αποχαιρεΤισμός σΤην ανΤίπαρο

Αυτό το νησάκι τ'αγαπάω
γιατί έζησα αγαπημένα

αυτό το νησάκι τ'αγαπάω
γιατί αγάπησα εσένα

.......
(χάνοντας ένα νησί
διεκδικείς τη θάλασσα)

ΥΓ Θεέ μου, πόσο ~Καλοκαίρι~ ξοδεύεις
για να μη βλέπουμε το ~Χειμώνα~!

<μ<
Αντίπαρος, 20 Αυγούστου 2013

ΑρκεΣία

ΑρκεΣία

Μην ψάχνεις στη Θάλασσα για Θεριά

Θεριό, είναι η Θάλασσα

Άκου τον Άνεμο

Μην ψάχνεις στον Άνεμο για Θεριά

Θεριό, είναι ο Άνεμος

Άκου τη Θάλασσα

Μην ψάχνεις στη Γη για Θεριά

Θεριό, είναι ο Άνθρωπος

Μην ακούς κανένα

Άκου εμένα...

<μ<

¨Αγιος Νικόλαος, Αρκάσα, Κάρπαθος

10/8/2012

ΑΠοχαιΡετισΜός Στο καλοΚαίρι

Στη Σιθωνία, ανάμεσα Αη-Γιάννη και Κωβιού, φάτσα στη ζαφειρένια Θάλασσα, πάνω στα λευκά, ορθά, σμυριδένια βράχια, είναι χαραγμένη, ανεξίτηλα, η ξεχασμένη ιστορία ενός πανάρχαιου Λαού  Ανέμων και Κυμάτων.

Κανένας ως τώρα δεν έχει καταφέρει να την αποκρυπτογραφήσει, κανένας δεν την έχει διαβάσει, κανένας δεν την γνωρίζει, εκτός από κάτι  αργόσχολους, αθυρόστομους, περιπαίκτες γλάρους.

Αν τυχόν και ξέρεις τη γλώσσα τους, και τους ρωτήσεις  τί λένε, για ποιό πράγμα μιλούνε, επιτέλους,  τούτα τα βράχια, θ' αντικρώξουν χαχανίζοντας: 

"μα, 
για Έρωτα και για Θάνατο, φυσικά- 
για τί άλλο;"

Από Τρίτη βροχές

μ

αρΧέγοΝο ΙΙ

Πριν γεννηθεί ο Γαλαξίας

και πριν να γίνει Ζεύς ο Δίας

πριν πλημμυρίσει η Αιγηίς,

ναι, αγαπιόμασταν εμείς

κι ήμουν εσύ κι ήσουν εγώ

κι ήμασταν ένα εμείς

οι δυό

τώρα που όλα μπερδευτήκαν

και τα επάνω γίναν κάτω

τώρα που φτάνουμε στον πάτο

μη νοσταλγείς το Πουθενά

και μη φλερτάρεις το Ποτέ

αγάπη μου, παντοτινά

θά μαι εδώ.

μ

Δονούσα, 1/9/2011

photo: "first love" by MsCrys

ΚαλοσύΝη στο ΜερσίνΙ, ΤριΚυμία στα ΚρΑνία

Παναπεί, όταν πέφτουν οι Άνεμοι βασανίζονται τα Πνεύματα- τα πνεύματα λέμε, όχι τα οινοπνεύματα, ούτε τα ρακόμελα, άκου εκεί «Αμ-όργιο». Κι αν δεν με κατάλαβες, όταν ηρεμούν οι Διάολοι, διαολίζονται οι Άγγελοι. Σπάνια, η Θάλασσα ανάμεσα στις Μικρές Κυκλάδες και τη Νάξο γαληνεύει, και γίνεται Ένα με τον ουρανό, και δεν έχεις πιά Κύμα και Άνεμο να πολεμήσεις, και τότε, ε, πολεμάς τον εαυτό σου.

