άτιτΛο

Όσα σού ‘πα κράτησε τα

στην καρδιά σου φύλαξέ τα

φωτεινά και σκοτεινά

ρητά κι ανείπωτα

κι αν νομίζεις είναι λίγα

κι είναι πιο πολύς ο φόβος

το σκοτάδι η παγωνιά-

πέταξέ τα στη φωτιά

η Ζωή είν’ ένας Λόγος

για το Τίποτα

κι η Αγάπη ένας Τόπος

στο Πουθενά

μ

13-3-12

σε γυρΕύω μεΣ σΤη νύΧτα

αφιερωμένο στη Μυρτώ

γιατί οι αφιερώσεις δεν παίρνονται πίσω...

όσα χρόνια κι αν περάσουν

ό,τι κι αν συμβεί στο μεταξύ

"σε γυρεύω μες στη Νύχτα
κι είν' οι Δρόμοι αδειανοί
κι είσαι όλη μου η ζωή"

μ

2003

"Looking for you through night-

the Roads are all empty

and you 're my entire life"

Vladimir Putin Conquers Russia Again With Over 60% Of The Votes!

Nothing abnormal during the Russian Presidential elections, according to the Tzar.

Η άΝοΔος Και η ΠτώΣη της ΓκλαΜουριάς

Μιλάμε για τον άνθρωπο που γαλούχησε δυό γενιές εφήβων και μετ-εφήβων με την ιδέα πως η υπέρτατη ντροπή για έναν άντρα είναι να φορέσει άσπρη κάλτσα με μαύρο κοστούμι (και για μια γυναίκα να μην έχει τον - όποιο- κώλο της Μαστροκώστα).

η συΛΛογή τηΣ άΜΜΟυ

Είναι κάποιος που συλλέγει άμμο. Ταξιδεύει ανά τον κόσμο, κι όταν φτάνει σε μια παραθαλάσσια ακτή, στις όχθες ενός ποταμού ή μιας λίμνης, σε μιαν έρημο, σ’ έναν ρεικότοπο, μαζεύει μια χούφτα άμμο και την παίρνει μαζί του. Όταν επιστρέφει, τον επριμένουν τοποθετημένα στη σειρά σε μεγάλα ράφι εκατοντάδες γυάλινα μπουκαλάκαι, μέσα στα οποία η λεπτή γκρίζα άμμος της λίμνης Μπάλατον, η πάλλευκη του κόλπου τουυ Σιάμ, ή εκείνη η κόκκινη που η ροή του Γκάμπια εναποθέτει χαμηλά στη Σενεγάλη, ξεδιπλώνουν την όχι και μεγάλη γκάμα των ξεθωριασμένων χρωμάτων τους, αποκαλύπτοντας μιαν ομοιογένεια που θυμίζει την επιφάνεια της Σελήνης, παρά τις διαφορές του μεγέθους των κόκκων και της υφής τους, από τη λευκή ή μαύρη σαν χαλίκι άμμο της Κασπίας που μοιάζει ακόμα βουτηγμένη σε αλμυρό νερό, ως τις επίσης λευκές και μαύρες μικροσκοπικές πετρούλες της Μαρατέα στη νότιο Ιταλία, ή το λεπτό κατάλευκο αλεύρι με τα βιολετιά στίγματα του κόλπου της Χελώνας, κοντά στο Μαλίντι της Κένυας.

…

Έτσι, αποκωδικοποιώντας το ημερολόγιο της μελαγχολικής (ή ευτυχισμένης;) συλλέκτριας της άμμου, κατέληξα ν’ αναρωτιέμαι τι άραγε να έμεινε γραμμένο σ’ εκείνη την άμμο των γραμμένων λέξεων που έβαλα στη σειρά στη διάρκεια της ζωής μου, σ’ εκείνη την άμμο που μού φαίνεται τώρα τόσο μακρινή από τις ερήμους και τις παραλίες της ζωής. Ίσως, παρατηρώντας την άμμο ως άμμο, τις λέξεις ως λέξεις, να μπορέσουμε κάπως να κατανοήσουμε με ποιόν τρόπο και σε ποιό βαθμό, ο κονιορτοποιημένος και διαβρωμένος μας κόσμος, μπορεί ακόμα να βρει ένα θεμέλιο κι ένα πρότυπο.

Ίταλο Καλβίνο (1974)

Το ΧΕΡΟΥΒΕίΜ

Στη γωνία του μονοπατιού, στο δασάκι, τον περίμενε ένα Χερουβείμ.

- Αφίππευσε, του είπε, με απαλή, αγγελική, αλλά κάπως μεταλλική φωνή- κι ήταν, χωρίς καμμιά αμφιβολία, διαταγή.

- Τί είσαι; Ρώτησε εκείνος έκπληκτος. Καρναβάλι;

- Ο έχων οφθαλμούς ειδέτω, και ο έχων νου, νοείτω, απάντησε το Χερουβείμ. Άγγελος Κυρίου ειμί, κατελθών εξ Ουρανού, και ήλθον μετά Πύρινης Ρομφαίας εξελέγξειν σε, αμαρτωλέ, δια τας πολλάς σου αμαρτίας.

Κρατούσε πράγματι ένα μεταλλικό πράγμα σαν σπαθί, που έβγαζε φλόγες, και το έστρεψε πάνω στον έκπληκτο ποδηλάτη.

- Άκου να σού πω φιλαράκο, αν είσαι μασκαράς είσαι πολύ πετυχημένος, κι αν δεν είσαι δεν ξέρω από ποιο τρελλοκομείο το έσκασες, αλλά πάρε την γκουμούτσα σου από μπροστά μου γιατί θα στην χώσω στα πούπουλα και θα γίνεις κοτόπουλο μπάρμπεκιου.

