ΑΝΤΪΟ άΛΚΗ ΑΚΛΑϊΕ

Στις ανθισμένες κορυφές

ζήτησες τη ζωή σου

στ' άστρα της γης και τ' ουρανού

το φως του παραδείσου

χαράζει η μέρα σαν γυαλί

στην κόψη κόβεις βόλτες

παρέα με λαθρόβιους

πότες και μηχανόβιους

παράταιρους ιππότες

Στου αιώνα την παράγκα

στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα

με βρισιές και προσευχές

και της μάνας τις ευχές

Στου αιώνα την παράγκα

στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα

στα κρυφά και ταπεινά

ψάξε τα παντοτινά

Για μια Ντολόρες χάραξες

το δέρμα σου μια νύχτα

και το κορμί σου κάρφωσες

στου φεγγαριού την πίστα

Μ' άφιλτρο τώρα κι αλκοόλ

τσακίζεις τη φωνή σου

ληστής, Πιλάτος και Χριστός

εκεί που στάζει ο Θεός

θ' απλώσεις τη ζωή σου

Άλκης Αλκαίος, Στιχουργός (με κεφαλαίο).

Πάει (κι αυτός....)

100 χρόνια Ελευθερίας

Γιορτάζουμε σήμερα τα 100 χρόνια Ελευθερίας της Θεσσαλονίκης μας, της Μακεδονίας μας. 

Στους δύσκολους και σκαιούς καιρούς που ζούμε, ας είναι το παράδειγμα όλων εκείνων που μόχθησαν, αγωνίστηκαν, σκοτώθηκαν, για τη δική μας Ελευθερία, ας είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους εμάς τους έσχατους, για να μπορέσουμε - ίσως- κάποτε ν ' απελευθερωθούμε και πάλι, με ΑΡΕΤΗ και με ΤΟΛΜΗ, από τον κακό μας εαυτό, αυτή τη φορά. 

<μ<

 ΥΓ: Είναι άραγε τυχαίο, που οι περισσότεροι νεο-Έλληνες προτιμούν το "δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι λεύτερος" από το "θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία;"

η ΚάΨΑ του ΣΚύλΟΥ και οι ΕΤΗΣίΕΣ

Μια φορά κι έναν καιρό (λέμε τώρα), ο Σείριος, το Α του αστερισμού του Μεγάλου Κυνός, το πιό λαμπρό αστέρι μετά τον ήλιο, τσουρούφλιζε την έρμη τη χώρα μας, όταν ανέτειλε μαζί με τον Ήλιο, εκεί προς το τέλος του Ιούλη, στις λεγόμενες Κυνάδες Ημέρες. Στέρευαν λοιπόν οι πηγές, ξεραίνονταν τα πάντα, κι οι άνθρωποι υπέφεραν πολύ από την τρομερή ζέστη, την ανυδρία και τις ασθένειες. Πρόκειται για τα περίφημα Κυνικά Καύματα, τότε που μόνο οι σκύλοι ήταν τόσο χαζοί ώστε να κυκλοφορούν το μεσημέρι και να καψαλίζονται, και για τα οποία ο ποιητής Αρχίλοχος έγραφε...

"Βρέξτε τα σπλάγχνα με κρασί, το αστέρι ανατέλλει!

δύσκολη τώρα η εποχή, όλα διψούν και καίγονται,

και το τζιτζίκι τραγουδά και το αγκάθι ανθίζει

Κι είν' οι γυναίκες μιαρές κι οι άνδρες κατσιασμένοι

καθώς ο Σείριος απ' την κορφή ως και τα νύχια

τους τσουρουφλίζει !"

...και ο Άρατος ο Σολεύς έγραφε...

