ΥπεΡΦυΣικό

υπάΡχουΝ δρόΜοι στοιΧειωμΈνοι

είνΑι οι δΡόμοι ποΥ δεν πήΡαμε

γιΑ πάΝτα ανεΞερεύνηΤοι

γΙα πάντΑ σκοτεΙνοί.

μ

photo: "Take Me To The Northern Lights" 

by ineedchemicalx

ΦΕΓΓΑΡόΠΛΗΚΤΟΣ

όπου κι αν πάω η Σελήνη θα με βρει

όπου και  να κρυφτώ θα είναι κει, να με δικάσει

και θά 'ναι η Τιμωρία μια Ευχή

που θά 'χει πιάσει!

μ

Πανσέληνος Αυγούστου 2011

ΣχεδόΝ ΠανσέΛηνοΣ

Πρώτα έδιωξα τις παλιές μου Αγάπες:

εισέβαλαν ξεδιάντροπα στον ύπνο μου και ξαναζούσαν

φύτευαν Όνειρα στον ξύπνιο μου, μού κουβαλούσαν

 Παιδιά μου που ποτέ δεν θα γεννούσαν

Ύστερα σχόλασα τους φίλους που μού είχαν απομείνει

ούτε που το κατάλαβαν, είχαν από καιρό μακρύνει,

χαμένος ο καθένας στις ιδιωτικές του έγνοιες

Τέλος, σουτάρισα τους συγγενείς μου

δεν ήταν δύσκολο, εδώ αδέρφια σφάζονται,

παιδιά δολοφονούν γονείς, κι αντίστροφα

-δεν είναι μίσος πιό βαθύ από το ίδιο αίμα 

...

Μόνο η Μάνα μου δεν έλεγε να φύγει

έκλαιγε και χτυπιόταν, και με μάλωνε:

«Σε γέννησα Ελπίδα, όχι Θάνατο

σε βύζαξα Λιοντάρι, όχι Ασβό

σ' ανάθρεψα να πολεμήσεις για το Φώς!»

«Μητέρα, άφησε με- δυστυχώς

είμαστε λίγοι και δειλοί- η Σελήνη πάντα λειψή

κι ο Ήλιος είν' εχθρός- φύγε κι εσύ

άσε με να πεθάνω  ως αρμόζει,

Μοναχός»

μ

Photo: "Love_you_to_death" by alephunky

INSόMNIA

Χτες βράδυ το κρεβάτι μου κουνούσε όλη νύχτα

σαν πλώρη καραβιού στην τρικυμία

έπεσε κάτω μια στιγμή το μαξιλάρι μου

το μάζεψα και ήταν μούσκεμα- μ’ ιδρώτα

και με δάκρυα.

μ

photo: "Barcos IV" by noyereve

ΣΙΒΥΛΛΙΚόΝ

Σε μιαν απροσδιόριστη Έποχή, σε κάποιο Νησί σου, θα δεχτείς να με φιλοξενήσεις- θά’ναι Δροσερά στον Κήπο σου, το ιταμό Κορμί σου, γεμάτο απρόσμενες Ηδονές- μα είναι Γραμμένο σε πανάρχαια, Ματωμένα Βιβλία, πως τα μεγάλα Θαύματα του Ίμερου κρατάνε Νύχτες τρεις- την τέταρτη Μέρα θα με προδώσεις, και θα με διώξεις σα Σκυλί- την τέταρτη Νύχτα θα με παρακαλάς να Επιστρέψω- όπως Είμαι- και θ’αρνηθώ, κι εσύ θα Φρίξεις- κι όταν δεχτώ, δε θά ‘σαι πια Εσύ- μα μην ακούς, ό,τι Ραγίσει ξανακολλάει, μην Τους ακούς- κι είμαστε μείς η Κόλλα, ή ένα Παιδί, μπορεί- δε σού τα λέω όλ' αυτά για να σε τρομάξω- για να μ’Αγαπήσεις σού τα λέω- μπας και Ξημερώσεις Φώς.


μ


photo by sophonisba@deviantart

σΤο ΝαυάΓιο τηΣ ΕπανωΜής

Σαρανταένα χρόνια πριν, είχε διαφορά

"Φορτηγίδα Άγιος Αντώνιος, Λ.Θ. 2012" και "ναυάγιο"

μα σήμερα, ακόμα περισσότερη

"σωρός από παλιοσίδερα" και "Ναυάγιο"

μ

Το ΧρώΜα ΤοΥ ΘανάΤοΥ

-«Τί χρώμα είναι ο Έρωτας;» ρώτησε η Λουκία τον Γαβριήλ, τότε, που μόλις είχαν ερωτευτεί. 

