"Ο ΧΑΥΛΙόΔΟΝΤΑΣ" - a film by George & The Green Company (c)

- META THN ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ "ΚΥΝΟΔΟΝΤΑ" ("DOGTOOTH")

- H NEA ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΠΟΤΥΧΙΑ TOY ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΟΣ
- ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΜOΣXΑΡ

"Ο ΧΑΥΛΙόΔΟΝΤΑΣ" 

ή "ΜΑΖί ΣΑΣ ΦάΓΑΜΕ, ΚΟΠΡΙΤΕΣ"
 ("ΜΑΜΟΟΤΗ", 2011)

-

διανέμεται ΔΩΡΕΑΝ σε όλα τα κανάλια ΤΩΡΑ

a film by Yorgos & The Green Circus Company (c)

"WEIRD, UNSETTLING, AND CREEPILY BRILLIANT" (The ECB)
"AN INGENIOUS AND SHOCKING BLUNT SATIRE" (The IMF)

AVATAR - Ο ΑΓώΝΑΣ ΤώΡΑ ΔΙΚΑΙώΝΕΤΑΙ!

 

Πώς θα ήταν ο Κόσμος αν οι ιθαγενείς της Εσπανιόλας (Αϊτή - Άγιος Δομήνικος) είχαν κάνει σουβλάκια τον Κολόμβο, τη Νίνα, την Πίντα, και τη Σάντα Μαρία; Αν οι πολεμοχαρείς Αζτέκοι είχαν καταδεχτεί ν' αντιτάξουν - εγκαίρως - τα όπλα τους στον Κορτές; Αν οι Ινδοί είχαν πετάξει τους Βρεττανούς στη θάλασσα χωρίς να χρειαστεί να φτάσουμε, αιώνες αργότερα, στο Γκάντι; Αν οι Μαγαδασκάριοι είχαν οι ταΐσει στους καρχαρίες  του Ινδικού τους Γάλλους  που τους "ανακάλυψαν"; Αν οι Αβορίγινες της Αυστραλίας είχαν φάει λάχανο τον Κάπταιν Κουκ; Αν οι Κογκολέζοι είχαν κάνει σουπίτσα τον Λίβινγστον και τον Στάνλεϋ και τους Βελγογερμανούς που ακολούθησαν; Αν ο τελευταίος Μοϊκανός είχε ξεκοιλιάσει τον τελευταίο Καουμπόη; Αν, αν, αν;

Μα... δε θα ήταν πιά ο Κόσμος μας...

Θα ήταν το Άβαταρ...

Σ;ο)

ESToRIA Do GaTO e Da LuNA - Η ΙΣΤΟΡίΑ TΟυ ΓάΤΟΥ ΚΑΙ ΤηΣ ΣΕΛήΝΗΣ

.


Όπου ένας - μαύρος - γάτος
ερωτεύεται παράφορα τη Σελήνη...

τί λέτε να γίνει;


.





.

Τί Νά 'ΝΑι

"Τί ν'αυτό που το λένε αγάπη" ("this thing called love")
sung by Sophia Loren and Tony Maroudas

("I love you, I love you, I love you")

What's this thing they call love, oh what is it, what is it, what is love
guiding secretly our fragile hearts
those who 've lost it it bitterly hurts

What's this thing they call love, oh what is it, what is it, what is love
laughter, tears, sunshine, and rain
so important and oh so much vain

Oh never, never, and nobody
has ever yet found any answer

What's this thing they call love, oh what is it, what it is, what it is
that makes one sing the tune
"I love you, I love you, I love you"


from the movie "Boy on a dolphin" ("Το παιδί και το δελφίνι", 1957)
translation Miltiadis Thalassinos 2009
photo by bemol

BUoN GioRNo, PRICIPeSSa...

.

.... la vita è bella!

(καλημέρα Πριγκήπισσσα... η ζωή είναι όμορφη!)

Ακούτε: "Buon Giorno Principessa" του Nicola Piovani
από την υπέροχη ταινία "La vita è bella"
του Ρομπέρτο Μπενίνι
(Χρυσός Φοίνικας φεστιβάλ Καννών 1998)




Φωτο:
"Cinderella" by Moonlitdreamer (επάνω)
"Cinderella?" by Marta Glinicka (κάτω)

.

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ: ΤΟ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ("Ω ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ, ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ...")

