ΠΕΡΑΣΤΕ ΚΟΣΜΕ! ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ «Η ΕΛΛΑΣ», Ο ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΣ ΠΟΥΛΑ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΦΤΗΝΑ…

.

ΠΛΗΖ ΠΡΕΣ ΠΛΑΙΗ ΜΠΙΦΟΡ ΓΙΟΥ ΡΗΝΤ ΦΕΡΔΕΡ-
please press "play" above before you read further

Νοέμβρης 2006

…"ΔΡΑΧΜΉ ΤΑ ΑΚΡΟΒΑΤΙΚΑ"…

28 παιδικές βιβλιοθήκες που λειτουργούν από το 1979 αναστέλλουν τη λειτουργία τους λόγω έλλειψης χρημάτων (τα έξοδα είναι περίπου 700.000 Ευρώ το χρόνο, ενώ καθημερινά τις χρησιμοποιούσαν κατά μέσο όρο περίπου 2.400 παιδιά, κυρίως σε φτωχές κι ακριτικές περιοχές)
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=754645&lngDtrID=253

…"ΟΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΔΩΡΕΑΝ"…

Αστυνομικοί με πολιτικά ξυλοφορτώνουν συλληφθέντα νεαρό στη Θεσσαλονίκη. Η επίσημοι εκπρόσωποι της Αστυνομίας κατηγορούν μια ζαρντινιέρα, ενώ...

«Η ταυτότητα των 500 ατόμων που προκαλούν τα επεισόδια είναι γνωστή, ωστόσο απουσιάζει η πολιτική βούληση για συλλήψεις»

…«στο παρελθόν διεξήχθησαν επιχειρήσεις-σκούπα, όπως το 1995 υπό την επίβλεψη του εισαγγελέα Γιάννη Διώτη. Σε αυτήν και άλλες περιπτώσεις ήταν εντυπωσιακό το θέαμα γονέων των κατηγορούμενων για βίαια επεισόδια που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ. και ήταν μεγαλοδικηγόροι, καθηγητές πανεπιστημίου ή ακόμη και επιχειρηματίες».
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_19/11/2006_205888

…"ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ ΘΑΝΑΤΟΥ ΔΥΟ ΔΡΑΧΜΕΣ...

...ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ ΘΑΝΑΤΟΥ ΔΥΟ ΔΡΑΧΜΕΣ,
ΧΩΡΙΣ ΣΚΟΙΝΙΑ!
ΠΕΡΑΣΤΕ ΚΟΣΜΕ!"

21% η ανεργία στην Κοζάνη, ενώ «η οικονομική ύφεση στην οποία βρίσκεται ο νομός τα τελευταία χρόνια οδήγησε σε ακόμα μεγαλύτερη ευελιξία την αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να εξαναγκάζονται σε απασχόληση με δυσμενέστερους γι’ αυτούς όρους».
http://www.agelioforos.gr/archive/article.asp?date=11/13/2006&page=39

…"ΑΣΩΜΑΤΟΣ Η ΚΕΦΑΛΗ, ΠΕΡΑΣΤΕ ΚΟΣΜΕ!"…

Ο Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κ. Σούρλας ζητά την έκπτωση του επίτιμου Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού Ναυάρχου εν αποστρατεία Αντώνη Αντωνιάδη επειδή ο τελευταίος δήλωσε άθεος.
[πάλι καλά που δε ζήτησε το κεφάλι του στο πιάτο]
http://www.enet.gr/online/online_hprint?

…"ΤΗ ΒΡΗΚΑΝΕ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ"…

Ο προέδρος του Αρείου Πάγου Ρωμύλος Κεδίκογλου στέλνει προς όλους τους δικαστές των Πρωτοδικείων της χώρας εγκύκλιο, όπου τους προτρέπει «να αποθαρρύνεται η έκδοση προσωρινών διαταγών ή ασφαλιστικών μέτρων υπέρ απολυμένων εργαζομένων»
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=756375&lngDtrID=244

…"ΚΑΠΝΙΖΕΙ, ΠΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΟΝΑ"…

Στις 31 Οκτωβρίου ο Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ κ. Σουφλιάς υπέγραψε αιφνιδιαστικά τη σύμβαση έργου για την Υποθαλάσσια Αρτηρία στη Θεσσαλονίκη, παρά τη δέσμευση του Δημάρχου Θεσσαλονίκης κ. Παπαγεωργόπουλου για δημοψήφισμα για το θέμα, O Δήμαρχος είχε αποκρύψει από τους Θεσσαλονικείς ότι μέρος του έργου είναι «η αποκοπή της πόλης από το θαλάσσιο μέτωπο, η μετατροπή της παραλιακής λεωφόρου Μ. Αλεξάνδρου σε αυτοκινητόδρομο εννέα (!) λωρίδων με ηχοπετάσματα, η κατεδάφιση 14 ιστορικών κτιρίων στο Λιμάνι της πόλης, η ανέγερση στηλών εξαερισμού ύψους 23 μέτρων στην παραλία, η εξαφάνιση των παραλιακών πάρκων και η επιβολή διοδίων από τον ιδιώτη κατασκευαστή του έργου"…
http://ecology-salonika.org/lib/?p=308

…"ΤΡΕΛΛΑΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ"…

Η διείσδυση της ευρυζωνικότητας (DSL) στην Ελλάδα είναι υποδεκαπλάσια από τον αντίστοιχο κοινοτικό μέσο όρο: η Ελλάδα είναι τελευταία σε όλους τους σχετικούς πίνακες, πίσω από την Εσθονία, την Πολωνία, τη Λιθουανία, την Τσεχία, την Σλοβενία και την την Λεττονία, και παραμένει εξάλλου από τις ακριβότερες χώρες-μέλη όσον αφορά το κόστος των ευρυζωνικών συνδέσεων με το Διαδίκτυο.
http://broadband.uop.gr/stuff/keimena/meleti.pdf

…"ΧΟΡΕΥΕΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΔΥΟ ΔΡΑΧΜΕΣ"…

«Παρελθόν αποτελεί το 8ώρο και η καταβολή υπερωριών στη χώρα μας, όπως καταδεικνύει έρευνα του Αlpha 989.

Ειδικότερα, το 90% των πολυκαταστημάτων, των σούπερ μάρκετ και των τραπεζών δεν πληρώνουν υπερωρίες, οι εργαζόμενοι μερικής 4ωρης απασχόλησης Σάββατο και Κυριακή απασχολούνται ακόμη και 12 ώρες χωρίς να πληρώνονται υπερωρίες, ενώ οι μερικώς απασχολούμενοι μόνο στα σουπερμάρκετ φτάνουν το 60%.»
http://www.alphatv.gr/index.asp?a_id=90&news_id=19429

…"ΧΟΡΕΥΕΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΔΥΟ ΔΡΑΧΜΕΣ
– ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΗ ΔΕΙ;

ΠΕΡΑΣΤΕ ΚΟΣΜΕ!"

...στο Καφενείον "Η Ελλάς", οι θεατρίνοι, μ'ασετυλίνη και κεριά
τί κόλπα παίζουν στα παιδιά!
με φουστανέλλες δανεικές
και δάκρυ πληρωμένο δυό αυγά
και δάκρυ πληρωμένο δυό αυγά, και τρεις δραχμές!

Περάστε κόσμε!

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΙ: ΚΥΡΙΟΝ ΜΑΥΡΟΝ ΓΑΤΟΝ, ΕΝΤΑΥΘΑ

.

ΤΟΣΟ ΓΛΥΚΟ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΑΥΤΟ...

.Alphonse Marie Mucha, "Hiver, printemps, été, automne" (1900)

Είναι τόσο γλυκό αυτό το φθινόπωρο
που κάποιοι πίστεψαν στ’αλήθεια
ότι μπήκε ξανά η Άνοιξη

φόρεσαν τα κοντομάνικά τους
σχεδιάζουν ταξίδια στις Θάλασσες
νά’ το, λέει, φτάνει, το Καλοκαίρι!


Καβάλα σε παγωμένους Ανέμους
καγχάζει, καλπάζοντας
ο Χειμώνας

Μαύρος Γάτος
20 Νοέμβρη 2006

.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ 4 - ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΟΝΟ

.
.
Για σένα μόνο
για σένα τραγουδώ

κι ό,τι πληρώνω
σε σένα το χρωστώ

ολοκληρώνω
-μαι, στο μισό-μισώ

και μετανοιώνω
και δε σε συγχωρώ



για σένα, μόνο
για σένα τραγουδώ

περνώ, τελειώνω
κι όμως, ακόμα ζω



20 Νοεμβρίου 2006
.

"ΜΙΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ Ή ΨΟΦΑ": TO ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΣΙΧΑΜΕΡΟΥ ΦΙΔΙΟΥ... ΜΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ!

-"Χάιλ Μαύρο Χάλι!"
-ΒΡΕ ΟΥΣΤ ΑΠΟ ΔΩ ΠΑΛΙΟΚΟΠΡΙΤΕΣ

Κάποιοι ίσως θυμάστε, παλιότερα, που είχα μιλήσει για το ελληνικό αυγό του φιδιού.

Όσοι υπήρξατε δύσπιστοι, απολαύστε σήμερα αυτό το site.

Στη μουσική τους υπόκρουση, περιλαμβάνονται σουξεδάκια όπως τα "Ζω για να σε δω νεκρό", "Μίλα ελληνικά ή ψόφα", "Σφάξε έναν πολιτικό", "Η ωραία των Εβραίων", "Ξέσπα!", και άλλα πολλά.

Στην διακήρυξή τους (στο λήμμα "Ιστορία"), πληροφορούμαστε ότι [δεν έχω παρέμβει στο κείμενο, εκτός από τα τονισμένα κόκκινα γράμματα Μ.Γ.]:

..."Ο πρώτος Skinhead εμφανίστηκε μόλις το 1978 και φυσικά ήταν Εθνικοσοσιαλιστής. Λίγο καιρό αργότερα (1983) θα εμφανιστούν πολλοί νεαροί, τότε, Skinheads και Skingirls φτάνοντας τους 50-60 στην Αθήνα όπως και ένας μικρός αριθμός από skins στη Θεσσαλονίκη και στην επαρχία. Θα αποτελούν την πρώτη γενιά Ελλήνων skins και ουσιαστικά ακολούθησαν άλλες δύο γενιές (εννοώντας μια μαζική εμφάνιση ή μια μορφή που ακούστηκε και άφησε κάτι πίσω της), το '88-'93 και '95 μέχρι σήμερα (κάποιοι....). Το άσχημο με αυτά τα άτομα ήταν το ότι δεν παρέμειναν για πολύ καιρό πιστοί στις ιδέες τους και δεν δημιούργησαν κάποια οργάνωση ή περιοδικό. Μέχρι τώρα μόνο ένας μικρός αριθμός από αυτούς ασχολούνται ακόμα και έχουν επαφές με το κίνημα. Σίγουρα όμως έκαναν κάποιες καλές επιθέσεις, κυρίως εναντίον αριστεριστών/αναρχικών, όπως επίσης και μεταναστών. Το '89 μάλιστα skinheads από την δεύτερη γενιά ('89-'93) επιτέθηκαν σε συναυλία του ξένου νέγρικου συγκροτήματος Public Enemy στον Λυκαβηττό και πολλά επεισόδια από εκείνες τις μέρες συζητιούνται μέχρι σήμερα. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 120 WP/NS skins (B&H, Τρίκαλα Bootboys και άλλοι) σε ολόκληρη την Ελλάδα και σίγουρα τα πράγματα καλυτερεύουν και εξελίσσονται μέρα με την μέρα"...