- Αμαρτωλέ, ουκ εισί ο Παπαδόπουλος Γεώργιος του Ιωάννου και της Μαρίας, Ορθόδοξος έτι Χριστιανός, βαπτισθείς προ αμνημονεύτων εις Ιερόν ναόν Αγίου Ονουφρίου Κάτω Σκυλιτσίου, υπό του Μακαριστού Πατρός Ακακίου, Θεός σχωρέστον;

- Α, τώρα μάλιστα. Ώστε ξέρεις και τ’ όνομά μου. Ρε Χρήστο εσύ είσαι; Κόψε την πλάκα, σε κατάλαβα. Ομολογώ πως με ξεγέλασες για λίγο, μπαμπέση άντρα.

- Σιωπή, Αμαρτωλέ! Αρνείσαι ότι αμέλησες τον εκκλησιασμόν σου και την εξομολόγησίν σου, ότι παρέβης τας Εντολάς του Κυρίου Ημών Σαβαώθ, ότι έλαβες το όνομα Του εν τω στόματί σου επί ματαίω, ότι καθύβρισας Αυτόν εν μέθη διατελών, ότι αμφισβήτησες την Ύπαρξίν Του, και, έσχατον μεν, ουκ έλασσον δε, ότι διήγαγες έκφυλον σεξουαλικόν βίον, εκτός του Μυστηρίου του Γάμου;

- Κοίτα να δεις ρε Χρηστάκο, αυτόν τον Σάββα που ανέφερες δεν τον ξέρω, αλλά αν τον έβρισα ποτέ καλά θα τού ‘κανα, δε μού ακούγεται και πολύ σόι. Κι η αλήθεια είναι πως δεν ήμουν και τόσο φρόνιμο παιδί σεξουαλικώς - αλλά στο κάτω κάτω, όλα έγιναν μεταξύ συναινούντων ενηλίκων, consenting adults, you know, και μη φανταστείς και τίποτα το τρομερό πια. Εκτός κι αν σού σφύριξε η τρελλάρα η τέως μου τις φαντασιώσεις της για απιστίες που ΔΕΝ της έκανα, σκύλιασε να μ’ εκδικηθεί που δεν την παντρεύτηκα, η σάικο. Πω πω Θε μου τί γλύτωσα. Τεσπά, δεν ξέρω τι λέει αυτός ο - πώς τον είπες- Σάββας-ωθ, αλλά, μα το Γιόγκ-Σοθώθ, η γιαγιά μου η Έλενα έλεγε «παιδάκι μου, όπως τη βρίσκει ο καθένας» και δεν του πέφτει κανένας λόγος του Κυρίου αυτού, όποιος κι αν είναι.

- Ουκ ειμί "Χρηστάκος" τις, ανόητε- Χερουβείμ του Κυρίου Ημών Σαβαώθ ειμί, και συ Αμαρτωλός ει και Ασεβής διπλή μερίς, και θα τιμωρηθείς Νύν και Αεί εις τας πικράς φλόγας της Κολάσεως. Πώς ελάλησας όμως; «Η γιαγιά μου η Έλενα»; Ουκ ελέγετο Περιστέρα Καρασουμελίδου η γιαγιά σου;

- Όχι βρε Καραγκιόζη, δεν ελάλησα ακόμα, Έλενα Ακρίτα ελέγετο, κι έγραφε στον Ταχυδρόμο, το περιοδικό, you know;

Το Χερουβείμ έμεινε για λίγο άφωνο και ακίνητο.

- Έλα, Παράδεισος εκεί; είπε τελικά. Ακούει το Κέντρο; Πάλι με στείλατε σε λάθος άτομο βρε άχρηστοι, απλή συνωνυμία ήταν. Απεμπλέκομαι άμεσα. Όβερ.

Γύρισε και κοίταξε τον άλλο με πύρινο βλέμμα.

- Θα τα ξαναπούμε εμείς οι δύο, εξυπνάκια.

Είπε, κι εξαφανίστηκε,

εν Χορδαίς και Νεφέλαις.

μ

*κοινοοιήστε ελεύθερα στο fb αλλά παρακαλώ μην αναδημοσιεύσετε χωρίς αναφορά της πηγής και χωρίς ενημέρωσή μου.

(τραγούδι)

Μπορεί στο δρόμο της ζωής μόνος να περπατώ

Μπορεί να σε περίμενα ατέλειωτο καιρό

Μπορεί να σβήσω πριν σε βρω, μπορεί να μην υπάρχεις

Μα όλα τα πολύτιμα σού τά ’χω φυλαγμένα

Όλα μου τα πολύτιμα,

μονάχα για εσένα

μ

Τα ΒΑΜΠίΡ

Όσο εξελίσσονται οι πολιτικές εξελίξεις από το κακό στο χειρότερο κι από το γκρεμό στο ρέμα και από την κρίση στην ώρα μηδέν κι από εκεί στην (ματωμένη) "κόψη του ξυραφιού", αναρωτιέμαι μήπως τελικά δεν ήταν και τόσο κακή ιδέα να πουλήσουμε την Ακρόπολη και κάνα-δυό νησιά για να ξεχρεώσουμε.... αφού ούτε την ύστατη στιγμή δεν είμαστε άξιοι να πετάξουμε από πάνω μας τα βαμπίρ που μάς ρουφάνε τόσα χρόνια το αίμα- με το μπουρί.

