όμως και κανένα ρουχαλάκι επάνω σου, να μην ήσουν πουντιασμένος όλον τον επόμενο μήνα, με φήβερ, fever, feber, πώς το λένε. Ο μήνας των καψαλισμένων από πυρετό. Φεβρουάριος. Τί διαμαρτύρεσαι; Ας έκανες και κανένα εμβόλιο για τη γρίππη στο κάτω κάτω, το χορηγεί και ο ΟΓΑ. Τί δεν υπήρχε τότε; Ο ΟΓΑ; Α, το εμβόλιο.

Θαλλώ

Κι έρχεται σιγά σιγά η Άνοιξη, κι επιστρατεύει ο Βιβάλντι τα πιο θριαμβευτικά του βιολιά. Τα «Επιστρατεύει», ναι. Πού μυαλό η ηλίθια ανθρωπότητα για ρομάντζα. Πολεμικός ο πρώτος μήνας της Θαλλώς-Άνοιξης, τρίτος του Ρωμαϊκού ημερολογίου, χαρισμένος στον Άρη, τον εμπρός- Μάρς, άιντε κακόμοιρη ανθρωπότητα, ξαναπιάσε το αλληλοσφάξιμο που είχες σταματήσει τον ενδέκατο-που-λέγεται-ένατος-εξαιτίας-του-Ιούλιου-Καίσαρα. Μάρτιος των πολέμων.


 Όσο και να σφαχτείς όμως, κακόμοιρη ανθρωπότητα, δεν μπορεί παρά η Καρδιά σου ν’ ανοίξει τον Ανοίξιο, τον Απρίλη ντε, από το «απρίρε» που σημαίνει ανοίγω. 


Για να μην πούμε για τον επόμενο Μήνα, τον πιο όμορφο απ’ όλους, κι αν δε με πιστεύεις δες όλες τις απεικονίσεις των Μηνών ανά τους Αιώνες. Μάης, απ’ τα Μάγια, απ’την Μάγια, την μικρότερη από τις Πλειάδες, Θεά της Γονιμότητας.

Άιντε και του χρόνου!

Ο ΜέΓΑΣ ΤΣΑΧΠίΝΗΣ ΘΕόΣ ΛΑΘΑΠάΝ- ΚΑΛά

Στο πρόσφατο χατζηλίκι μου στα  Κύθηρα, ο Θείος μου ο Μέγας Προφήτης Γούφας, με μύησε στη Μία και Μόνη Αληθινή Πίστη, τη λατρεία του Μέγα Θεού Λαθαπάν-Καλά.

Για να γίνετε κι εσείς  Λαθαπάν-Καλαϊστές, aρκεί να επαναλάβετε τρεις φορές ΔΥΝΑΤά: Ω! ΛΑΘΑΠάΝ-ΚΑΛά!

Στη συνέχεια, κάθε φορά που βρίσκεστε σε ζόρια, ή απλά νιώθετε την ανάγκη, υψώνετε τα χέρια ψηλά, ανακράζετε δυνατά τρεις φορές: Ω! ΛΑΘΑΠάΝ_ΚΑΛά!, έρχεστε σε επαφή με τον  Λαθαπάν-Καλά, και λούζεστε την Χάρη Του! Τόσο απλά!

Η Χάρη του Λαθαπάν-Καλά είη μεθ' ημών!

Μαύρος Χατζηγάτος Σ;-)

Τίποτα δεν αξίζει το δηλητήριο που σταλάζει

από τα μάτια σου, από τα πράσινά σου μάτια

λίμνες, που καθρεφτίζεται ανάστροφα η ψυχή , και τρεμουλιάζει

κι έρχονται τα αμέτρητα όνειρά μου

να ξεδιψάσουνε, σε κόλπους τους πικρούς

Charles Baudelaire

μετάφραση: Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης- Θαλασσινός

ΑΝτίΟ Παλιέ ΚόΣμε, ΑΝτίΟ, παππού ΘανάΣη

Αν ο Ρασούλης και ο Παπάζογλου έφυγαν πρόωρα, αφήνοντας πίσω την πλειονότητα της γενιάς τους, της λεγόμενης "της μεταπολίτευσης", να κυριαρχεί (και να μας βασανίζει) στα γράμματα, στις τέχνες, στην δημοσιογραφία, στην πολιτική, ο Θανάσης Βέγγος εκπροσωπούσε έναν άλλο Κόσμο, μιαν άλλη Ελλάδα, μιαν Ελλάδα που έχει από καιρό χαθεί, και που τα τελευταία επιζώντα ανθρώπινα απολιθώματά της, "θετικά" και "αρνητικά", μετριούνται πιά στα δάχτυλα. Εκπροσωπούσε την Ελλάδα της Κατοχής, του Εμφυλίου, της Ανασυγκρότησης, την Ελλάδα των συμφορών, των κοσμοϊστορικών αλλαγών, της Πείνας και της Φτώχειας, του Ξενιτεμού και του Θανάτου, αλλά και του Αγώνα, και της Προόδου, και της Ελπίδας.