Δεν υπάρχει πιό συγκλονιστική μαρτυρία για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από την ασπρόμαυρη γαλλική ταινία "Απαγορευμένα παιχνίδια" του René Clément (1952): Στη νικημένη Γαλλία του 1940, η μικρή Παυλίνα χάνει και τους δύο γονείς της, όταν το προσφυγικό κονβόυ τους βομβαρδίζεται από τους Γερμανούς. Πεντάρφανη στα πέντε της χρόνια, με το νεκρό σκυλάκι της αγκαλιά, βρίσκει καταφύγιο σε μια αγροτική οικογένεια και πιάνει φιλίες με το δεκάχρονο Μιχάλη. Μαζί θ' αναλάβουν το απαγορευμένο κι επικίνδυνο έργο να θάψουν το νεκρό ζωάκι μέσα σ' έναν εγκατελειμμένο μύλο. Σιγά σιγά θα προσθέσουν κι άλλα νεκρά ζωάκια, το καθένα με το δικό του σταυρό, φτιάχνοντας ένα κρυφό κοιμητήριο ζώων. Όταν παρά τις υποσχέσεις του ο πατέρας του Μιχάλη θα δώσει την Παυλίνα στο ορφανοτροφείο, ο Μιχάλης θα καταστρέψει το μικρό κοιμητήριο και θα πετάξει τους σταυρούς στο ποτάμι.

Το μουσικό θέμα της ταινίας ολοκληρώνει ηχητικά το αριστούργημα.

Πρόκειται για μια συγκλονιστική ματιά στην παιδικότητα που αγωνίζεται να επιβιώσει σ' ένα εχθρικό περιβάλλον με τον θάνατο πανταχού παρόντα, ένα περιβάλλον όπου οι αδύναμοι αδυνατούν να επιβιώσουν. Πρόκειται για έναν θρήνο για την ανθρωπιά που έχει τραυματιστεί ανεπανόρθωτα από τον πόλεμο.

Πρόκειται για ένα σπαρακτικό, αφοπλιστικό, και - πάντα- αναπάντητο ΠΟΥΡΚΟΥΑ - ("ΓΙΑΤΙ").

Πουρκουάδες

“Pourquoi?” λένε πως ρώτησαν οι άνανδροι οι Γάλλοι
- πολύ το κοροιδέψαν οι παππούδες μας αυτό –
πριν φύγουν για τον πόλεμο, πριν πάνε στο χαμό

Και πήγαν, και πολέμησαν, κι άλλοι χαθήκαν, κι άλλοι,
γύρισαν πίσω, κι είπανε, ξανά, “pourquoi? pourquoi?”

Μαύρος Γάτος, 15-1-2003

...Ω Μπαρμπαρά
Τι μαλακία ο πόλεμος

Τι να’χεις απογίνει τώρα
τώρα που βρέχει σίδερο
φωτιά ατσάλι αίμα
κι εκείνος που σ’έσφιγγε στην αγκαλιά του
ερωτευμένος
πέθανε, αγνοείται, ακόμα ζει;

Απόσπασμα από το «Μπαρμπαρά» του Ζακ Πρεβέρ, 1945
Μετάφραση Μαύρος Γάτος - ολόκληρο το ποίημα εδώ

EL GRECO, Ο ΕΛΛΗΝΑΣ: *Η* ΤΑΙΝΙΑ

Υπέροχη ταινία. Υπέροχη.
Γεμάτη τέχνη, γεμάτη ομορφιά: εικόνες, μουσικές, ακτινοβόλα πρόσωπα,
Γεμάτη Ελλάδα, γεμάτη Κρήτη, γεμάτη Λεβεντιά.
Γεμάτη έμπνευση.

Να τη δείτε το συντομότερο!

"WHO WILL TAKE YOUR DREAMS AWAY, TAKES YOUR SOUL ANOTHER DAY"... "ΟΠΟΙΟΣ ΚΛΕΨΕΙ ΤΑ ΌΝΕΙΡΆ ΣΟΥ, ΘΑ ΣΟΎ ΚΛΕΨΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΉ"

.

I can’t give you all my dreams
Nor the life I live
You and I won’t friendship miss,
That’s all we got to give.

Who will take your dreams away
Takes your soul another day
What can never be lost is gone,
It’s stolen in a way

Please, don’t stand too close to me,
Can you hear my heart ?
Take my woe and lean on me
When we’re not apart.