Και μια "προφητεία": ό,τι και να λένε για "κρίσιμες νύχτες" και λοιπές αηδίες, το πράγμα δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα. Ως τις 20 Μαρτίου που πρέπει να πληρωθεί το ομόλογο των 14,5 δις, υπάρχει ακόμα πολύυυυυυ περιθώριο για θέατρο, δραματικές δηλώσεις, κούφιες συσκέψεις επί κούφιων συσκέψεων, δημαγωγίες και παλινωδίες. Θυμάστε την 6η Δόση και το πηγαινέλα της Τρόικας...

Ο κύκλος της ζωής

Η κλασική γελοιογραφία του αγαπημένου Κυρ... με ένα μαυρογάτειο σχόλιο.
Πολύ θα ήθελα να μάθω την άποψη του Κυρ, αν τύχει και το δει. Σ;-)))


YΓ: έψαξα αλλά δεν βρήκα πουθενά πρόσβαση στον Κυρ για να τού το στείλω (ηλεκτρονικά). Αν κάποιος μπορεί, ας τού το δείξει...

ΠΑΤΡίΔΑ ΚΑΡΤΟύΝ

ΠΑΤΡίΔΑ ΚΑΡΤΟύΝ

όσο πιό πλατιά τα φτερά μου ανοίγω

τόσο πιο πολύ με πολεμάς
και ασφυκτιώ και ζητώ να φύγω


και με καλοπιάνεις μού γελάς
με σφιχταγκαλιάζεις με κρατάς
και με στραγγαλίζεις λίγο λίγο

Θυμάστε εκείνα τα παλιά πολύχρωμα καρτούν; Που εξαφανίστηκαν κι εκείνα, αθόρυβα, μαζί με ό,τι θεωρούσαμε τότε ζωή; Θυμάστε που οι «κακοί» ήρωες, ο Τζέρυ, το Μπουλντόγκ, ο Συλβέστερ, ο Κογιότε, ο Έλμερ Θαντ, τινάζονταν στον αέρα, έπεφταν από γκρεμούς, γίνονταν χαλκομανία με αστείο τρόπο από υπερμεγέθη σφυριά, τραίνα, φορτηγά, πέτρες, αλαφιασμένα κοπάδια, και στην επόμενη σκηνή ήταν και πάλι ακέραιοι κι αρτιμελείς, για να ξαναγίνουν σε λίγο αλοιφή μ’ έναν ακόμα πιο ευρηματικό τρόπο;

Έτσι κάπως νόμισαν οι περισσότεροι, που είναι και πάλι έτοιμοι, με την ψήφο τους ή με την αποχή τους, να ξαναδώσουν την Εξουσία σε κείνους που την λυμαίνονται τριανταέξι χρόνια τώρα, έτσι κάπως νόμισαν πως είναι και η Ελλάδα μας: άθραυστη, αλεξίκακη, αλεξίσφαιρη, ανεξάντλητη. Και πως μπορούσαν να την διαφθείρουν, να την ληστέψουν, να την βιάσουν, όσο γούσταρε κι όσο μπορούσε ο καθένας, χωρίς εκείνη να πάθει το παραμικρό. Νόμισαν οι Έλληνες πως όσο επιπόλαια κι αδιάφορα και αν αντιμετώπιζαν τη Δημόσια Ζωή και την Πολιτική, ως ανεύθυνοι, αφελείς ή / και ιδιοτελείς ψηφοφόροι ανίκανων, ανερμάτιστων κι αργυρώνητων πολιτικών, όσες μικρές χάρες κι αν ζητούσαν κι έπαιρναν για τον εαυτό τους, όσες μεγάλες χάρες κι αν επέτρεπαν σε αντάλλαγμα στους εκλεκτούς τους πολιτικούς, η αγελάδα Ελλάδα θα συνέχιζε να κατεβάζει αέναα το ίδιο ακριβώς παχύ κι ευωδιαστό γάλα, ακόμα κι όταν θα είχε πια γίνει επώνυμες μπριζόλες και φιλέτα.

Ακόμα και τώρα, που έχουν απομείνει από το γλέντι μόνο κάτι κοκκαλάκια για σουπίτσα, και πέφτουν οσονούπω οι τίτλοι του τέλους του καρτούν, «κάποιοι» περιμένουν την επόμενη σκηνή, όπου με μαγικό τρόπο η αγελάδα τους θα είναι και πάλι ακέραιη, ολόπαχη, όλο υγεία και σφρίγος- για να την ξανααρμέξουν και να την ξαναμακελέψουν. Σαν καρτούν.

Όσα "καρτούν" όμως πίστεψαν πως ήταν ο Σούπερμαν και δοκίμασαν ν’ απογειωθούν από την ταράτσα, τσακίστηκαν στον ακάλυπτο…

το λειΨό φεγγάΡι

To ΛειΨό φεΓΓάρι

Ένα παγωμένο βράδυ, ενός θλιμμένου χειμώνα, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ένας τεράστιος, κατάλευκος, περιπλανώμενος Δράκος εμφανίστηκε στον ουρανό, πίσω από την Πανσέληνο. Την πλησίασε ύπουλα και αθόρυβα, της τράβηξε χωρίς καμμία ντροπή μια γερή δαγκωνιά, και την άφησε εκεί, πληγωμένη, να αιμορραγεί λευκό, μαργαριταρένιο φεγγαρίσιο αίμα.