Θυμάσαι, λοιπόν, Μυρτούλα, που σε χάιδευα παντού, σε μιαν αμμουδιά σαν κι αυτή- σίγουρα το θυμάσαι, όσο κι αν δεν «επιθυμείς» να σού το θυμίζω. Εγώ, που ακόμα προσπαθώ ν’ αποκρυπτογραφήσω ναυάγια στο βυθό του Κέδρου, και θαλασσινά βράχια, σμιλεμένα πριν το προπατορικό αμάρτημα- δες, ένα άλογο εδώ, μια μορφή εκεί- μα στο λέω, αν ο Χριστός είχε βρει την καρπερή «μου» συκιά στην Αρκεσίνη, κι όχι εκείνη την καταραμένη την άκαρπη  στην Παλαιστίνη, ίσως όλα να είχαν έρθει πιο στρωτά και πιο ερωτικά στην έρμη την Ανθρωπότητα. Γιατί ακόμα κι ο Θησέας την παράτησε λέει την Αριάδνη, στη Δονούσα, πάσα στο Διόνυσο, εξ ού και τ’ όνομα της Δονούσας- μα το ίδιο ισχυρίζονται κι οι Ναξιώτες τόσα χρόνια, τί νάν’ Αλήθεια; Να θέταμε το ζήτημα σε ψηφοφορία; Ε, τότε όλα θα ήταν απλά, πενήντα-εξήντα όλοι κι όλοι οι Δονούσιοι, καμμιά εικοσαριά χιλιάδες οι Νάξιοι, μάλλον δεδομένο το αποτέλεσμα. Ακούγεται πολύ Δημοκρατικό, αλλά επιστημονικά- άστο καλύτερα. Μα λες ανάμεσα σε κείνους τους γυμνούς στο Λιβάδι να είναι και η Φαίδρα; Για φαντάσου, τόσες ακυρώσεις, και να ‘ταν λεέι τώρα εδώ τυχαία. Α μπα, απίθανο. Πάντως εκείνη σίγουρα θα ήξερε.

Όλες αυτές οι αλογόμυγες θα έπρεπε ν’ απαγορευτούν διά Νόμου (όπως και το κατούρημα στη θάλασσα, και οι λυτοί σκύλοι στην παραλία)- όχι πως θα έπαυαν να υπάρχουν, αλλά θα ήταν τουλάχιστον μια παρηγοριά, την ώρα που σε δαγκώνουν, να ξέρεις πως είναι παράνομες, βρε αδερφέ. Κι η άσφαλτος, εδώ που τα λέμε, πρέπει να εφευρέθηκε από σαδιστές, ή/και από τσαγκάρηδες:. Αδύνατον να την περπατήσεις ξυπόλυτος ένα καλοκαιρινό μεσημέρι.

Όλα του βίου δύσκολα, το Ραχίδι μου και το Ξυλοκερατίδι μου μέσα. ΌΛΑ.

μ

Δονούσα, 31 Αυγούστου 2011


ΣΣ: Λιβάδι, Κέδρος, Μερσίνι: Παραλίες και οικισμός της Δονούσας
Αρκεσίνη, Ραχίδι, Ξυλοκερατίδι: οικισμοί της Αμοργού

οΥαί

Σαν είδαν, οι Θασίτες, από μακριά να φτάνει
το μεγαλοπρεπές καράβι του Βασιλέως, έκλεισαν
το λιμάνι, και έστειλαν Πρεσβεία,
μεσοπέλαγα, ευθύς να τού μηνύσει
πως είν' ανεπιθύμητος- τι κι αν οι Πρόγονοί του
συνέτριψαν την Όλυνθο, τη Θήβα, την Αμφίπολη,
την Τύρο, κι ούτε πέτρα πάνω
στην πέτρα, ούτε άνδρα ζωντανό
δεν άφησαν- τούτος εδώ ο Μακεδών ήτανε ήδη
νικημένος.