Now our mission is complete
And our friends are hid
Evil things brought down by the light,
Life goes on until the end.


Vocals by Marianne Faithfull
song "Who will take your dreams away"
from the soundtrack of the film "La ville des enfants perdus"

Youtube film clip: "La fille sur le pont", France 1999
Vanessa Paradis, Daniel Auteil
.

Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΠΑΕΙ ΣΙΝΕΜΑ: ΔΕΚΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΟΤΕ

Συγκρότημα σινεμά (Multiplex) στο Κεμπέκ (Καναδάς)

Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ

Πρώτος με πυραμίδιασε ο Yellow Kid. Ή τουλάχιστον εγώ αυτόν είδα, κύριε Εισαγγελεύ, αλλά μετά ήρθαν και ο Ίνδικτος, και ο Σάκης-Σταυραετός, κι η κι-εσύ-τέκνον-Βρούτε-λέγε-με-Ρεντόν.
Εμπνευσμένος λοιπόν από τον ζαβολιάρη κιτρινόπαιδο, είπα κι εγώ να κάνω ζαβολιά και να γράψω με κακία για εφτά κάνε τις δέκα, τσιγγουνιές θα κάνουμε τώρα - ταινίες που ΔΕΝ θα ήθελα να υπάρχουν. Κια μετά σκέφτηκα τί μού φταίνε οι ταινίες, ακόμα κι αυτές που εγώ απεχθάνομαι, σε κάποιους θα αρέσουν.

Κι έτσι, καθότι είμαι κι εγώ αντιδραστικό παιδί γατί, κάθησα κι έγραψα για δέκα ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που θα ήθελα να ΜΗΝ έχουν υπάρξει ποτέ. Ιδού λοιπόν :

1. Ο Τζώρτζ Μπους JR (θέλετε και σχόλιο;)

2. Ο Τζώρτζ Μπους (πατήρ)

3. Η Μπάρμπρα (παντρεύτηκε τον έναν και γέννησε τον άλλον)

4. Ο Φοίβος Καρβέλας
(ναι, ένα πρόσωπο είναι και το αυτό, μην ακούτε που μάς παραμυθιάζουν)

5. Ο Χίτλερ (αυτό πιά)

6. Ο Εφιάλτης (όχι το γκόλουμ της ταινίας "300", ο άλλος, ο αληθινός)

7. Ο Απόστολος Παύλος (ορίστε;;;;;;;)

8. O δολοφόνος του Γεωργίου Α'
(έφερε στην εξουσία τον διάδοχο Κωνσταντίνο που τα ρήμαξε όλα, εκεί στις αρχές του 20ου αιώνα...)

9. Ο δολοφόνος του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου
(κι ακόμα καλύτερα, ο ίδιος ο Αρχιδούκας -
γιατί; Ε, διαβάστε και λίγη ιστορία...)

10. Ο Ανδρέας Παπανδρέου (μετά το 1985)

Αφού όμως κάθησα και διάλεξα τους 10 πιό αυτούς ανθρώπους, γλυκάθηκα με τις λίστες, οπότε να και οι αγαπημένες μου ταινίες:

1. Το νόημα της ζωής (Monty Pythons)

2. Η Έβδομη Σφραγίδα ( Ίνγκμαρ Μπέργκμαν)

3. Η πόλη των χαμένων παιδιών (La ville des enfants perdus)

(από δω και κάτω χωρίς ιδιαίτερη σειρά προτίμησης)

4. Όνειρα (Ακίρα Κουροσάβα)

5. Ο Τζώνυ πήρε τ' όπλο του
(η πιό συγκλονιστική αντιπολεμική ταινία όλων των εποχών)

6. Ο Πεταλούδας (κλικ)
(Papillon, με τον Ντάστιν Χόφμαν και τον Στηβ Μακ Κουήν)

7. Και το πλοίο φεύγει (Φεντερίκο Φελλίνι)

8. Barbarella (του Ροζέ Βαντίμ, με την Τζέιν Φόντα!!!!!!)

9. Hairspray (με την Divine)

ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ

10. Άσπρη Γάτα, Μαύρος Γάτος (Εμίρ Κουστουρίτσα)

Σ:))))))

ΜΠΟΡΑΤ! (ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ; )

.