"...η άκρη του σαγονιού του [τού Μεγάλου Κυνός] είναι ιδιαίτερα λαμπρή- πρόκειται για έν' αστέρι που οι άνθρωποι το λένε Σείριο. Όταν αυτό το άστρο ανατέλλει μαζί με τον Ήλιο, τα φυτά δεν μπορούν ν' αντισταθούν στις φλογερές ακτίνες του, τα φύλλα τους ξεραίνονται, σκληραίνουν οι ίνες τους, ή σκάει ο φλοιός τους..."

Σε απελπιστική κατάσταση λοιπόν, τσουρουφλισμένοι και διψασμένοι, οι άνθρωποι, και συγκεκριμένα οι κάτοικοι της Κέας των Κυκλάδων, ζήτησαν τη βοήθεια του Απόλλωνα, που μέσω του μαντείου των Δελφών τους σύστησε να καλέσουν για βοήθεια τον ημίθεο και ήρωα Αρισταίο, από τη Θεσσαλία.

Ο Αρισταίος, γιος του Απόλλωνα και της Νύμφης Κυρήνης, αναθρεμμένος από τους Κενταύρους, τις Μούσες και τις Νύμφες, άφησε την ένδοξη Φθία και τους Μυρμιδόνες κι εγκαταστάθηκε στην Κέα (Τζια), όπου έχτισε βωμό στο Ικμαίο Δία (Δία των Βροχών), και πρόσφερε θυσίες τόσο στον πατέρα των Θεών, όσο και στον καυτό Αστέρα Σείριο.

Τότε ο Δίας τους (μας) λυπήθηκε, κι έστειλε τους δροσερούς Ανέμους Ετησίες (μελτέμια), να πνέουν για διάστημα σαράντα ημερών, την καυτή περίοδο τπυ Ιουλίου Αυγούστου, όταν στον ουρανό ανατέλλει, μαζί με τον Ήλιο, ο Σείριος...

ΣΣ οι μεταφράσεις των αρχαίων κειμένων είναι δικές μου Σ;ο)

"δεν είναι µικρό πράγµα να ’χεις τους αιώνες µε το µέρος σου"

Ένα µεταφορικό καλοκαίρι µε περίµενε, ολόιδιο,

αιώνιο, µε τα τριξίµατα του ξύλου, τις µυρωδιές των

άγριων χόρτων, τα σύκα του Αρχίλοχου και το

φεγγάρι της Σαπφώς. Ταξίδευα σα να περπατούσα σ’

ένα διάφανο βυθό· το σώµα µου έφεγγε καθώς το

διαπερνούσανε πράσινα και γαλάζια ρεύµατα·

χάιδευα τις αµίλητες πέτρινες γυναικείες µορφές και

στους αντικατοπτρισµούς άκουγα, χιλιάδες, των

βλεµµάτων τα κελαηδίσµατα· µια ατελεύτητη σειρά

πρόγονοι, αγριωποί, βασανισµένοι, περήφανοι,

κινούσαν τον κάθε µου µυώνα. Ω ναι, δεν είναι µικρό

πράγµα να ’χεις τους αιώνες µε το µέρος σου, έλεγα

ολοένα και προχωρούσα.

Οδυσσέας Ελύτης: Ανοιχτά Χαρτιά

5

ιστ΄

ΠώΣ ήΡΘε ΚαΙ ΠώΣ έΦΥΓε Ο ΟΡΝΤΟύΘ

Ένα μελοποιημένο απόσπασμα από το Κυκλώπειον Έπος

''ΠΩΣ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΦΥΓΕ Ο ΟΡΝΤΟΥΘ''

(η Οδύσσεια από την πλευρά των Κυκλώπων)

του Πάνου Σταθόγιαννη

Πάνο, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για την άδεια σου να μελοποιήσω το αριστούργημά σου αυτό. Κι ακόμα περισσότερο για τη φιλία σου!

..."Ο πρώτος τόνε μέθυσε και του ’βγαλε τα μάτια, ο δεύτερος, μ’ ένα σκοινί, ανάσκελα τον δένει, κι εγώ του έβαλα φωτιά, να πάει στα κομμάτια, κι ας κλαίγανε τα θηλυκά από το μπεζιστένι.