-«Κατακόκκινος, αγάπη μου», απάντησε ο Γαβριήλ

-«Και τί χρώμα είναι ο Θάνατος;»  

-«Μαύρος, φυσικά, αγάπη μου, κατράμι- μα τί ερώτηση είναι αυτή, Δασκαλίτσα μου γλυκιά!»

Έκανε λάθος.

Ρε το μαλάκα τον ξεκωλιάρη. Μα καλά, μαλάκας είναι ο μαλάκας; «Έλα ρε μαλλλάκα, καλά ρε μαλλλάκα, μαλλλάκας είσαι, ρε πούστη μου; Τί σού είπα ρε μαλλλάκα; Να ρυθμίσεις την τουρμπίνα στο εργαλλλείο στις 2.500 στροφές ρε μαλλλάκα σού είπα, όχι στις 3.000 ρε μαλλλάκα, δεν πιάνω ούτε τα 280 ρε πούστη <<<ΜΠΑΜ>>>  -Όχι ρε πούστη δεν είπα τίποτα ρε μαλλλάκα, κάτι χτύπησα ρε μαλλλάκα, γαμώ την πουτάνα μου γαμώ- πού να ξέρω, δεν πρόλαβα να το δω- σε κλείνω ρε μαλλλάκα, έπαθα μεγάλη ζημιά σε λλλέω, έσπασε και το ψυγείο, όχι ρε πούστη μου, με περιμένει και το μωρό να την πάω βόλλλτα, γαμώ την ατυχία μου ρε πούστη γαμ-»

Ο Θάνατος ήταν ένα κίτρινο σπορ αυτοκίνητο, που έτρεχε σαν τρελλό στην Παραλιακή, ένα δειλινό Σαββάτου. Ένα κίτρινο σπορ αυτοκίνητο, με πειραγμένο κινητήρα, και διαταραγμένο οδηγό, που έτρεχε σαν δαιμονισμένο στην Παραλιακή, την ώρα που περνούσε απέναντι ο κυρ Γαβριήλ, ο γέρο Δάσκαλος, και η κυρία Λουκία, η ισόβια «Δασκαλίτσα» του. Είχαν αγοράσει με το εφάπαξ τους ένα διαμέρισμα κοντά στην Νέα Παραλία, και κατέβαιναν κάθε απόγευμα στη θάλασσα, να δουν τη Δύση του ήλιου, χεράκι χεράκι, όπως τότε, που σπούδαζαν ερωτευμένοι. Ήταν όμορφα να βλέπεις τα δυό κατάλευκα, κυρτά γεροντάκια, να κοιτάζουν το ηλιοβασίλεμα από το παγκάκι τους, κρατημένα χεράκι χεράκι. Κι εκείνα, είχαν μάθει όλα τα χρώματα του Δειλινού, γερνώντας μαζί, εκεί, στη Νέα Παραλία. Μα το χρώμα του Θανάτου τους, δεν το ήξεραν, ούτε ο κυρ Γαβριήλ, ούτε η κυρία Λουκία.

Ο κυρ Γαβριήλ, και η κυρία Λουκία, οι συνταξιούχοι Δάσκαλοι, που όλοι στη γειτονιά τους φώναζαν απλά «κυρ Δάσκαλε», και «κυρά Δασκάλα», που 35 χρόνια πέρασαν από τα χέρια τους εκατοντάδες παιδιά, κι όλα τους αγαπούσαν και τους θυμόταν, και τους χαιρετούσαν με αγάπη κάθε φορά που τους συναντούσαν, τόσα χρόνια μετά.

Ήξερε πολλά ο γέρο-Δάσκαλος, δεν ήξερε όμως το χρώμα του Θανάτου.

Το χρώμα του Θανάτου-του.

ΑνάμνΗση μιάΣ άΛλης άΝοιΞης

όΛΑ

Όλα είν' εδώ,

αρκεί να τα προσέξεις

Όλα μπροστά σου

τολμάς να κοιτάξεις;

όλα δικά σου

αν δεν τα τρομάξεις

...