                                                                                   μ                                  

"δεν είναι µικρό πράγµα να ’χεις τους αιώνες µε το µέρος σου"

Ένα µεταφορικό καλοκαίρι µε περίµενε, ολόιδιο,

αιώνιο, µε τα τριξίµατα του ξύλου, τις µυρωδιές των

άγριων χόρτων, τα σύκα του Αρχίλοχου και το

φεγγάρι της Σαπφώς. Ταξίδευα σα να περπατούσα σ’

ένα διάφανο βυθό· το σώµα µου έφεγγε καθώς το

διαπερνούσανε πράσινα και γαλάζια ρεύµατα·

χάιδευα τις αµίλητες πέτρινες γυναικείες µορφές και

στους αντικατοπτρισµούς άκουγα, χιλιάδες, των

βλεµµάτων τα κελαηδίσµατα· µια ατελεύτητη σειρά

πρόγονοι, αγριωποί, βασανισµένοι, περήφανοι,

κινούσαν τον κάθε µου µυώνα. Ω ναι, δεν είναι µικρό

πράγµα να ’χεις τους αιώνες µε το µέρος σου, έλεγα

ολοένα και προχωρούσα.

Οδυσσέας Ελύτης: Ανοιχτά Χαρτιά

5

ιστ΄

όΜΟΡΦΕΣ ΜέΡεΣ του ΣεπτέΜβρη

Όμορφες μέρες του Σεπτέμβρη

ο Κόσμος χίλια χρώματα

ο Ήλιος μόνο θαλπωρή

φυσάει ο Άνεμος δροσιά, κι αρώματα

από βροχές

και είναι, κάπου εκεί,

μια Θάλασσα ζεστή, γαλήνια, 

και περιμένει, λες

Όμορφες μέρες του Σεπτέμβρη

(ότ)αν έχεις χορτάσει 

Καλοκαίρι




,

ΚΑΤΑΚΑ(η)ΜΜέΝΕΣ ΣΠέΤΣΕΣ

Κι ακόμα πιό πολύ απ'την ασχήμια

πονάει η χαμένη ομορφιά...

.

ΤαξιδεύΟντας Για το Νησί ΤωΝ ΑρωμάΤων

Δεν είναι οι Δρόμοι τρόμοι, κι ας πηγαίνουν όπου

τρέμω το χαμό των ανθρώπων μου

τρέμω τη σκληράδα των συνανθρώπων μου

φοβάμαι καμμιά φορά και τα όνειρά μου, μη μού σκοτώσουν

τη χαρά μου

τOυ ΚαύσΩνα, τHς ΠαραΛίας, τHς ΝύχΤας

Απομαγνητοφωνώντας την πρόσΦατη ΜνήΜη εΝός ΠοδηΛάτη, 
τα μεσάνυΧτα

«Μα φυσικά! Δεν ήρθα εδώ για να λογοκρίνομαι, ούτε για να προσέχω τα λόγια μου- με τους γύρω μου είμαι ο εαυτός μου!» (κόσμια θυμωμένη κοπέλα στον απολογητικό συνοδό της, κοντά στις Ομπρέλες)

«Ρε μαλάκα» «Εδώ ρε μαλάκα» (νεαροί που παίζουν μπάσκετ στα γήπεδα της Νέας Παραλίας)

«Άμα σού δώσω καμμία ανάποδη» (χοντρός και χοντροκομμένος μεσήλικας στη γυναίκα του, Λευκός Πύργος)

«Εγώ τα πήρα μαζί του όταν πήρε [το κινητό]…» (τυπάκος με φωνή και νάζι δυό τρεις οκτάβες πάνω από το παρουσιαστικό του, στην τύπισσα που κρατάει από το χεράκι, Αριστοτέλους)

«Εμείς πάμε Βαλαωρίτου γιατί είναι κάτι φίλοι του Νίκου εκεί- πώς το λένε Νίκο το μαγαζί; ‘το μαύρο πρόβατο’ ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων» (παρέα 15χρονων στην πλατεία Αρχαίας Αγοράς)

.