…………….

Καθόταν και καιγότανε σα δέντρο μαντρωμένο, που η μάντρα το εμπόδιζε να τρέξει να γλιτώσει. Νωθρό το μπρος το βλέμμα του, το πίσω θαμπωμένο, κι η στάχτη του - ένα τίποτα. Μια χούφτα. Κι ούτε τόση…"


όλο το ποίημα εδώ

Αντίο, Ποιητή Νίκο Παπάζογλου

ΦυΣάει στα σταυΡοδρόμια του κόΣμου

Ο θάνατος περιοδεύει τον κόσμο με τη μάσκα ενός στρατηγού.
Τα μάτια μας θα ζήσουνε και πέρα από το θάνατό μας
για να κλαίνε.
Φυσάει.


Τα μέγαρα ρίχνουν έναν ίσκιο βαρύ που σπάει τη ραχοκοκαλιά μας
Τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι
Τα παραμύθια είναι τυφλά
Φυσάει


Φυσάει μέσα από τα τρύπια βρακιά των ανέργων
Φυσάει
Φυσάει μέσα στην οργισμένη καρδιά του λαού


Ο άνεμος μπερδεύει τους δρόμους τις χρονολογίες τα πρόσωπα
Παρασέρνει τη σκόνη απ’ τα πεδία των μαχών
Αυτή η σκόνη θάβει σιγά σιγά την Ευρώπη


Τα χέρια τους είναι έτοιμα να σώσουνε τον κόσμο
Εις τους αιώνας των αιώνων


Ερχόμαστε
Παραμερίστε
Κατεβαίνουμε σαν μια χιονοστιβάδα που όσο κατηφορίζει μεγαλώνει

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

(1922-1988)

ΧελιΔονίΣματα, τα ΚάλαΝτα του ΜάρΤη

Ήρθε, ήρθε Χελιδόνα, ήρθε πάλι Μελιδόνα

κάθησε και λάλησε, και γλυκά κελάηδησε:

"Μάρτη, Μάρτη μου καλέ, και Απρίλη βροχερέ

κι αν αστράψει, κι αν βροντήσει, 

πάλι Άνοιξη θ' ανθίσει"

/\v/\

"Χελιδονίσματα", Τα Κάλαντα της Πρωτομαρτιάς 

παραδοσιακό Κεντρικής Μακεδονίας (Βέροια)

διασκευή για πιάνο-εκτέλεση: 
Μιλτιάδης Θαλασσινός

ΒάρΔια έκΤη: "ΓΥΝΑίΚΑ"

..Είμαι σίγουρος πως έχεις λησμονήσει κείνη τη νύχτα, πάνω στο κατάστρωμα του «Cyrenia», δίπλα στο φανάρι του Μινικόι. Φορούσες τη νύχτα. Το πορφυρό φόρεμά σου σερνόταν κουρέλι στα πόδια σου, τα λιανά σου πόδια με τα πέδιλα των Φοινίκων. Το κλώτσησες και χάθηκε στο πράσινο κρουζέτο, πίσω από τη βάρκα. Σαλεύει μονάχα του ματιού σου το πράσινο.
- Φόρεσε το ρούχο σου. Σκεπάσου. Παρακαλώ σε φόρεσέ το.

- Το παίρνει ο μουσώνας. Δε βλέπεις;

- Είσαι σα γυμνή λεπίδα κινέζικη.

- Θέλω τη θήκη μου.

Ιουδήθ!... Ολα τα πράματα έχουνε δική τους μυρωδιά.

Οι άνθρωποι δεν έχουν. Την κλέβουν από τα πράματα. Τα κόκκινα μαλλιά σου μυρίζουν σαν το αμπάρι της Πίντα, όταν γύριζε από το πρώτο ταξίδι. Στενοί δρόμοι του Γκέττο... Streets are not safe at night. Avoid all saloons. Chagall: Ο Αρχιραβίνος.