Όλα περνούν

αρκεί να τ΄αντέξεις

μ

Η ωραίΑ μΑς Πόλη

Ρε φίλε, "η όμορφή μας πόλη" και "η μαγική μας πόλη" και "η ερωτική μας πόλη"- ποιά πόλη και ποιών "σας"; Η ίδια είναι  η δική μου και η δική σου πόλη; Η πόλη σου, ρε, βρωμάει μούχλα, ανθρώπινα κάτουρα και σκυλίσια κόπρανα- η πόλη σου βρωμάει αγωνία, δυστυχία, απελπισία- η πόλη σου ζέχνει αδιαφορία και υποκρισία και  σκληρότητα.              "Όσοι το χάλκεον χέρι 

βαρύ του φόβου αισθάνονται

ζυγόν δουλείας ας έχωσι-

θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία."

Κι αν δε με πιστεύεις, έλα να σού δείξω τα κοπάδια των εξαθλιωμένων αδέσποτων σκύλων που τσακώνονται κάθε βράδυ γωνία Κυκλώπων και Κενταύρων- άθλια στενάκια και τα δύο. Έλα να σού δείξω τα κοπάδια των άθλιων δεσποζόμενων ανθρώπων,  που τσακώνονται κάθε μέρα σε κάθε διασταύρωση των Λαμαρινένιων Ποταμών αυτής της πόλης. Έλα να σού δείξω τα κλειστά μαγαζιά και τις εγκατελειμμένες βιοτεχνίες, τα ρημαγμένα εργοστάσια- τις φτωχογειτονιές με τα τσιμεντένια δέντρα και τις οχταόροφες μπετονένιες φρίκες, τα καμμένα βουνά γύρω γύρω, τη βρώμικη θάλασσα. 

"κι αν έπεσεν ο πτερωθείς

κι επνίγη θαλασσωμένος,

αφ' υψηλά όμως έπεσε

κι απέθανεν ελεύθερος"

Έλα να σού δείξω τους ανάξιους αιρετούς Άρχοντες και τους καθ' όλα αντάξιούς τους ψηφοφόρους τους. Τους διεφθαρμένους Φύλακες και τους δειλούς και μοιραίους Φυλασσόμενους, με  "βαρύ" το "χάλκεον χέρι του φόβου" να τους πλακώνει. Αυτή είναι ρε η πόλη σου. Η πόλη σου, και πόλη μου, ναι, η πόλη μας- δυστυχώς, πολύ δυστυχώς, τί ντροπή, αυτό το "μας". Αλλά ξέχασα, εσύ θεωρείς ντροπή τα τσαντήρια των Αγανακτισμένων στην Πλατεία- χαλούσαν βλέπεις την λεπτεπίλεπτη αισθητική σου, και τί θα έλεγαν και οι τουρίστες, για σκέψου, τί φρίκη. 


Για την ωραία μας πόλη. 

"...νόμιζε
φρικτόν τον τάφον."


μ

Κι όσο πολεμώ τη Φθορά

τόσο η Φθορά με πολεμά
κι ακόμα λίγο

ευτυχώς, δεν υπάρχει αγωνία

για την έκβαση της Μάχης-

μ

6/8/2011

photo by Ollapus@deviantart (edited)

ΝέμεΣις

…ύστερα, πίσω από το Αρχαίο τους Κάστρο, βγήκε τελικά ένα αποτρόπαιο κάτι, σαν Φεγγάρι- τόσο μεγάλο, τόσο κόκκινο, τόσο λερό, σαν χαλασμένο αίμα, που όλοι πίστεψαν πως ήρθε πια στα σίγουρα το Τέλος, και άρχισαν να πέφτουν στα γόνατα, και να μετανιώνουν για τις ασήμαντες πράξεις τους, και για τις αξιογέλαστες παραλείψεις τους, και να κλαίνε, και να παρακαλάνε για Έλεος- όταν όμως πέρασαν οι ώρες, και δε φάνηκε κανένας Άγγελος Τιμωρός, και δεν έλαμψε καμμία Πύρινη Ρομφαία, και δεν ξέσπασε κανένα Θεϊκό Μένος, κι από την Ανατολή άρχισε δειλά δειλά να σπάει το Σκοτάδι, και να χαράζει η Νέα Μέρα, τότε αλάφιασαν τελείως, κι άρχισαν, Δίκαιοι και Άδικοι, να βυθίζουν οι ίδιοι τα μαχαίρια τους στο στήθος τους, και στο στήθος των παιδιών τους, κι έπεφταν σαν ποντίκια όλοι μαζί από τις ψηλές επάλξεις, κι από τους άγριους γκρεμούς, κι έβαζαν στο λαιμό τους θηλιές, και μόνοι τους κρεμιόταν- ώσπου δεν έμεινε πιά σχεδόν κανένας τους Ζωντανός, μόνο κάτι μωρά, που σπαρταρούσαν στο κλάμα 