"ΚάηΚε Κι η ΕλατοκορΦή" (ΤΣάΜΠΑΣΙ, Κοτύωρα, Εύξεινος Πόντος)

...Τα όμορφα εκείνα χρόνια, πριν το Mεγάλο Kακό, οι 6.000 Έλληνες κάτοικοι της Ορντούς (Κοτύωρα) του Εύξεινου Πόντου, μεταξύ των οποίων και η οικογένεια του παππού μου, 

περνούσαν μαζικά τα καλοκαίρια στα εξοχικά τους  στο βουνό Καραγκιόλ, στον όμορφο οικισμό Τσάμπασι - "Ελατοκορφή", για ν' αποφύγουν τη ζέστη και την υγρασία της παραθαλάσσιάς τους πόλης

/

Η Ελατοκορφή κάηκε από τους Τούρκους  κατά τη διάρκεια των ταραχών, άγνωστο ακριβώς πότε και πώς, λίγa χρόνια πριν τη γενοκτονία που αποδεκάτισε τους Έλληνες της Μικρασίας. 

Αυτός είναι ο - προφητικός...- θρήνος των κατοίκων της... 

Κάηκε κι η Ελατοκορφή

κι απόμειναν οι τοίχοι, αμάν αμάν

και τρέξαν να τη σώσουνε

τς’ Ορντούς τα παλικάρια όι όι αμάν

Καρβούνιασ’ η Ελατοκορφή

σπίτι δεν απομένει αμάν αμάν

τρανοί μικροί πλούσιοι φτωχοί

όλ’ κάθονται και κλαίνε όι όι αμάν

Βάι κάηκε τ’ ωραίο τς’ Ορντούς το βουνό

στάχτη έγινε και πάει τ’ όμορφο χωριό

---

Κάηκε κι η Ελατοκορφή
τίποτα πιά δε μένει, ψυχή μου αμάν
σε ράχες και λιβάδια πιά
χορτάρι δε φυτρώνει όι όι αμάν



Κλαιν τα πουλάκια του Θεού

των πηγαδιών τα μάτια, αμάν αμάν

κλαίει το Τσαμλούκ, το Καραγκιόλ

κλαίν τα όμορφα τα ελάτια όι όι αμάν

Η φωτογραφία είναι όντως από το Τσάμπασι

Μετάφραση- διασκευή μουσικής: 
Μιλτιάδης Θαλασσινός

ΓυμΝά ΠόΔια

αρχαίΑ θάΛασσα

.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜόΣ Στο ΚΑΛΟΚΑίΡΙ

.

Μεσάνυχτα χτες σε μιαν ονειρική Ομηρική παραλία, λουσμένη στο φεγαροφώς, κάπου στη (χερσό)νησο Κολοκύθα της Σπιναλόγκας (Ελούντα). Απέναντι μου ο κορμός της Κρήτης. ενδιάμεσα η θάλασσα γεμάτη λιωμένο φεγγαρασήμι, σχεδόν λεία, μ’ ένα υπόκωφο κύμα που σκάει ρυθμικά στη βοτσαλωτή ακτή και στα γύρω βράχια.

Αρόδου παραδέρνει φωτισμένο ένα εμπορικό. Το κινητό παίζει Luz De Luna, κι εγώ, καθισμένος σ’ ένα βραχάκι, αποχαιρετώ το καλοκαίρι που αύριο φεύγω. Αλλού…

Είχε απ' όλα αυτό το καλοκαίρι. Κύκλους που - επιτέλους- έκλεισαν. Άλλους που άνοιξαν. Ταξίδια σε νέους ανθρώπους. Ταξίδια στο παρελθόν. Ταξίδια σε νέα μέρη. Επιστροφή σε αγαπημένα παλιά. Καταδύσεις. Ποδηλασία στη φύση. Και φυσικά, κολύμπι, ατέλειωτες ώρες κολύμπι! Από την Οινόη του Πόντου ως τη Νήσο Χρυσή του Λιβυκού, με θέα εξωγήινα υποβρύχια τοπία, χταπόδια, κοχύλια, θαλασσοσπηλιές, υφάλους, νησιά, με αμείωτο ενδιαφέρον, ως το τελευταίο κολύμπι, σήμερα το πρωί, απέναντι από τη μυθική Σπιναλόγκα!


Ποιές καλύτερες συνθήκες θα μπορούσα να ζητήσω για τον αποχαιρετισμό μας, Καλοκαίρι; Πώς να τολμήσω να ελπίσω να γυρίσω πίσω;


Καλή αντάμωση!

.

