19 ΜΑΐΟΥ - ΗΜέΡΑ ΜΝήμΗΣ ΤωΝ 352.000 ΝΕΚΡώΝ ΤΟΥ ΠόΝΤΟΥ

.
Ήταν ειρηνικοί, πράοι άνθρωποι. Αγρότες, ψαράδες, τεχνίτες, εργάτες, έμποροι, ναυτικοί.

Έζησαν ανείπωτες φρίκες, και 352000 από αυτούς, περίπου ένας στους τρεις, χάθηκαν, δολοφονημένοι από τους Νεότουρκους του Κεμάλ Ατατούρκ, σε αγαστή συνεργασία με τερατώδεις Γερμανούς αξιωματικούς. Μεταξύ τους η οικογένεια του παππού μου του Μιλτιάδη, πατέρας, μητέρα, παππούδες, θείοι, αδέρφια. Πέθαναν σαν Αρνιά, από χέρια Λύκων. Χωρίς καν να γίνει πόλεμος στα μέρη τους.

Ήταν ειρηνικοί άνθρωποι, πράοι, πονεμένοι. Όσοι επέζησαν, ήθελαν να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα, ήθελαν να ξεχάσουν. Ποτέ δεν άκουσα από το στόμα του παππού μου την συγκλονιστική του ιστορία. Την διάβασα όταν πιά είχε πεθάνει, σ' ένα χειρόγραφό που άφησε πίσω του.

Κάθησα απόψε κι ηχογράφησα με το δικό μου τρόπο το τραγούδι του παππού μου, το μοιρολόι της Ορντούς, το "Τσάμπασιν", στη μνήμη τους....

19 Μαΐου 2009

Εκάεν και το Τσάμπασιν
κι απέμναν τα ντουβάρια, γιαρ γιάρ αμάν
και τρέξαν να το σώσουνε
Τσ’ Ορτούς τα παλληκάρια οϊ οϊ αμάν ( τα παληκάρια= μάλλον οι αντάρτες)

Βάι κάηκεκαι πάει τσ’ Ορτούς το Παρχάρ (λιβάδι, ορεινός βοσκότοπος)
Εκεί άλλο δεν απέμεινε
Μονάχα στάχτη

Κάηκε και το Τσάμπασιν
τίποτα ψυχή μου δεν απέμεινε
Ραχιά και λειβαδότοπα
Χορτάρι πια δεν βγάζουν

Τρανή φωτιά στο Τσάμπασιν
Σπίτι δεν θ' απομείνει γιαρ γιαρ αμάν
Μικροί τρανοί, πλούσιοι φτωχοί
Ολ’ κάθουνται και κλαίνε οϊ οϊ αμάν

Κλαιν τα πουλάκια του θεού
Κλαιν τα πηγαδομάτια γιαρ γιαρ αμάν (τα «μάτια», οι τρύπες των πηγαδιών)
Κλαίει το Τσαμπλούκ, το Καρακιόλ (οικισμοί της περιοχής)
Κλαίν τ' έμορφα τ' ελάτια, γιαρ γιαρ αμάν…

..............................................................................................................................

Σχετικά με τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου:

..Το 1916 άρχισε η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο με 350.000 νεκρούς ως το 1924, ενώ στις περιοχές τους δεν έγινε ποτέ πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Εκτελεστές του σχεδίου εξοντώσεως των Ποντίων ήταν αρχικά τα στελέχη των Ιττπιχάτ: Ενβέρ, Ταλαάτ Πασάς και Τζεμάλ Πασάς και μετέπειτα ο πιστός φίλος και συνεργάτης του Κεμάλ Τοπάλ Οσμάν. Ιδίως με το λεγόμενο Σεφερπεγλίκ το 1914, επιστρατεύεται και όλος ο άρρενας μη μουσουλμανικός πληθυσμός του Πόντου και κυρίως ΄Ελληνες και Αρμένιοι που στέλνονται στα τάγματα [εργασίας] και εκεί πεθαίνουν από την πείνα δίψα και τις κακουχίες. Οι μη καταταγέντες απαγχονίζονται.

Διατάσσεται η εκτόπιση από πόλεις και χωριά χιλιάδων γυναικόπαιδων και η εξορία τους σε άγνωστους τόπους, ακόμη και η εκκένωση ολόκληρων πόλεων. Οι αποστολές αυτές εννέα και πλέον τον αριθμό γυναικόπαιδων (σεφκιάτ) οδηγούνται μέσα σε παγετώνες κάτω από φρικιαστικές συνθήκες από τόπο σε τόπο, επιβιώνοντας ελάχιστοι από αυτούς από τις κακουχίες, τους βιασμούς και επιθέσεις των Τούρκων. Οι οργανωμένες και αυθόρμητες βιαιότητες, οι βιασμοί και οι δολοφονίες με μεγάλη βαρβαρότητα ήταν στην ημερήσια διάταξη.

Πληθυσμοί ολόκληρων πόλεων και χωριών, όπως της Πάφρας, της Τριπόλεως, της Σάντας κ.α. ξεκληρίζονται ολοκληρωτικά. Εκτελούνται άρχοντες (πρόκριτοι), βουλευτές, δημοσιογράφοι, καθηγητές, δάσκαλοι, ακόμα και μαθητές γυμνασίων και κληρικοί, πυρπολούνται πόλεις και χωριά και γίνονται ομαδικές σφαγές, πολιορκούνται και λεηλατούνται μοναστήρια και εκκλησίες. Εφαρμόστηκε πολιτική βίας ενάντια στις γυναίκες, με την αρπαγή γυναικών και τον εγκλεισμό τους σε χαρέμια των Τούρκων, με βίαιους εξισλαμισμούς, μαζικούς βιασμούς.

Είχαμε σφαγή εγκύων γυναικών, αρπαγή παιδιών, βρεφών από τις τουρκικές οικογένειες. Είχαμε μαζική διακόρευση κοριτσιών ηλικίας από 6 ως 1Ο ετών, τη σφαγή μικρών παιδιών. Το σύνολο των θυμάτων της γενοκτονίας υπολογίζεται σε 3ΟΟ.ΟΟΟ - 35Ο.ΟΟΟ περίπου. ...

...Οι ΄Ελληνες στη Μικρά Ασία ( Πόντο, Ιωνία και Καππαδοκία ) και στην Ανατολική Θράκη με βάση τις οθωμανικές στατιστικές ήταν 2.601.312 πριν από το 1914 , τη στιγμή που ο συνολικός πληθυσμός μόλις που πλησίαζε τα 9.5 εκατομμύρια. Η επόμενη καταμέτρησή τους έγινε στην Ελλάδα το 1928, ως προσφύγων αυτή τη φορά, και βρέθηκαν να είναι 1.221.849...

Κωνσταντίνος Σ. Ναλμπάντης, "Η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού"

Ακολουθεί η ιστορία του ξεκληρίσματος της οικογένειας του παππού μου του Μιλτιάδη από τα Κοτύωρα (Ορντού) του Πόντου, αντιγραφή από το προπερσινό μου αφιέρωμα στη γενοκτονία των Ποντίων.

Να’(μουν) σαν εσάς ψηλά ραχιά
πάντα χλωροφοράτε
Διαβαίν’νε χρόνια και καιροί
Καμμίαν (ποτέ σας) κι (δε) γερνάτε

Να έμ’ πουλίν και πέταγα
Να εμ αητός κι επαίγνα (πήγαινα)
Κι επαίγνα στα ραχία μου
Που κλαιν ορφανεμένα

Θα σύρω το τουφέκι μου
Α’τά ξαν(ά)’ θα βουίζ(ου)’νε (για να ξαναβουίξουν)
Για να θερρούν (θαρρούν) εκλώσταμε (γυρίσαμε)
Και ξαν’ να πρασινίζ’νε

Ποντιακό τραγούδι της Προσφυγιάς

Είμαι από τρελλή γενιά.

Ένας από τους τρελλούς προγόνους, μου, ήταν ο Ξανθόγιαννες, ο προπάππος μου από τα Κοτύωρα του Πόντου (Ορντού – Ordu - στα τουρκικά). Η παραθαλάσσια αυτή πολιτεία ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα πριν το Χριστό από Αθηναίους αποίκους. Αναφέρεται από τον Ξενοφώντα στην «Κάθοδο των Μυρίων», ως η μόνη ελληνική αποικία των παραλίων του Ευξείνου που τούς υποδέχτηκε σχετικά φιλικά.

Ο Ξανθόγιαννες ήταν ναυτικός και έμπορος, καπετάνιος έλεγε ο παππούς μου, αλλά μπορεί να τα φούσκωνε και λίγο, άλλωστε ήταν πολύ μικρό παιδάκι όταν τον είδε τελευταία φορά. Ταξίδευε με το καράβι του σ’όλην την Μαύρη Θάλασσα, στην Οδησσό, στη Βάρνα, κι ακόμα παραπέρα, φτάνοντας μέχρι και τη Μασσαλία. Εμπορευόταν τα προϊόντα του Πόντου, φουντούκια (φουντούκι = «ποντικόν κάρυον» ) από τα εύφορα παρχάρια (λιβάδια), κεράσια της Κερασούντας, ασήμι από την Αργυρούπολη, τα ξακουστά ποντιακά καπνά…

Όταν γύριζε στο σπίτι του, ανάμεσα σε δυό ταξίδια, έριχνε λέει πάνω στο τραπέζι ένα σωρό από λίρες κάθε φορά, για να παίξουν τα παιδιά. Η μεγαλύτερη αδερφή του παππού μου γελούσε όταν τ’άκουγε αυτά, αλλά τέλος πάντων σίγουρα δεν ήτανε φτωχοί. Κι ακόμα πιο σίγουρα, κάθε φορά που εμφανιζόταν ο Ξανθόγιαννες, έσπερνε κι από ένα παιδί στην κυρά του τη Συμέλα, με αποτέλεσμα η οικογένεια να αυξάνεται και να πληθύνεται. Όταν ήρθε η ώρα του χαλασμού, είχαν εφτά παιδιά. Μεταξύ τους και ο παππούς μου ο Μιλτιάδης…

Ζούσαν οι πρόγονοί μου ειρηνικά και ευτυχισμένα, σε αρμονική συνύπαρξη με τους υπόλοιπους λαούς του όμορφου Πόντου, με τα άγρια καταπράσινα βουνά, που υψώνονται απόκρημνα κι απότομα δίπλα στη θάλασσα. Τη Μαύρη Θάλασσα, που για να την κατευνάσουν οι αρχαίοι ναυτικοί την βάφτισαν «Εύξεινη», ενώ ήταν άγρια και άξενη…

Άλλα είχε όμως γραμμένα η Μοίρα. Η φωτιά των Βαλκανικών Πολέμων, του Α’ Παγκοσμίου, και της Μικρασιατικής Εκστρατείας που ακολούθησε, δεν θα άφηνε ανέγγιχτο ούτε τον μακρινό Πόντο.