Ο Borat στις Κάννες

Χτες το βράδυ είδα το απίστευτο(*) φιλμ «Μπόρατ». Αμέσως μετά, έψαξα και βρήκα κάποιες επιπλέον πληροφορίες για το τί περίπου παίζεται.

(* "απίστευτο": πάρτο όπως θες )

Λοιπόν, νομίζω ότι είναι πολύ φυσικό που αντέδρασαν οι Καζάκοι που τούς κάνει ρόμπες διαμπερείς σή-θρού και ντούμπλε φας. Άλλο που το είδος της ενόχλησής τους και οι αντιδράσεις τους, παρόμοιες με τις αντιδράσεις του Δημάρχου Διδυμοτείχου για τα "σάπια φρούτα στα τελάρα", τούς ξεφτιλίζουν ακόμα πιό πολύ. Μια απ' τα ίδια και για τους Πεντηκοστιανούς, αυτούς τους δείχνει να αυτοξεφτιλίζονται μια χαρά κι από μόνοι τους. Ο κατάλογος των εξαγριωμένων "θυμάτων" του Μπόρατ είναι μακρύς: Ενοχλήθηκαν και πολλοί άλλοι, είτε δίκαια, όπως οι κάτοικοι του ρουμάνικου χωριού όπου γυρίστηκε μέρος της ταινίας, που είδαν εν αγνοία τους τους εαυτούς τους να εμφανίζονται σαν ηθοποιοί και μάλιστα με τρόπο… χμ… όχι και τόσο κολακευτικό, είτε άδικα, όπως κάποιοι Εβραίοι στις ΗΠΑ και κάποιοι Ρομά Τσιγγάνοι στη Γερμανία (όπου ένας εισαγγελέας άσκησε αυταπάγγελτη δίωξη κατά των συντελεστών της ταινίας για "υπόθαλψη του ρατσισμού"). Νομίζω ότι στις τελευταίες δύο περιπτώσεις πρόκειται για άστοχες αντιδράσεις, γιατί είναι ολοφάνερο ότι ο Κοέν-Μπόρατ (που είναι και ο ίδιος Εβραίος) όχι μόνο δεν υποθάλπει τον ρατσισμό, αλλά αντίθετα τον καταγγέλει με τον πιο καυστικό τρόπο. Βέβαια το χιούμορ του Sacha Baron Cohen δεν είναι πνευματώδες, και σε καμμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ανώδυνο ή πολιτικά ορθό: ο Μπόρατ δρα συστηματικά σαν άγριος προβοκάτορας, είναι σε όλα του υπερβολικός και γκροτέσκος, και ξεπερνά συνέχεια τα όρια, έστω και για καλό σκοπό. Εν κατακλείδι, μισή ντροπή τού Μπόρατ-Κοέν, μισή των αλλονών.

Όμως όποια κι αν είναι η ΔΡΑΣΗ του Μπόρατ, η ευθύνη των υπολοίπων για την ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ τους παραμένει αμετάβλητη. Για παράδειγμα, δεν κατάλαβα ρε παιδιά, με ποια μούτρα τα παλικάρια της Αδελφότητας Χ-Ψ τολμούν να υποστηρίζουν στην μήνυσή τους κατά του Κοέν ότι «έγιναν το αντικείμενο γελοιοποίησης, ταπείνωσης, ψυχικής οδύνης, συναισθηματικού και σωματικού πόνου, επλήγη η φήμη τους, η φερεγγυότητά τους, και η θέση τους στην κοινωνία», τη στιγμή που στην κάμερα λένε τελείως αυθόρμητα άγριες αισχρότητες (πιστεύοντας ότι ο Μπόρατ είναι όντως Καζάκος δημοσιογράφος ερωτευμένος με την Πάμελα Άντερσον).

Όταν γελοιοποιείς ο ίδιος τον εαυτό σου με αυτά που λες και αυτά που κάνεις, πόσο θράσος πρέπει να έχεις για να ζητάς μετά και τα ρέστα, από τον όποιο Μπόρατ;

Τελικά, όταν πέφτουν οι μάσκες, μένει μόνο η ξεδιαντροπιά.

ΥΓ: Ρε παιδιά, αν κατάλαβα καλά, τελικά ο μόνος που δεν ενοχλήθηκε ήταν ο "Μέγας Πολέμαρχος Μπους"; Έλα Μπόρατ στον τόπο σου...

