DARKANGEL, Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ( VNV NATION)

Στ’όνειρό σου με βλέπεις καθαρά
δεν έχω όρια δεν φοβάμαι πιά
πόσο καιρό παρατηρούσα ανίσχυρος, πίσω από ξένα πρόσωπα

Ο στόχος τέθηκε. Η πρόθεση ορίστηκε.
Χάιδεψε τον αγέρα. Αγκάλιασε τους ουρανούς.
Δραπέτευσε από την θλίψη και την σκλαβιά των φονικών πόλεων.

Δώσε μου χρόνο, θα γίνω πιο σαφής. Δώσε μου χρόνο, θα καταλάβεις.
Τι δαιμόνιο με κατέχει, για όλα όσα υπέφερες.

Είμαι μανιασμένος, εξαιτίας της θλίψης. Σε διάθεση ολοκληρωτικού πολέμου.
Ξανά στους σκοτεινούς ουρανούς, κι ακόμα παραπέρα.


Πόσα χρόνια στις σκέψεις και στα δάκρυα αυτών που υπηρετούσα
Πόσα χρόνια άγνωστος πίσω από ξένα πρόσωπα
Ανίσχυρος να διώξω από το νου σου το χαλασμό
Πέφτουν πάλι. Πέφτουν και πάλι.

Δώσε μου χρόνο, θα γίνω πιο σαφής. Δώσε μου χρόνο, θα καταλάβεις.
Τι δαιμόνιο με κατέχει, να επανορθώσω, για όλα όσα υπέφερες.

Είμαι μανιασμένος εξαιτίας της περιφρόνησης.
Σε διάθεση ολοκληρωτικού πολέμου.
Ξανά στους σκοτεινούς ουρανούς, κι ακόμα παραπέρα.

Δεν υπάρχει πίστη, πίσω της να κρυφτείς.
Ακόμα κι η αλήθεια είναι γεμάτη ψέμα.
Άγγελοι αμφιβάλλουν, και πέφτουν,
και περπατούν ανάμεσα στους θνητούς.

Είμαι μανιασμένος εξαιτίας της θλίψης. Σε διάθεση ολοκληρωτικού πολέμου.
Ξανά στους σκοτεινούς ουρανούς, κι ακόμα παραπέρα.

Ήρθα μόνο να βρω την ειρήνη. Ήρθα μόνο να βρω τον εαυτό μου.
Μάλλον ήρθα για να φύγω.

Darkangel, Ο Σκοτεινός Άγγελος
VNV Nation, 1999

μετάφραση: Μαύρος Γάτος
με την επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

Το σώμα απεχθάνεται το κρύο
-θυμίζει θάνατο-
αντιδρά με φωτιά
ανεβάζει πυρετό
~

Ο νους απεχθάνεται το κενό
-θυμίζει θάνατο-
αντιδρά με όνειρα
κατεβάζει ποιήματα
~

Μαύρος Γάτος

ΥΓ Ο τίτλος αυτού τού ποιήματος είναι "το κενό", αλλά επειδή το blogger μού κάνει παιχνιδάκια, δεν θα επιχειρήσω να το ξανααλλάξω...

Καλό βράδυ, και συγνώμη σε όσους ταλαιπωρήθηκαν χθες με τη σελίδα μου εξαιτίας κάτι άσχετων html που έβαλε στο πόστο μου ο Δαίμων των Ημεροδικτύων .

ΚΑΘΑΡΟ ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΜΑΥΡΗΣ ΓΑΤΙΣΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ

Επειδή δεν μού αρέσει να στεναχωρώ τους φίλους μου, σας διαβεβαιώνω ότι η Μεταφυσική γρίππη μου είναι ηπίας μορφής, και αντιμετωπίζεται επιτυχώς. Με πιάνουν μόνο κάτι βραδινοί υπαρξιακοί πυρετάκοι, αλλά with a little help from my friends (including all of you Σ:), περδίκι ο Γάτος!

Για σήμερα σας έχω να σας κεράσω λίγο καθαρό απόσταγμα Γατίσιας Σοφίας...

Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, έχει και πολλές κότες.

Αν μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους ανθρώπους για πολύ καιρό,

ή πολλούς ανθρώπους, για λίγο καιρό

τότε μάλλον μπορείς να κοροιδεύεις και πολλούς ανθρώπους, για πολύ καιρό

και σίγουρα, σε φωνάζουν "δημόσιο πρόσωπο" ή "πολιτικό"

Όπου δεις ξύλο, τρέχα.

Όπου δεις φαί, πάλι τρέχα, μάλλον είναι φόλα.

Το δις εξαμαρτείν, ου γατός ζωντανού. (αμαρτία=λάθος)

Καλύτερα τελευταίος στην Ρώμη,

παρά πρώτος σ’ένα χωριό της Κίνας.

Όσο ζεις, ζεις.
Αν πεθάνεις, πέθανες. ( επί εφτά, αν είσαι Γάτος Σ;).

Μαύρος Γάτος

Και φυσικά, ,

…«φίλοι σκύλοι μου μην κλαίτε, μες την συμφορά, να λέτε

κάπου υπάρχει Θεός

μέσα στη ζωή, ποτέ μη ζητάς να βρεις, ποιος είναι ο δικαστής

να περπατάς, και πάντα να κοιτάς, πού θα πας να κρυφτείς»….