Κανένας δεν πρόσεξε το δράμα που εκτυλίσσονταν ψηλά στον ουρανό. Γιατί ήταν, είπαμε, ένας θλιμμένος χειμώνας, και οι άνθρωποι είχαν πάψει να κοιτάζουν ψηλά. Ούτε οι ελάχιστοι άνθρωποι που κυκλοφορούσαν εκείνην την προχωρημένη ώρα. Ούτε οι καντινιέρηδες που έψηναν μπροστά στις κατάφωτες καντίνες τους για να ταΐσουν τους ξενύχτηδες. Ούτε καν το αιώνιο ερωτευμένο ζευγαράκι, που φιλιέται μυριάδες χρόνια τώρα, στην Παραλία, μπροστά στο Λευκό Πύργο. Μόνο κάτι περαστικά συννεφάκια το πρόσεξαν, μα τα συννεφάκια δεν είναι μαρτυριάρικα, ούτε κι ανακατεύονται στις ξένες δουλειές, παρόλο που βλέπουν σχεδόν τα πάντα- κι έτσι δεν μίλησαν ούτε κι αυτά.

Την Σελήνη όμως την πήρε το παράπονο, έτσι που ένιωσε μόνη, πληγωμένη, κι ανυπεράσπιστη. Καταράστηκε λοιπόν τον Κόσμο να μην ξαναξημερώσει, να μείνει για πάντα όπως ήταν εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ, κρύος, σκοτεινός, και θλιμμένος. Όπως ο Χρόνος.

Η κατάρα της φυσικά έπιασε, γιατί οι κατάρες της Σελήνης πάντα πιάνουν, κι αλίμονο σε κείνον που θα τις υποστεί. Όλα πάγωσαν, κι ο Κόσμος ερήμωσε.

Όμως ο περιπλανώμενος Δράκος, βλέποντας πως δεν υπήρχε πια κανείς να υπερασπιστεί τη Σελήνη, πήρε θάρρος, και ξαναγύρισε. Μια νέα γερή δαγκωνιά, κι εκείνη απέμεινε ακόμα πιο λίγη, ακόμα πιό λειψή. Αυτό γινόταν κάθε βράδυ, ώσπου από τον όμορφο λαμπερό της δίσκο δεν είχε απομείνει παρά μια μικρή, κιτρινωπή φέτα, σαν κομμένο νύχι. Κι ύστερα, ένα βράδυ, τίποτα πια. Απόλυτο σκοτάδι. Τότε ο Δράκος, χορτάτος και χαρούμενος, όσο χορτάτος κι όσο χαρούμενος μπορεί να είναι ένας Δράκος, φτερούγισε μακριά, για άλλους Κόσμους.

Κι έτσι, μαζί με τη Σελήνη, έσβησε κι η κατάρα της: ξημέρωσε ξανά, κι όλα στον Κόσμο άρχισαν σιγά σιγά να κυλάνε όπως πριν. Ακόμα κι η Σελήνη, δειλά δειλά, άρχισε να ξαναμεγαλώνει τις νύχτες στον Ουρανό. Η Νέα αυτή Σελήνη όμως, δεν θυμόταν τίποτ' απ' όλ' αυτά. Ούτε κι οι νέοι άνθρωποι.

Αλλά οι άνθρωποι, έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν θυμούνται τίποτα.

Γι αυτό κι υπάρχουν ακόμα Δράκοι.

μ

14-1-2012

Θά 'ρχεσαι, πάΝτα

Θά 'ρχεσαι πάντα

ως τη μέρα που

πια δε θα ρθεις

θά 'μαι εδώ, πάντα

ως τη μέρα που

δε θα με βρεις...

Θά 'ρχεσαι, πάΝτα

...ως τη μέρα που

πια δε θα ρθεις

θά 'μαι εδώ, πάντα

ως τη μέρα που

δε θα με βρεις...

μ

photo: here comes kitty

by mhk-annai.deviantart.com

Τα κάλαντα του Μαύρου γάτου

....να τα πούμε; Σ;-)))

κι όμως σού το είχα πει

κι όμως σού'χα υποσχεθεί

σ'αγαπούσα

για να ζήσω

πες μου τώρα πώς να μη 

σε ποθώ κι αν πάψω πια 

πώς να μη 

σε μισήσω

μ

ZaZie "οδόΣ ειΡήΝης"

Zazie, Οδός Ειρήνης (Rue de la Paix)

από το album: La Zizanie

Μετάφραση από τα γαλλικά: Μαύρος Γάτος 2006 (c)

Πουλάω το αμάξι μου, πάει τόσο γρήγορα που μ' απειλεί

Πουλάω την μαγκιά μου, την επιτυχία που δεν ευτυχεί

Κόλπα και όπλα και τρέλλα και κάλλη, τα που-λώ

Πουλώ την ψυχή μου, ορμώ να σωθώ

Πουλώ τα εργοστάσια πριν το οξυγόνο μου εξαντληθεί

Πουλάω την βενζίνη πριν η θάλασσα μου δολοφονηθεί

Πριν να πουλήσω το τομάρι σώζω τ' αρνί

το σπίτι  μου βγάζω στο σφυρί

και Χτίζω στην Όδό Ειρήνης

µπορείς κι εσύ να’ρθείς να μείνεις

και να' μαστε όλοι αγαπημένοι

επιτέλους

Χτίζω στην άμμο ένα παλάτι

για της ειρήνης τους αγγέλους

για νά' ναι όλοι ευτυχισμένοι

επιτέλους

Πουλώ τους μπαλαντέρ μου, όλα τα σκοτώνω, χρειάζομαι ρευστό

Όλα τα σηκώνω, που έχω και δεν έχω, για κοινό καλό

Περνάω στην δράση, κι ας πάω φυλακή, έλα και σύ
κι ας πέσουν να μάς φάν
οι πολλοί 