ΛΟΙΠΟΝ;
Θ' ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΦΡΙΚΗ ΝΑ ΞΑΝΑΣΗΚΩΣΕΙ ΚΕΦΑΛΙ;
ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΥΠΟΤΙΜΑΤΕ

Ο Φασισμός πολεμιέται με όπλα, αλλά μόνο όταν είναι πιά πολύ αργά. Πρέπει να τον πολεμήσουμε με τον Πολιτισμό, με την Μόρφωση, με το Παράδειγμα μας, με την Ενεργό Συμμετοχή στα Κοινά. Ας μην τού δώσουμε περιθώρια να σηκώσει κεφάλι, απέχοντας, υποκύπτοντας τον φόβο, ας μην κρυφτούμε στο καβούκι μας προσπαθώντας να σώσουμε το τομάρι μας.
Ο Λύκος φόρεσε την προβιά του αρνιού, αλλά ας μην γελαστούμε. Είναι πάντα ο ίδιος. Μην τον αφήσετε να σηκώσει κεφάλι. Τσακίστε τον. Τσακίστε το Αυγό του Φιδιού.

ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ - ΣΠΕΥΔΕΤΕ

Μαύρος Γάτος

.

ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ, ΝΑΙ , ΑΛΛΑ ΠΩΣ; ΤΑΚ ΤΑΚ ΕΣΥ, ΤΑΚ ΤΑΚ ΕΓΏ...

.

Το σφαγείο (ακούστε το εδώ)
Ερμηνεύει ο Μίκης Θεοδωράκης
σύνθεση, στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης
από "Τα τραγούδια τού Αντρέα [Λεντάκη]"
Σύνθεση: Βραχάτι 1968


Το μεσημέρι χτυπάνε στο γραφείο
μετρώ τους χτύπους τον πόνο μετρώ

είμαι θρεφτάρι μ' έχουν κλείσει στο σφαγείο
σήμερα εσύ αύριο εγώ

Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα
μετρώ τους χτύπους το αίμα μετρώ

πίσω απ' τον τοίχο πάλι θα 'μαστε παρέα
τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

Που πάει να πει σ' αυτή τη γλώσσα τη βουβή

βαστάω γερά, κρατάω καλά

Μες στις καρδιές μας αρχινάει το πανηγύρι
τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα
μετρώ τους χτύπους το αίμα μετρώ

πίσω απ' τον τοίχο πάλι θα 'μαστε παρέα
τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ

Που πάει να πει σ' αυτή τη γλώσσα τη βουβή
βαστάω γερά, κρατάω καλά

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό

Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό

.

UNE SAISON EN ENFER - ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

.Sir Edward Coley Burne-Jones(1833-1898)
"Souls on the Banks of the River Styx" (c.1873)

...Στους δρόμους, τις νύχτες του χειμώνα, χωρίς καταφύγιο, χωρίς ρούχα, χωρίς ψωμί, μια φωνή σφιχταγκάλιαζε την παγωμένη μου καρδιά: «Αδυναμία ή σθένος; ε λοιπόν, σθένος. Δεν ξέρεις ούτε πού πηγαίνεις ούτε γιατί πηγαίνεις, μπες παντού, αλληλεπίδρασε με όλα. Δε θα σε σκοτώσει κανένας περισσότερο απ’ ό,τι αν ήσουν ήδη ένα πτώμα.» Το πρωί το βλέμμα μου ήταν τόσο χαμένο και η συγκρότησή μου τόσο νεκρή, που όσοι συνάντησα ίσως δε μ' είδαν καν...

Arthur Rimbaud
Μετάφραση: Μαύρος Γάτος

...Sur les routes, par des nuits d'hiver, sans gîte, sans habits, sans pain, une voix étreignait mon cœur gelé: «Faiblesse ou force: te voilà, c'est la force. Tu ne sais ni où tu vas ni pourquoi tu vas, entre partout, réponds à tout. On ne te tuera pas plus que si tu étais cadavre.» Au matin j'avais le regard si perdu et la contenance si morte, que ceux que j'ai rencontrés ne m'ont peut-être pas vu...

.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΡΧΙΣΕ: ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟ PLAYSTATION 3!

Who shall be the Brave-hearted one to cross the line first????????????

??????????????????


Nov. 17: Sergio Rodriguez celebrates as he reaches the register to purchase the first Playstation 3 sold at a Circuit City store in Manhattan. (source: FOXNews)

Hasta la Victoria Siempre, y Hesta

(Άστα για πάντα, και χέστα)

New game sparks violence
Sat, November 18, 2006
By AP/Ottawa Sun


HARTFORD, CONN. -- Two armed thugs tried to rob a line of people waiting for the new PlayStation 3 game system to go on sale early yesterday and shot one man who refused to give up his money, authorities said.

In Sullivan, Ind., a man was in critical condition after surgery for a stab wound after he and a friend tried to rob two men of consoles they waited 36 hours in line to buy, police said.

Countrywide, short supplies of the PS3 and strong demand led to long lines of buyers, some waiting for days outside stores. Once the doors opened yesterday, customers pushed and shoved their way to the shelves in several cities to get at the limited supply. Two people were arrested in Fresno, Calif., after a crowd trampled people in a parking lot.

It was about 3 a.m. when the two gunmen in Putnam, a town of about 9,000 residents in northeast Connecticut, confronted 15 to 20 people standing outside a Wal-Mart store and demanded money, said state police Lieut. Paul Vance.

"One of the patrons resisted. That patron was shot," Vance said.


Vance said the two gunmen fled after shooting Michael Penkala, 21, of Webster, Mass., in the chest and shoulder. Penkala was in stable condition.

About 50 km away, another shopper was beaten and robbed of his PlayStation 3 just minutes after he bought it at a store in Manchester, police said.

The shopper told police five men surrounded and beat him as he left with the new PlayStation.

BLACK SKI MASKS

Elsewhere, two men wearing black ski masks and sunglasses made off with five consoles after holding two employees at gunpoint at an Englewood, Ohio, video game store Thursday night, police said.

A Pennsylvania teenager was also robbed of his new PlayStation by a man who tapped on his car window with a handgun in Allentown, police said.

BUT
hope will not die yet
as long as there are still
SUCH IDIOTS:

'"Idiots" take hammer to PS3
("ΗΛΙΘΙΟΙ" κάνουν το PS3 θρύψαλλα)
Pair purchase system, then destroy it 'for the thrill'
(source: Ottawa Sun)

TORONTO -- Ben Lovatt and Victor Moukhortov waited in line for two days to buy a new PlayStation 3 only to take it to Dundas Square and smash it to bits with a sledgehammer. "I did it for the thrill and to see people's expression," Moukhortov, a 17-year-old part-time student, said yesterday after the public smashing of the PS3 he bought from the downtown Best Buy. "It was like a social experiment to see people's reaction. It held up pretty well. It took about 15 hits to break it."

Αφού σάς το είχαμε πει από καιρό, ρε,
"Venceremos"!
.

TΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕ ΖΕΙ: ΠΕΘΑΝΕ, ΣΑΠΙΣΕ ΚΑΙ ΒΡΩΜΑΕΙ ΠΤΩΜΑΤΙΛΑ ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ

"Τα καλύτερα παιδιά, κουραστήκανε και γύρισαν στο σπίτι"

Επειδή όλοι οι στόχοι και όλες οι ελπίδες της Ματαπολίτευσης διαψεύστηκαν

Επειδή οι νέοι του 2006 πνίγονται μέσα στον κυνισμό, στη διαφθορά και στον ωχαδερφισμό, και θεωρούν δεδομένη τη σήψη, απαξιώνοντας κάθε αντίδραση σαν μάταιη και γραφική

Επειδή βασιλεύει η φαυλοκρατία και η αναξιοκρατία και κανείς δεν θορυβείται

Επειδή ζούμε μέσα σε ένα απόλυτο ΔΗΘΕΝ, που περιλαμβάνει και την καθ’ημάς έννοια της Δημοκρατίας

Επειδή σαράντα χρόνια μετά το 1967 μας κυβερνούν ακόμα τρεις Οίκοι, οι Καραμανλήδες (τα δίδυμα Καραμανλή είναι ακόμα κάπως μικρά, αλλά μεγαλώνουν ραγδαία), οι Παπανδρέου (η Μαργαρίτα ήδη προθερμαίνει την επόμενη γενιά Παπανδρέου, την εγγονή της), κι οι Μητσοτάκηδες σαν ρυθμιστές – μόνο οι Γλύξπουργκ λείπουν, αλλά κι αυτοί ετοιμάζονται πυρετωδώς να επανακάμψουν...

Επειδή οι οικονομικές ανισότητες διευρύνονται αντί να περιορίζονται, επειδή ο εργασιακός μεσαίωνας στη χώρα μας γίνεται όλο και πιο στυγνός, όλο και πιο άγριος, επειδή η καθημερινή ζωή μας γίνεται όλο και πιό σκληρή και απάνθρωπη

Επειδή τα περισσότερα απ'όσα από "εκείνα τα υπέροχα παιδιά" ανακατεύτηκαν με τα κοινά, όπως φυσικά και σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι «αντιστασιακοί» της αυτοεξορίας, εξαργύρωσαν και με το παραπάνω την επιταγή, πήραν με το ζόρι και τα ρέστα, και κατάντησαν την Ελλάδα στο σημερινό της χάλι - κι έμειναν κάποιοι Ανδρέες να τούς χτυπάνε τζάμπα στην ταράτσα του ΕΑΤ-ΕΣΑ, και κάποιοι Γίγαντες Μίκηδες να λοιδωρούνται από το κάθε μειράκιο, και να απαξιώνονται σαν γραφικοί, από κάποιους Ισχυρούς της «γενιάς του Πολυτεχνείου»...

(Ο Νιόνιος το είχε πει από πολύ παλιά, αλλά ποιος τον άκουγε;)

Στη φοιτητριούλα που σ’έχει ερωτευτεί
Θα σε καταγείλω, πονηρέ πολιτευτή
τζάμπα χαραμίζει, θα πάω να τής πω
το νεανικό της και αγνό ενθουσιασμό

Δεν είμαι εγώ αυτός που θα καταδικάσω συλλήβδην μια γενιά, πράγμα εξ' ορισμού άδικο. Aς μην τα δαιμονοποιούμε όλα. Ούτε μπορούμε να απαξιώνουμε την συμμετοχή σε κάποια κομματική οντότητα συνολικά, με την σωστή αιτιολογία ότι οι περισσότεροι που ανακατεύονται με τα κομματικά το κάνουν με ιδιοτελή κριτήρια. Όχι ρε παιδιά, και σάς το λέω εγώ, που ποτέ δεν πολιτικοποιήθηκα ΕΜΠΡΑΚΤΑ (οργανωμένα), και νοιώθω μεγάλες τύψεις γι αυτό. Οι εξαιρέσεις από τα όσα ανέφερα παραπάνω είναι πολλές, αλλά αθόρυβες, σιωπηλές, (αυτο)περιθωριοποιημένες. Είναι κυρίως κάτι... "ανώνυμοι", που λέει και ο Oldboy. ΝΙΚΗΜΕΝΕΣ και ΠΑΡΑΙΤΗΜΕΝΕΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ, που ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ τον θλιβερό ΚΑΝΟΝΑ: Η γενιά του Πολυτεχνείου εκφυλίστηκε μέσα στο βούρκο, τη συναλλαγή, και τη διαφθορά. "Τα καλύτερα παιδιά, κουραστήκανε και γύρισαν στο σπίτι...", ο Περικλής όμως λέει στον Επιτάφιο, "αυτούς που δεν ασχολούνται με τα κοινά, δεν τους λέμε ήσυχους κι ανώτερους ανθρώπους, αλλά ΑΧΡΗΣΤΟΥΣ."

Όχι και να κάνουμε ήρωες, ή έστω αντί-ήρωες, τους άχρηστους.

Γι αυτό σας λέω
Μην τολμήσει κανείς να φωνάξει μπροστά μου «το Πολυτεχνείο ζει»
Μην το σκυλεύετε άλλο
Σεβαστείτε το
ας μείνει τουλάχιστον στην Ιστορία σαν ένα τίμιο κουφάρι.

Θάψτε το, επιτέλους, κι ας το απαγορεύει ο Βασιλεύς Κρέας.

Μαύρος Γάτος, 17 Νοέμβρη 2006

... "venceremos", pero..."δίχως καβάτζα καμμιά"...