Ο Κεμάλ Ατατούρκ με τον Γερμανό στρατηγό Λίμαν φον Σάντερς,

(συν)εμπνευστή της γενοκτονίας του μικρασιατικού Ελληνισμού
(φωτογραφία από το blog "Πόντος και αριστερά")

Το σχέδιο της γενοκτονίας ήταν καλά μελετημένο από Γερμανούς αξιωματικούς, με επικεφαλής τους αρχηγούς της γερμανικής στρατιωτικής αποστολής στη σύμμαχο Τουρκία, στρατηγούς Λίμαν Φον Σάντερς (Liman Von Sanders) και Κόλμαρ Φον Ντερ Γκότς (Colmar Von Der Gotz). Σε αγαστή συνεργασία βέβαια με τους Νεότουρκους, και με ιδεολογικό υπόβαθρο τον ακραίο τουρκικό εθνικισμό. Αποφασίστηκε η νέα τουρκική πατρίδα που θα γεννιόταν από τις στάχτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, να απαλλαχτεί με κάθε τρόπο από τις αλλόθρησκες μειονότητες.
Ένα από τα βασικά στελέχη των Νεότουρκων ήταν και ο Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ), γεννημένος στην ήδη χαμένη για τους Τούρκους Θεσσαλονίκη.

Η επιτυχημένη πρόβα τζενεράλε είχε γίνει λίγα χρόνια νωρίτερα, με την τρομακτική γενοκτονία των Αρμενίων. Τα θύματα της υπολογίζονται σε ενάμισι εκατομμύριο ψυχές.

Είχε έρθει πιά η σειρά και των Ελλήνων του Πόντου. Ο συνολικός αριθμός τους πριν την καταστροφή εκτιμάται σε περίπου ένα εκατομμύριο, από τους οποίους εξοντώθηκαν κάπου 353.000, δηλαδή ένας στους τρεις ανθρώπους. Γι'αυτό και γίνεται λόγος για Γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων.

Η μεγαλύτερη καταστροφή έγινε στο Δυτικό πόντο, στις περιοχές της Κερασούντας και της Αμισού (Σαμψούντα). Στον Ανατολικό Πόντο, τα πράγματα ήταν πιο συγκρατημένα γιατί η περιοχή ως και την Τραπεζούντα ήταν ως το τέλος του 1917 υπό Ρωσική κατοχή και προστασία. Τα πράγματα άλλαξαν κι εκεί ραγδαία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία, που ανάγκασε τα Τσαρικά στρατεύματα να εκκενώσουν τάχιστα τον Πόντο. Και πάλι όμως, τον πιο βαρύ φόρο αίματος τον πλήρωσε ο Δυτικός Πόντος, όπου γράφτηκαν από τους Νεότουρκους μερικές από τις πιο μελανές σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας, με θύματα αυτήν την φορά τους Έλληνες του Πόντου.

Στην αρχή πήραν τους άντρες. Τους έστειλαν, στα βάθη της Μικρασίας, στα περίφημα Τάγματα Εργασίας, τους περισσότερους χωρίς επιστροφή, αφού πρώτα «εκκαθάρισαν» τους πιο ατίθασους. Ανάμεσά τους ο μεγάλος αδερφός του παππού μου, ο Χαράλαμπος, δεκαεφτά χρονών παλικαράκι. Ο Χαράλαμπος ήταν από τα πρώτα θύματα των ανθρωπόμορφων τεράτων του αρχισφαγέα Τοπάλ Οσμάν. Τον έριξαν μέσα σ' ένα λάκκο με ασβέστη, όπου κάηκε ζωντανός.

Ο προπάππος μου έλειπε σε ταξίδι όταν άρχισαν οι διωγμοί. Επιστρέφοντας διέφυγε στα απότομα βουνά του Πόντου, όπου συνάντησε τα υπόλοιπα παληκάρια που είχαν περάσει στην παρανομία, και έδρασε σαν αντάρτης για άγνωστο διάστημα. Από εκεί, τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Το μόνο που απέμεινε (πιθανόν) από αυτόν, ήταν ένα τραγούδι, που άκουσε ο πατέρας μου να το τραγουδάει ένας γέρος Τούρκος Πόντιος στην Κωνσταντινούπολη, πολλά χρόνια μετά… Έλεγε κάτι σαν…

Έστησε παγίδα ο Ιμάμης στον Ξανθόγιαννο
και στον Καράχατζη τον Αρμένη
Στο σπίτι του μέσα τους έβαλε, και τους πρόδωσε
Αλλά αυτοί το αντιλήφθηκαν, κι αντιστάθηκαν
Πολέμησαν σαν λιοντάρια, και ξέφυγαν στα βουνά
Αφού χύθηκε πολύ αίμα

Η υπόλοιπη οικογένεια πήρε τον δρόμο της εξορίας, μαζί με όλους τους Έλληνες της Ορντούς (Κοτυώρων) και του υπόλοιπου Δυτικού Πόντου, της Πάφρας, της Κασταμονής, του Αλάτσαμ, της Αμισού, της Αμάσειας, της Φάτσας, της Σινώπης, της Οινόης. Γυναίκες, μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι, άρρωστοι, πήραν πεζοί τον δρόμο της εκτόπισης, ουσιαστικά τον δρόμο του θανάτου, μέσα στο δριμύ ψύχος του ποντιακού χειμώνα του 1916-17, στα απότομα βουνά, με κατεύθυνση την Νεοκαισάρεια (Niksar) στο εσωτερικό της Μικρασίας. Λίγοι έφτασαν ως εκεί, κι ακόμα λιγότεροι γύρισαν πίσω. Κάποιους τους έκαιγαν όλους μαζί, αφού τους έκλειναν μέσα σε εκκλησιές. Οι περισσότεροι όμως εξοντώθηκαν σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά "πολιτισμένα" πρότυπα του Στρατηγού Φον Γκότς, από το κρύο, τις κακουχίες, τις αρρώστιες, την πείνα.

Η Σοφία, η μεγάλη αδερφή του παππού μου, ένα όμορφο ξανθό κορίτσι δεκαέξι χρονών, άφησε την τελευταία της πνοή κάτω από ένα δέντρο, στην μέση του τίποτα. Ο παππούς μου ο Μιλτιάδης, που ήταν τότε πέντε χρονών, θυμόταν να την τραβάει από το μανίκι όταν οι Τσέτες (άτακτοι στρατιώτες) έδωσαν το σύνθημα της αναχώρησης. Αλλά αυτή δεν μπορούσε πιά να ακολουθήσει. Το κορίτσι που έκαιγε τις καρδιές των νέων της μικρής της πόλης, ήταν νεκρό…

Η μητέρα τους η Συμέλα, η μικρή Ευρώπη, 4-5 χρονών, και ο Ευριπίδης, μωρό στην κούνια, άφησαν επίσης την τελευταία τους πνοή στον δρόμο, από την πείνα, την εξάντληση, και τις κακουχίες. Από ολόκληρη την οικογένεια επέζησαν μόνο ο παππούς μου ο Μιλτιάδης, και οι δυό του αδερφές, η Πέλλη (Περιστέρα), 13 χρονών, και η Ωραία, 12.

Την Πέλλη και την Ωραία τις περιμάζεψε κάποια στιγμή ο Αμερικανικός Ερυθρός Σταυρός, που τις μετέφερε στην Αθήνα, όπου τις ξανασυνάντησε ο παππούς μου πολύ αργότερα, στο τέλος της δεκαετίας του ’30. Ο Μιλτιάδης, πέντε χρονών παιδάκι, ρακένδυτος, πετσί και κόκκαλο, με σκουληκιασμένο δέρμα, βρέθηκε μόνος και πεντάρφανος στη Νεοκαισάρεια, μαζί με κάποιους άλλους επιζήσαντες από τους εκτοπισμένους, που ήταν εξίσου εξαθλιωμένοι.

Θα χάνονταν έτσι χωρίς κανένα ίχνος, αλλά η Μοίρα δεν ήθελε να σβήσει η Τρελλή μου γενιά…

Αναγνώρισε κάποια στιγμή έναν επιζήσαντα θείο του, τον Μωυσή, άντρα μιάς αδερφής του Ξανθόγιαννη. Τον άρπαξε από το μανίκι με το χεράκι του. «Θείε Μωυσή, θείε Μωυσή» τού έλεγε, με την σβησμένη του φωνούλα. Πού ν' ακούσει ο Μωυσής, τον απέδιωχνε, αλλά βλέποντας την επιμονή του παιδιού, έσκυψε ν’ακούσει καλύτερα τον ξεψυχισμένο ψίθυρο. Κι άκουσε τ' όνομά του, κι αναγνώρισε το αγνώριστο παιδάκι. «Δόξα τω θεώ, είπε κλαίγοντας, ο Μιλτιάδης εν! Σώθηκεν η γενιά του Ξανθόγιαννε…»

Ο Μιλτιάδης ήρθε τελικά στην Ελλάδα, και ρίζωσε στην περιοχή της Θεσσαλονίκης. Ασχολήθηκε με την γεωργία και με την κτηνοτροφία, στα τέως τούρκικα χωράφια που τού παραχωρήθηκαν, και παντρεύτηκε την γιαγιά μου, επίσης πρόσφυγα, από την περιοχή της Νικομήδειας ( Adapazari, κοντά στην Κωνσταντινούπολη). Ήταν γενικά πολύ φιλομαθής, από τους ελάχιστους αγρότες που μιλούσαν τότε Γαλλικά, που τα έμαθε μόνος του από μια μέθοδο… Διάβαζε ό,τι έπεφτε στα χέρια του. Άνθρωπος φιλήσυχος, ειρηνικός, ποτέ δεν άκουσα από το στόμα του να κατηγορεί τους Τούρκους. Ούτε που φανταζόμουν, παιδάκι εγώ, το τί τράβηξε αυτός και η οικογένειά του. Την ιστορία του, που την είχα ακούσει πολύ σπάνια και πολύ αποσπασματικά από τον ίδιο, την συμπλήρωσα μέσω πληροφοριών που πήρα από τον πατέρα μου, και από κάποιες γραπτές σημειώσεις του ίδιου του Παππού.