Για ένα σπίτι στην Ειρήνη

Για ένα σπίτι στην Ειρήνη

για νά' ναι όλοι αγαπημένοι

επιτέλους

Πάνω στην άμμο ένα παλάτι

Πάνω στην άμμο ένα παλάτι

να είμαστ' όλοι, αληθινά

ευτυχισμένοι

Όλα τα πουλώ, για τ'ανεκτίμητα που έχω στερηθεί 
Πουλώ ό,τι πουλιέται, σώζω τα πολύτιμα  χωρίς τιμή

Όσο αξίζω με πουλώ για ό,τι νιώθω πιο ακριβό

κι αν  τίποτα δεν πιάνω, όλα μου τα δίνω

με σκορπώ

και

Χτίζω στην οδό Ειρήνης

µπορείς κι εσύ να 'ρθείς να μείνεις

και νά' ναι όλοι αγαπημένοι

επιτέλους

Χτίζω στην άμμο ένα παλάτι

για της ειρήνης τους αγγέλους

για να'ναι όλοι ευτυχισμένοι

Επιτέλους!

αναμοΝή

Tί περιμένεις; Σιγουριά; Τύχη; Λεφτά; Παρηγοριά;

Να ισιώσουν όλα τα στραβά; Να διορθωθούν τα χαλασμένα;

Τί περιμένεις; Όλ' αυτά; Αχ

να περίμενες εμένα

τΑ κουΚκιά

Μέτρησαν, ξαναμέτρησαν τα κουκκιά μου, τα βρήκανε λειψά- τα χάρισα στην Αγάπη μου και τό’σκασε- τά'δωσα σ'ένα Φίλο, με κοίταξε σαν σκύλο- τα ξεπούλησα στην Αγορά, και βγήκα με ζημιά- μόνο η Μάνα μου, μόνο εκείνη- τά’βρεξε με τα δάκρυά της- τα ζέστανε με την καρδιά της- τά ’βαλε σ’ ένα ταπεράκι «για το Δρόμο- φύγε, Παιδί μου, να σωθείς, μακριά από εδώ- μακριά από τον θλιβερόν ετούτο τόπο- τον φριχτό»

μ

όΝειΡο

Τί κι αν σ' αγάπησα

στα όνειρά μου;

κι αν είσαι πλάσμα

φανταστικό;

θα ξέρω πάντα

που να σε βρώ.

*

photo by Jan Saudek 

www.saudek.com

ΕΞήΓηΣΗ

"Όποιος δεν έχει γνωρίσει το πάθος δε γνωρίζει τη γεύση του

Μόνο εκείνος που τό 'χει γευτεί τη γνωρίζει

Και η ψυχή εκείνου που έχει γευτεί το πάθος

δεν μπορεί πια ν' αγαπήσει

παρά μόνο το πάθος"

Ibn Arabi (Άραβας ποιητής του 12ου αι. από την Ανδαλουσία)

μετάφραση (από τα γαλλικά) δική μου

επιστΡοΦή

...Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, κατέβηκε στην Παραλία, γδύθηκε, και βούτηξε στα παγωμένα νερά.

"Επέστρεφα στην Πατρίδα", πρόλαβε μόνο να ψελλίσει, στους ναυτικούς που τον περισυνέλεξαν, 

λίγο πριν ξεψυχήσει.

μ

Tου ΚρύΟυ και τΦεγγαριΟύ

Πες μου λυπημένο, κίτρινο φεγγάρι

την Αγάπη μου, ποιός την έχει πάρει

τη Χαρά μου ποιός, ποιός μελαγχολεί

τί μου σκοτεινιά-νοιάζει τη Ζωή; 

μ

να μπορούΣα

Να μπορούσα να δαμάσω τον Άνεμο

να τον εμπόδιζα να σού χαϊδεύει τα μαλλιά

και να σού ψιθυρίζει «σ’αγαπώ»

Να μπορούσα να δαμάσω τον Ήλιο

να τον εμπόδιζα να σού χαϊδεύει το κορμί

κι εγώ να μη μπορώ

Να μπορούσα να δαμάσω τη Θάλασσα

να την εμπόδιζα να μπαίνει μες στα μάτια σου

κι αιτία να μην είμαι

εγώ

μ

τΟ κλείΣιμο τΩν βιβλίΩν

Τον τελευταίο καιρό δεν παύω να κλείνω ανοιχτούς λογαριασμούς και υποθέσεις. Τακτοποιώ χρέη. Πιέζω οφειλέτες. Επιστρέφω δανεικά. Διαγράφω χρεωστούμενα. Εξαργυρώνω έναντι. Εξιχνιάζω μικρά, παλιά εγκλήματα. Λύνω ζητήματα. Ακυρώνω πάγιες εντολές. Διαγράφομαι από δαπανηρές (δια)συνδέσεις. Απαρνιέμαι ανενεργές σχέσεις.

Κι όσο οι εκκρεμότητες λιγοστεύουν, κι οι τελευταίες αβεβαιότητες διαβεβαιώνονται, όσο οι Γόρδιοι δεσμοί κόβονται, και οι Δαμόκλειες σπάθες πέφτουν, τόσο δεν παύω να σκέφτομαι, πως οι μόνοι, οι μόνοι, οι μόνοι, που τα έχουν όλα, μα όλα, μα όλα, τακτοποιημένα, είναι, ναι, ναι, ναι- οι Νεκροί.

μ

Το ΠαΡάΠΟνο τΟΥ κόΚκοΥ τηΣ άμΜοΥ

- Πότε θα μ'αγάπησεις, λιγάκι;

πόσους Αιώνες ακόμα

θα με συντρίβεις;

- Κουτέ, είμαι η Θάλασσα

τη συντριβή ορίζω

γι' Αγάπη.