Δίκαιοι και Άδικοι: Αντιγόνη, Ισμήνη, Ετεοκλής και Πολυνείκης

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

.

Κατεβάστε ΕΔΩ το σπάνιο μουσικό θέμα της ταινίας "Ο Πεταλούδας" (Papillon, 1973), γραμμένο από τον υπέροχο Gerry Goldsmith.

"Ο Πεταλούδας" είναι μια από τις δύο πρώτες ταινίες που θυμάμαι να είδα στη ζωή μου, σε ...πολύ μονοψήφια ηλικία (εκτός από τα παιδικά φυσικά, η άλλη ήταν το "Κράμερ εναντίον Κράμερ", πάλι με τον Ντάστιν Χόφμαν). Από την ταινία θυμάμαι ελάχιστα πράγματα, αλλά αυτό που χαράχτηκε βαθιά μέσα μου, εκτός από τη μουσική, είναι η σκηνή με τα γυαλιά: Ένας χυδαίος και τερατώδης συγκρατούμενος (ή μήπως ήταν δεσμοφύλακας;) χτυπάει τον Ντάστιν στο πρόσωπο, και τα γυαλιά του πέφτουν κάτω, όπου το κτήνος τα συνθλίβει χαιρέκακα με το παπούτσι του. Ο Ντάστιν σκύβει, καταματωμένος αλλά ατάραχος, παίρνει τα γυαλιά, τα φοράει, έτσι, σπασμένα, και κοιτάζει το κάθαρμα με ένα βλέμμα που δε θα ξεχάσω ποτέ. Την ίδια σκηνή περίπου ξαναείδα μερικά χρόνια αργότερα στην ταινία "1922" τού Νίκου Κούνδουρου, με πρωταγωνιστές αυτήν την φορά έναν εκλεπτυσμένο διοπτροφόρο Έλληνα της Σμύρνης, και έναν άτακτο Τούρκο συμμορίτη. μόνο που αυτήν την φορά τα γυαλιά έμειναν στο χώμα...

Οι εικόνες αυτές με στοίχειωσαν για πάντα. Τόσο πολύ με επηρέασαν, που για χρόνια αναζητούσα με αγωνία αυτήν την Δύναμη, αυτήν την Αγαθή Δύναμη, που δεν θα επέτρεπε να επαναλαμβάνονται τέτοιου είδους φρίκες. Κι έκανα σκοπό της ζωής μου να κάνω ό,τι μπορώ για να θριαμβεύει, αντί να ταπεινώνεται.

Η Δύναμη αυτή δεν μπορεί να είναι παρά ο Ανθρωπισμός και ο ανθρώπινος Πολιτισμός. Κόντρα στο Νόμο της Φύσης, κόντρα στο Δίκαιο του Ισχυροτέρου. Προσπαθώ να είμαι εγώ αυτή η Δύναμη, όσες φορές τυχαίνει να είμαι σε θέση ισχύος. Και γίνομαι έξαλλος όταν βλέπω να εφαρμόζεται γύρω μου ή επάνω μου η κτηνώδης δύναμη του ανθρώπινου ζώου, κυριολεκτικά ή μεταφορικά.

Ας αντισταθούμε στο Ζώο, γύρω μας, αλλά και μέσα μας .

Σκεφτείτε το ξανά, πχ, πριν πατήσετε το γκάζι (ισχύς), την επόμενη φορά που θα δείτε έναν πεζό (ανίσχυρο) να περιμένει σε μια διάβαση να περάσει απέναντι....

gIAGIa 2006

.
gIAGIa 2006
photo by mAVROs gATOs
.

«ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ»: Η ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ

Είδα προχτές τη νέα ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου, με τους Σπύρο Παπαδόπουλο, Μαρία Ναυπλιώτου, Στάθη Λιβαθηνό, Μαρία Σολωμού, Βίκυ Παπαδοπούλου.

Σαν σεναριακή ιδέα, πολύ καλή: Ένας κλασικός Έλληνας αεριτζής μεσήλικας με γυναίκα και παιδιά, που ζει μέσα στο ψέμα σε όλους τους τομείς της ζωής του, με πετυχημένη πανεπιστημιακή καρριέρα (εδώ σταματά να είναι κλασσικός), με άπειρα λεφτά και με δύο μόνιμες μαιτρέσσες, μαθαίνει ότι πολύ σύντομα θα πεθάνει από καλπάζουσα λευχαιμία. Νιώθει λοιπόν έντονη την ανάγκη, πριν φύγει, να αποκαλύψει την αλήθεια σε όλους αυτούς που τόσα χρόνια συστηματικά εξαπατούσε. Ανακαλύπτει όμως προς μεγάλη του έκπληξη ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για τα κατορθώματά του, που έτσι κι αλλιώς δεν ήταν και πολύ κρυφά, και ότι η ζωή (για τους γύρω του) συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται, μια χαρά, και χωρίς αυτόν.

Οι γυναίκες τής ζωής τού πρωταγωνιστή επιδεικνύουν τερατώδη αδιαφορία για τις αποκαλύψεις του, ένα έξυπνο σεναριακό εύρημα, όπως και η μεταξύ των περί τον πρωταγωνιστή σύσφιγξη των ερωτικών σχέσεων, εν απουσία του, σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Τα παιδιά όμως του οσονούπω μακαρίτη είναι παντελώς και τελείως αδικαιολόγητα απόντα, όχι παρόντα-απόντα, απόντα εντελώς. Αν εξαιρέσουμε μια πολύ σύντομη σκηνή μ' ένα τελείως αψυχολόγητο χαστούκι στην κόρη, στο θέμα των παιδιών υπάρχει ένα τεράστιο κενό, κενό προβληματικό, όχι κενό διαμαρτυρίας. Τέλος πάντων.

Σαν φωτογραφία, η ταινία είναι υπέροχη: όμορφες ραφινάτες γυναίκες, μια λαμπερή κι εντυπωσιακή Αθήνα, όμορφη φύση, ένας συνεχής βομβαρδισμός από όμορφες εικόνες.

Η μουσική του Κραουνάκη εξαιρετική και ταιριαστή. Εδώ όμως αρχίζουν τα σοβαρά προβλήματα: κάποιοι από τους στίχους των τραγουδιών, κάποια χορευτικά (ειδικά αυτό της δήθεν σέξυ νοσοκόμας), και όλα ανεξαιρέτως τα τελείως ασυντόνιστα playback των πρωταγωνιστών, είναι για γέλια και για κλάματα… μοιάζουν με κακές φάρσες τα σόλο τραγούδια, με οπτική επένδυση είτε σπασμωδική χορογραφία ασύνδετη με την μελωδία, ή παγωμένη και γραμμική, σε πλήρη αποσύνδεση από την κυματιστή μουσική. Σοβαροφανή μέχρι γέλιων, γελοία μέχρι κλαμμάτων… Όλα ανεξαιρέτως.

Όμως μια ταινία είναι κυρίως οι ηθοποιοί της και το σενάριό της. Το σενάριο κατά την γνώμη μου είναι πολύ δυνατό, αλλά οι πρωταγωνιστές μοιάζουν να συναγωνίζονται ποιός θα σκοτώσει καλύτερα το κείμενο. Ερμηνείες ρηχές και άχρωμες, φράσεις μονορούφι, κακοί τονισμοί, εκφράσεις άτοπες, χαζά μόνιμα εμπεδωμένα χαμόγελα κι ανάρμοστα γέλια... Οι ερμηνείες πολύ συχνά καταντούν δραματικές εκεί που θα έπρεπε να είναι ελαφρές, κι ελαφρές εκεί που θα έπρεπε να είναι σοβαρές. Ο αγαπημένος Σπύρος Παπαδόπουλος είναι ο γνωστός Σπύρος, ανθρώπινος, οικείος, ζεστός, άνετος, αλλά λίγος στα ζόρια, και ειδικά όταν πρόκειται να απαγγείλει φιλοσοφικές ατάκες. Μόνο η Μαρία Σολωμού διασώζεται ερμηνευτικά, κι αυτή όχι πάντα…

Συνοπτικά, το "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" είναι μια ταινία που θα μπορούσε να είναι αριστούργημα, λόγω όμως των σοβαρών προβλημάτων που προανέφερα, καταντά σχεδόν να μην βλέπεται. Είναι και του ύψους και του βάθους, αλλά παρ' όλα αυτά αξίζει την προσοχή σας.

Δεν μετάνιωσα πάντως καθόλου που πήγα και την είδα, δείτε την κι εσείς. Στο σινεμά, όχι στο DVD!

μΑΎΡΟς γΆΤΟς

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΣΤΟ ΠΑΛΛΑΣ, ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΒΗΤΑ!

.
Δυό υπέροχοι δημιουργοί μαζί...
Κάτι τέτοιες στιγμές σκάω από τη ζήλεια που δεν ζω στην Αθήνα.
Δεν υπάρχει φυσικά περίπτωση να το χάσω, ακόμα κι αν πρέπει ν'αφήσω πίσω δουλειές, ή να ταξιδέψω με χιονοθύελλα, ή να μπω λαθραία
(λόγω της προβλεπόμενης εξάντλησης των εισιτηρίων εν ριπή οφθαλμού)

Δείτε το trailer και πάρτε μια γεύση από το θαύμα...

LES ARBRES IMPIES DE L'ENFER - ΤΑ ΑΣΕΒΗ ΔΕΝΤΡΑ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ

...

(C) μΑΎΡΟς γΆΤΟς 1993

.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ... ΑΦΟΥ ΕΓΩ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΙΑ... ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ...

.

... ο κήπος με τις τριανταφυλλλιές, όπου κυνηγιόμασταν σαν παιδιά-
- δεν είναι πιά...

...το Goody's όπου καθήσαμε εκείνο το προτελευταίο μας βράδυ,
είχα πάθει δηλητηρίαση, θυμάσαι; Ήταν ένα σημάδι; - δεν είναι πιά....


...το κολωνάκι όπου στηριζόμασταν και οι δυό μαζί,
περιμένοντας να πρασινίσει το φανάρι, καβάλα στα ποδήλατα,
δεν είναι πιά...


..."η πόλη που χώραγε πρώτα
τη φωνή σου να λέει "σ'αγαπώ""...


- δεν είναι πιά,
δεν είναι

αφού εγώ, δεν είμαι πιά δικός σου...



Νυχτερινή βόλτα
11 Νοέμβρη 2006

.

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΤΑ ΚΕΡΑΜΙΔΙΑ ΜΟΥ....

...ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΟΜΠΥ(*) ΜΟΥ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΟΙ ΣΚΥΛΟΚΑΥΓΑΔΕΣ.
.
(*)..."κάθε που εβράδιαζε, ντύνονταν γαμπρός
τα μαλλιά του έκανε λίγο κατσαρά
κι ένα κόκκινο παπγιόν φορούσε στην ουρά"...

Ο ΤΙΜΗΤΗΣ ΤΟΥ ΗΘΟΥΣ ΣΤΑΘΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΣ: ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΤΑΘΗ!

Κάποιοι φίλοι μου bloggers (η λέξη φίλος για μένα είναι βαριά, και την χρησιμοποιώ συνειδητά και όχι επιπόλαια), έσπευσαν να υπερασπιστούν τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο σαν τιμητή του Καλού και του Ήθους, απέναντι στον σιχαμερό Μανιφέστο, που πρέσβευε το χυδαίο, το αισχρό, την εμπάθεια, την παιδοβουβαλοσύνη, τον αγοραίο τσαμπουκά της τσακαλοπαρέας των μπούληδων. Για να δουν ποιόν άνθρωπο υπερασπίζονται, και μόνο γι'αυτό ασχολούμαι ξανά με το σιχαμερό αυτό θέμα (είναι αλήθεια πως είμαι και κάπως τσατισμένος, αλλά κανονικά θα περίμενα απλά να μού περάσει - την ώρα που συμπληρώνα τα υστερόγραφα ήδη μού είχε περάσει) .