Ο Μιλτιάδης απέκτησε πέντε παιδιά, τα σπούδασε σχεδόν όλα, τα είδε να προκόβουν, απέκτησε εγγόνια και δισέγγονα, και πέθανε το 1982.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει, αυτόν, και τους αδικοχαμένους του γονείς και αδέρφια, και όλα τα 352.000 θύματα της Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, όπως και όλα τα θύματα της θηριωδίας του ανθρώπου απέναντι στον άνθρωπο .

Εν είδει μνημοσύνου, παραθέτω το τραγούδι «Εκάεν και το Τσάμπασι», που ήταν το ένα από τα δυό πιο Αγαπημένα του παππού μου. Το πρώτο είναι αυτό με το οποίο άρχισα το κείμενό μου. Το Τσάμπασι ήταν ορεινό θέρετρο των Κοτυώρων (Ορντού), κάτι σαν το Πανόραμα και το Ασβεστοχώρι της Θεσσαλονίκης.

Εκάεν και το Τσάμπασιν
Κι επέμναν (απόμειναν) τα ντουβάρεα γιαρ γιαρ αμάν
Και ερούξαν (τρέξαν) σο χουρντάρεμαν (να το σώσουν)
Τσ’ Ορτούς τα παλληκάρεα οϊ οϊ αμάν ( τα παληκάρια, μάλλον οι αντάρτες)

Βάι εκάεν κι εμανίεν (καρβουνιάστηκε), τσ’ Ορτούς το Παρχάρ (λιβάδι, ορεινός βοσκότοπος)
Εκεί άλλο δεν κι’ επέμνεν (απέμεινε)
Μοναχόν σ’αχτάρ (σταχτάρι, στάχτη)

Εκάεν και το Τσάμπασιν
Γιαβρούμ (ψυχή μου) τιδέν κι επέμνεν (τίποτα δεν έμεινε)
Ραχιά και λειβαδότοπα
Άλλο χορτάρ κι φέρνε (δεν φυτρώνει πιά)

Τρανόν γιαγκ’ν (φωτιά) σο Τσάμπασιν
Σπίτια κι θ’απομένεν (δεν θα μείνει ούτ’ ένα σπίτι) γιαρ γιαρ αμάν
Μικροί τρανοί, φτωχοί ζεγκίν (πλούσιοι)
Ολ’ κάθουνταν και κλαίνε οϊ οϊ αμάν

Κλαιν τη θεού τα πουλόπα (τα πουλάκια του θεού)
Κλαιν τα πεγαδομάτεα (τα «μάτια», οι τρύπες των πηγαδιών) γιαρ γιαρ αμάν
Κλαίει το Τσαμπλούκ, το Καρακιόλ (οικισμοί της περιοχής)
Κλαίν τ' έμορφα τ' ελάτια, γιαρ γιαρ αμάν…

Είθε η Ανθρωπότητα να μην ξαναζήσει ποτέ παρόμοιες θηριωδίες.

Μιλτιάδης – Μαύρος Γάτος
19 Μαΐου 2006
19 Μαΐου 2007
19 Μαΐου 2009

Ο Τουρκικός εθνικισμός τότε και τώρα

.

H ΣΥΝάΝΤΗΣΗ

.

- Σε παρακαλώ, ζωγράφισέ μου ένα αρνί.

- Με τρόμαξες! Μιλούσα με το Γάτο πάνω στο κλαδί. Από πού ξεφύτρωσες πάλι εσύ;

- Από τον ουρανό.

- Είναι φανερό. Μήπως είδες ένα άσπρο κουνέλι;

- Όχι, μόλις έφτασα. Ζωγράφισέ μου ένα αρνί.

- Δεν είσαι και πολύ ευγενικός.

- Τί θα πει "ευγενικός";

- Θα πει να ζητάς κάτι με τρόπο.

- Ήξερα ένα Τριαντάφυλλο... νομίζω πως δεν ήταν και πολύ "ευγενικό".

- Πολύ πιθανό. Έχω δει τόσα και τόσα εδώ στη Χώρα των Θαυμάτων... Βιαστικά κουνέλια... Τρελλούς με καπέλο... Σοφά ποντίκια... Κυνικούς γάτους...

- Έτσι λέγεται αυτός ο πλανήτης; "Χώρα των Θαυμάτων;" Και οι άνθρωποί του, πού είναι; Πήγαινέ με στους ανθρώπους... Είμαι τόσο μόνος...

- Να δεις που είχε δίκιο ο Γάτος του Τσέσαϊρ, όλοι λαλημένοι είναι εδώ. Κοίτα ρε φίλε, δεν ξέρω τί τρέλλα κουβαλάς, αλλά έχουμε και δουλειές. Άσε με στην ησυχία μου, να βρω το κουνέλι μου, και τράβα βρες τους ανθρώπους, ή το τριαντάφυλλό σου, ή ό,τι άλλο λαχταράς, κάνε μας τη χάρη, παλαβιάρη.

Γκουντμπάι!

.

ΑΝ ΕίΝΑΙ Να ΚΥΝΗΓάΣ ΚΟΥΝέΛΙΑ, ΤάΙΣΕ ΤΟ ΝΟύ, ΕίπΕ ΤΟ ΠΟΝΤίΚΙ ΤΟΥ ΑΓΡΟύ (AUTOPLAY)

.

Το ένα σε ψηλώνει
το άλλο σε κάνει πιό κοντό
και της μαμάς το χάπι
τελείως άχρηστο
ρώτησε και την Άλις
το τέρας τρίμετρο


Κι αν κυνηγάς κουνέλια
και πέσεις στην παγίδα
αν μια ναργιλεκάμπια
σε έστειλε αλλού
κάλεσε την Άλις
σε μέγεθος κουμπιού


Κι όταν οι άνθρωποι-πιόνια
σού δίνουν διαταγές
κι είσαι ζαβλακωμένος
απ' ό,τι έχαψες
ρώτα την Άλις
κάτι ξέρει, δες


Σαν λογική και μέτρο
τινάξουν πέταλα
αν ο Λευκός Ιππότης
ανάποδα μιλά
κι η Ντάμα Κούπα κόβει
κεφάλια στη σειρά
θυμήσου το ποντίκι του αγρού:

ΤάΙΣΕ ΤΟ ΝΟύ!

ΤάΙΣΕ ΤΟ ΝΟύ!



Jefferson Airplane - White Rabbit
μετάφραση Μάυρος Γάτος του Τσεσάιρ

Η ΡΑΔΙΕΝΕΡΓή ΠΙΣίΝΑ

.

"Κύριε Πρέσβη, με τη ραδιενεργή σας πισίνα, μάς κακομαθαίνετε!"

Το λεπτό γούστο του Πρέσβη είχε ενθουσιάσει τους καλεσμένους του. Όχι όμως - όσο θα ήθελε - και τις καλεσμένες του, και συγκεκριμένα ούτε την Ζυλί ούτε την Στεφανί. Οι άλλες δεν μετρούσαν έτσι κι αλλιώς, για τις Γαλλίδες είχε οργανώσει την όλη φάση. Υπήρχε βέβαια κι η γοητευτική Αφροδίτη, που τη γούσταρα κι εγώ, αλλά διακριτικά, δεν είχα καταλάβει ακόμα τί παιζόταν (αν παιζόταν) μ' αυτήν και τον Πρέσβη. Στο κάτω κάτω αυτός την φιλοξενούσε.

Όταν η Σαλώμη έχασε το σκουλαρίκι της, κανείς δεν συγκινήθηκε ιδιαίτερα. Ούτε ο Πρέσβης, ούτε ο γραμματέας, ένας εστέτ γέρο-γκέυ, που μ' έτρωγε με τα μάτια, όπως ήμουν με το μαγιώ, ούτε ο Λυκούργος, ο μαλάκας λογιστής και κατά φαντασίαν Πρίγκηψ Μάλκο Λίνγκε, ούτε φυσικά οι βαρεμένοι Γάλλοι οτετζήδες. Μόνο εγώ βούτηξα και ξαναβούτηξα στη ραδιενεργή πισίνα, ώσπου στο τέλος το βρήκα.

Η πισίνα ήταν όντως ραδιενεργή και ύποπτα πράσινη, κι αυτό δεν ήταν καθόλου παράξενο - είχαν μεριμνήσει οι Υπερασπιστές της "φρήντομ εντ ντημόκρασυ φορ ωλ". Καθόλου παράξενο επίσης δεν ήταν που βουτούσαμε όλοι σαν βλαμμένοι μέσα. Με πενηνταπέντε βαθμούς υπό σκιάν μάλλον κι εσύ θα βουτούσες, πίστεψέ με. Το παράξενο ήταν που η πισίνα ήταν γεμάτη, με το νερό στην βασανισμένη πόλη να τρέχει μερικές ώρες την ημέρα, και όχι κάθε μέρα.

Στον τεράστιο κήπο όμως της πολυτελούς Πρεσβυτικής Κατοικίας η ζωή κυλούσε υπέροχη, με τα γκομενάκια της, με τα ασχεδόν ανύπαρκτα μαγιώ της, με τα ποτάκια της, με τα μεζεδάκια της, με τα φοινικόδεντρά της, με την παρεούλα της. Απέξω κυλούσε υπέροχος ο θάνατος, με τις βόμβες του, που σκότωναν κάθε τόσο δεκάδες, με τους ελεύθερους σκοπευτές του, με την εφιαλτική αναρχία του, με την επαχθή στρατιωτική κατοχή του. Αλλά ανάμεσά σε μάς και τον θάνατο υπήρχε απόψε η ψηλή μάντρα της βίλας, και καμιά κατοσταριά ένοπλοι Κούρδοι, που φύλαγαν την παραδιπλανή βίλα ενός Πολέμαρχου.