μ

ύΣ Τ εΡα όΛ α έΓι Ν αν Όν Ε ι ρ Ο

ύΣ Τ εΡα όΛ α έΓι Ν αν Όν Ε ι ρ Ο

Είμαστε μαζί, μπροστά στο σπίτι του παππού, στο χωριό. Είναι σκοτάδι, και βρέχει, πολύ, κι η εξώπορτα χάσκει ορθάνοιχτη στο πλάι. Κοιτάζω μέσα από ένα παράθυρο με ανοιχτά παντζούρια που παραδέρνουν, βλέπω το κλιμακοστάσιο που ανεβαίνει επάνω, μα- τί περίεργο- κι εκεί βρέχει, διακρίνω τις χοντρές στάλες να σκάζουν στις σκάλες. Γιατί να βρέχει μέσα στο σπίτι; Να μπούμε; Θα έχει ρεύμα; Θα είναι επικίνδυνο; Μπαίνουμε όμως, τί άλλο να κάνουμε, και να που βρεθήκαμε στον επάνω όροφο, και- ω του θαύματος, έχει και ρεύμα, έχει φως. Πριν προλάβουμε όμως να χαλαρώσουμε λίγο ακούγεται θόρυβος, κι εμφανίζεται ένας παπάς με μάλλινα σώβρακα και με δίκαννο, ήρεμα Πάτερ, εγώ είμαι, πώς το ξέχασα πως μένετε κι εσείς εδώ, δλδ δεν το ήξερα καν, αλλά ξαφνικά φαίνεται τόσο λογικό, σάς έχει παραχωρήσει ένα δωμάτιο στο ισόγειο ο Μπαμπάς, έπρεπε να ειδοποιήσω, οκ, κατεβάστε τώρα το δίκαννο. Εντάξει, πάει κι αυτό, μα τί να κάνει το Φιλάκι, κάπου θα κρύφτηκε, θα τά 'χει παίξει, και με το δίκιο της, μα νά ‘σου νέα φασαρία στις σκάλες. Ένα πολύχρωμο πλήθος με τα γιορτινά του ανεβαίνει τη φαρδιά σκάλα, σαν καλεσμένοι από βαφτίσια είναι, που πάνε για το τραπέζι, μετά την τελετή. Στοοοοοοοοπ!!!! Πού πάτε; Ποιος σάς έδωσε την άδεια να κάνετε το γλέντι στο δικό μου το σπίτι; Ναι, είμαι ο γιός του ιδιοκτήτη. Στοοοοοοπ!!!! Δεν περνάτε! Δεν με νοιάζει που το έχετε κανονίσει. Ας ρωτούσατε. Κοίτα ρε φίλε μου κάτι άνθρωποι. Τους εμπιστεύεσαι τα κλειδιά κι εκείνοι μπαίνουν κι αλωνίζουν όποτε και όπως γουστάρουν. Στόοοοοοπ είπα!!! Επιτέλους, έφυγαν.

Πού να είναι το Φιλάκι; Θα έφριξε η καημένη, με όλα αυτά. Είχαμε που είχαμε καιρό να βρεθούμε, ποιος θα περίμενε πως θα συναντούσαμε και τόση περιπέτεια. Μα όχι, να τη, στο αποκεί δωμάτιο, ήρεμη φαίνεται, γδύνεται κιόλας, φοράει εκείνες τις μαύρες κάλτσες ως το μηρό, που κάνουν τόσο έντονη αντίθεση με το λευκό της δέρμα, και με τρελλαίνουν. Ορμάω και την αγκαλιάζω ολόκληρη, και την φιλάω παντού, έτσι στο όρθιο. Της χουφτώνω τα μπούτια. Είμαστε ξαπλωμένοι και κάνουμε έρωτα. «Αχ, αυτό το μουνάκι», λέω. «Τί;», μού λέει απαλά, με τη γλυκιά, αισθησιακή παιχνιδιάρικη φωνή της. «Πόσο μού έλειψε!», απαντάω. «Αχ, αυτά τα μπουτάκια»- είν’ απαλά, ζεστά, σφριγηλά, όπως τότε. Έτσι όπως είμαστε ενωμένοι σε συνουσία, σε υπέρτατη Ένωση, σε Μέθεξη στο Θείο, ξαπλώνω μαλακά προς τα πίσω, και… ξυπνάω.

Με ταχυπαλμία, πάνω στο όνειρο, πάνω στο άδειο μου κρεβάτι, στο άδειο μου δωμάτιο, στο άδειο μου σπίτι, που σε λίγο δεν θα υπάρχει πια, ούτε κι αυτό.

Αργώ πολύ να συνέλθω...

μ




photo by Jan Saudek @ saudek.com

Η Με Τ α κΟ Μ ι δΗ

Ήρθε, λοιπόν, το φορτηγό. Σε τούτο εδώ το χώρο

πού αποκαλούσες τόσα χρόνια "σπίτι", άλλοι πια θα κατοικούν.