Έψαξα λοιπόν ΟΛΑ τα κάμποσα άρθρα που έγραψε ο Μανιφέστος για το θέμα, και βρήκα μόνο δύο αισχρές εκφράσεις. Κάτι για "ζακυνθινούς κώλους" και κάτι για "μουρλοκακομοίρες". ΜΙΑ φορά το καθένα.

Κι επειδή σήμερα είμαι πολύ θυμωμένος (αυτό προφανώς ήθελε και ο κύριος εκδότης της lifo), λέω να κάνω μια γερή και δωρεάν διαφήμιση στα blogs της lifo, και ειδικά στο συγκεκριμένο blog ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ.

Χαρείτε ήθος. Χαρείτε πνευματικότητα. Χαρείτε τον, φίλοι του. Εγώ θα τού ρίξω μια γερή χλέπα (φτύσιμο) στη μούρη, άμα τον δω.

Α ναι, πάνω πάνω έχει την διεύθυνση. Για να πετύχει καλύτερα τον ευγενικό στόχο του (να κάνει διαφήμιση στο site της lifo) τα έγραψε όλα αυτά, το λέει καθαρά κάτω-κάτω, σημασία έχει να σε διαβάζουν, μην γελιέστε, κατά τα άλλα είναι εξαιρετικό παιδί και ηθικό στοιχείο, μη γελιέστε σάς λέω, συν-ηλίθιοι μου παλιοκουλτουριάρηδες.

Μαζί και το πρώτο σχόλιο εκεί, μια σημερινή "καλημέρα" του ίδιου του Στάθη. Πρώτη φορά στη ζωή μου η καλημέρα ακούγεται στ' αυτιά μου σαν βρισιά.

Σταθίκο, μην ξεχάσω, θυμάσαι τί είχε γράψει για σένα, τότε, ο Μιχάλης Μητσός;

Μην ανησυχείς, θα σού το θυμίσω εγώ...

Προς το παρόν, Enjoy.

[TSAGAR] 10.11.2006 10:48:56

BLOG PORNO

Προσβάσιμο μέσω εξωτερικού URL:
http://www.lifo.gr/blogs/rb.asp?id=162


Tα υστερικά καμώματα του δημοσιογράφου που με βρίζει, ούτε με ξαφνιάζουν ούτε με θυμώνουν. Κι εγω στη θεση του, τα ίδια θα έκανα – συνταξιούχος σε όλα τα πεδία της ζώης.

Εκείνο που με ξαφνιάζει είναι ο εργατικός συναισθηματισμός με τον οποίο οι κουλτουριάρηδες βγήκαν και στηθοδέρνονταν, επειδή νόμισαν ότι «ενας άνθρωπος έχασε τη δουλειά του» κατόπιν της στυγνής μου αποκάλυψης ότι αυτό το συγκεκριμένο ερείπιο (συνάδελφος σε μια μεγάλη εφημερίδα) νυχθημερόν τσιρίζει χτυπώντας το τακουνάκι του στο χώμα, κρυμμένος πίσω απο την κουκούλα μιας αυριανικής ψηφιακής περσόνας. Αν τράβαγες τη λογική τους στα άκρα, τότε ούτε ο νοσηρός μπάτσος που σκότωσε εν ψυχρώ τον Μελίστα θα έπρεπε να απολυθέι –κι αυτός εργαζόμενος ήταν και μάλιστα χαμηλόμισθος. Και θά 'ταν έγκλημα ενάντια στη ελευθερία της ρουφιανιάς, αν στην Κατοχή αναγνώριζες κάτω απο την κουκούλα ενος δωσίλογου τον φθονερό σου γείτονα, τον Δημητράκη. Θα 'πρεπε να τον φωνάξεις με το καλλιτεχνικό του: Λόλα!

Το γεγονός ότι πιάστηκαν κώτσοι και πίστεψαν ακόμα ένα ψέμμα της συφοριασμένης (που ΔΕΝ απολύθηκε βεβαίως) δεν αλλάζει το γεγονός –ετσι είναι οι ευαίσθητες καρδιές: ευκολόπιστες! Το ουσιώδες έιναι οτι η "αριστερή" ευαισθησία τους λειτουργεί στον αυτόματο: βάζουν τον εργαζόμενο πάνω απο την χυδαιότητά του και την πολιτική ορθότητα πάνω απο την νοσηρότητα. Ας αφήσω ασχολίαστο ότι κανείς δεν έκρινε τον γλυκό, απυρόβλητο Ψυχάρη, που υποτίθεται απέλυσε την καψερή. Ανθρωποι της δουλειάς είμαστε όλοι.

Οσο για κάτι άλλους που με έβρισαν επειδή τους πείραξα τον κιτς διασκεδαστή τους (3-4 σεσημασμένα μαλάκια με χαζά ψευδώνυμα) κι αυτούς τους καταλαβαίνω. Στον συγκεκριμένο δημοσιογράφο βρίσκουν την νοσηρή απόλαυση που έβρισκαν τα SS στους παστωμένους ομοφυλόφιλους των καμπαρέ, καθως ξεπορδιζόντουσαν!

(Πάντως, ευτυχώς που φτιάξαμε μπλογκς εδώ και δεν χρειάζεται πια να γράφω τέτοια κείμενα στις εφημερίδες. Αρκετά διάσημους τους έκανα, ας πορευτουν τώρα μόνοι. Μη δίνετε βάση στον δραματικό ΄τονο --είναι για να πάρει ρυθμό το γράψιμο. Μηδέν απο μηδέν, ίσον μηδέν)

Comments (8) / Hits (529)

ΚΑΛΗΜΕΡΑ
11.11.2006 08:51:04
(από) TSAGAR
Και αγαπητέ g, πλάκα κάνω για το όνομα, δεν έιμαι τόσο εύθικτος. Γνώμες υπάρχουν πολλές, σημασία έχει στο τέλος να σε διαβάζουν
.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΜΑΥΡΟΥ ΓΑΤΟΥ: Τί δουλειά έχω εγώ να μπλέκω με όλα αυτά τα ΣΙΧΑΜΕΡΑ; Παραλίγο να κατεβάσω αυτό το άρθρο, και να το στείλω με email στους δυό-τρεις φυσικούς του αποδέκτες (συμφωνα με αυτά που είπα στην αρχή). Δεν το κάνω, από την μιά γιατί υποσχέθηκα μιαν εξήγηση στον Μανιφέστο όσον αφορά την λέξξη "χυδαιότητα", κι από την άλλη γιατί προφανώς είμαι ένα από τα εύπιστα μαλάκια με τα χαζά ψευδώνυμα, και επομένως χρωστάω μιαν εξήγηση και στον ίδιο τον Στάθη. Χρωστάω, όχι χρωστούσα, ε;

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 2: Η αλήθεια είναι ότι αν τελικά όντως ΔΕΝ απολύθηκε ο Μανιφέστος, είμαι πολύ εύπιστος και αρκετά ηλίθιος. Μαλάκιο όμως δεν είμαι. Ούτε χυδαίος.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 3: Μανιφέστε. Επιμένω να θεωρώ χυδαίο το διάσημο editorial του εκδότη, όπως και την συνολική του παρουσία, και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από το "ζακυνθινοί κώλοι", αλλά πριν ξαναφωνάξεις επί ματαίω "Λύφος, Λύφος!", θυμήσου και το παραμύθι του παππού Αισώπου, με το βοσκό, το λύκο, και τα πρόβατα....

Καλημέρα

ΣΠΥΡΙ ΣΤΗ ΜΥΤΗ (ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ "HOTEL MEMORY")

.
Το κείμενο αυτό το έστειλα πριν από δύο μήνες στον Μισέλ Φάις (μέσω της ηλεκτρονικής φόρμας της ιστοσελίδας του), σαν προτεινόμενο αντάλλαγμα για ένα δωμάτιο στο Hotel Memory. Είχα γνωρίσει το έργο του παλιότερα μέσω του Αθήναιου, και με είχε αγγίξει βαθιά το ηχητικό ντοκουμέντο "Η πόλη στα γόνατα". Δυστυχώς αποδείχτηκε τελικά ότι ο Μισέλ Φάις δεν πήρε ποτέ τα e-γράμματά μου. Δεν πειράζει. Παραθέτω εδώ το κείμενο...

ΣΠΥΡΙ ΣΤΗ ΜΥΤΗ

Από τη μητέρα του κληρονόμησε ένα χωράφι με ξεριζωμένες ροδακινιές, τη μυωπία της, τη μελαγχολία της, και την αναβλητικότητά της. Από τον πατέρα του πήρε ένα αγροτεμάχιο στη μέση του τίποτα, αναρίθμητες αλλεργίες, σε ό,τι φυτρώνει, σε ό,τι περπατάει στα τέσσερα, και σε ό,τι αιωρείται. Και σπυριά. Πολλά σπυριά.

Τα σπυριά, μαζί με τα τεράστια χοντρά γυαλιά, ήταν σε όλη του την εφηβεία το σήμα κατατεθέν του. Από τα 11 χρόνια του η μητέρα του άρχισε να τον βάζει κάτω με το ζόρι και να τού τα ζουλάει, σε λίγο έμαθε κι αυτός και δεν χρειαζόταν πιά ζόρι: Τα μόλυνε άνετα κι από μόνος του. Κι όσο ασχολούνταν μαζί τους, τόσο αυτά φούντωναν. Μαζί τους φούντωνε και η Λύπη.

Πατέρας δεν υπήρχε να παρέμβει, ή έστω να καμαρώσει τις ομοιότητές με τον γιό του, που η μητέρα δεν παρέλειπε σε κάθε ευκαιρία να τις διαπιστώνει. Μέχρι και το ότι τού άρεσαν οι χυμοί φρούτων ήταν του πατέρα του χαρακτηριστικό, και επομένως καταδικαστέο, εφ’ όσον «εκείνος» ήταν ένα βδελυρό τέρας, ένας killer (sic), ένας πόρνος, ένας ανώμαλος που τού αρκούσε να δει γυμνή σάρκα οποιουδήποτε γένους για να ερεθιστεί σεξουαλικά. Ήταν ένας σπορέας, ο δικός του o σπορέας, και όχι ένας πατέρας.

Όταν άρχισε να φυτρώνει το μουστάκι, τρομοκρατήθηκε. Επιβεβαιώνονταν οι φόβοι του ότι θα γινόταν ανυπέρβλητα κι αυτός ένας «εκείνος», πιθανότατα «πόρνος κι ανώμαλος», και δυνάμει «σπορέας» δυστυχισμένων παιδιών. Άργησε πολύ να τολμήσει να το ξυρίσει το αραιό του μουστάκι, ντρεπόταν αφάνταστα και μόνο με την σκέψη ότι θ’ άρχιζε να ξυρίζεται. Όπως «εκείνος».

Τα σπυριά στο μεταξύ αυξάνονταν και πληθύνονταν. Σπυρί εδώ, σπυρί εκεί, σπυρί και παραπέρα, μερικές φορές μάλιστα τα έσπαγε προς τα μέσα και γίνονταν μεγάλα και σκληρά, οπότε τα πείραζε ακόμα περισσότερο, και γινόταν της Κορέας. Ένας συμμαθητής κάποια στιγμή τον ρώτησε μπας και είναι ο Ράμπο και γύρισε από το Βιετνάμ. Δίκιο είχε. Το πρόσωπό του ήταν γεμάτο πληγές και ξεραμένα αίματα, τρόπαια από τις Μάχες με τα σπυριά.

Αυτοί με τους οποίους τα έφτιαχνε απανωτά το λαμπερό κορίτσι που διάλεξε να ερωτευτεί, δεν είχαν, βέβαια, σπυριά. Ούτε πήγαιναν στο σχολείο κακοντυμένοι, άλουστοι, παρατημένοι, όπως αυτός. Για την ακρίβεια δεν πήγαιναν καθόλου σχολείο, ήταν όλοι τους «μεγάλοι», όλοι πάνω από 20 χρονών. Ως και 15-36 έφτασε το σκορ. Όμως εκείνος δεν το έβαζε κάτω. Ήξερε πως δεν θ’ αργούσε να έρθει η ώρα του... Άργησε πολύ περισσότερο απ’ ότι φαντάζονταν τότε, αλλά όντως ήρθε, όταν είχε φύγει πιά αυτός.