τόσο πολλή ανάγκη είχαν, οι άνθρωποι εκείνοι, λίγη Δικαιοσύνη

μια κάποια Τιμωρία

μ

ύΣτεΡα

Σαν ένα σπίτι που δε μένει πια κανείς

όζει η αλήθεια που δεν τόλμησες να ζεις

"κι αν μες  στη ζούγκλα
δεν υπήρξες αγρίμι
εσύ το διάλεξες, και
ρέστα μη ζητάς

κι αν η ζωή σου
δεν είναι παιχνίδι
φταίει πού τό'χεις
χάσει ήδη- από παιδί
σταμάτα 
να πονάς"


έρχομαι φεύγεις με κοιτάς δε σε κοιτώ

ύστερα μόνος στην εικόνα μου μιλώ:

«αφού οσμίζεσαι ψοφίμι όπου πας

μάλλον θα ψόφησες, σταμάτα

να πονάς»

μ


photo by momothecat 

ΡακοσυΛλέκτης συναιΣθηΜάτων

Τριγύριζε κι αναμόχλευε τα σκουπίδια. Στην ανάγκη τα ζητιάνευε. «Σας περισσεύει καμμιά παλιά, χαλασμένη συντροφικότητα; καθόλου μεταχειρισμένη φιλία; λίγη σαρακοφαγωμένη αγάπη; κανένας σκουριασμένος πόθος;» ρωτούσε. Κι όλο αναμόχλευε τα σκουπίδια. Κι όλο τριγύριζε, κι όλο ζητιάνευε

Εξαργύρωνε ύστερα τα πενιχρά του ευρήματα για πενταροδεκάρες χαράς

μ

οΥαί

Σαν είδαν, οι Θασίτες, από μακριά να φτάνει
το μεγαλοπρεπές καράβι του Βασιλέως, έκλεισαν
το λιμάνι, και έστειλαν Πρεσβεία,
μεσοπέλαγα, ευθύς να τού μηνύσει
πως είν' ανεπιθύμητος- τι κι αν οι Πρόγονοί του
συνέτριψαν την Όλυνθο, τη Θήβα, την Αμφίπολη,
την Τύρο, κι ούτε πέτρα πάνω
στην πέτρα, ούτε άνδρα ζωντανό
δεν άφησαν- τούτος εδώ ο Μακεδών ήτανε ήδη
νικημένος.

                                                                                   μ                                  

"δεν είναι µικρό πράγµα να ’χεις τους αιώνες µε το µέρος σου"

Ένα µεταφορικό καλοκαίρι µε περίµενε, ολόιδιο,

αιώνιο, µε τα τριξίµατα του ξύλου, τις µυρωδιές των

άγριων χόρτων, τα σύκα του Αρχίλοχου και το

φεγγάρι της Σαπφώς. Ταξίδευα σα να περπατούσα σ’

ένα διάφανο βυθό· το σώµα µου έφεγγε καθώς το

διαπερνούσανε πράσινα και γαλάζια ρεύµατα·

χάιδευα τις αµίλητες πέτρινες γυναικείες µορφές και

στους αντικατοπτρισµούς άκουγα, χιλιάδες, των

βλεµµάτων τα κελαηδίσµατα· µια ατελεύτητη σειρά

πρόγονοι, αγριωποί, βασανισµένοι, περήφανοι,

κινούσαν τον κάθε µου µυώνα. Ω ναι, δεν είναι µικρό

πράγµα να ’χεις τους αιώνες µε το µέρος σου, έλεγα

ολοένα και προχωρούσα.