Η κυκλοφορία απαγορευόταν αυστηρά μετά τις 9. Κάπως το έλεγαν αυτό, ένα παράξενο όνομα, σαν γερμανικό. Α, ναι, "Kέρφιου", γιαβόλ. Οι Γάλλοι και ο γραμματέας έφυγαν νωρίς. Οι υπόλοιποι θα μέναμε εκεί για το βράδυ. Φιλοξενούμενοι.

Μέσα στη βίλα έκανε ακόμα πιό αφόρητη ζέστη. Ακόμα και η Πρεσβυτική γεννήτρια δεν έφτανε για να δουλεύουν όλα τα αιρκοντίσιον όλη νύχτα. Μα η Σαλώμη ήθελε οπωσδήποτε να μ' ευχαριστήσει για το σκουλαρίκι. Ήταν φανερό. Φορούσα μόνο ένα λεπτό παντελονάκι μπυτζάμας, λουσμένος στον ιδρώτα, όταν μπήκε να με ρωτήσει αν χρειάζομαι τίποτε άλλο. Να μού στρώσει το κρεβάτι. Πχ.

Η ΡΑΔΙΕΝΕΡΓή ΠΙΣίΝΑ

.

"Κύριε Πρέσβη, με τη ραδιενεργή πισίνα, μάς κακομαθαίνετε!"

Το λεπτό γούστο του Πρέσβη είχε ενθουσιάσει τους καλεσμένους του. Όχι όμως - όσο θα ήθελε - και τις καλεσμένες του, και συγκεκριμένα ούτε την Ζυλί ούτε την Στεφανί. Οι άλλες δεν μετρούσαν έτσι κι αλλιώς, για τις Γαλλίδες είχε οργανώσει την όλη φάση. Υπήρχε βέβαια κι η γοητευτική Αφροδίτη, που τη γούσταρα κι εγώ, αλλά διακριτικά, δεν είχα καταλάβει ακόμα τί παιζόταν (αν παιζόταν) μ' αυτήν και τον Πρέσβη. Στο κάτω κάτω αυτός την φιλοξενούσε.

Όταν η Σαλώμη έχασε το σκουλαρίκι της, κανείς δεν συγκινήθηκε ιδιαίτερα. Ούτε ο Πρέσβης, ούτε ο γραμματέας, ένας εστέτ γέρο-γκέυ, που μ' έτρωγε με τα μάτια, όπως ήμουν με το μαγιώ, ούτε ο Λυκούργος, ο μαλάκας λογιστής και κατά φαντασίαν Πρίγκηψ Μάλκο Λίνγκε, ούτε φυσικά οι βαρεμένοι Γάλλοι οτετζήδες. Μόνο εγώ βούτηξα και ξαναβούτηξα στη ραδιενεργή πισίνα, ώσπου στο τέλος το βρήκα.

Η πισίνα ήταν όντως ραδιενεργή και ύποπτα πράσινη, κι αυτό δεν ήταν καθόλου παράξενο - είχαν μεριμνήσει οι Υπερασπιστές της "φρήντομ εντ ντημόκρασυ φορ ωλ". Καθόλου παράξενο επίσης δεν ήταν που βουτούσαμε όλοι σαν βλαμμένοι μέσα. Με πενηνταπέντε βαθμούς υπό σκιάν μάλλον κι εσύ θα βουτούσες, πίστεψέ με. Το παράξενο ήταν που η πισίνα ήταν γεμάτη, με το νερό στην βασανισμένη πόλη να τρέχει μερικές ώρες την ημέρα, και όχι κάθε μέρα.

Στον τεράστιο κήπο όμως της πολυτελούς Πρεσβυτικής Κατοικίας η ζωή κυλούσε υπέροχη, με τα γκομενάκια της, με τα ασχεδόν ανύπαρκτα μαγιώ της, με τα ποτάκια της, με τα μεζεδάκια της, με τα φοινικόδεντρά της, με την παρεούλα της. Απέξω κυλούσε υπέροχος ο θάνατος, με τις βόμβες του, που σκότωναν κάθε τόσο δεκάδες, με τους ελεύθερους σκοπευτές του, με την εφιαλτική αναρχία του, με την επαχθή στρατιωτική κατοχή του. Αλλά ανάμεσά σε μάς και τον θάνατο υπήρχε απόψε η ψηλή μάντρα της βίλας, και καμιά κατοσταριά ένοπλοι Κούρδοι, που φύλαγαν την παραδιπλανή βίλα ενός Πολέμαρχου.

Η κυκλοφορία απαγορευόταν αυστηρά μετά τις 9. Κάπως το έλεγαν αυτό, ένα παράξενο όνομα, σαν γερμανικό. Α, ναι, "Kέρφιου", γιαβόλ. Οι Γάλλοι και ο γραμματέας έφυγαν νωρίς. Οι υπόλοιποι θα μέναμε εκεί για το βράδυ. Φιλοξενούμενοι.

Μέσα στη βίλα έκανε ακόμα πιό αφόρητη ζέστη. Ακόμα και η Πρεσβυτική γεννήτρια δεν έφτανε για να δουλεύουν όλα τα αιρκοντίσιον όλη νύχτα. Μα η Σαλώμη ήθελε οπωσδήποτε να μ' ευχαριστήσει για το σκουλαρίκι. Ήταν φανερό. Φορούσα μόνο ένα λεπτό παντελονάκι μπυτζάμας, λουσμένος στον ιδρώτα, όταν μπήκε να με ρωτήσει αν χρειάζομαι τίποτε άλλο. Να μού στρώσει το κρεβάτι. Πχ.

Η ΠΡώΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚή ΑΠόΦΑΣΗ ΑΠΟΖΗΜίΩΣΗΣ ΠΕΖΟύ ΑΠό ΚάΦΕΛΛΟ (Κά.ΦΡΟ ΕΛΛ.ΗΝΑΡά Ο.ΔΗΓό) ΕίΝΑΙ ΓΕΓΟΝόΣ!

Σήμερα έχουμε μεγάλη γιορτή στο γατόσογο!

Με μια απόφαση πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα, το Ειρηνοδικείο Αθηνών καταδίκασε σε καταβολή αποζημίωσης Κάφελλο που με το αυτοκίνητό του ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΈΝΟ ΦΑΡΔΎ-ΠΛΑΤΎ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΌΜΙΟ ανάγκαζε τους πεζούς να κατεβαίνουν στο δρόμο, προκειμένου να το παρακάμψουν. Καταδίκασε βέβαια σε αποζημίωση και τον πεζό (που προκάλεσε ζημιά στο όχημα), κατά τη γνώμη μου δίκαια, δεν μπορούσε το δικαστήριο να δικαιολογήσει την αυτοδικία και τη βία, έστω και απέναντι σ' έναν Κάφελλο. Από την άλλη βέβαια, αν ο πεζός δεν ξεσπούσε με αυτόν τον τρόπο δεν θα είχε δοθεί συνέχεια στο θέμα (ο Κάφελλος μήνυσε τον πεζό...), και δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτήν την ΙΣΤΟΡΙΚΗ απόφαση.

Σκέψου όμως ν' αρχίζαμε να τους μηνύουμε ΕΙΡΗΝΙΚΑ και ΜΑΖΙΚΑ, και να τους παίρνουμε τα εξακοσάρια ευρώ (τόση ήταν η αποζημίωση που επιδικάσθηκε τόσο για τον πεζό, όσο και για τη συνοδό του!)- σε λίγες ΜέΡΕΣ δεν θα υπήρχε πιά αυτοκίνητο πάνω σε πεζοδρόμιο, ούτε για δείγμα... ως δια "μαγείας"!


Απόσπασμα από την απόφαση 966/2009 του Ειρηνοδικείου Αθηνών:

" Την 21η Μαρτίου 2007, ημέρα Τετάρτη και περί ώρα 21.30, οι ενάγοντες βάδιζαν στο πεζοδρόμιο της οδού Αραχώβης με κατεύθυνση προς χώρο στάθμευσης του αυτοκινήτου της δευτέρας εξ αυτών. Ενώ περπατούσαν στο πεζοδρόμιο της οδού Αραχώβης στο ύψος του αριθμού Χ εμποδίστηκαν να συνεχίσουν την πορεία τους από το με αριθμό κυκλοφορίας ΧΧΧ αυτοκίνητο μάρκας Ψ, ιδιοκτησίας του εναγομένου, το οποίο ήταν σταθμευμένο πλησίον του [καταστήματος] που διατηρεί ο τελευταίος στην οδό Αραχώβης αρ. Χ και μπροστά από παρακείμενο του [καταστήματος] εσωτερικό ιδιωτικό πάρκιγνκ. Συγκεκριμένα το εν λόγω αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο καθέτως επί του πεζοδρομίου και καταλάμβανε ολόκληρο το πλάτος αυτού. Οι ενάγοντες ήταν αδύνατο να συνεχίσουν την πορεία τους επάνω στο πεζοδρόμιο και ήσαν υποχρεωμένοι να κατέβουν στο οδόστρωμα της οδού Αραχώβης, όπου εκείνη τη στιγμή υπήρχε αυξημένη κίνηση αυτοκινήτων με κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα.
Η θέα του αυτοκινήτου το οποίο ήταν σταθμευμένο κανονικά και όχι με αναμένα τα alarm, ώστε να δείχνει ότι ο οδηγός του το είχε σταθμεύσει προσωρινά καθώς και η απουσία του οδηγού του, δημιούργησαν ένα συναίσθημα αγανακτήσεως στους ενάγοντες και ιδιαίτερα στον πρώτο εξ αυτών, ο οποίος είδε να καταπατώνται τα δικαιώματά του ως πεζού και αισθανόμενος εντελώς αβοήθητος και απροστάτευτος από την καταπάτηση του στοιχειώδους δικαιώματός του να βαδίζει ελεύθερα σαν πεζός στα πεζοδρόμια της πόλης του, ενήργησε εντελώς παρορμητικά και ακούμπησε τα χέρια του στο καπό του αυτοκινήτου, προσπαθώντας να το υπερπηδήσει.
Η στάθμευση αυτή ήταν παράνομη, γενομένη κατά παράβαση του άρθρου 34 παρ. 2 του Κ.Ο.Κ. η δε συμπεριφορά του εναγομένου έγινε εκ προθέσεως διότι αυτός εγνώριζε το παράνομο της πράξεώς του, ως επίσης εγνώριζε ότι με αυτή την στάθμευση απεκλείετο η χρήση του πεζοδρομίου από τους διερχομένους πεζούς. Πέραν του παρανόμου της πράξεως λόγω παραβάσεως διατάξεως του Κ.Ο.Κ. η πράξη αυτή αποτέλεσε επέμβαση στην προσωπικότητα των εναγόντων, εφ' όσον με αυτήν παραβιάστηκε η γενική υποχρέωση να μην προσβάλλει κανείς υλικά ή ηθικά αγαθά του άλλου. Δηλαδή και εξ αυτού του λόγου θεωρείται παράνομος προσβολή.
Με αυτήν την παράνομη και υπαίτια πράξη του εναγομένου παραβάσθηκε η προσωπικότητα των εναγόντων, εφ΄όσον παρεκωλύθησαν στην χρήση κοινόχρηστου χώρου και δη του πεζοδρομίου, δηλαδή χώρου προοριζομένου κατά τον νόμον, την κοινωνική συνείδηση και την κοινή αντίληψη, για την χρήση των πεζών και όχι για την στάθμευση των αυτοκινήτων. Η δυνατότητα χρήσεως του πεζοδρομίου απορρέει εκ του προστατευόμενου δικαιώματος της προσωπικότητάς των και αποτελεί εκδήλωση της ελευθερίας, η οποία αποτελεί στοιχείο της προσωπικότητος τούτων συνταγματικώς κατοχυρωμένο. "