Κι εσύ, ανέστιος, αναίτιος, κι αζήτητος- το βιός σου όλο κι όλο

ένα ψυγείο, ένα πιάνο, δύο γάτες, πεντέξι ράφια με βιβλία

κι ένα τσουβάλι αναμνήσεις- ασήκωτες, μα πώς

να τις αφήσεις

μ




photo by Jan Saudek- "David, Lonely Forever"

Ξ η Μ έ Ρ ω Μ α Στ Η Σ α Λ οΝί Κ η

"Δεν είμαστε πάντα αυτό που φαινόμαστε, 
και σπάνια είμαστε αυτό που ονειρευόμαστε-
διάβασα όμως, ή τ' άκουσα σ'ένα τραγούδι,
πως οι μονόκεροι, τότε που ο χρόνος ήταν παιδί,
μπορούσαν να ξεχωρίσουν τη διαφορά
ανάμεσα στην ψεύτικη λάμψη και την αληθινή,
ανάμεσα στο γέλιο της καρδιάς,
και στων χειλιών την σύσπαση"

Peter S. Beagle, "The Last Unicorn"
φωτογραφία δική μου

Θά Λ α ΣΣ α Ο κτ ώ Β Ρ η

Θά Λ α ΣΣ α Ο κτ ώ Β Ρ η

Δεν είναι σαν τη Θάλασσα του Ιούλη, λεία. Δεν είναι σαν τη Θάλασσα του Αυγούστου, εύκολη. Δεν είναι σαν τη Θάλασσα του Σεπτέμβρη, απαθής. Δεν είναι για όλους.

Η Θάλασσα του Οκτώβρη είναι ταραγμένη, αφρισμένη, αφηνιασμένη. Η Θάλασσα του Οκτώβρη είναι ζωντανή. Η Θάλασσα του Οκτώβρη είναι για Λίγους.

Μοιάζει απόμακρη, παγωμένη, μα είναι ζεστή και παθιασμένη. Σε περιμένει να την κολυμπήσεις. Σε περιμένει να τής κάνεις έρωτα. Αρκεί να το τολμήσεις.

Θα σ’ αποτρέψει η έρημη παραλία, με τα γυαλόξυλα και τα φύκια. Θα σε τρομάξουν οι πρώτες σταγόνες της βροχής. Θα σ’ εμποδίσει ο παγερός, ζηλιάρης Άνεμος.

Αν όμως τολμήσεις να γυμνωθείς και να βουτήξεις, η Θάλασσα του Οκτώβρη θα σε τυλίξει στα σμαραγδένια της κύματα, και θα σ’ ανταμείψει με χίλια χάδια, με χίλια φιλιά, με χίλιους σμαραγδένιους οργασμούς.

Θα τολμήσεις;

μ

I Gi A R D i N i D i E D e M

I'll meet you in the Gardens of Eden

I'll give you my Love

You' ll give me a reason 

To Live

μ

photo by intao

T ο Δ έ Ν Τ Ρ Ο

Το Δέντρο αυτό που φύτεψες, χέρι ευγενικό
έν' άλλο χέρι θα το κάψει, θα το κόψει, θα το ξεριζώσει
έν' άλλο χέρι άπληστο, ανίδεο, χυδαίο,
τραγικό


μ

Εικόνα: Gustav Klimt, "Tο Δέντρο Της Ζωής"

oN AVAiT ANNONCé DeS ORaGES POuR LA NUiT

Αν ξέρεις για τον Κεραυνό, πες μου κι εμένα

θα πέσει εδώ, λίγο πιο κει;

ποιός θα χαθεί, ποιός θα σωθεί,

ποιός θ' απομείνει, να χαρεί

τη Νέα Μέρα;

Μόλις πέρασα το Επταπύργιο, με το ποδήλατο, τριγύρω κεραυνοί, οι πρώτες στάλες στον περιφερειακό, με γύρισαν πίσω (πήγαινα για Φιλίππειο)- κι όλο και πύκνωναν, ώσπου έγιναν καρέκλες στην Ολυμπιάδος, για να... σβήσουν στο κέντρο.... 

παράξενος ο καιρός, παράξενα όλα...

C A L L M E I S M A E L

..."κάθε φορά που νιώθω την πίκρα να μαζεύεται στο στόμα μου. Κάθε που μπαίνει ένας υγρός, βροχερός Νοέμβρης στην ψυχή μου. Κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να κοντοστέκεται ασυναίσθητα μπροστά στα γραφεία κηδειών, και ν' ακολουθεί πίσω-πίσω κάθε κηδεία που συναντά. [...] Τότε, λέω πως είναι καιρός να πάρω τις θάλασσες το ταχύτερο. Αυτό είναι το υποκατάστατό μου στο πιστόλι και στη σφαίρα. [...] Δεν είναι παράξενο. Αν μόνο το ήξεραν, όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, σε κάποιο βαθμό, κάποια στιγμή, θα μοιράζονταν μαζί μου τα ίδια συναισθήματα για τον ωκεανό."

Whenever I find myself growing grim about the mouth; whenever it is a damp, drizzly November in my soul; whenever I find myself involuntarily pausing before coffin warehouses, and bringing up the rear of every funeral I meet; [...] then, I account it high time to get to sea as soon as I can. This is my substitute for pistol and ball. [...] There is nothing surprising in this. If they but knew it, almost all men in their degree, some time or other, cherish very nearly the same feelings towards the ocean with me."

Herman Melville, "Moby Dick" ot "The Whale" - κεφ. !

Ο Ν Ει Ρ Ο Κ Υ Ν Η Γό Σ

Ο   Ν Ει Ρ Ο Κ Υ Ν Η Γό Σ

Ώστε κυνηγάς Όνειρα, λοιπόν. Τα κυνηγάς για να τα αιχμαλωτίσεις, να τα εξημερώσεις, να τα κλείσεις σ’ ένα κλουβί, να σου κελαηδούν κάθε πρωί, να τρίβονται στα πόδια σου σα χορτάτα γατιά, να σού κουνάν την ουρά σαν σαλιάρικα σκυλάκια; Ή μήπως για να τα βαλσαμώσεις και να τα κρεμάσεις στον τοίχο, πάνω στο ράφι, δίπλα στο τζάκι; Ή, ακόμα χειρότερα, έχεις σκοπό αφού τα σκοτώσεις, να τα γδάρεις, να τα τεμαχίσεις, και να τα καταβροχθίσεις; Ή - τί φρίκη- να τα πουλήσεις στο Παζάρι; Ή μήπως, τρισχειρότερα κι αλίμονο, ελεεινέ, τα κυνηγάς για την «χαρά του κυνηγιού» και μόνον;

Δεν κυνηγιούνται ρε "φίλε" τα Όνειρα.