Σάς έλεγα όμως για τα σπυριά.

Ποιος σκατόψυχος άνθρωπος που μισεί τον πατέρα ενός παιδιού θα πει ποτέ περιφρονητικά μπροστά σ’ ένα παιδί «ίδιος με τον πατέρα του είναι»; Πώς είπατε; Ένας γιατρός, και μάλιστα δερματολόγος; Πολύ σωστά, το βρήκατε. Παρηγορήθηκε η μητέρα για την φιλική υποστήριξη, ακόμα πιο βαθιά στα Τάρταρα ο γιός, η αμελητέα ποσότητα. Τέρας και με τη βούλα. Δεν είχαν πάει όμως εκεί για να τού βάλουν κάποια ακόμα βούλα! Είχαν πάει για τα σπυριά!
Για τα σπυριά λοιπόν ο «γιατρός» τού έδωσε δυό κρέμες. Μια λιπαρή σαν βούτυρο για το… πρωΐ, που την άπλωνε στο πρόσωπό του κι έλαμπε σαν τον Ήλιο, και μια τελείως άχρηστη για το βράδυ. Ακόμα αναρωτιέται αν ο "γιατρός" το έκανε για να εκδικηθεί τον πατέρα του, ή αν ήταν απλά άσχετος.

Τα σπυριά φυσικά κάγχασαν και συνέχισαν να φυτρώνουν ακάθεκτα.

Το πιο φοβερό απ’ όλα τα σπυριά ήταν το σπυρί στη μύτη. Ξεκινούσε όπως όλα τα σπυριά, μ' ένα άσπρο κεφαλάκι, αυτός το πείραζε, εκείνο μολύνονταν, και τότε όλη σχεδόν ή μύτη του κοκκίνιζε, πρηζόταν, και πονούσε αφάνταστα, όπου και να την άγγιζες. Έκανε μέρες να ηρεμήσει. Ποιο κορίτσι θα γύριζε να τον κοιτάξει σ' αυτήν την κατάσταση; Ο Μεγάλος του μονόπλευρος Έρωτας πάντως, σίγουρα όχι. Κι όταν τα έφτιαξε με έναν νέο συμμαθητή, για πρώτη φορά με συνομήλικο, ήρθε για κείνον το τέλος του κόσμου, έβγαλε δεκάδες σπυριά παντού. Όσο οι αντίζηλοι ήταν εκτός συναγωνισμού, υπήρχε κάποιο είδος παρηγοριάς. Τώρα δεν έμενε πιά καμμιά.

Παρ’ όλ’ αυτά, τον ερωτεύτηκε κι εκείνον μια ομορφούλα ψυχούλα, αλλά έφαγε κι αυτή με τη σειρά της μια ξεγυρισμένη χυλόπιτα, αναγκαστικά, αφού εκείνος ήταν πλήρως αφοσιωμένος στον Μεγάλο του κι απελπισμένο Έρωτα.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, άλλαξαν τα πάντα στη ζωή του, και μεσολάβησαν πολλές αναμνήσεις. Ταξίδεψε, ανδρώθηκε, γνώρισε τον Μεγάλο Έρωτα, με κάποιαν άλλην, έχασε τον Μεγάλο Έρωτα… εξακολουθεί όμως να βγάζει κάπου κάπου κανένα σπυράκι στην μύτη. Μικρό. Συμβαίνει κάπου κάπου στη ζωή του και κανένας έρωτας. Μικρός.

Δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Μεγάλοι Έρωτες, Μεγάλα Σπυριά στη μύτη. Μικροί έρωτες, μικρά σπυριά στη μύτη.

Αρχίζω να πιστεύω σε κάποια συσχέτιση. Σε μια συνωμοσία των Σπυριών κατά των Ερώτων...

Μαύρος Γάτος, 8 Σεπτεμβρίου 2006

ARS MAGNA

Athanasius Kircher, "Ars Magna", 1671

Ars Magna

Τί 'ναι η μαγεία, απορίες
μέσα σ' ένα σπίτι σκοτεινό
τί 'ναι το τίποτα, απορίες
που βγαίνουν από το σπίτι αυτό
Και τί 'ναι κάποιος που βγαίνει από το τίποτα
και ξαναγυρίζει, μόνος του, στο σπίτι


Leopoldo Maria Panero
μετάφραση Μαύρος Γάτος

Leopoldo Maria Panero

Η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ - ΑΝΤΕ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ!

-Ω, τί απαίσιος, τί σκληρός που είναι ο κόσμος... αλήθεια, πάντα έτσι ήταν;

-Όχι, όχι, παλιά όλα ήταν όλα τόσο όμορφα... τόσο αγνά....

-Τί μού λες; Αλήθεια, παιδί μου;

-Αλήθεια, αλήθεια, μπαμπά... Μιά φορά κι έναν καιρό...

...για όσους δεν κατάλαβαν περί τίνος ο λόγος, δείτε την συζήτηση εδώ κι εδώ
πάντως, στην ουσία του θέματος,
και πέρα από το αν η επιστολή είναι υπαγορευμένη ή αυθεντική,
εγώ θεωρώ πολύ θετικό και μόνο το γεγονός ότι άνοιξε μια τέτοια συζήτηση.
Ας μην την σνομπάρουμε, ας μην αφήσουμες τον λόγο στους Φαρισαίους.
Ας απαιτήσουμε επιτέλους ΑΛΗΘΕΙΕΣ και ΑΛΛΑΓΕΣ.
ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΠΡΩΤΑ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ...

ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΚΑΙ Η ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ BLOGGING

.

ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΙ BLOGGERS

Το κατεστημένο είναι αυτό που λέει και το όνομά του. Κατεστημένο. Από τη μιά έχει ήδη ΚΑΤΑΣΤΕΙ κάτι, δηλαδή είναι ήδη «φτιαγμένο», από την άλλη διαθέτει και ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ, από ΜΑΓΑΖΑΚΙ έως και ΜΑΓΑΖΑΡΑ.

Εξ’ ορισμού ο κατεστημένος φοβάται τον νεοεισερχόμενο. Γιατί όταν αυτός δεν είναι σαφέστατα πελάτης, είναι δυνάμει ανταγωνιστής. Κι από τον πελάτη έχει να ΚΕΡΔΙΣΕΙ, ενώ από τον δυνάμει ανταγωνιστή έχει μόνο να χάσει, έτσι τουλάχιστον αυτός πιστεύει.

Γιατί λοιπόν οι κατεστημένοι εκδότες, οι κατεστημένοι δημοσιογράφοι, οι κατεστημένοι λογοτέχνες, οι κατεστημένοι γενικώς, να βλέπουν με καλό μάτι την φωνή των blogger; Του συρφετού μας αυτού των ετερόκλητων ανθρώπων που ο καθένας μας διεκδικεί μια ΦΩΝΗ; Και μάλιστα ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ από το κατεστημένο;

Οι ανεξέλεγκτες φωνές είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ για το κατεστημένο. Τόσο για το κατεστημένο των εκδοτών και των ΜΜΕ, όσο και για το ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ γενικά.

Επειδή όμως το κατεστημένο δεν μπορεί ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΆΤΩΝ να αγνοήσει τελείως αυτό το ανεπανάληπτο στην ανθρώπινη ιστορία κατακλυσμιαίο φαινόμενο, που λέγεται blogging, ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΤΟ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΕΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ. Ένας τρόπος είναι η γνωστή τακτική του «διαίρει και βασίλευε». Ένας άλλος τρόπος είναι η «δωροδοκία», με δημοσιεύματα, χαϊδολογήματα, συνεντεύξεις, συνεργασίες, με σκοπό την εξουδετέρωση μέσω της συναλλαγής, και την τελική αφομοίωση.

Ο πιο συνηθισμένος όμως τρόπος άμυνας του Συστήματος, αυτός που βλέπω καθημερινά γύρω μου εδώ στην ελληνική πραγματικότητα, είναι η ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ του μέσου, μέσω της προβολής των αρνητικών του στοιχείων μεγεθυσμένων στο πολλαπλάσιο, και της αποσιώπησης κάθε θετικού.

Έτσι ερμηνεύονται και τα τόσα αρνητικά δημοσιεύματα για το Διαδίκτυο στον ελληνικό τύπο και στην τηλεόραση, που είναι πολλές φορές γεμάτα από ανεύθυνη κινδυνολογία έως και απροκάλυπτη συκοφαντία. Ο παλιός κόσμος τρέμει την νέα γενιά των παιδιών, κι εμάς τους λίγο μεγαλύτερους, που δεν ενημερωνόμαστε από την ελεγχόμενη τηλεόραση και τις διαπλεκόμενες εφημερίδες, αλλά ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ. Που μιλάμε ξένες γλώσσες και δεν περιοριζόμαστε στην ελληνική πραγματικότητα, που ΕΡΕΥΝΟΥΜΕ στο διαδίκτυο, συζητούμε στο διαδίκτυο, ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΜΕ ΑΠΟΨΗ και ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΟΥΜΕ στο Διαδίκτυο.

Αλλά η πιο ύπουλη μέθοδος του πολέμου τους απέναντι στο νέο και στο ανεξέλεγκτο, είναι η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΩΝ και των ΠΙΟ ΑΝΩΔΥΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ για προβολή από το Σύστημα.

Όταν στο ελληνικό Διαδίκτυο, για παράδειγμα, γίνονται τόσες και τόσες αξιόλογες συζητήσεις, ακούγονται τόσες συγκλονιστικές γνώμες, γίνεται κριτική της επικαιρότητας σε υψηλό επίπεδο, και γράφονται τόσα και τόσα λογοτεχνικά διαμάντια, δεν είναι τουλάχιστον περίεργο, κύριε τάδε «Επώνυμε» δημοσιογράφε, να επιλέγεις να προβάλεις στην εφημερίδα σου ή στο free press σου ή ό,που αλλού, τα πιο αδιάφορα; Να αναδεικνύεις ας πούμε το επιθεωρησιακό χιούμορ του Πιτσιρίκου σε πρωτοπορία, ένα χιούμορ δήθεν ασεβές και σατιρικό, αλλά στην πράξη εντελώς ανώδυνο; Ν’ αναγορεύεις τον βαρετό κύριο Βαρετό σε αστέρα; (βαρετέ μην το πάρεις σε παρακαλώ προσωπικά, Πιτσιρίκο πάρτο).

ΤΙ μπορεί να σημαίνει αυτό; ΌΤΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ, Ή ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ, ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΤΟΥ, φυλάγοντας και τα νώτα του, μην τυχόν και προωθήσει κανέναν άνθρωπο που έχει κάτι να πει, και χάσει αυτός την ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΗ του θέση στην ιεραρχία, ΜΗΝ ΤΥΧΌΝ ΚΑΙ ΠΡΟΒΆΛΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΡΗΞΙΚΕΛΕΥΘΗ ΑΠΟΨΗ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΕΨΕΙ ΤΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ.

Και όταν τα πράγματα σκουραίνουν, τότε ο Δερβέναγας των ΜΜΕς απαξιώνει συλλογικά τους bloggers σαν φθονερά υποκείμενα, στηλιτεύει συνολικά το μέσο σαν σιχαμερό, μικροπρεπές, ανάξιο λόγου, και όλα εντάξει.