Οδυσσέας Ελύτης: Ανοιχτά Χαρτιά

5

ιστ΄

ΧΑίΡΕ ΚΡίΣΗ, ΟΙ ΑΝΑΛώΣΙΜΟΙ Σε ΧΑΙΡΕΤούΝ

Ξέρεις εκείνες τις Χολυγουντιανές ταινίες, όπου όλα γύρω γκρεμίζονται, βυθίζονται, βομβαρδίζονται, φλέγονται,  και οι άνθρωποι πεθαίνουν σαν μύγες, όλοι, εκτός από τον πρωταγωνιστή, την γκόμενά του, τον καλύτερό του φίλο και το σκύλο του;

 Κάπως έτσι είναι και η κατάσταση γύρω μας. Κάποιοι μέσα σε όλην αυτήν την θανατηφόρα θλίψη τρέχουν, δήθεν, μαζί μας, να σωθούν, αλλά στην πραγματικότητα αυτοί στο φινάλε δεν θα έχουν πάθει ούτε γρατζουνιά, και θ' αγκαλιαστούν ξαναμμένοι μπροστά σ΄ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα, με υπόβαθρο θριαμβική μουσική, ενώ εμείς, οι αναλώσιμοι, θα είμαστε ένα καταματωμένο ντεκόρ, σε μια σκηνή που όλοι, πρωταγωνιστές και θεατές, θα θέλουν να ξεχάσουν.

Και κανείς δε θα χύσει ούτε καν ένα -έστω, κροκοδείλιο- "δάκρυ" για μας...

μ

H Πέμπτη ΔιάσταΣη του ΑνθρώπιΝου ΧωροΧρόνου

Πόσο μακριά θα φτάσεις
στο Χώρο και στο Χρόνο;
πόσο βαθιά, σε ποιά Καρδιά
θα χαραχτείς;




ε>μ<3

Πού ΠάΜε;

"Πού πάτε;" Μύρισες την Πανσέληνο; Μυρίζει παλιά Καλοκαίρια, και Θάλασσα, και Χρόνο. Δεν τόλμησα να την κοιτάξω, μόλις που την είδα να ξεπροβάλλει θριαμβεύτρια πίσω από το βουνό, κι έφυγα τρέχοντας. Με κυνηγούσε ανελέητη σ' όλον το Δρόμο. Έφεγγε Χρόνο και Πόνο. 


"Ξέρω εγώ πού πάμε;", απάντησε η κουρασμένη γυναίκα στην κουρασμένη διάβαση, που κόντεψα να τη χτυπήσω. Διάπυρη μέρα, πυρίκαυστο μεσημέρι, το Πράσινό μου έμοιαζε μ' εφήμερη, τεχνητή Πανσέληνο, μια μικρή, τιποτένια, απατηλή σιγουριά, μέσα στην τσιμεντένια κάψα, και τη λερή απελπισία. 


"Ξέρω εγώ πού πάμε;" μού είπε η κουρασμένη γυναίκα, είχε περάσει βλέπεις, με κόκκινο φανάρι. Κόκκινο φεγγάρι.


Πού πάμε, αλήθεια; Θα το μάθουμε ποτέ;

ώΡΕΣ, ΜήΝες, ΕποΧές

Οι ώΡΕΣ

Θαλλώ, Αυξώ, Καρπώ, κόρες του Δία και της Θέτιδας. Οι "Εποχές" των Ελλήνων, πριν οι Ρωμαίοι μάς κατακτήσουν και εισάγουν τις Τέσσερις Εποχές που όλοι ξέρουμε. 

Αυξώ

Είναι αρχές Γιούνη. Ιούνιος. Ήλιος και βροχή, παντρεύονται οι φτωχοί, και όχι μόνο. Τους προστατεύει η Ρωμαία Ήρα, η Γιούνα, κόρη του Σατούρνου, αδερφή του Γιούπιτερ, γιουπιγιάγια, γιούπι, γιουπιγιά. 


Πριν από δύο χιλιάδες χρόνια και κάτι. Ένας υπερφίαλος σανδαλοφόρος άνθρωπος, τόσο ιδιότροπος και κεφάλας, που γεννήθηκε από μια τομή στην κοιλιά της μάνας του – την «Καισαρική», και όχι από κει που γεννιόταν όλοι (μα ΟΛΟΙ) ως τότε, δίνει τ’ όνομά του στον πιο ζεστό μήνα του χρόνου. Ιούλιος, δλδ Γιούλιους (Julius), δλδ «γιός του Γιούπιτερ (Jupiter)», του άντρα της Γιούνας-Ήρας, του Ρωμαίου Δία. 