- Ατζαμή ! Φίλησέ με.

- Μιαν άλλη φορά. Οταν ξαναβρώ τη γεύση μου.

- Την έχασες; Πού;

- Στο Barbados... Στην άμμο. Την ξέχασα στα χείλια μιας μαύρης.

- Καλά. Δάγκασέ με μονάχα. Να πονέσω.

- Δεν έχω δόντια. Τ' άφησα σ' ένα μάγκος άγουρο, εδώ πέρα, αντίκρυ στο Cochin.

- Χάιδεψε.

- Ιουδήθ... Με τι χέρια... έχασα την αφή μου πάνω στο ξεβαμμένο μεταξωτό μιας πολυθρόνας, σ' ένα σπίτι στο Ικίκι... Εκεί ανάμεσα... Μαζί κι ένα ζαφείρι... ένα μεγάλο ζαφείρι.

- Τότε κοίταξέ με στα μάτια. Γιατί τα κρατάς καρφωμένα χάμω; Κοίταξε με, λοιπόν.

- Δεν είναι τα δικά μου. Εκείνα τα φορά ένας γέρος ζητιάνος, στο Βόλο. Τ' αλλάξαμε.

- Κοίταξέ με με τα δικά του.

- Ηταν τυφλός. Τον βαστούσε ένα κορίτσι από το χέρι.

- Ασε με να σε βαστάξω κι εγώ από το χέρι.

- Ναι.

- Πάμε. Κρυώνω.

- Στάσου, να σου πω ένα παραμύθι.

- Δε θέλω... Πάμε.

- Κάνει ζέστη μέσα. Ο ανεμιστήρας έχει χαλάσει. Βρωμάει σα φαρμακείο. Είναι κάτι λερωμένα σεντόνια. Μια βρώμικη λεκάνη. Ένας σκορπιός που τρέχει στους τοίχους. Φοβάμαι...

- Το σκορπιό;

- Εσένα.

.

ΕΥάΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖέΛΟΣ:"ΙΣΤΟΡΙΚό ΟΙΚόΠΕΔΟ" Η ΕΛΛάΔΑ!!!!!!

"Τι είναι η πατρίδα μας; Είναι οι κάμποι, τα βουνά, οι κόλποι, οι θάλασσες, οι λίμνες; Ναι, από εδώ πρέπει να ξεκινήσουμε. Αυτό είναι το υλικό αποτύπωμα της πατρίδας. Είναι αυτό το ιστορικό οικόπεδο, η Ελλάς, που είναι γεμάτο με συγκριτικά πλεονεκτήματα."

Ευάγγελος Βενιζέλος, Υπουργός Εθνικής Άμυνας, 21/12/2010

Τελικά έχει κι άλλους ΜΕΓΑΣόΠ (Μεγάλους Σοσιαλιστές Ποιητές) το ΠΑΣΟΚ, εκτός από τον "δεν ω" Χιτίρι, τον "πυκνή κι ατίθαση λόχμη" Πάγκαλο  και τον "ψωνισμένο" Βούγια .... 

Σ;ο)))))

.

"έΜΑΘΑ πωΣ ΚρυώΝεις"

Μαζεύω τα πεσμένα στάχια να σού στείλω λίγο ψωμί, μαζεύω με το σπασμένο χέρι μου ό,τι έμεινε απ'τον ήλιο, να σού το στείλω να ντυθείς. Έμαθα πως κρυώνεις

....

Μην ξεχαστείς κοιτάζοντας το φως. Τ'ακούς; Να ρθεις!