περισσότερα στο blog των Ένδοξων Ελληναράδων Κάφελλων και στον e-lawyer

Το ΝΑΝΟύΡΙΣΜΑ Του ΜΑύΡΟΥ ΓάΤΟΥ (autoplay)

.
αφιερωμένο στο Λουκάκη "μου" και σε όσους άρεσε η "Βροχούλα" μου

.

To Nanourisma tou ...

Έλα ύπνε μου και πάρε το νάνι να κάνει
να βλαστήσει το κλωνάρι μου νάνι-να νάνι

το μωρό μου νάνι νάνι

το παιδί μου νάνι νάνι-να

Κρύψου Ήλιε βγες Φεγγάρι μου νάνι να κάνει

να βλαστήσει το κλωνάρι μου νάνι-να νάνι

όνειρα γλυκά να κάνει
το μωρό μου νάνι νάνι-νά

Καληνύχτα...


Μαύρος Γάτος (c) 2007
.

ΜΑύΡΟΣ ΓάΤΟΣ, "ΒΡΟΧΟύΛΑ" (please press play beside -Radio Mavros Gatos))

.


Χωρίς λόγια.

Τί λόγια;

14 Μάη 2009
.

ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜύΡΙΑ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡίΩΝ!

Το Κοσμικό Ημερολόγιο του Κάρλ Σέιγκαν

από το βιβλίο του «Οι Δράκοι της Εδέμ», σε δική μου μετάφραση

απόσπασμα από την εισαγωγή του δοκιμίου μου "Ταξίδι Χωρίς Επιστροφή"

Πριν τον Δεκέμβριο

Η Μεγάλη Έκρηξη (γέννηση του Σύμπαντος)	1η Ιανουαρίου
Γέννηση του Γαλαξία μας	1η Μαΐου
Γέννηση του Ηλιακού μας συστήματος	9 Σεπτεμβρίου
Σχηματισμός της Γης	14 Σεπτεμβρίου
Γέννηση της ζωής πάνω στη Γή	~25 Σεπτεμβρίου
Σχηματισμός των πρώτων γνωστών πετρωμάτων	2 Οκτωβρίου
Τα πρώτα γνωστά απολιθώματα (βακτήρια και κυανοβακτήρια)	9 Οκτωβρίου
Εφεύρεση του σεξ από μικροοργανισμούς	~ 1η Νοεμβρίου
Τα αρχαιότερα απολιθώματα φυτών με ικανότητα φωτοσύνθεσης	12 Νοεμβρίου
Ευαρυωτικά κύτταρα (κύτταρα με πυρήνα) σε μεγάλους αριθμούς	15 Νοεμβρίου

Δεκέμβριος

Κυριακή	Δευτέρα	Τρίτη	Τετάρτη	Πέμπτη	Παρασκευή	Σάββατο
	1 Εμφάνιση σημαντικού ποσοστού οξυγόνου στην γήινη ατμόσφαιρα	2	3	4	5 Σημαντική ηφαιστειακή δραστηριότητα στον Άρη – σχηματισμός Καναλιών	6
7	8	9	10	11	12	13
14	15	16 Τα πρώτα σκουλήκια	17 Έναρξη του Παλαιοζωικού Αιώνα. Αφθονία ασπόνδυλων.	18 Το πρώτο πλαγκτόν στους ωκεανούς. Άφθονοι τριλοβίτες.	19 Τα πρώτα ψάρια, τα πρώτα σπονδυλωτά.	20 Τα φυτά αρχίζουν τον αποικισμό της ξηράς.
21 Τα πρώτα έντομα. Τα ζώα αρχίζουν να αποικίζουν την ξηρά	22 Τα πρώτα αμφίβια. Τα πρώτα φτερωτά έντομα.	23 Ανθρακοφόρος Περίοδος. Τα πρώτα δέντρα. Τα πρώτα ερπετά.	24 Οι πρώτοι δεινόσαυροι.	25 Αρχή του Μεσοζωικού Αιώνα.	26 Τριαδική Περίοδος. Τα πρώτα θηλαστικά.	27 Ιουράσεια περίοδος. Τα πρώτα πουλιά.Η πιο αρχαία ταινία (Jurassic Park του Steven Spielberg).
28 Τα πρώτα άνθη. Οι τελευταίοι δεινόσαυροι.	29 Αρχή Καινοζωικού Αιώνα. Τα πρώτα κητοειδή. Τα πρώτα Πρωτεύοντα θηλαστικά.	30 Ανάπτυξη του μετωπιαίου λοβού στον εγκέφαλο των θηλαστικών. Πρώτοι ανθρωπίδες. Άφθονα μεγάλα θηλαστικά.	31 Τέλος της Πλειόκαινου, Αρχή της Τεταρτογενούς Περιόδου. Οι πρώτοι άνθρωποι.

31 Δεκεμβρίου

Εμφάνιση του Proconsul και του Ramapithecus, πιθανών κοινών προγόνων ανθρώπων και πιθήκων	~ 1:30 μ.μ.
Οι πρώτοι άνθρωποι	~ 10:30 μ.μ.
Διάδοση χρήσης λίθινων εργαλείων	11:00 μ.μ.
Τιθάσευση της φωτιάς από τον άνθρωπο του Πεκίνου	11:46 μ.μ.
Αρχή της τελευταίας περιόδου των Παγετώνων	11:56 μ.μ.
Θαλασσοπόροι φτάνουν στην Αυστραλία	11:58 μ.μ.
Ζωγραφική σε σπήλαια της Ευρώπης	11:59 μ.μ.
Εφεύρεση της γεωργίας	11:59:20 μ.μ.
Νεολιθικοί πολιτισμοί, οι πρώτες πόλεις	11:59:35 μ.μ.
Οι πρώτες Δυναστείες στην Σουμερία, στην Έμπλα και στην Αίγυπτο. Άνθιση της Αστρονομίας	11:59:50 μ.μ.
Εφεύρεση του αλφαβήτου. Ακκαδική Αυτοκρατορία.	11:59:51 μ.μ.
Ο Κώδικας του Χαμουραμπί στην Βαβυλώνα. Μέσο βασίλειο της Αιγύπτου.	11:59:52 μ.μ.
Εποχή του μπρούτζου. Μυκηναϊκός πολιτισμός. Τρωικός πόλεμος. Πολιτισμός των Ολμέκων. Εφεύρεση της πυξίδας.	11:59:53 μ.μ.
Εποχή του Σιδήρου. Πρώτη Ασσυριακή Αυτοκρατορία. Βασίλειο του Ισραήλ. Ίδρυση της Καρχηδόνας από τους Φοίνικες.	11:59:54 μ.μ.
Ασόκα στην Ινδία. Δυναστεία των Τσ’ίν στην Κίνα. Αθήνα του Περικλή. Γέννηση του Βούδα.	11:59:55 μ.μ.
Ευκλείδιος γεωμετρία. Αρχιμήδειος φυσική. Πτολεμαϊκή Αστρονομία. Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Γέννηση του Χριστού.	11:59:56 μ.μ.
Το μηδέν και τα δεκαδικά ψηφία εφευρίσκονται στην Ινδική αριθμητική. Πτώση της Ρώμης. Ισλαμικές κατακτήσεις.	11:59:57 μ.μ.
Πολιτισμός των Μάγια. Δυναστεία των Σούνγκ στην Κίνα. Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μογγολικές επιδρομές. Σταυροφορίες.	11:59:58 μ.μ.
Αναγέννηση στην Ευρώπη. Μεγάλες εξερευνήσεις από Ευρωπαίους και από την Κίνα της Δυναστείας των Μίνγκ. Γέννηση της πειραματικής μεθόδου στην επιστήμη.	11:59:59 μ.μ.
Μεγάλη άνθιση της επιστήμης και της τεχνολογίας. Παγκοσμιοποίηση του πολιτισμού. Οι άνθρωποι αποκτούν μέσα μαζικής αυτοκαταστροφής. Πρώτα βήματα στην εξερεύνηση του διαστήματος με διαστημόπλοια και στην έρευνα για εξωγήινη νοημοσύνη.	ΤΩΡΑ: Το πρώτο δευτερόλεπτο του Νέου Έτους.