Ένας ακόμα πιο υπερφίαλος διάδοχός του (α ρε Βρούτε αποτυχημένε!), Καίσαρ κι αυτός, αν και πολύ πιο ασήμαντος από τον πρώτο - Ιούλιο - Καίσαρα, μαγαρίζει έναν ακόμα Μήνα με τη ματαιοδοξία του. Όχι θα πήγαινε πίσω! Κι έτσι, γεννήθηκε ο μήνας Αύγουστος (Augustus, «ο τιμημένος»). 


Τον Έβδομο δεν πρόλαβαν να τον μαγαρίσουν οι βρώμο-Καίσαρες, ή μάλλον πρόλαβαν, αλλά ο διάδοχος του διαδόχου, ο Γερμανικός, πατέρας του Καλιγούλα και παππούς του Νέρωνα, ήταν τόσο υπερβολικά ξεφτίλας που ακόμα και για τους εκφυλισμένους Ρωμαίους της Αυτοκρατορίας ήταν τού μάτς να φορτωθούνε κι έναν μήνα με τ’ όνομά του για να τον θυμούνται. Κι έτσι ο Σεπτέμβριος, «ο έβδομος», το γλύτωσε, παρά τρίχα, το αιώνιο ρεζίλεμα, να λέγεται δηλαδή Γερμάνικος (Germanicus). Τον έκαναν όμως ένατο, οι αλήτες, με όλες αυτές τις μεγαλομανίες τους, με την παρεμβολή δλδ του Ιουλίου και του Αυγούστου στο Μηνολόγιο. 


Και το κακό δε σταματά εδώ. Τα ίδια ακριβώς έπαθε κι ο δέκατος, κι αντί για Δέκατος λέγεται Όγδοος. Όχι «Οκτώμβρης», «Οκτώβρης», ζώον. Χωρίς «μ». Μόνο με συννεφιές, σχολείο, γκρίζο, βροχές. 


Και τί κατάλαβαν δηλαδή με όλην αυτήν την αναστάτωση οι Καίσαρες; Έτσι κι αλλιώς, και οι δύο (τρεις) τους έχουν γίνει σκόνη εδώ και Αιώνες.

Καρπώ

O Ενδέκατος λοιπόν, εξαιτίας των Καισάρων που λέγαμε, λέγεται Ένατος. Νοέμβριος. Ακόμα χειρότερα, κι ο δωδέκατος, καλά το μάντεψες, λέγεται Δέκατος. Δεκέμβρης. Άνω κάτω το ημερολόγιο. (Α ρε Βρούτε. Αν τα κατάφερνες ως το τέλος…)


 Πάντως τον πρώτο δεν τόλμησε κανείς να τον ακουμπήσει. Ίσως γιατί είχε δυό πρόσωπα, κι έβλεπε και μπροστά και πίσω. Γιάνους, ο διπρόσωπος Θεός Ιανός. Ο Ιανουάριος, με τα κρύα και με τις Αλκυονίδες του. Ας έβαζες όμως και κανένα ρουχαλάκι επάνω σου, να μην ήσουν πουντιασμένος όλον τον επόμενο μήνα, με φήβερ, fever, feber, πώς το λένε. Ο μήνας των καψαλισμένων από πυρετό. Φεβρουάριος. Τί διαμαρτύρεσαι; Ας έκανες και κανένα εμβόλιο για τη γρίππη στο κάτω κάτω, το χορηγεί και ο ΟΓΑ. Τί δεν υπήρχε τότε; Ο ΟΓΑ; Α, το εμβόλιο.

Θαλλώ

Κι έρχεται σιγά σιγά η Άνοιξη, κι επιστρατεύει ο Βιβάλντι τα πιο θριαμβευτικά του βιολιά. Τα «Επιστρατεύει», ναι. Πού μυαλό η ηλίθια ανθρωπότητα για ρομάντζα. Πολεμικός ο πρώτος μήνας της Θαλλώς-Άνοιξης, τρίτος του Ρωμαϊκού ημερολογίου, χαρισμένος στον Άρη, τον εμπρός- Μάρς, άιντε κακόμοιρη ανθρωπότητα, ξαναπιάσε το αλληλοσφάξιμο που είχες σταματήσει τον ενδέκατο-που-λέγεται-ένατος-εξαιτίας-του-Ιούλιου-Καίσαρα. Μάρτιος των πολέμων.


 Όσο και να σφαχτείς όμως, κακόμοιρη ανθρωπότητα, δεν μπορεί παρά η Καρδιά σου ν’ ανοίξει τον Ανοίξιο, τον Απρίλη ντε, από το «απρίρε» που σημαίνει ανοίγω. 