Αξίζει να μην την ξεχάσουμε αυτήν τη γενιά, τη γενιά των παππούδων μας, τα έργα και της ημέρες της, τα λάθη της και τα έπη της. Ας θυμόμαστε ιδιαιτέρως τα καλύτερά τους, μπας και γλυτώσουμε τα χειρότερα...

Να τον θυμόμαστε λοιπόν, τον Βέγγο της Μακρονήσου, τον Βέγγο του "τί έκανες στον πόλεμο Θανάση", τον Βέγγο "πατέρα" ν' αποκηρύσσει και να συνετίζει τον Ναζιστή "γιό" του, τον Βέγγο ευσυνείδητο θηροφύλακα στην "τελευταία νανόχηνα" του Βούλγαρη, τον Βέγγο φιλοσοφημένο ταξιτζή στον "Οδυσσέα" του Αγγελόπουλου, ν' απαγγέλει αρχαίους Χρησμούς. Όχι - μόνο - σαν Θ-Β φαλακρό πράκτορα, όπως θα προσπαθήσουν να μάς τον περάσουν οι Σκοτεινοί...

ΑΝτίΟ, παππού ΘανάΣη

ήσουν ΑΞΙΟΣ

μ
Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης-Θαλασσινός

3 Μαΐου 2011

Η ΤετάΡτη ΤηΣ ΣτάΧτης

...στους νέους, στους παλιούς, και στους αγέννητους νεκρούς

«Ότι Σού Εστίν η Βασιλεία, και η Δύναμις, και η Δόξα»

“Dust to Dust, Ashes to Ashes”

Η Τετάρτη της Στάχτης Ι

Επειδή δεν ελπίζω να γυρίσω πίσω

Επειδή δεν ελπίζω

Επειδή δεν ελπίζω να γυρίσω

Ποθώντας το χάρισμα του ενός και τους ορίζοντες του αλλουνού

Δεν πασχίζω πιά να πασχίσω για τέτοια πράγματα

(Γιατί ν’απλώσει τα φτερά του ο γέρικος αετός;)

Γιατί να θρηνήσω

Τη χαμένη δύναμη της συνήθους βασιλείας;

.

Επειδή δεν ελπίζω να ξαναγνωρίσω

Την αβέβαιη δόξα της καλής ώρας

Επειδή δε νομίζω

Επειδή ξέρω πως δε θα γνωρίσω

Τη μόνη αληθινή φευγαλέα δύναμη

Επειδή δεν μπορώ να πιώ

Εκεί, που ανθίζουνε τα δέντρα, και τρέχουν οι πηγές, γιατί υπάρχει τίποτα ξανά

.

Επειδή ξέρω πως ο χρόνος είναι πάντα χρόνος

και ο τόπος πάντα και μόνο τόπος

κι ό,τι είναι τώρα είναι τώρα μόνο για μια φορά

και μόνο για έναν τόπο

Χαίρομαι που τα πράγματα είναι όπως είναι και

Απαρνιέμαι την ευλογημένη μορφή

Κι απαρνιέμαι τη φωνή

Επειδή δεν μπορώ να ελπίζω να γυρίσω ξανά

Χαίρομαι, έχοντας κάτι να χτίσω

Για να μπορώ να το χαίρομαι

.

Και παρακαλώ το Θεό να μας ελεήσει

Και παρακαλώ να μπορούσα να ξεχάσω

Όλα αυτά που με τον εαυτό μου υπερβολικά συζητώ

Υπερβολικά εξηγώ

Επειδή δεν ελπίζω να γυρίσω ξανά

Ας δώσουν την απάντηση αυτές οι λέξεις

Για ό,τι έγινε, ώστε να μη γίνει ξανά

Ας μην είναι για μάς πολύ βαριά η κρίση

.

Επειδή τούτα τα φτερά δεν είναι πια φτερά για να πετούν

Αλλά μόνο λάμες να χτυπάνε τον αέρα

Τον αέρα που είναι τώρα τόσο μικρός τόσο στεγνός

Μικρότερος και στεγνότερος από τη θέληση

Δίδαξέ μας να νοιαζόμαστε και να μη νοιαζόμαστε

Δίδαξέ μας να μένουμε ακίνητοι.