Σχόλιο του Κάρλ Σέιγκαν για το Κοσμικό του Ημερολόγιο

«Όταν φτιάχνεις τέτοιους πίνακες και ημερολόγια αναπόφευκτα νοιώθεις ταπεινός. Αναστατώνεσαι όταν ανακαλύπτεις ότι σ’ ένα τέτοιο Κοσμικό χρονοδιάγραμμα, η Γη δεν σχηματίζεται παρά στις αρχές Σεπτεμβρίου, από την συμπύκνωση της διαστρικής ύλης. Ότι οι δεινόσαυροι εξαφανίζονται την παραμονή των Χριστουγέννων. Ότι τα λουλούδια φυτρώνουν στις 28 Δεκεμβρίου, κα πως οι άνδρες και οι γυναίκες γεννιούνται την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Ολόκληρη η γνωστή ιστορία καταλαμβάνει τα τελευταία δέκα δευτερόλεπτα της 31^ης Δεκεμβρίου και το διάστημα από τα τέλη του Μεσαίωνα ως σήμερα πιάνει λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο.

Επειδή όμως τα έχω βάλει σε αυτήν την τάξη, ο πρώτος Κοσμικός Χρόνος έχει μόλις τελειώσει. Παρά την ασημαντότητα της χρονικής διάρκειας της ύπαρξής μας σε Κοσμικό Χρόνο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όσα θα συμβούν πάνω στην Γή στο πρώτο δευτερόλεπτο του Νέου Κοσμικού Χρόνου, θα εξαρτηθούν απόλυτα από την επιστημονική σοφία και την ανθρώπινη ευαισθησία της ανθρωπότητας».

Δισεκατομμύρια! Δισεκατομμυρίων!

Carl Sagan, 1934-1996

Τί θέλει να πει ο αγαπημένος Θείος Καρλ; Πως η έρμη η ατομική μας ΄Υπαρξη, εκτός από ασήμαντη σε μέγεθος, είναι και χρονικά στιγμιαία, σε Χρόνο Κοσμικής κλίμακας. Ακόμα και η ως τώρα διάρκεια ζωής της ανθρωπότητας συνολικά, είναι μηδαμινή, μπροστά στην διάρκεια ζωής του Κόσμου.

Ακόμα όμως κι αυτός ο Απέραντος Κόσμος όμως, είναι θνησιγενής, έχει ημερομηνία λήξης, ένα προδιαγεγραμμένο και αναπόφευκτο τέλος. Γιατί υποφέρει από μια σοβαρότατη εκ γενετής ασθένεια, την Εντροπία...

ΑΝΟΙΞΙάΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚή Α.Π.Θ.: Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚόΣ

- πόθεν η βροχούλα; - ουρανόθεν

- η τρέλλα, πόθεν; - παιδιόθεν

τ' αεράκια φυσούν,

οι λεύκες χιονίζουν,

οι βιβλιοθήκες κλείνουν,

οι φοιτήτριες τρι-γυρίζουν,

τους Μάηδες ξεμυαλίζουν!



- πόθεν η βροχούλα; - παιδιόθεν

- η τρέλλα, πόθεν; - ουρανόθεν!

.

ΗΛΕΚΤΡόΛΥΣΗ

.

Θα 'ρθώ

στον έρωτά σου θα κρυφτώ

για λίγο από το θάνατο



Θα 'ρθώ

θα σ' αγαπήσω

δυό μοναξιές

θα ηλεκτρολύσω!


.

ΒΑΘΙά ΣΤο ΚΟΥΤί ΤΗΣ ΠΑΝΔώΡΑΣ, Ο ΠίΝΔΑΡΟΣ

τω̂ν δὲ μελλόντων τετύφλωνται φραδαί.

πολλὰ δ' ἀνθρώποις παρὰ γνώμαν ἔπεσεν,

ἔμπαλιν μὲν τέρψιος, οἱ δ' ἀνιαραι̂ς
ἀντικύρσαντες ζάλαις
ἐσλὸν βαθὺ πήματος
ἐν μικρῳ̂ πεδάμειψαν χρόνῳ.

Στέγνωσε, σού λέω, η ως τώρα ζωή μου. Μη διανοηθείς να με λυπηθείς! Είμαι ελεύθερος.

Στέγνωσε, όπως μι' αρχαία θάλασσα, που μόνο αν σκάψεις βαθιά ίσως βρεις κάποια ίχνη της, κι όλα τα ζωντανά πλάσματα την έχουν ξεχάσει. Για άλλες θάλασσες.Όπως καίγεται μια βιβλιοθήκη, και σώζονται μόνο όσα βιβλία έλειπαν εκείνη τη στιγμή, τυχαία. Όπως χάνεις ένα κινητό, με τηλέφωνα, φωτογραφίες, ιστορικό κλήσεων, ημερολόγιο, πρόγραμμα, σημειώσεις, ρυθμίσεις, και σού μένουν άχρηστοι φορτιστές και οδηγίες χρήσης.

Στέγνωσε λοιπόν η ως τώρα ζωή, μα πού ξέρεις, μπορεί να ξαναβρέξει. Πού να ξέρεις;

Μη διανοηθείς να με λυπηθείς.

Είμαι ελεύθερος!

για τα μέλλοντα είναι τυφλή κάθε κρίση

πολλά στους ανθρώπους απρόσμενα έτυχαν

άλλοτε τερπνά, άλλοτε δυσάρεστα


αντιμέτωποι με ναυτίες

καλό βαθύ, με τίμημα πόνο,

κέρδισαν, σε λίγο χρόνο.



Πίνδαρος, 12ος Ολυμπικός Ύμνος

ΕΡΓΟΤΕΛΕΙ ΙΜΕΡΑΙῼ ΔΟΛΙΧΟΔΡΟΜΩ

για τον Εργοτέλη τον Κνώσιο, τον δρομέα,
που διώχθηκε από την Κνωσό (για πολιτικούς λόγους),
και πολιτογραφήθηκε Ιμεραίος (στην Ίμερα της Σικελίας),
κι έγινε ο πρώτος διπλός Περιοδονίκης
(δύο φορές Ολυμπιονίκης + Ισθμιονίκης + Πυθιονίκης + Νεμεονίκης)
στην ιστορία.

μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός 2009

Πίνδαρος

άΝ ΥΠήΡΧΕ ΠΑΡάΔΕΙΣΟΣ, ΕΥΓέΝΙΕ ΣΠΑΘάΡΗ...

.

... θα είχαν σήμερα εκεί μεγάλη γιορτή...

ώπα ώπα ώπα!

ΥΓ: Για μένα ήταν ένας υπέροχος παραμυθάς που επηρέασε βαθιά τον παιδικό μου κόσμο. Ήταν ένας ρεαλιστής παραμυθάς, σαν τον Αίσωπο, όχι παραμυθάς παραμυθάς, σαν τον Ντίσνεϋ! Ο Καραγκιόζης του όχι, δεν ήταν και πολύ περήφανος, ήταν κάπως κακομοίρης, αρκετά κουτοπόνηρος, λίγο καταφερτζής, πολύ λιγούρης... δηλαδή... πολύ άνθρωπος...
.

.

"Το ΜΥΑΛό ΚΑι Η ΚΑΡΔΙά ΜΑΣ ΕίΝΑΙ ο ΝΑόΣ. Η ΚΑΛΟΣύΝΗ ΕίΝΑι η ΦΙΛΟΣΟΦίΑ"

.

Η συμπόνια δεν είναι θρησκευτική υπόθεση, είναι ανθρώπινη υπόθεση. Δεν είναι πολυτέλεια, είναι ουσιώδης για την ηρεμία μας και για την διανοητική μας σταθερότητα, είναι ουσιώδης για την επιβίωσή μας. Αυτή είναι η απλή μου θρησκεία. Δεν χρειάζονται ναοί, δεν χρειάζεται πολύπλοκη φιλοσοφία. Το μυαλό μας, η καρδιά μας είναι ο ναός. Η καλοσύνη είναι η φιλοσοφία.

Τενζίν Γκυάτσο
(γνωστός και ως "Δαλάι Λάμα")

“Compassion is not religious business, it is human business; it is not luxury, it is essential for our own peace and mental stability; it is essential for human survival. This is my simple religion. There is no need for temples, no need for complicated philosophy. Our own brain, our own heart is our temple; the philosophy is kindness.”

Tenzin Gyatso
(also known as the "Dalai Lama").

ΣαΝ ΑόΡΑΤο, ΨΙΘΥΡΙΣΤό όΝΕΙΡΟ (RiCHIE BLaCKMORE'S RaINBOW, "TOuCH THe RaINBOW")

.

μόλις νυχτώσει

θά μού 'ρθει

σαν όνειρο

ψιθυριστή


ζεστή απαλή

  φιλί στο στόμα


δαντέλα στ' α-

-χυρένιο στρώμα



θα πιάναμε

το ουράνιο τόξο
   
με του ανέμου
τα φτερά


    και καράβια  
  του ονείρου


  μα είναι η ζωή

ατσάλι τροχοί


γι αυτό σώσε με

ω σώσε με

  σώσε με


ως την αυγή

  την αυγή

  την αυγή

την αυγή




.

LiKE WHiSPERED DREaMS, YoUR EyES CaN'T SEe

.

when evening falls

she'll come to me

soft and warm

she'll touch my face





we beleived
we'd catch the rainbow
ride the wind
to the sun

sail away
on ships of wonder




.

ΑΝΘΡώΠΙΝΕΣ ΕΦΕΥΡέΣΕΙΣ

.

μαζί με τα ρολόγια, εφευρέθηκε ο χρόνος

μαζί με τα όπλα, εφευρέθηκε ο φόνος

μαζί με την Αγάπη,

εφευρέθηκε ο Πόνος

.

Ο ΑΠόΛΥΤΟΣ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜόΣ της ΕΛΛΗΝΙΚήΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤίΑΣ ΚΑΙ Η ΒΡΩΜΕΡή ΣΥΝΑΛΛΑΓή ΤΗΣ ΣΥΓΚάΛΥΨΗΣ ΤωΝ ΣΚΑΝΔάλΩΝ: ΚόΡΑΚΑΣ ΚΟΡάΚΟΥ ΜάΤΙ ΔΕ ΒΓάΖΕΙ (ΜΑ ΜΕ ΤίΠΟΤΑ!)

.