Αυτοί είναι στην μικρή μικρή μας χώρα οι κανόνες του παιχνιδιού, από πολύυυυ παλιά, σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Γιατί να ξεφύγει το blogging, όταν μαστίζεται από αυτά τα ήθη και αυτά τα έθιμα η πολιτική, η λογοτεχνία, τα ΜΜΕ, όλοι οι καλλιτεχνικοί χώροι, η επιστήμη (στα Πανεπιστήμια να δεις τι χαμός γίνεται)… Δεν πρόκειται βέβαια για νεοελληνική πρωτοτυπία, αλλά για πανανθρώπινο φαινόμενο, που όμως στην Ελλάδα έχει την τιμητική του. Να τσακίζει ο Κατεστημένος κάθε τι που θα μπορούσε αν απειλήσει το status του, χωρίς να ενδιαφέρεται για την κοινή πρόοδο και για το κοινό καλό. Ενώ άλλοι λαοί βάζουν το κοινό καλό μπροστά από το ατομικό τους μικροπρεπές συμφέρον, υποστηρίζοντας και προωθώντας τους άξιους, αντί να τους θάβουν. Γι αυτό προοδεύουν άλλοι λαοί και όχι εμείς, την ώρα που εμείς πνιγόμαστε στον ΦΘΟΝΟ και στην ΜΙΚΡΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Το έσχατο και πιο δυναμικό τους όπλο, των κατεστημένων, είναι η ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ. Δεν θα μού κάνουν βέβαια την χάρη να μού επιτεθούν ανοιχτά, αλλά σίγουρα από κάπου θα μού την σφυρίξουν, την ρετσινιά ότι «πήραν τα μυαλά μου αέρα»…. και ότι είμαι δήθεν ΕΓΩ μικροπρεπής και φθονερός… Στην τελική, μπορεί και να είμαι, μπορεί και να μην είμαι, αλλά φυσικά δεν θα το πω εγώ αυτό.

Αυτά τα επιθετικά για τώρα. Στο τέλος όμως, η νίκη θα είναι δική μας, να το ξέρετε καλά αυτό, και να τρέμετε, κύριοι Κατεστημένοι….

ΜΑΥΡΟΣ ΑΚΑΤΑΣΤΑΤΟΣ ΓΑΤΟΣ

[Η εικόνα είναι από το βιβλίο "ΦΙΛΟΚΟΣΜΙΑ, Μια πρόταση για το μέλλον της ανθρωπότητας" εδώ του Παρασκευά Ν. Παρασκευόπουλου, Καθηγητή Ε.Μ.Π.]

ΟΡΓΙΣΜέΝΟ ΤΡΑΓΟύΔΙ: CANZONE ARRABBIATA

Nino Rota-
Lina Wertmüller



Τραγουδώ για τους άτυχους
τραγουδώ για μένα
τραγουδώ για να θυμώσω το φεγγάρι
κόντρα σε σένα
για κείνον που 'ναι πλούσιος και δεν το ξέρει
για κείνον που σκυλεύει την αλήθεια
περπατώ και τραγουδώ την οργή μου

Κοίτα πόσοι ζούν στη μαύρη σκοτεινιά
μες στης πολιτείας τους τη μοναξιά
Κοίτα των ανθρώπων τα όνειρα τ' απατηλά
τα μεγάλα λόγια και τ' ανούσια


Τραγουδώ γι’ αυτόν τον ήλιο που θα 'ρθεί
που θα βασιλέψει, που θα ξαναγεννηθεί
τραγουδώ για τις ψευδαισθήσεις μας,
τραγουδώ για την οργή
ό την ταινία «Ιστορία έρωτα και αναρχίας»
μετάφραση: Μαύρος Γάτος

ΩΔΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΦΑΝΕΛΟ (FunEl)

Προτιμάτε Δυνατή κι ΕΛ-ληνική ποίηση (c)
με σήμα το Μπούφο (Bufus Bufus)

+Ευλόγησον+ Γέροντα.

Την Ωδή αυτή είχα ξυγγράψει παλαιότερα (προ Κατακλυσμού), μετά από προτροπή του ίδιου του Γέροντα Φάνελου, που στον ΕΛ-εύθερο χρόνο του, όταν δεν κατεβάζει καντήλια και κοσμοϊστορικές Προφητείες, είναι φιλοπαίγμων, φιλόμουσος, και τσαχπινογαργαλιάρης.

Την επαναλαμβάνω τώρα που δέχεται σφοδράν επίθεσιν υπερόπλων Τέσλα, υπό πεπτωκότων τινών Χανεμπού και Σεραφείμ, που βρίσκονται στην υπηρεσία του ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ-666 (+Θού-Λού, Κύριε+), για να Του τονώσω το Μαγνητικό Πεδίο. Αμήν.

Γέροντα, αυτά που μας μηνάς,
μάς τά' χουν πει και άλλοι,
σαν την δική Σου όμως, κανείς,
δεν την είχε μεγάλη...

...την Πίστη, Γέρον, σε λαγούς
τέσλα και πετραχήλια
που έκαψαν των ασεβών
τα άλαλα τα χείλια.

Ω, του Προφήτη μας Ταγέ
Σωτήρα, Οδηγέ μας!
των Ιερών Πακέτων μας
Μεγάλε Χορηγέ!

Ας καβαλήσομεν ομού
την Κοσμοσφαίραν-ούφον
κι αναφανδόν ας κράξομεν:
"ΖΗΤΩ! ΖΗΤΩ εις τον Μπούφον!!!!"

+ευλόγησον+

Μαύρος Γάτος
Κυκλοφορεί σε CD, σε mp3, και σε Αιθερικά Υπερκύματα Τέσλα
ζητήστε το ΠΡΙΝ ΕΞΑΝΤΛΗΘΕΙ στα Κεραμίδια της γειτονιάς σας!
.

"ΤΗΣ ΑΡΝΗΣ ΤΟ ΝΕΡΌ ΤΟΝ ΕΊΧΕ ΠΟΤΙΣΜΕΝΟ"... ΤΟΝ ΣΚΛΑΒΟ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ

Μερικοί ίσως θυμάστε ότι συμμετείχα στα προκριματικά του φεστιβάλ τραγουδιού 2006
με το τραγούδι μου "Μελισσάνθη" (256kbps mp3, 6MB), χωρίς επιτυχία.

Τραγουδά η Κυκλοδίωκτον. Στίχοι, μουσική και πιάνο δικά μου.

Είχα πει τότε ότι θα στεναχωρηθώ που δεν προκρίθηκε στα 16 το τραγούδι μου,
αν τα 16 είναι του επιπέδου των περσινών.
Δεν ήταν. Πολλά από τα κομμάτια ήταν αληθινά αξιόλογα.

Μπράβο στον Σταύρο Σιόλα, μπράβο και στα υπόλοιπα παιδιά.
.
.

Τού μπάρμπα-Γιάννη Σκαρίμπα
από τη συλλογή διηγημάτων "Καϋμοί στο Γριπονήσι"

ΣΚΛΑΒΟΣ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ
(Χαρισμένο στην ποιήτρια Ρίτα Μπούμη-Παππά)

Μιά χαρά είχε αράξει στην αγκαλιά της γυναικούλας του της Μαριδγίτσας.

Αυτηνής πούχαν μάγια τα κάλλη της και τον κράταγαν πλάι της, πούταν μέλι τα φιλιά της και τα λόγια της και τον είχαν μερέψει –σκεδόν μαγέψει– στην ποδιά της.

Το ξεφτέρι αυτόν –το δελφίνι της θάλασσας– που μύριζε αρμύρα το κορμί του και μυρουδιά καραβίσα.

Που σκάλωνε σα γάτος στις σκαλιέρες και καπέλλωνε –με το πιλήκι του– τα πόμολα.

Αυτόν που σαν πουλί φλετούραε μες στις αρματωσές των μπάρκων κι απ' αψηλά ανάμπαιζε τον κόσμο. Αυτόν, ναί, τον Γιάννη, τον είχε πάρει σκλάβο της αυτή. Η Μαριδγίτσα...

Σα μωρό παιδάκι κάθουνταν σιμά της. Απ' το φουστάνι την κράταε.

Τον χάσανε οι σκούνες και τα κότερα. Τον χάσανε τα πόρτα. Τον χάσανε κ' οι γιαβουκλούδες στα λιμάνια.

Του κάκου αναρωτιόντανε οι φίλοι του. Το θάμα τους κάναν οι καραβοκυραίοι, το σταυρό τους.

Πάει, χάθηκε απ' τον κόσμο. Έγιν' άφαντος.

Μήτε στα τόπια φαίνονταν, μήτε στα βιλαέτια. Μήτε της στεριάς, μήτε του πελάου.

Άλλοι αναρωτιόνταν μην απόθανε. Άλλοι λέγαν πως επνίγηκε. Κι άλλοι πως σ' ένα κοντραμπατζίδικο μπαρκάρισε, κουρσάρος πως εγίνη στο Μισίρι!

«Ό,τι κι αν γένηκε, ο διάλος τον πήρε και τον σήκωσε», συλλοϊζόνταν μέσα τους ούλοι, όσοι τον ξέρανε, όσοι είχαν με δαύτον γνωριμίες.

Σκλάβος και παλληκάρι στη δουλειά όταν ήθελε, μα στις αναποδιές του ίδιο θερίο.

Θερίο ανήμερο ήταν στην καρδιά και στο μπουρί του. Διάολος απ' το ρέμα ανάμεσα στς ανθρώπους. Σκάνταλο μες στα πανιά και στα τραμπάκουλα.

Ησυχία το πνέμα του δεν είχε. Ζάπ' δεν εγίνονταν το τέρας, λιθάρι πάνω στ' άλλο δεν άφινε. Τους σκύλους έβαζε σ' αγγαρεία.

Με τους συντρόφους του –τους ναύτες– είχε ούλο να κάμει. Με τον καπετάνιο, το λοστρόμο. Ούλους άνω κάτω τους έφερνε ο κανάγιας. Ο διάβολος δουλειά δεν είχε, τα βρακιά του έλυνε κ' έδενε.

Σκάλωνε σα γάτος αψηλά στα φλίτσα κι ανάμπαιζε από κεις τον καπετάνιο. Με το χάρο αστειεύονταν –χαχάνιζε– τις ψυχές του κόσμου έπαιζε κορώνα γράμματα μαζί του.

Τα πανιά του παπαφίγκου να στριγκάρει, του φώναζε ο λοστρόμος απ' το κάσαρο, αυτός έπιανε όσες μούδες τ' άρεσε στις γάμπιες! Όρτσα δίπλα σταύρωνε τους φίγκους!

Όπ' ευτύς η γολέτα έμπαινε τραβέρσο... Τσαλαβούταε στον τόπο με την πλώρη της.

Όξω φρενών ο καπετάνιος τού βούιζε με τη μπουρού από κάτω: ...Τον παπαφίγκο στρίγκα μωρέ Τούρκοοο!... Άχ μπαγάσα θα μας πνίξεις...

Αυτός το γουδί το γουδοχέρι. Άφινε τις γάμπιες, φλετούραε στην κόφφα.

Φούσκωνε κι άφριζε κάτω του η θάλασσα. Οι αρματωσές έτριζαν. Αυτός εκείς εστέκονταν κ' έβγαζε λόγο... για ν' ακάνε! Έδειχτε με το δάχτυλο τα σύγνεφα κι αποτείνονταν στο καπετάνιο και στο πλήρωμα:

Αγαπητοί μου συμπολίτες
κλέφτες και λωποδύτες...
από δω και πέρα
θα σας πάρει ο διάολος τον πατέρα!...

Με το γκρα τον κατέβαζαν από κείθες. Πέντ' εξ του άστραφταν στον αέρα. Ούλο το πλήρωμα έπεφτ' απάνω του κι ούλους αυτός τους έκανε ζάπι!...

Σιδερένια ήσαν τα μπράτσα και τα χέρια του. Μπρούτζινο ήταν το κορμί του.

Όπου σε μάγκωναν οι φούχτες του, σε ξέραιναν, όπου σε λάχαιν' η γροθιά του πιάνονταν η πνοή σου. Γλέπανε και παθαίναν ώστε να τον κλείσουνε λιταρωτόν στο μπαλαούρο.

Μα πού ν' αλλάξει γνώμη. Σα τον έβγαζαν, τ' είχες Γιάννη, τ' είχα πάντα. Ξανά την πρώτη τέχνη του, τα ίδια.

Πυροφάνια έβαζε στα δάχτυλα των συντρόφων του, των μούτσων, όταν κοιμόντουσαν. Με μιά σαλιωμένη κλωστή τους μάλαζε το σβέρκο. Μ' ένα πούπουλο τους σγάρλαε τη μύτη. Κι απέ ξεραίνονταν στα γέλια!...