Ν.Βρεττάκος

Κλείστε τις πόρτες κλείστε καλά

μην τύχει κι έμπει ο θάνατος

μην τύχει κι έμπει η φρίκη

μην τύχει κι έμπει το ψωμί

και μαλακώσουν τα σαγόνια

και δεν μπορούν τα δόντια μας

να σφίξουν το μαχαίρι

Λεωνίδας Ζενάκος, «Ταίναρο», 1955

"ΝΑ Τ'άΣΤΡΑ, ΝΑ Κι Η ΚΡΕΜάΣΤΡΑ"

Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, σύγχρονος του Καρυωτάκη ποιητής , στο ίδιο περίπου ύφος, και ισάξιός του σε αρκετά ποιήματα, έγραψε τον "ιστορικό" στίχο "Κοιτάζω μια γλάστρα,- τα ρόδα και τ' άστρα". Από την χλεύη των συγχρόνων του προέρχεται προφανώς η σκωπτική έκφραση που έφτασε ως εμάς, "να τ' άστρα, να κι η γλάστρα".

Δεν ξέρω αν ήταν αυτή η αδύναμη στιγμή το Βατερλώ που κόστισε στον Ναπολέοντα τη θέση ανάμεσα στους Μεγάλους Ποιητές. Ξέρω όμως πως με πληγώνει βαθιά ν' ακούω εκατό χρόνια μετά την ακόλουθη κοτσάνα...

"Στον ουρανό λαμπυρίζουν τ' άστρα- σαν βραδινό ρούχο στην κρεμάστρα"

....και ν'ανακαλύπτω πως την έχει γράψει η αγαπημένη μου Λίνα Νικολακοπούλου...

...το ερώτημά μου λοιπόν είναι::: ΛίΝΑ, ΓΙΑΤΙ;

AX

Αχ, κείνα τα ΌΧΙ της ζωής μας

οι κύκλοι τους εκτείνονται

στο Άπειρο

Αχ, και τ’ ανείπωτα τα ΝΑΙ
με τις επώδυνες αιχμές 

τα κουβαλάμε μέσα μας 
για Πάντα

μ

ΑΛήΘειΑ ΑΣΤΡΑΦΤΕΡό ΜΑΧΑίΡι

όποιος την δει θαμπώνεται
όποιος την πει αιμορραγεί
όποιος την ζει υποφέρει

...Κι αν κάποτε τα φρένα σου μ' αλήθεια, φώς της αστραπής,

χτυπήσει ο Κύρης τ'ουρανού, παιδάκι μου να μην την πεις!

Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν!

Δεν είν' αλήθεια πιό χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.

Χίλιες φορές να γεννηθείς, χίλιες θα σε σταυρώσουν!

Κώστας Βάρναλης

ΟΙ ΤιΜωΡοί

.

Ομολογώ πως τώρα πια φοβάμαι

όλα έχουν γίνει πιθανά

ακόμα κι η εκδίκηση ανθρώπων

που δεν τους γνώριζα και δεν τους φανταζόμουν.

Γέμισε ο τόπος τιμωρούς

κι οι πιό βίαιοι

οι πιό ανελέητοι

είναι ακριβώς εκείνοι

που τίποτα δεν έπαθαν ποτέ.

.

Τίτος Πατρίκιος ("Η Νέα Χάραξη", Κέδρος 2007)

"Είπαν πως την είχα αγαπήσει...

 

....σε μια κρίση μαύρου πυρετού"

.

ΦΟΒΕΡέΣ Οι ΜΟΡΦέΣ ΤωΝ ΒΡάΧΩΝ

ΦΟΒΕΡέΣ

Οι 

ΜΟΡΦέΣ

ΤωΝ

ΒΡάΧΩΝ(*)

όταν τις ψάχνεις μόνος
αγαπημένη μου

(*) Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον Εστί

ΜόΝο τα ξεΡά

δε λαχταρούν την Άνοιξη!


.

ΛειβάΔΙΑ Του ΠαράδειΣου

 

 Θυμάσαι τις νύχτες;

Για να σε κάνω να γελάσεις ~ 

 

περπατούσα πάνω στο γυαλί της λάμπας. 

 

''Πως γίνεται;'' ρώταγες. Μα ήταν τόσο απλό ~ 

 

αφού μ'αγαπούσες.

 

  

 Τάσος Λειβαδίτης
(1922-1988)