.

Ελέησέ μας τους αμαρτωλούς τώρα και την ώρα του θανάτου μας

Ελέησέ μας τώρα και την ώρα του θανάτου μας.

.

“Ash Wednesday I” του Τ.S.Eliot (1888-1965)

Μετάφραση: Μαύρος Γάτος

Με την επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος για την μετάφραση αυτή

Επιτρέπεται η ελεύθερη αναπαραγωγή για μη εμπορικούς σκοπούς

μετά από ενημέρωσή μου, και με αναφορά της πηγής

Αντίο, Ποιητή Νίκο Παπάζογλου

ΑΝΤίΟ, ΙάΚΩΒΕ ΚΑΜΠΑΝέΛΛΗ

Το κακό δεν είναι που, από το Μεγάλο μας Τσίρκο, εκλίπουν, ένα ένα, και τα τελευταία σημεία αναφοράς μας.

Το κακό είναι πως δεν αντικαθίστανται από νέα...

Το ΚΟΡίτΣι Με Τα ΠορτοΚάΛια

..."Δεν ξέρω αν τσουρουφλίστηκες ποτέ νιώθοντας πως έκανες κάτι εντελώς μάταιο. Ίσως να ξεκίνησες με χιόνι ή βροχή να κατέβεις στο κέντρο ν’ αγοράσεις κάτι που χρειαζόσουν επειγόντως, και να έφτασες δύο λεπτά αφού είχε κλείσει το μαγαζί. Κάτι τέτοιο σε εξοργίζει. Σε εξοργίζει κυρίως για την ίδια σου τη βλακεία. Αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα της ματαιότητας με είχε πλημμυρίσει- και δεν είχα απλώς κατέβει στο κέντρο με το τραμ, είχα ταξιδέψει ως τη Σεβίλλη για να την βρω, μην έχοντας άλλο έρεισμα από μία της κάρτα. Δεν ήξερα κανέναν εκεί, δε μιλούσα καθόλου ισπανικά, κι ήμουν αναγκασμένος να κλειστώ στη θλιβερή μου πανσιόν. Ήθελα να με χαστουκίσω, μα θά 'ταν γελοίο, και θά 'κανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Αποφάσισα λοιπόν να αυτοτιμωρηθώ αλλιώς, στο κάτω κάτω υπήρχαν τόσοι και τόσοι τρόποι: Μπορούσα, για παράδειγμα, να καταδικάσω τον εαυτό μου να μην έχει στο εξής καμμία σχέση με το Κορίτσι με τα Πορτοκάλια, ποτέ πιά, ό,τι κι αν συνέβαινε…

Και τότε, ξαφνικά, την είδα, Γκέοργκ!"

Jostein Gaarder

"Τότε Που ΜίΛαγα ακόΜα με τουΣ ανΘρώπους"

Ρώτησε κάποιος κάποτε: "Παλάβωσες, Νικόλα; Γυρίζεις γύρω-γύρω τ’ άγαλμα της πλατείας κι επιταχύνεις το ρυθμό κι έχουν περάσει ώρες". Εγώ απάντησα τότε αυτά: "Όλοι, ο καθένας, η καθεμιά, κάνετε κύκλους, παρ’ όλο που πάτε ευθεία. Γυρίζετε σα σβούρες και δεν παίρνετε χαμπάρι. Προκειμένου να κάνω κύκλους εγώ μπαίνω μέσα στον κύκλο και τον αντιμετωπίζω. Παρ’ όλο που βρίσκομαι ακόμα στην περιφέρεια. Θα φτάσω και στο κέντρο". Πάντως το θυμάμαι. Είχα απαντήσει. Μίλαγα ακόμα με τους ανθρώπους. Τώρα πια δεν εξηγώ. Τό 'χω σταματήσει.

"ΡΕΚΒΙΕΜ"

IN MEMoRIAM: DouGLAS aDAMS, 1952-2001

"Η έκπληξή του που τον πυροβόλησαν και τον σκότωσαν δεν ήταν τίποτα, μπροστά στην έκπληξή του για τα όσα ακολούθησαν..."

Douglas Adams , "Dirk Gently's Holistic Detective Agency"*

μετάφραση δική μου 

*κυκλοφορεί στα ελληνικά ως "Ο Ντέρκ Τζέντλυ ακολουθεί τη γάτα"

>>> Θέλω κι άλλο Douglas Adams λέμε!!! <<<