Την ώρα που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας υποφέρει από καθολική γάγγραινα, και σκορπίζει την προθανάτια σήψη της σε όλην τη χώρα, συντηρούμενη στη ζωή με τεχνητές αναπνοές και με βαριά αναβολικά, την ώρα που το μισολιωμένο πτώμα του Πασόκ βγαίνει πανηγυρικά από το βόθρο του, τυλιγμένο στα σκατά, φοράει ολοκαίνουργια προβιά, ψεκάζεται με αποσμητικό, εμφανίζεται ως τιμητής, κι ετοιμάζεται να ξαναγίνει "περήφανη κυβέρνηση",

η Δημοκρατία βιάζεται με τον χειρότερο τρόπο που έχει δει αυτή η χώρα από τον καιρό της Χούντας.

Από τη μια, η αντιπολίτευση με τους 149 βουλευτές φωνάζει και κόπτεται και διαρρηγνύει τα ιμάτιά της αλλά ΔΕΝ καταφέρνει να τους συγκεντρώσει όλους στο ΝΑΙ για την ΠΑΡΑΠΟΜΠή (δε μιλάμε για καταδίκη!) Παυλίδη.

Από την άλλη, Έλληνας Βουλευτής (Μανώλης,, ΝΔ) έχει το θράσος να δηλώνει χαμογελαστός στην κάμερα πως ψήφισε «λευκό με νόημα», ομολογώντας ασύστολα πως κατέστη ΕΠΙΟΡΚΟΣ, εξευτελίζοντας ανερυθρίαστα την ΙΕΡΗ ψήφο του, υποβιβάζοντάς την σε «μήνυμα».

Από την τρίτη, η Κυβέρνηση αρνείται να παραπέμψει το θέμα της Siemens, απέχοντας θεατρινίστικα από τη διαδικασία.

Δεν σας βρωμάει συναλλαγή και κακοπαιγμένο θέατρο; «Εμείς φωνάζουμε στο βρόντο, αλλά ΔΕΝ ψηφίζουμε καν όλοι την παραπομπή, καλού κακού, και στη συνέχεια ζητάμε τάχαμου παραπομπή για τη Siemens, για τα μάτια του κόσμου, οπότε οι άλλοι – βολικότατα για όλους - απέχουν από τη διαδικασία. Κι έτσι είναι όλοι ευχαριστημένοι... Κι εμείς που φωνάξαμε, κι οι άλλοι που απείχαν, κι εσείς που είδατε την παράσταση, αλλά κυρίως, όλοι εκείνοι που ποτέ και με τίποτα και για τίποτα δεν θα τιμωρηθούν..."

Αν αναλογιστεί κανείς πόσα σκάνδαλα έχουν αποκαλυφθεί τα τελευταία χρόνια, χωρίς ποτέ το μαχαίρι να φτάσει στο κόκαλο, αν σκεφτεί κανείς ότι στην υπόθεση Ζαχόπουλου η μόνη που μπήκε φυλακή ήταν η συμβασιούχος, αν αναλογιστεί κανείς το νέο σκάνδαλο που έσκασε σήμερα με τα τρόλλευ (2003-2004 επί ΠΑΣΟΚ, προμήθεια 700 εκ από τη γερμανική ΜΑΝ), αν αναλογιστεί τις παραγραφές που επίκεινται για τα παλιότερα σκάνδαλα και τη συγκάλυψη που ΑΣΥΣΤΟΛΑ δρομολογείται για τα πιο φρέσκα, αν αναλογιστεί κανείς ΤΗΝ ΑΠάΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΙΡΒάΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟίΑ Η ΚΟΙΝή ΓΝώμΗ Τ’ ΑΚΟύΕΙ ΠΙά όΛΑ ΑΥΤά, ΧΩΡίς ΝΑ ΙΔΡώΝΕΙ ΚΑΝέΝΑ ΑΥΤί, ΧΩΡίΣ ΚΑΝΕίΣ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑίΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡόΜΟΥΣ,

φτάνει κανείς να ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ την εποχή του 1989, όταν κάποιοι ΚΟΡΑΚΕΣ (βλέπε τίτλο) είχαν τουλάχιστον τα ΕΛάΧΙΣΤΑ ΑΡΧίΔΙΑ να παραπέμψουν στο Ειδικό Δικαστήριο τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, τον Ανδρέα, μαζί με τον Κουτσόγιωργα και τον Τσοβόλα και τον Πέτσο.

Σήμερα πάλι, τι απίστευτη κατάντια είναι αυτή που ζούμε; Γιατί την ανεχόμαστε;

Υπάρχει πιο κάτω σκαλί;

Αν ναι, σίγουρα θα το κατεβούμε κι αυτό.



Και για να μην ξεχνιόμαστε... Δείτε πώς "τιμωρήθηκαν" οι πρωταγωνιστές του σκανδάλου Κοσκωτά...

(Wikipedia)
"Ο Πρωθυπουργός Α. Παπανδρέου και οι Υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Π. Ρουμελιώτης, Οικονομικών Δ. Τσοβόλας, Δικαιοσύνης Μ. Κουτσόγιωργας, ο Υφυπουργός Βιομηχανίας, Έρευνας, Τεχνολογίας Γ. Πέτσος, παραπέμφθηκαν το 1989 και η δίκη έγινε το 1992. Ο Α. Παπανδρέου παραπέμφθηκε για ηθική αυτουργία σε απιστία, δωροληψία και δολία αποδοχή προϊόντων εγκλήματος και αθωώθηκε. Ο Π. Ρουμελιώτης παραπέμφθηκε για παράβαση του άρθρου 2 του Ν.Δ. 802/71, επειδή δεν έλαβε μέτρα ελέγχου της Τράπεζας Κρήτης, τελικώς όμως δεν δικάστηκε λόγω μη άρσης της ασυλίας του από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ο Δ. Τσοβόλας παραπέμφθηκε για απιστία περί την υπηρεσία, καταδικάστηκε σε φυλάκιση δυόμιση ετών και τριετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, η Βουλή, όμως, με την απόφαση της 26ης Νοεμβρίου 1993, συγκατέθεσε στην απονομή χάριτος και στην άρση των έννομων συνεπειών της καταδίκης. Ο Μ. Κουτσόγιωργας παραπέμφθηκε για παραβίαση του άρθρου 2 του Ν.Δ. 802/71, επειδή δεν έλαβε μέτρα ελέγχου της Τράπεζας Κρήτης, για υπόθαλψη εγκληματία, για παθητική δωροδοκία και για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος από ιδιοτέλεια, απεβίωσε όμως κατά τη διάρκεια της δίκης του. Τέλος ο Γ. Πέτσος παραπέμφθηκε για απιστία περί την υπηρεσία και δωροληψία, καταδικάστηκε σε φυλάκιση δέκα μηνών με τριετή αναστολή και σε διετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για το πρώτο αδίκημα, ενώ αθωώθηκε για το δεύτερο."

(Wikipedia)
"Ο Ανδρέας Παπανδρέου ανέλαβε το μερίδιο της πολιτικής του ευθύνης (!!!!!) όχι μόνο διότι στην περίοδο που δραστηριοποιήθηκε ο Γ. Κοσκωτάς ήταν πρωθυπουργός, αλλά και διότι η κυβέρνησή του δεν κατόρθωσε να εμποδίσει την οικονομική αναρρίχηση ενός ανθρώπου χωρίς επιφάνεια, που αποδείχθηκε εκ των υστέρων απατεώνας. Αρνήθηκε, όμως, την οποιαδήποτε σχέση με την ποινική πλευρά της υπόθεσης.

Χρόνια αργότερα στον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δήλωσε ότι μετάνιωσε για την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο, αλλά τόνισε ότι προχώρησε σ' αυτή την πράξη, καθώς ήθελε να τηρήσει την προεκλογική του υπόσχεση (!!!!!!!!) (Είπαμε, "κόρακας, κοράκου...")

(Wikipedia)
Δημήτριος Τσοβόλας: "Τον Μάιο του 1991 προσήχθη στο Ειδικό Δικαστήριο κατηγορούμενος για το σκάνδαλο Κοσκωτά - Καλκάνη και καταδικάστηκε τον Ιανουάριο του 1992 σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση και τριετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων... Μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Οκτωβρίου του 1993 η Βουλή των Ελλήνων του απένειμε χάρη(!!!!!!!!!). ..στις 20 Δεκεμβρίου 1995 ίδρυσε το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα (ΔΗΚΚΙ)... το ΔΗΚΚΙ μπήκε στη Βουλή το 1996" (!!!!!!!!!!)

( petsos.gr ή "ξαναγράφοντας την ιστορία όπως μάς βολεύει" )
Γεώργιος Πέτσος (δες παραπάνω για την καταδίκη του από το Ειδικό Δικαστήριο)

"Η βομβιστική ενέργεια της τρομοκρατικής οργάνωσης "17 Νοέμβρη" της οποίας έπεσε θύμα και τραυματίστηκε στις 8 Μάιου 1989, διασωθείς ως εκ θαύματος, και η παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο το καλοκαίρι του 1989, για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων, από το οποίο και αθωώθηκε πανηγυρικά" (;;;;;;;;;;;;;; - !!!!!!!!!!!!!!!!!)

"Το Νοέμβριο του 1993, τοποθετήθηκε από την Κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου στην Διοίκηση των Ελληνικών Σιδηροδρόμων (ΟΣΕ) ως πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής του Οργανισμού, μέχρι το Νοέμβριο του 1994, και πρόεδρος του ιδίου Οργανισμού μέχρι την 19η Φεβρουαρίου 1996, όταν και παραιτήθηκε λόγω αλλαγής της Κυβερνήσεως... Στις βουλευτικές εκλογές [του 2004] κατόπιν προσκλήσεως του πρωθυπουργού κ. Κ. Καραμανλή, συνεργάσθηκε ως ανεξάρτητος πολιτικός με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας προκειμένου με την παρουσία του, ως σοσιαλδημοκράτης, να εκφράσει αφ’ ενός μεν το μεσαίο χώρο αφ’ ετέρου δε την αναγκαιότητα εξάλειψης των διαχωριστικών γραμμών," .......

.

ΧΑϊΚΟύ Του ΦΕΓΓΑΡΙΟύ

.

Mπήκες Σελήνη

απόψε μές το σπίτι

- τί να γύρευες;

Ακούτε: Gnosienne No 3 - Gabriel FAURé

ΜΙΚΡόΣ ΠΡίΓΚΗΠΑΣ, Ο ΑΘάΝΑΤΟΣ ΓΙόΣ ΤΟΥ «άΤΕΚΝΟΥ» ANTOiNE De SAiNT- EXUPéRY

.