Για να μην πούμε για τον επόμενο Μήνα, τον πιο όμορφο απ’ όλους, κι αν δε με πιστεύεις δες όλες τις απεικονίσεις των Μηνών ανά τους Αιώνες. Μάης, απ’ τα Μάγια, απ’την Μάγια, την μικρότερη από τις Πλειάδες, Θεά της Γονιμότητας.

Άιντε και του χρόνου!

ΞΗΜέΡΩΜΑ

Ραγίζει ο Ήλιος

παραμυθίες ψιμύθια 

φαίνει η φυλακή.

μ

γιαΤί ΘυΜίΖεις έΡωΤα

γι αυτό σε κοιτώ

γι αυτό σού τραγουδώ

γι αυτό σε φοβάμαι

μ

Τα Μάτια

O Φόβος του βρωμιάρη δεν είναι τόσο να μην τον ανακαλύψουν. Τού 'χει συμβεί, θα τού ξανασυμβεί, ξέρει να το αντιμετωπίσει. Ο μεγαλύτερος Φόβος του βρωμιάρη είναι μην τυχόν και συναντήσει κάποιον με Καθαρό βλέμμα. Αυτό δε μπορεί να το αντέξει.

Λυσσάνε οι αλήτες... και μεταχειρίζονται κάθε μέσο για να λερώσουν ό,τι καθαρό συναντούν.... αρχικά με καλοπιάσματα και δωροδοκίες, μετά με συκοφαντίες και άγριο πόλεμο.

Τα μάτια όμως... τα μάτια δεν μπορούν να πουν ψέμματα... για όποιον ξέρει να τα διαβάσει!

μ

Σαν κάτι που το χάνουμε

και μένει μόνο μια θαμπή

φωτογραφία

όσα δεν συλλαμβάνουμε

και μοιάζει η αφορμή

αιτία

μ

ΔιφτέρουΓο

Θάλασσα, γίνε Μουσική

γλυκιά σαν αεράκι

να μού γλυκάνεις την Ψυχή

ν' αρχίσω Τραγουδάκι:

"Έρωτας είμαι, δε δειλιάζω

παιδάκι, κι όλα τα μπορώ

με το Σκοτάδι κουβεντιάζω

κι όλο στο Φως ξαναγυρνώ!"

μ

Χαϊκού Του ΙουΛιού

Σαν αεράκι

σε ιδρωμένο σώμα

φύσα, Έρωτα!


μ

H KαΤαΣίΓαΣη τηΣ ΣιΩπήΣ

Δε σε πίστεψα ποτέ

Ουρανέ Προδότη

-όχι, δεν πονώ!

μ

έΙ, ΚορΙΤΣάκΙ

-Έι, Κοριτσάκι, 

γιατί έχεις τόσο μεγάλο στόμα;

-Για να στα λέω καλύτερα... 

-Έι, Κοριτσάκι,

γιατί έχεις τόσο μεγάλα δόντια;

-Για να γελάω καλύτερα... 

-Έι, Κοριτσάκι,

γιατί έχεις τόσο μεγάλα νύχια;

-Για να σε χαϊδεύω καλύτερα... 

-Έι, Κοριτσάκι, 

γιατί έχεις τόσο μεγάλη Μοναξιά,

τί Φοβάσαι;

μ

Δες με, όλα μου

τα φωτάκια αναμμένα

έλα, γέλα μου

γέλα, σώσε κι εμένα

μ

ΣύΝ ΛΑΘΑΠάΝ-ΚΑΛά Και ΧείΡΑ ΚίνΕΙ!

...ακόμα και η Χάρη Του

έχει τα όριά Της!

Σ;ο)))

To MέΓα ΜαΡογάΤειο ΔίληΜΜα

...μπορώ να έχω τη βοήθεια του γατο-κοινού;...

...

Η ΑΝΘΡώΠιΝΗ ΔύΝΑΜη

Από τον πρώτο ως τον τελευταίο

κάθε χτύπος της καρδιάς μου και μιά νίκη

κάθε μου ανάσα κι ένας άθλος

κάθε μου βήμα

κι ένας θρίαμβος!

μ

Πώς αντιλαμβάνεται η γενιά του Πολυτεχνείου την "Δημοκρατία" και την "Προστασία του Πολίτη":

Τα δυό πόδια σ'έναν Παπουτσή