Ζιούνται. ΕΛΕύΘΕΡΑ.

Μόνο.

"Εξημέρωσέ με",
είπε η Αλεπού

ΙV: Θ ά ΝΑ Τ Ο Σ Α Π ό Ν ε Ρό

..."ορίστε, είπε,
η κάρτα σου: Ο πνιγμένος ναύτης
απ' τη Φοινίκη- τούτες οι πέρλες
ήταν τα μάτια του".


Ο Φλεβάς ο Φοίνικας, βδομάδες πεθαμένος,
Λησμόνησε τo κρώξιμο των γλάρων, και το φούσκωμα του βαθιού πελάγου
Και το κέρδος και τη ζημιά.
Κάτω απ’ τη Θάλασσα ένα ρεύμα
Πήρε τα οστά του ψιθυρίζοντας. Και όπως σκαμπανέβαζε
Περνά τα στάδια των γερατειών του και της νιότης του
Και μπαίνει στη ρουφήχτρα.
Ω Εθνικέ ή Εβραίε
Σύ που γυρίζεις το τιμόνι και κοιτάς προς τον αγέρα,
Στοχάσου το Φλεβά, που ήταν κάποτε ψηλός κι ωραίος
σαν εσένα.


Τ.Σ.Έλιοτ, "Η Έρημη Χώρα"
Δ' Θάνατος Από Πνιγμό
μετάφραση Γιώργου Σεφέρη
με διορθώσεις και τροποποιήσεις

Ο Κ ύ Κ Λ ΟΣ

Ο Κύκλος είναι Στρογγυλός, εξ'ορισμού- φυτρώνει

από Έρωτα, στο Τίποτα, και σβήνει

στον Άδη

Ο Κύκλος είναι Φωτεινός, εξ'ορισμού- τριγύρω

Σκοτάδι

μ

μ

Η Κ Α Τά ΡΡ Ε υ Σι Σ τΟ υ Εσώ Τ εΡ Ι Κ Ού Με Τώ Π Ο Υ

Α, Κύριε Κ.Κ. ! Όσο λείπατε,

ήρθανε κάτι Βάρβαροι- τους περιμένατε, θαρρώ

καιρό πολύ- μπήκανε μες στην Πόλη

ρημάξανε τα πάντα, κι ό, τι απέμεινε

το ξεπουλήσαν. Όχι, τελικά δεν ήταν λύσις.

Καλά το είχατε σκεφτεί, πως λύσις

δεν υπήρχε.

μ

Ο Κ Τ ώ Β ΡΗ Σ

Οκτώβρης, κι εγώ- πρωτοετάκι, στην Καμάρα- σε περιμένω

Οκτώβρης- μ' ένα τριαντάφυλλο

Οκτώβρης πάλι- και το τριαντάφυλλο πατημένο, σπασμένο-

Οκτώβρης- άργησα, έχεις φύγει

Οκτώβρης και πάλι Οκτώβρης, κι άλλος, κι ακόμα ένας-

κι ακόμα σε-

περιμένω

μ

T O Y Φ Ε Κ ί Ζ Ο Ν Τ Α Σ Κ ά Ρ Γ Ι Ε Σ

Μα τί θέλουν επιτέλους όλες αυτές οι κάργιες γύρω τριγύρω; Περιφέρουν την μαυρίλα τους στα πάρκα μας, στις πλατείες μας, στους δρόμους μας, στις αυλές μας, ακόμα και μέσα στα σπίτια μας- τσιμπολογούν τα ψίχουλά μας, ανακατεύουν τα σκουπίδια μας, υφαρπάζουν το υστέρημά μας, σκυλεύουν τους νεκρούς μας- κι όλο και πολλαπλασιάζονται, κι όλο και πληθαίνουν, κι όλο και πλημμυρίζουν τον τόπο- κατάμαυρα σμάρια τα δειλινά, όλο και πιο πυκνά, σκοτεινιάζουν τον Ουρανό, καθώς, κρώζοντας φρικτά, επιστρέφουν στις άθλιες φωλιές τους. 


Και καλά τόσον καιρό που είχαμε, και καλά τόσον καιρό που αντέχαμε, και καλά τόσον καιρό που μπορούσαμε, τις ανεχόμασταν. Tώρα, όμως; Τώρα, που σήμανε το Τέλος; Βρε ξούτ! Βρε ούστ, βρε άιντε από δω, μαύρα πουλιά της δυστυχίας!

ΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΚΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑάάάάάάάάάάάάάάάάάάάάάάάάά΄΄αάάάάάά΄΄αά΄΄α΄΄αά΄΄α΄΄αά

Κρώζετε χλευάζοντάς με, γιατί ξέρετε πως είμαι άοπλος. Νά 'χα ένα ντουφέκι, και σάς έλεγα γώ… Να μάθετε να μού λέτε εμένα:... 


...«θ’ αυξανόμαστε και θα πληθαίνουμε,
θα δυναμώνουμε, και θα παχαίνουμε,
όσο τριγύρω μας θ’ αυξάνουν 
τα ψοφίμια»


μ