ΥΓ: Αν κάποιος έχει εφεύρει τον τρόπο να σβήνει οριστικά μνήμες από το μυαλό (ντιλίτ-φορμάτ, γιού νόου...), τον χρειάζομαι κατεπειγόντως για την σκηνή της "γυμνής πάλης"...
.

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

.

Κατεβάστε ΕΔΩ το σπάνιο μουσικό θέμα της ταινίας "Ο Πεταλούδας" (Papillon, 1973), γραμμένο από τον υπέροχο Gerry Goldsmith.

"Ο Πεταλούδας" είναι μια από τις δύο πρώτες ταινίες που θυμάμαι να είδα στη ζωή μου, σε ...πολύ μονοψήφια ηλικία (εκτός από τα παιδικά φυσικά, η άλλη ήταν το "Κράμερ εναντίον Κράμερ", πάλι με τον Ντάστιν Χόφμαν). Από την ταινία θυμάμαι ελάχιστα πράγματα, αλλά αυτό που χαράχτηκε βαθιά μέσα μου, εκτός από τη μουσική, είναι η σκηνή με τα γυαλιά: Ένας χυδαίος και τερατώδης συγκρατούμενος (ή μήπως ήταν δεσμοφύλακας;) χτυπάει τον Ντάστιν στο πρόσωπο, και τα γυαλιά του πέφτουν κάτω, όπου το κτήνος τα συνθλίβει χαιρέκακα με το παπούτσι του. Ο Ντάστιν σκύβει, καταματωμένος αλλά ατάραχος, παίρνει τα γυαλιά, τα φοράει, έτσι, σπασμένα, και κοιτάζει το κάθαρμα με ένα βλέμμα που δε θα ξεχάσω ποτέ. Την ίδια σκηνή περίπου ξαναείδα μερικά χρόνια αργότερα στην ταινία "1922" τού Νίκου Κούνδουρου, με πρωταγωνιστές αυτήν την φορά έναν εκλεπτυσμένο διοπτροφόρο Έλληνα της Σμύρνης, και έναν άτακτο Τούρκο συμμορίτη. μόνο που αυτήν την φορά τα γυαλιά έμειναν στο χώμα...

Οι εικόνες αυτές με στοίχειωσαν για πάντα. Τόσο πολύ με επηρέασαν, που για χρόνια αναζητούσα με αγωνία αυτήν την Δύναμη, αυτήν την Αγαθή Δύναμη, που δεν θα επέτρεπε να επαναλαμβάνονται τέτοιου είδους φρίκες. Κι έκανα σκοπό της ζωής μου να κάνω ό,τι μπορώ για να θριαμβεύει, αντί να ταπεινώνεται.

Η Δύναμη αυτή δεν μπορεί να είναι παρά ο Ανθρωπισμός και ο ανθρώπινος Πολιτισμός. Κόντρα στο Νόμο της Φύσης, κόντρα στο Δίκαιο του Ισχυροτέρου. Προσπαθώ να είμαι εγώ αυτή η Δύναμη, όσες φορές τυχαίνει να είμαι σε θέση ισχύος. Και γίνομαι έξαλλος όταν βλέπω να εφαρμόζεται γύρω μου ή επάνω μου η κτηνώδης δύναμη του ανθρώπινου ζώου, κυριολεκτικά ή μεταφορικά.

Ας αντισταθούμε στο Ζώο, γύρω μας, αλλά και μέσα μας .

Σκεφτείτε το ξανά, πχ, πριν πατήσετε το γκάζι (ισχύς), την επόμενη φορά που θα δείτε έναν πεζό (ανίσχυρο) να περιμένει σε μια διάβαση να περάσει απέναντι....

«ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ»: Η ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ

Είδα προχτές τη νέα ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου, με τους Σπύρο Παπαδόπουλο, Μαρία Ναυπλιώτου, Στάθη Λιβαθηνό, Μαρία Σολωμού, Βίκυ Παπαδοπούλου.