Ο αεροπόρος: Μικρέ μου πρίγκηπα από τον ουρανό από τ’ αστέρια κι από τα χελιδόνια στις θνητές πλαναισθήσεις μου, ξανά μπόρεσες κι έδωσες φτερά Ο μικρός πρίγκηπας: έπεσα από το πουθενά ή από έναν άγνωστο πλανήτη θα ξαναφύγω κατά τύχη μα δε θα σε ξεχάσω ποτέ πιά Μαζί: θά ’χουμε πάντα ραντεβού στην ερημιά του φεγγαριού όπου είναι αόρατη η ουσία στου κόσμου την αναισθησία Ο μικρός πρίγκηπας: από το πλάνο θα χαθώ θα μοιάζω κάπως με νεκρό μα στην πραγματικότητα θά 'χουμε την αιωνιότητα Ο αεροπόρος: καθένας έχει στην καρδιά από ένα Ρόδο, ηφαίστεια τρομακτικά πολλά ηλιοβασιλέματα παλιές πληγές, και θαύματα Μαζί: θά ’χουμε πάντα ραντεβού στην ερημιά του φεγγαριού όπου είναι αόρατη η ουσία στου κόσμου την αναισθησία Ο αεροπόρος: κατανοούμε τη ζωή και δε μας νοιάζουν οι αριθμοί Ο μικρός πρίγκηπας: ζητούσαμε μόνο ένα φίλο κι ας ήταν, ξέραμε, για λίγο Μαζί: θά ’χουμε πάντα ραντεβού στην ερημιά του φεγγαριού όπου είναι αόρατη η ουσία στου κόσμου την αναισθησία Ο αεροπόρος: έπεσα από το πουθενά ή από έναν άγνωστο πλανήτη Ο μικρός πρίγκηπας: θα ξαναφύγω κατά τύχη Μαζί: μα δε θα σε ξεχάσω ποτέ πιά

https://youtu.be/yZxahsW3qtM

ΑΚΟύΣΑΤΕ: "On aura toujours rendez-vous" σε στίχους της Elisabeth Anais από το Spectacle musical "Le Petit Prince" βασισμένο στον Αθάνατο Μικρό Πρίγκηπα του Antoine de Saint-Exupéry ανέβηκε στο Casino de Paris, το 2002-2003 Μουσική: Richard Cocciante - Στίχοι: Elisabeth Anais Μικρός Πρίγκηπας είναι ο Jeff - αεροπόρος ο Daniel Lavoie

Μετάφραση από τα γαλλικά: Μαύρος Γάτος 2009

με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος για τη μετάφραση αυτή. 

ΚΑΛΟΚΑίΡΙ

.

μεγάλωσε η μέρα
χωρεί και συγχωρεί

τη νύχτα, που δεν ξέρει
να κρύβει την πληγή!



6 Μαΐου 2009

ΠΑΓΚόΣΜΙΑ ΗΜέΡΑ ΚΑΤά ΤΗΣ ΒίΑΣ: Τα ΠΡΟΣΩΠΕίΑ ΤΗΣ ΒίΑΣ - "έΧΕΙΣ ΔίΚΙΟ, ΕίΜΑΣΤΕ ΑΝίΣΧΥΡΟΙ ΑΠέΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΚΡάΤΟΣ ΚΑΙ Σε άΛΛΕΣ ΠΑΡόΜΟΙΕΣ ΔΥΝάΜΕΙΣ, ΑΛΛά..."

.

...αλλά δεν έχεις καθόλου δίκιο να συμπεραίνεις πως η απάντησή μας θα πρέπει να είναι η "αδίστακτη" συμπεριφορά. Αυτό ακριβώς είναι που δεν επιτρέπεται να κάνουμε: δεν επιτρέπεται να καταγγέλουμε τον κόσμο ως αδίστακτο όντας κι εμείς οι ίδιοι αδίστακτοι. Το προνόμιο κι η αρετή μας βρίσκονται στους δισταγμούς μας, στο ότι δεν θεωρούμε τα πάντα επιτρεπτά, στο ότι δεν συμπράττουμε στο μίσος, στους φόνους, και στις υπόλοιπες κτηνωδίες τους. Η άξεστη συμπεριφορά που εκφράζεται στο σύνθημα "όλα τα φτύνω" δεν είναι δική σου εφεύρεση, εκφράστηκε ήδη αμέτρητες φορές μέσα στην ιστορία. Μπορεί κανείς να την υποφέρει, μπορεί κανείς να την κατανοήσει ως αντίδραση αδύναμων κι ανάγωγων ανθρώπων απέναντι στις φρικαλεότητες της εξουσίας, δεν μπορεί όμως να την εγκρίνει και να την επικροτήσει.

Χέρμαν Χέσσε (1877 – 1962)
Νόμπελ λογοτεχνίας 1946

Διάβασε επίσης από ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕίΑ ΤΗΣ ΒίαΣ:


Τί ΑΚΡΙΒώΣ ΕΝΝΟΟύΜΕ όΤΑΝ ΛέΜΕ "όΧΙ ΣΤΗ ΒίΑ"

Η ΑΙΜΟΒόΡΑ ΠΑΡΑΜΥΘίΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕίΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚό ΠΑΡΑΔΟΞΟ

Το ΑίΜΑ ΤΟυ ΑΡΝΙοΎ

ΠΟΙόΣ;

"ΜίΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚά ή ΨόΦΑ"

Ελευθερία, "εκείνη που έρχεται"

Η Γενιά του Κάιν

Το μανιφέστο της μη-βίας

Ο ΜΑύΡΟΣ ΓάΤΟΣ ΔΙΔάΚΤΩΡ

.

Κι όμως... χτίστηκε τελικά το γιοφύρι της Άρτας,
και Διετρίβη οριστικά το σουσάμι, κι άνοιξε.

Κερνάμε!

Σ;ο)))))

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕίΑ ΤΗΣ ΒίΑΣ: Η ΑΙΜΟΒόΡΑ ΠΑΡΑΜΥΘίΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕίΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚό ΠΑΡΑΔΟΞΟ

.

Όλες οι Θρησκείες, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, άμεσα ή έμμεσα, ολοφάνερα ή συγκαλυμμένα, ωθούν τους ανθρώπους στον πόλεμο, στην αιματοχυσία και στον αλληλοσπαραγμό. Ιστορικ\ά, ο σημαντικότερος λόγος που οι πιστοί ήταντόσο πρόθυμοι να ορμήσουν σαν πρόβατα στο μαχαίρι του χασάπη και να θυσιαστούν «για το Θεό» (για την επιβολή ή την υπεράσπιση της μίας και μοναδικής Θείας Αλήθειας που μόνο οι πιστοί της συγκεκριμένης θρησκείας κατέχουν), «για την Πατρίδα» (την φιλόθεη), «για το Βασιλέα» (τον ελέω Θεού), ήταν πως κάποιοι τους είχαν τάξει μια μεγαλοπρεπή ανταμοιβή σε μιαν «άλλη» ζωή. Ποιος λογικός άνθρωπος θα δεχόταν να σφάξει και να σφαχτεί για οποιονδήποτε άλλο λόγο πλην της αυτοάμυνας, εάν δεν πίστευε ότι έτσι μόνο θα γλύτωνε την αιώνια φρίκη του ζοφερού Άδη και θ’ απολάμβανε επ’ άπειρον την αιώνια Δόξα των Ηλυσίων Πεδίων (της αρχαιοελληνικής θρησκείας), το μεγαλείο της Βαλχάλας των βόρειων λαών (Βίκιγκς), την αιώνια εύνοια του Ιεχωβά των Εβραίων, τα πιλάφια και τα ουρί του Παραδείσου του Μουχαμέτη;

Λαμπρή εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα είναι η χριστιανική θρησκεία, ή μάλλον το χριστιανικό παράδοξο. Εξαίρεση γιατί ο ιδιος ο Χριστός κήρυξε την απόλυτη αντί-βία, και είπε όταν σε βαράνε να κάτσεις να τις φας. Παράδοξο γιατί μετά τους πρώτους χριστιανούς, που θυσιάστηκαν μαζικά χωρίς να προβάλουν καμία αντίσταση, όπως ακριβώς υπέδειξε ο Χριστός, ο καθεστωτικός και εξουσιαστικός «Χριστιανισμός» ανέκρουσε πρύμναν, κι έκανε την κορόιδα, ευλογώντας ανενδοίαστα τα όπλα του «φιλοχρήστου ημών στρατού», και μάλιστα εν λευκώ, χωρίς διάκριση ανάμεσα σε αμυντική ή επιθετική δράση. Ο Χριστιανισμός πέρασε έτσι το στάδιο της επανάστασης κι έγινε εξουσία επανερχόμενος στο εβραικό οφθαλμόν αντί οφθαλμού, κι ακόμα χειρότερα, διαιωνίζοντας τα εβραικά συχαμένα περί περιουσίου λαού (εμείς, οι χριστιανοί) και περί αλλοφύλων (οι άλλοι), λοιπόν «αποθανέτω η ψυχή μου» μεθ’ αυτών, και μετά βουρ για τον Παράδεισο.

Κανένα παράδοξο. Σε αντίθεση με το Χριστό, που δεν ήταν από αυτόν τον κόσμο, ο κατ’ όνομα χριστιανισμός – χριστιανική εκκλησία , είναι απόλυτα προσγειωμένος σε αυτόν τον κόσμο …

1η Μαΐου 2009

ΤΟύΤΟΙ Δω Πού 'ΝΑΙ ΝΤΥΜέΝΟΙ ΣΤΑ ΛΕΥΚά- ΠΟΙΟί ΕίνΑΙ, ΠούΘΕ ήΡΘΑΝ;

.

είναι εκείνοι πού 'ρθαν από τη μεγάλη θλίψη

κι έπλυναν τις στολές τους και τις λεύκαναν

στο αίμα του Αρνιού


δε θα πεινάσουν ούτε θα διψάσουν ξανά



Αποκάλυψη Ιωάννη, εδάφια 13, 14, 16
μεταγραφή Μιλτιάδης Θαλασσινός