τέσσΕρα φΏτα

τέσσΕρα φΏτα

και το πιο ισχνό
μοιάζει η Σελήνη

κι εσύ, μού μιλάς
για "Δικαιοσύνη "

<μ<

ο ακοΝιστής των μαΧαιριών

ο ακοΝιστής των μαΧαιριών

περνούσε από το Δρόμο μου- “μαΧαίρια ακΟνίζω”, ούρλιαζε. τον άκουσε η Μάνα μου, και βγήκε, και τον φώναζε.
“Μητέρα”, τής είπα, “δεν έχουμε Μαχαίρια”.
πήρε ένα ύφος, τόσο δυστυχισμένο, που τη λυπήθηκα. 
“έχουμε, όμως, Χέρια”, είπα, τελικά.

άνοιξα στον ακΟνιστή. τού έδωσα τα Χέρια μου, να τ' ακονίσει. 
Μάτωσαν πολύ.
δεν Κόβουν σχεδόν καθόλου.

<μ<

άΚυρο

Βάφτισες το φόβο "θεό"

και μού ζητάς να τον προσκυνήσω,

άκυρε! - μόνο την Αγάπη, μπορώ, εγώ,

να τολμήσω.

<μ<

οi ερασΤές

αν μυρίζεις Έρωτα σ' έναν κόσμο Θανάτου

μην αμφιβάλλλεις, θα σε δολοφονήσουν-

από φθόνο, από μίσος, από αγάπη-

τί σημασία.

<μ<

ο ταΞιδιώΤης

έκλεισα τη βαλίτσα μου. ήταν Τέλεια Άδεια.
.....
οι Τελώνες παραξενεύτηκαν. πονηρεύτηκαν. υποπτεύτηκαν.
- «μα δεν το βλέπετε;» τους φώναξα. «είναι γεμάτη
με Μέλλον!»

<μ<