Σαν σεναριακή ιδέα, πολύ καλή: Ένας κλασικός Έλληνας αεριτζής μεσήλικας με γυναίκα και παιδιά, που ζει μέσα στο ψέμα σε όλους τους τομείς της ζωής του, με πετυχημένη πανεπιστημιακή καρριέρα (εδώ σταματά να είναι κλασσικός), με άπειρα λεφτά και με δύο μόνιμες μαιτρέσσες, μαθαίνει ότι πολύ σύντομα θα πεθάνει από καλπάζουσα λευχαιμία. Νιώθει λοιπόν έντονη την ανάγκη, πριν φύγει, να αποκαλύψει την αλήθεια σε όλους αυτούς που τόσα χρόνια συστηματικά εξαπατούσε. Ανακαλύπτει όμως προς μεγάλη του έκπληξη ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για τα κατορθώματά του, που έτσι κι αλλιώς δεν ήταν και πολύ κρυφά, και ότι η ζωή (για τους γύρω του) συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται, μια χαρά, και χωρίς αυτόν.

Οι γυναίκες τής ζωής τού πρωταγωνιστή επιδεικνύουν τερατώδη αδιαφορία για τις αποκαλύψεις του, ένα έξυπνο σεναριακό εύρημα, όπως και η μεταξύ των περί τον πρωταγωνιστή σύσφιγξη των ερωτικών σχέσεων, εν απουσία του, σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Τα παιδιά όμως του οσονούπω μακαρίτη είναι παντελώς και τελείως αδικαιολόγητα απόντα, όχι παρόντα-απόντα, απόντα εντελώς. Αν εξαιρέσουμε μια πολύ σύντομη σκηνή μ' ένα τελείως αψυχολόγητο χαστούκι στην κόρη, στο θέμα των παιδιών υπάρχει ένα τεράστιο κενό, κενό προβληματικό, όχι κενό διαμαρτυρίας. Τέλος πάντων.

Σαν φωτογραφία, η ταινία είναι υπέροχη: όμορφες ραφινάτες γυναίκες, μια λαμπερή κι εντυπωσιακή Αθήνα, όμορφη φύση, ένας συνεχής βομβαρδισμός από όμορφες εικόνες.

Η μουσική του Κραουνάκη εξαιρετική και ταιριαστή. Εδώ όμως αρχίζουν τα σοβαρά προβλήματα: κάποιοι από τους στίχους των τραγουδιών, κάποια χορευτικά (ειδικά αυτό της δήθεν σέξυ νοσοκόμας), και όλα ανεξαιρέτως τα τελείως ασυντόνιστα playback των πρωταγωνιστών, είναι για γέλια και για κλάματα… μοιάζουν με κακές φάρσες τα σόλο τραγούδια, με οπτική επένδυση είτε σπασμωδική χορογραφία ασύνδετη με την μελωδία, ή παγωμένη και γραμμική, σε πλήρη αποσύνδεση από την κυματιστή μουσική. Σοβαροφανή μέχρι γέλιων, γελοία μέχρι κλαμμάτων… Όλα ανεξαιρέτως.

Όμως μια ταινία είναι κυρίως οι ηθοποιοί της και το σενάριό της. Το σενάριο κατά την γνώμη μου είναι πολύ δυνατό, αλλά οι πρωταγωνιστές μοιάζουν να συναγωνίζονται ποιός θα σκοτώσει καλύτερα το κείμενο. Ερμηνείες ρηχές και άχρωμες, φράσεις μονορούφι, κακοί τονισμοί, εκφράσεις άτοπες, χαζά μόνιμα εμπεδωμένα χαμόγελα κι ανάρμοστα γέλια... Οι ερμηνείες πολύ συχνά καταντούν δραματικές εκεί που θα έπρεπε να είναι ελαφρές, κι ελαφρές εκεί που θα έπρεπε να είναι σοβαρές. Ο αγαπημένος Σπύρος Παπαδόπουλος είναι ο γνωστός Σπύρος, ανθρώπινος, οικείος, ζεστός, άνετος, αλλά λίγος στα ζόρια, και ειδικά όταν πρόκειται να απαγγείλει φιλοσοφικές ατάκες. Μόνο η Μαρία Σολωμού διασώζεται ερμηνευτικά, κι αυτή όχι πάντα…

Συνοπτικά, το "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" είναι μια ταινία που θα μπορούσε να είναι αριστούργημα, λόγω όμως των σοβαρών προβλημάτων που προανέφερα, καταντά σχεδόν να μην βλέπεται. Είναι και του ύψους και του βάθους, αλλά παρ' όλα αυτά αξίζει την προσοχή σας.

Δεν μετάνιωσα πάντως καθόλου που πήγα και την είδα, δείτε την κι εσείς. Στο σινεμά, όχι στο DVD!

μΑΎΡΟς γΆΤΟς