Με μαδέρια, με στραβόξυλα, μ' ό,τι τύχαινε ξωπίσω του, αυτοί τον εκυνήγαγαν. Καπνός κι αντάρα, πάγαινε από κοντά του το βριξίδι. Απ' τις Χριστο-Παναγίες τάραζαν οι σκούνες.

Τον παίρναν στο κοντό να τον σκοτώσουν. Μα πού να τον λάβουν το Σατανά τον τραγοπόδαρο; Σα ζουλάπι αυτός ριχιότανε στους κάλους. Σαν ραγκουτάγκος σκαρφατσάλωνε αψηλά στους παπαφίγκους. Στα μπαστούνια των γαμπιών, αυτός τουμπάριζε. Άντε πιάστον! Κι από κεις τους έπαιζε κλαρίνο της μύτης με τα δάχτυλα και καμμιά φορά τους ψιλοκατουρούσε...

Κι από κοντά τον τρέμαν τα λιμάνια.

Μέσ' στα καφέ-αμάν και στα μπουρδέλα μπούκερνε σα τρελλοτραμουντάνα απ' τα μπουγάζα. Μ' ούλες τις πριμαντόνες εγνωρίζονταν. Μ' ούλους τους κοντραμπαντζήδες είχε φιλίες και παρτίδες. Μ' ούλους τους μαχαιροβγάλτες μες στις πιάτσες.

Σειότανε και λυγιότανε μέσα στις μπυραρίες και τα κλαμπ, μες στα καφέ-αμάν της Αλεξάντρειας και της Σμύρνης. Ούλα τα κορίτσια –εκεί– αγκαζάριζε, ούλο τον κόσμο εκέρναε κονιάκια.

Έπινε –ρούφαε σα δελφίνι– και λιανοψιλοτραγούδαε.

Θάλασσα πικροθάλασσα
που σε γ..... τα ψάρια.

Κι απέ του χόρευε. Μαζί με τις αρτίστες χόρευε στα πάλκα. Χόρευε ζεϊμπέκικο, μάνα καϋμένη. Χόρευε το τσάμικο στ' ανύχι.

Βροχή πέφταν τα τάλλαρα στο βιολιτζή, στις πριμαντόνες, και στις γκόμενες. Βροχή πάγαιναν και τα πιάτα, τα ποτήρια, στον αγέρα. Άλλα, σαν μπόμπες σκάζανε στους τοίχους κι άλλα με τα δόντια του τα ροκάναε ως μαρουλόφυλλα !...

Π' ανάθεμα το μυαλό του, ούλο και στο λιμεναρχείο τον ξεφόρτωναν για ξεμέθυσμα...



Αυτόνε –τέτοιον λέοντα– είχε κάμει αρνάκι η Μαριδγίτσα στην ποδιά της.

Με τα χάδια της τον μέρεψε. Με τα γλυκά της λόγια τον είχε γητεμένο. Στα γόνατά της τον εκοίμιζε.

Της Άρνης το νερό τον είχε ποτισμένο.

Ξέχασε κι αυτός τη θάλασσα πλάι της, σβήσαν μες στο μυαλό του οι ζουγραφιές των λιμανιών και των πελάων. Ξέχασε ο κιαρατάς και τους δικούς του.

Μήτε ν' ακούει ήθελε πλιό από τη θάλασσα, μήτε και από πλεούμενα να ξέρει.

Αυτός το μέλι των χειλιών της ρούφαε, και της φωνής της αφρουγκάζονταν τη γλύκα...

Μες στο κανάλι της αγάπης του αντρειευόταν και αρμένιζε...

Έτσι τον χάσανε οι θάλασσες, έτσι τον χάσανε κ' οι πιάτσες. Τον έχασε και η ταβέρνα: «Το αναυάγιο» όπου κι αυτός τα «κοπάναε» στη Χαλκίδα.

Κανείς πλιό δεν τον γύρευε, κανείς δεν αρώταε για δαύτον. Μήτ' οι οχτροί του, μήτ' οι φίλοι του, μήτε κ' οι δικοί του.

Μόνο η μάνα του, η θειά Καλλίτσα. Πάλε η μάνα... Αυτή...

Αυτή που τον είχε έγνοια και καμάρι της, αυτή που τον ανακάτευε –τον μπέρδευε– πάντα μες στις κουβέντες και στο νου της. Αυτή που στα ύπνα και στα ξύπνα της τον νείρονταν, που στα 'μπά της και τα 'βγά της τον εκάλει. Ναι μωρ' αυτή που κοιλοπόνεσε, που τον ντάντεψε, ώστε να γίνει παίδαρος και άντρας.

Τους στρατοκόπους αρώταε και τους διαβάτες να της πουν, στα περιγιάλια αγνάντευε τις σκούνες. Τον κόσμο εσταύρωνε... Τους ξενητευτήδες και τους πραματευτάδες γλυκοερώτα :

Μην τον είχε δει κανείς με τα ματάκια του, μην αντέσει, αυτοί, τον είχαν.

Έναν με τα ναυτικά.

Έναν ψηλόν, έναν όμορφο, έναν αντρειωμένο.

Που φόραε ζουνάρι πλουμιστό. Πούταν το πρόσωπό του σαν τον ήλιο...

Έναν σειστή, ένα λυγιστή, έναν κοντυλοφρύδη. Που πορβατούσε κ' ήταν σαν να κένταε, μωρέ που έλεες πως γλυκοτραγουδούσε σαν ομίλειε...

Μην τύχει της έρμης και τ'ς αρρώστησεν, μην της καϋμενούλας και της πνίγει. Σκλάβο τους οι κουρσάροι μην της τον πήρανε, στην Αραπιά μην της τον πήγανε της δόλιας...

Κάπου τον είχαν δει κι αυτοί το γιόκα της, κάπου τον είχαν –δαύτοι– αντέσει. Εκείς κατά τη Σαλονίκη τον πήραν τα ματάκια τους, κατ' το Δεδεαγάτς κατέ το Βόλο.

Για τη Μαύρη Θάλασσα μ' ένα τραμπάκουλο μπαρκάρισε, μ' ένα μπάρκο-μπέστια Σκοπελίτικο για το Αντζέμι.

Όχι, στο Τούνεζι αρμένιζε, στη Μπαρμπαριά κατ' το Αλγέριο. Μ' ένα βαπόρο Αράπικο για το Μισίρι, λέει, πάει...

... Μήτε αρρωστήσει έχει, μήτε πνίγει ο Γιάννης σου... της γλυκοψιλομίλησε ένας κοντός, ένας ξανθός, ένας γαλανομάτης.

...Μήτε στη Μπαρμπαριά ταξίδεψε, μήτε στ' Αλγέρι πάει. Μόν' μιά ψηλή μόν' μιά λιγνή, μιά γλυκοκλειστοφρύδα, αυτή στο πήρε σκλάβο της το γιόκα σου.

Περαστικός απ' τη Χαλκίδα την εγνώρισε. Νά, κατά πώς λέει και το τραγούδι έγινε.

«...Απ' τη Πόλη ερχότανε κι απ' τα νησά
κι απ' τη γειτονιά της επέρασε,
τα βασιλικά της επότιζε
και τις μαντζουράνες της δρόσιζε.
Έκοψε τον κλώνο και τούδωσε
τούπε κ' ένα λόγο που τ' άρεσε:
μπρε παλληκαράκι μ' αν μ' αγαπάς
τί περνοδιαβαίνεις και δε μιλάς,
στείλε προξενήτρες στη μάνα μου
και προξενητάδες στο μπάρμπα μου...»

Έτσι έκαμε κι αυτός.

«Έστειλε προξενήτρες στη μάνα της και προξενητάδες στο μπάρμπα της».

Τώρα εκείς βρίσκονταν π' ανάθεμα τον, στη Χαλκίδα, σκλάβος της κι αφέντης της, δεμένος της και δέτης της...

Τα κάλλη της δούλευε. Τα ρούσα τα μαλλιά της τής έπλεκε και της ξέπλεκε. Αλυσιδίτσες τής τάκανε και γαϊτανάκια. Σκαλιέρες και σκοινάκια ολομετάξινα. Την έντυνε, την ξέντυνε, την έλουζε. Με τα δάχτυλά του τα φρύδια της της έστρωνε και μιά τής τ' αναμάλλιαζε. Τα ματόκλαδά της τα μυριόμετρα, τον έβαζε να της μετράει, το χνούδι να της δαγκώνει των αφτιών της. Τις δυό τις φούχτες του έκανε δαχτυλιδάκια αυτός, στη μέση της.

Αψηλά του την ασήκωνε σαν κούκλα. Στο τοίχο –σαν κάδρο του– την έστηνε...


.

ΠΕΡΙ ΑΔΙΚΗΣ ΑΙΣΧΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ «ΔΙΚΑΙΗΣ» ΤΙΜΩΡΙΑΣ

.
Έχω πει επανειλημμένα ότι είμαι ΥΠΕΡ των ορίων, και ΥΠΕΡ της ΕΥΘΥΝΗΣ για τα όσα γράφουμε, που έχουν και την κακή συνήθεια να ΜΕΝΟΥΝ, σε αντίθεση με τα λόγια, που πετάνε και φεύγουν. Verba volant, scripta manent. Τα όρια αυτά ο Μανιφέστος τα φλέρταρε συχνά, δεν είναι δική μου δουλειά να πω αν τα ξεπερνούσε, γιατί δεν γνωρίζω πρόσωπα και πράγματα σε βάθος αρκετό για να κρίνω κανέναν.

Όμως, αν πήρα θέση σε αυτήν την σιχαμερή υπόθεση που δεν με αφορά, αν έγινα μέρος του προβλήματος, είναι γιατί δεν ανέχομαι την αδικία, και γιατί δυστυχώς είμαι αρκετά θερμόαιμος για να μην μπορώ να συγκρατηθώ ακόμα κι όταν το συμφέρον μου το επιβάλλει.

Ο Μανιφέστος έγραφε συχνά με εμπάθεια. Ο Μανιφέστος πολλές φορές ήταν ίσως άδικος και υπερβολικός.

Ο Μανιφέστος όμως έγραφε ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ, σε ένα blog που το διάβαζαν το πολύ καναδυό εκατοντάδες άνθρωποι, ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕ. Το μόνο κακό που μπορούσε να κάνει στον Τσαγκαρουσιάνο ήταν να τού σπάσει τα νεύρα. Ας μην τον διάβαζε. Ας του έκανε μήνυση, ναι, μήνυση, στην τελική! Όταν λέμε ΕΥΘΥΝΗ εννοούμε ΚΑΙ νομική ευθύνη. Αυτό δεν είναι η Δικαιοσύνη; Η απονομή του Δικαίου από έναν τρίτο, ανεξάρτητο κριτή; Εκεί θα φαινόταν ποιος υπερέβη τα όρια και ποιος όχι. Πολιτισμένα. Οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι βέβαια νομίζω θα τον αγνοούσαν.

Ο Τσαγκαρουσιάνος όμως, προτίμησε άλλο δρόμο, την εξόντωση του ενοχλητικού με συνοπτικές διαδικασίες: έγραψε τη δική του άποψη σε μια δική του εφημερίδα, κυκλοφορίας αρκετής για να φτάσει στα κατάλληλα χέρια, και να τσακίσει τη ζωή του Μανιφέστου.

Υπάρχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορά.

Αν δεν την βλέπετε, είτε από συμπάθεια προς τον Στάθη είτε από εχθρότητα προς τον Μανιφέστο δεν την βλέπετε. Ας μην την δείτε ποτέ.

ΑΛΛΑ, σας παρακαλώ, μην επιχαίρετε που η ζωή ενός ανθρώπου τσαλακώθηκε επειδή είπε κάποιον άλλο «ρουφιάνο» και «ρόμπα». Επειδή ο ρουφιάνος δεν φορούσε κουκούλα, αυτό ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΡΟΥΦΙΑΝΟ.

Αυτά, και δεν θα ξαναασχοληθώ με το θέμα, κακώς ασχολήθηκα από την αρχή, και έχω μετανοιώσει τα μάλα.

Κι αν τα κατάφερα να δυσαρεστήσω ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ, χαίρομαι, γιατί ίσως αυτό να είναι μιά απόδειξη ότι είπα την Αλήθεια.
.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΕΣ (ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΟΥΡΑΝΗ)

.

Νοσταλγίες

Μοιάζω στους γέρους ναυτικούς με τις ρυτιδωμένες
και τις σφιγγώδεις τις μορφές, που είδα στην Ολλανδία,
παράμερα στων λιμανιών τους φάρους καθισμένους
να βλέπουνε, αμίλητοι, να φεύγουνε τα πλοία.
Τα μάτια τους, που είχανε δει κυκλώνες και ναυάγια
λαχταριστά, νοσταλγικά τα παρακολουθούσαν,
καθώς σηκώναν τις βαριές που τρίζαν άγκυρές τους
και μπρος στους φάρους ήρεμα, πελώρια περνούσαν.
Σε λίγο στην απέραντη τη θάλασσα αλαργεύαν
και χάνονταν, αφήνοντας στην πορφυρή τη δύση
έναν καπνό που αυλάκωνε τον ουρανό πριν σβήσει.
Kι όμως οι γέροι ναυτικοί ακίνητοι στους φάρους,
με τη μεγάλη πίπα τους σβησμένη πια στο στόμα
προς τα καράβια που 'φυγαν εκοίταζαν - ακόμα.

Κ.Ουράνης

ΣΙΧΑΜΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ Η ΠΟΥΣΤΙΑ

.
"Πουστιά" δεν είναι συνώνυμο της ομοφυλοφιλίας. "Πούστης" είναι ο ύπουλος, ο μικροπρεπής, ο μικρόνους, ο εκδικητικός.

Ανοίγω λοιπόν τον υπολογιστή μου και μαθαίνω τα εξής.

Ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος έγραψε ένα editorial στη lifo όπου κατηγορεί τον Δημήτρη Γαλάνη του Βήματος ( τού οποίου ταυτόχρονα αποκαλύπτει την διαδικτυακή ταυτότητα, AKA .manifestogr) πως μέσω του blog του τον συκοφάντησε, επειδή " με αποκαλούσε τσόκαρο, ρουφιάνο (!), έγραφε εντελώς προσωπικά δεδομένα της σεξουαλικής μου ζωής, διέδιδε ότι οσονούπω η εφημερίδα κλείνει- και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός.".

Εγώ προσωπικά, που είμαι εντελώς εκτός δημοσιογραφικού ή κάθε άλλο κυκλώματος, ξέρω τουλάχιστον ΔΥΟ bloggers - δημοσιογράφους που ο ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΦΙΑΝΟΣ έχει αποκαλύψει ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ τις ταυτότητές τους. Τρίτος είναι ο Δημήτρης Γαλάνης. Το τί έγραψε ο Μανιφέστος γι αυτόν δεν μπορώ να το ξέρω, αλλά αν το χειρότερο που είπε ήταν "τσόκαρο" ή "ρουφιάνος".... λίγα του είπε. Ό,ΤΙ όμως και να είπε, ο ΔΗΘΕΝ μεγαλόψυχος κύριος Τσαγκαρουσιάνος , αντί να τον αντιμετωπίσει με επιχειρήματα ή να τον βρει και να λύσει το θέμα προσωπικά ή να τού κάνει αγωγή και να τον πολεμήσει νομικά ή δεν ξέρω κι εγώ τί,

προτίμησε να τον ξεμπροστιάσει, να τον δείξει με το τεντωμένο δάχτυλο του ΡΟΥΦΙΑΝΟΥ, σε μια επίδειξη σιχαμερής δύναμης, και να τού καταστρέψει τη ζωή: Συνεπεία αυτού του δημοσιεύματος, το αμέσως επόμενο πρωί, ο Δημήτρης Γαλάνης έχασε τη δουλειά του.

Σιχαμερά πράγματα, δηλαδή.

Κρίμα, Στάθη, γιατί τότε, επί 01, σε είχα πιστέψει. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι έκρυβες μέσα σου τόση μικροπρέπεια. Κρίμα που αποδεικνύεις με τις πράξεις σου αυτά για τα οποία σε κατηγορούσε ο Μανιφέστος.

Άντε τώρα να κάνεις παρέα στο Λιακόπουλο, στη συνείδηση όλων μας.

Κρίμα, κρίμα και για τον τρόπο που απ' ότι αποδείχτηκε λειτουργούν τα "μεγάλα" και "σοβαρά" εκδοτικά συγκροτήματα στη χώρα μας.
.
Μαύρος Κατάμαυρος Γάτος
.

ΥΓ Με τον Δημήτρη δεν γνωρίζομαι προσωπικά, πέρα από κάποια ελάχιστα email, δεν έχω καμμιά απολύτως επαγγελματική ή άλλη σχέση μαζί του. Ομολογώ ότι αν και τον συμπαθώ, συχνά θεωρούσα αυτά που έγραφε υπερβολικά (όχι όμως και κακοήθη). Από το σημείο όμως αυτό ως τις χτεσινές εξελίξεις... έτη φωτός.

ΜΑΥΡΟΣ, ΚΑΤΑΜΑΥΡΟΣ, ΚΑΤΡΑΜΙ, ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ

.

Παίζει το κλαρίνο του, στο βάθος του τσιμεντένιου λαγουμιού, στην όχθη του ποταμού των Κρότων. Μαύρος, κατάμαυρος, κατράμι. Γύρω κόρνες, εξατμίσεις, σειρήνες, θηριώδεις μηχανές

Περνάνε μπροστά του καλοντυμένες κοπελιές, κύριοι με χαρτοφύλακες, μαμάδες με παιδιά (μα δεν έχουν σχολείο τέτοια ώρα;), φρικιά, φοιτητάκια, παπαδάκια

Περνάει κι ένας μαύρος γάτος, ψάχνει τη τσέπη του, βρίσκει μερικά ψιλά, τα κοιτάει, κίτρινα και κόκινα, πενηνταπέντε λεπτά το πολύ,

«Γειά σου ρε μάγκα», λέει στο Γύφτο, τα κέρματα κουδουνίζουν

Εκείνος σταματάει για λίγο, κάνει μια μικρή υπόκλιση, χαμογελάει, λέει «φχαριστώωωω» με την καρδιά του. Μαύρος, κατάμαυρος, κατράμι. Καθώς ο άλλος απομακρύνεται, συνεχίζει να παίζει το κλαρίνο του, ακόμα πιο ζωηρά, ακόμα πιο χαρούμενα

στο βάθος του τσιμεντένιου λαγουμιού,
στην όχθη του ποταμού των Κρότων,
ένας μαύρος, κατάμαυρος γύφτος και το κλαρίνο του
κατράμι
σαν τον Ήλιο


1 Νοέμβρη 2006
.

'Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ" ΧΤΥΠΗΣΕ ΧΤΕΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!

.

Παρουσιάστηκε χτες 6-6-2006 (με το Μεσαιωνικό Ημερολόγιο) στον Οχυρό Πολυχώρο Ανατόλια του οργανισμού Μαλλιάρης-Παιδεία, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, το βιβλίο του Μανώλη Βασιλάκη "'Η Μάστιγα του Θεού". Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε παρουσία πολυπληθούς ακροατηρίου, αποτελούμενου από περίπου 666 Καλικαντζαραίους (οξαποδώ, οξαποδώ), μεταξύ των οποίων και ο υποφαινόμενος Μαύρος Γάτος.

Προς μεγάλη απογοήτευση των τριών καναλιών και των πολυπληθών δημοσιογράφων που παρευρίσκονταν, δεν υπήρξε η παραμικρή διαμαρτυρία για το βιβλίο, κανένα απολύτως επεισόδιο. Μάλλον αυτό κάτι έχει να πει για τη Θεσσαλονίκη, που τόσο πολύ έχει δυσφημιστεί τελευταία σαν οπισθοδρομική και συντηρητική, και για την άποψη της βάσης της Εκκλησίας της, δηλαδή των πιστών, για το θέμα. Τόσο ήρεμα ήταν τα πράγματα, φανταστείτε, που ο συγγραφέας έφτασε μέχρι και να τολμήσει κάποια στιγμή να βγάλει το κράνος του.

Την πάρα πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση του πολεμικού αυτού βιβλίου ("βιβλίο πολεμικής", χαρακτηρίστηκε), ανέλαβε ένα τόσο ετερόκλητο όσο και εξαιρετικό πάνελ, αποτελούμενο από τους:

Αντώνη Μανιτάκη, Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου ΑΠΘ
Γιάννη Μπουτάρη, τέως υποψήφιο Δημάρχο Θεσσαλονίκης
Ιωάννη Πέτρου, Καθηγητή του τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ
Νίκο Μπίστη, τέως Υπουργό (του ΠαΣοΚ)

Συντονιστής της βραδιάς ήταν ο θεσσαλονικιός δημοσιογράφος Τραϊανός Χατζηδημητρίου. Γραπτό χαιρετισμό έστειλαν ο απών Ανδριανόπουλος και η κυρία Ελένη Λουκά, που έχασαν το αεροπλάνο και δεν μπόρεσαν να παραβρεθούν, ενώ τηλεπαθητικά μηνύματα έστειλε και ο Τζίμης Πανούσης, που δεν ήρθε γιατί είχε να φάει κάμποσα κλούβια αυγά και σάπιες ντομάτες στο κεφάλι, και δεν προλάβαινε.

Ο Καθηγητής Μανιτάκης μίλησε εκτενώς για το κοσμικό της Ελλαδικής Εκκλησίας. Δεν μίλησε για το πνευματικό της, γιατί, όπως εμπεριστατωμένα υποστήριξε, αυτό δεν υπάρχει. Ο Γιάννης Μπουτάρης δήλωσε ευθύς εξαρχής ότι ήταν πάντα και παραμένει ακόμα πιστός χριστιανός, ενώ αυτός που ΔΕΝ είναι και πολύ χριστιανός είναι ο Αρχιεπίσκοπος και οι συν αυτώ. Ακολούθησε ο Καθηγητής Ιωάννης Πέτρου, που αναφέρθηκε στις μεγαλόπνοες πολιτικές φιλοδοξίες του Αρχιεπισκόπου. Τέλος ο πολιτικός Νίκος Μπίστης, με προφανή τη ζήλεια για την πολιτική δύναμη του Αρχιεπισκόπου, αναφέρθηκε στο πόσο φοβούνται οι Έλληνες πολιτικοί το πολιτικό κόστος της αντιπαράθεσης με το Κόμμα της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Τον κύκλο των ομιλιών τον έκλεισε ο ίδιος ο συγγραφέας, που παρά το πολύ νεαρό της ηλικίας του (περίπου 6.666 ημερών μόνο...) κέρδισε τους πάντες με το χιούμορ του, με την δομημένη του σκέψη, και με τις συγκλονιστικές του αποκαλύψεις, είπε πχ ότι εκτός από πολλούς απλούς κληρικούς, ακόμα και ανώτατα κλιμάκια της Ορθοδοξίας (από Πατριάρχη και βάλε) τον συνεχάρησαν θερμά για το βιβλίο του, κι εδώ ΔΕΝ κάνω πλάκα.

Βοήθειά μας.
Μαύρος Γάτος

.

ΖΗΤΩ! ΓΙΝΑΜΕ ΚΕΛΕΜΠΙΕΣ* ΔΙΕΘΝΩΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ...

*κελεμπίες: ρόμπες, στα αραβικά
.

“We as Pakistani Bloggers join arms united with all Greek bloggers in protesting against this arrest, join the cause and spread the word on your blog as well”

.
από το blog της Μάγισσας Μagica
.

"Ρε συ, άκουσες τί έγινε με τον Τσιπρόπουλο στο Ελλάντα;"

.

."καλά, εκεί στο Ελλάντα είναι πολύ βαθιά νυχτωμένοι..."
.