ήΤΑΝ η ίΤΑΝΟΣ, η ΟΛΟύΣ

.

Έρχομαι, ναι, από την Ερημούπολη





πηγαίνω, ναι, στη Βυθισμένη Πόλη





μα ενδιάμεσα, βαδίζω το Δρόμο του Ήλιου

κι είναι, σού λέω, Όμορφος!



Ολούς, Σπιναλόγκα, Ελούντα,
28 Σεπτέμβρη 2009

Η ΚΥΡά ΤωΝ ΑΓΡΙΜΙώΝ ΣΤη ΒΥΘΙΣΜέΝΗ ΠόΛΗ

.
.

Φέξε μου, φεγγαράκι

να περάσω το γεφυράκι

να βουτήξω στη Βυθισμένη Πόλη

ν' αναζητήσω την αδελφή του Ήλιου

τη Γλυκιά Παρθένο των Διχτυών

να τής ριχτώ, θνητός εγώ,

στην Αθάνατη Κυρά Των Αγριμιών!




κι αν προσβληθεί, και με τοξέψει με τα φονικά Της βέλη

να καρφωθώ πανευτυχής στο Τίποτα

των Ουρανών!

...Βριτομάρτυς, Δίκτυννα, Ποτνία Θηρών...



Ελούντα / αρχαία Ολούς, 27 Σεπτέμβρη 2009
Σελήνη 22 νυχτών

[[[ πρώτη φωτό : η Άρτεμις του Πραξιτέλη ]]]

ΗΛΙόΚΤΥΠΕΣ ΝήΣΟΙ ΤΟυ ΛΙΒΥΚΟύ ΠΕΛάΓΟΥΣ

.
/
-\-@-\-
/
Νήσος Χρυσή

Τέρτσα Μύρτο Ιεράπετρα Φέρμα Αγιά Φωτιά
αλλού τα κλαψουρίσματα κι αλλού η Συμφορά



/
-\-@-\-
/
Νήσος Γαύδος

Παλιόχωρα και Σαμαριά Σφακιά Όρθια Άμμος
άλλo τα σαλιαρίσματα κι άλλο είναι ο Γάμος



/
-\-@-\-
/
Νήσος Φαιστός

Κόκκινο Μάταλο Κομμός Κόκκινος Πύργος Άγια Γαλήνη
ανήφοροι κατήφοροι Ήλιος καυτός
πού νάν’ Εκείνη

ΠΡΩϊΝό ΣΤήΝ ΙΕΡάΠΕΤΡΑ

Τόσο ΦώΣ, πού να το χωρέσει ο φακός!

άΡΩΜΑ ΕΥΤΥΧίΑΣ

.

Στη Γρα Λυγιά μυρίζει Γιασεμί

στο Μύρτο Θαλασσάκι



κι αν σού βρωμούν τα λόγια μου Χαρά,

ε, Μέθυσα λιγάκι!




Νότιο Λασίθι, 23 Σεπτέμβρη 2009

Το ΚΥΝήΓΙ Του ΜΠΛέ ΚάΒΟΥΡΑ ΣΤό ΠόΡΤΟ ΚΡΥΦό

.

βγαίνουν το δειλινό στο ρηχό βυθό, στο Πόρτο Κρυφό - τα κυνηγάνε ομαδικά με τις απόχες - είναι πολύ νόστιμα αλλά πιάνονται δύσκολα - το θάρρος τους είναι δυσανάλογο με το μέγεθός τους - όταν προσπαθείς να τους πιάσεις, σού αντεπιτίθονται αντί να τρέξουν να κρυφτούν - μπορεί να σε δαγκώσουν άσχημα αν δεν προσέξεις - οι μπλε κάβουρες -

Εσύ τί κυνηγάς;" ρώτησε τον κολυμβητή ο ψαράς με το καλάμι
"Κυνηγάει το χρόνο" μονολόγησε άντρας με το άσπρο μούσι
"Πρόσεχε τ' αγκίστρια"είπε η γυναίκα με την πετονιά



...


δέκα μπλε καβούρια έπιασαν οι Καβουροκυνηγοί
ο κολυμβητής πάλι
καθόλου χρόνο

.