Νίκος Γκάτσος

Σ;)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

ΟΙ ΔΆΣΚΑΛΟΊ ΜΟΥ: ALPHONSE DE LAMARTINE

Και είπα στην καρδιά μου: τι θέλω στη ζωή;

Να προχωρώ στο δρόμο που παίρνουν οι πολλοί

ν’ακολουθώ κι εγώ, σαν το μικρό αρνί;

Αλλά πού, τάχα, πάνε; Εκεί που παν τα φύλλα

που κυνηγά του χειμωνιάτικου ανέμου η ανατριχίλα…

Πολέμησαν, νικήθηκαν… ο χρόνος καταβρόχθισε τις φευγαλέες τους σκιές

σαν θάλασσα, που πνίγει την άμμο στις ακτές

Γεννήθηκαν, και πέθαναν

Κύριε, έζησαν;

Alphonse De Lamartine (Λαμαρτίνος, (1790-1869)

μετάφραση: Μαύρος Γάτος

με την επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος

NYXTEPINO 2

Κι έτσι, σιγά σιγά θα σβήσω
θ'αφήσω πίσω τη ζωή
και στο σκοτάδι θα γυρίσω
εκεί, που βούλιαξες κι εσύ

και τι θα μείνει

ένα γιατί

"ΛΥΠΟΥΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ": ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ:

"WE ARE SORRY FOR THE INCONVENIENCE"

ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΡΟΜΠΟΤ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
αφιερωμένο στην μνήμη
των Douglas Adams, Philip K.Dick, και Isaac Asimov

Στα βιβλία του πρόωρα χαμένου Douglas Adams, που αποτελεί το δικό μου πρότυπο στο χιούμορ, σε αντιδιαστολή με τις κάθε είδους Μαλβίνες και Θέμους, υπάρχει ένα πολύ λεπτό, πολύ ανθρώπινο, πολύ ευγενικό, πολύ βαθιά μελαγχολικό χιούμορ. Το αποκορύφωμα όλων των γραπτών του, που δυστυχώς δεν είναι και πολλά, είναι η στιγμή που η παρέα των ηρώων του, φτάνει τελικά, στο σημείο όπου ο Θεός έχει αφήσει χαραγμένο το τελευταίο Του μήνυμα προς την Δημιουργία, χαραγμένο με τεράστια γράμματα πάνω σε ένα...Όρος. Να μην σας τα πολυλογώ, το μήνυμα είναι το εξής¨:

"WE APOLOGISE FOR THE INCONVENIENCE"

Το ίδιο "θεϊκό" μήνυμα ξαναβρήκα σε ένα post της Ροδιάς προχτές:

«We apologize for the inconvenience, but we are unable to process your request at this time. Our engineers have been notified of this problem and will work to resolve it.»

Στην Αγγλία δεν έχω ζήσει καιρό, βρέθηκα όμως αρκετές φορές για δουλειά.

Ήταν το 1997, πάνε σχεδόν δέκα χρόνια, πώς περνάνε δέκα χρόνια…. Τέλος πάντων, χρειάστηκα κάποια τηλεφωνικά νούμερα. Οι πληροφορίες από το τηλέφωνο, δηλαδή το θεός-σχωρεσ-το το 131, είχαν ήδη ρομποτοποιηθεί στην Βρεττανία. Η Δυτική Ευρώπη είναι δέκα χρόνια πίσω από την Αμερική, κι εμείς δέκα χρόνια πίσω από την Δυτική Ευρώπη. Άρα περίπου του χρόνου ετοιμαστείτε κι εσείς να παίρνετε το 11 8 8? και να σας εξυπηρετεί ένα ρομπότ.

Τι τεχνολογία, θα πείτε. Τι φρίκη, θα σας πω… Γιατί, αν δεν είσαι Άγγλος, ή αν δεν ακούς πολύ καλά, είναι πολύ δύσκολο να συνεννοηθείς με ένα … ρομπότ. Δεν άκουσα καλά, επαναλαμβάνετε; του λες, κι εκείνο, υπάκουο, επαναλαμβάνει, σαν ρομπότ. Δηλαδή ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΧΡΟΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ. Δηλαδή πάλι δεν καταλαβαίνεις…. Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα απ’ότι φαίνονται. Στην Τρίτη φορά καίγεσαι… Και ξανά από την αρχή.

Καταλάβατε ήδη ότι η εμπειρία ήταν πολύ τραυματική… και η δουλειά μου δεν έγινε, και έφαγα λεφτά και χρόνο στον παγωμένο τηλεφωνικό θάλαμο, εκεί στο Isle of Wight!

Το θυμήθηκα το περιστατικό χτες, που διάβασα το ποστ της rodias για το πρόβλημα με έναν server που απαντούσε όπως είδατε στην αρχή. Προς τα εκεί πάμε λοιπόν, ό

λο και περισσότερα ρομπότ, όλο και λιγότεροι άνθρωποι. Οι οποίοι θα γίνουμε, τι; Κατ’αρχήν άνεργοι, αφού θα μας φάνε τις θέσεις τα ρομπότ. Και κάποια μέρα, ίσως όχι και τόσο μακρινή, τα ρομπότ μπορεί κα να μας παραμερίσουν, σε μια virtual reality τύπου Matrix…

To Matrix όμως, παρά την μεγάλη του εμπορική επιτυχία, είναι αφελέστατο και επιφανειακότατο. Αν θέλετε να διαβάσετε δύο απίστευτης οξυδέρκειας εναλλακτικά σενάρια για το μέλλον της Ανθρωπότητας, σας συνιστώ ανεπιφύλακτα δύο βιβλία:

Πρώτον, «Τα τρία Στίγματα Του Πάλμερ Έλντριτζ», του Philip Dick. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν σε υπόγεια καταφύγια στους αστεροειδείς και στους αφιλόξενους πλανήτες, σε άθλιες συνθήκες, και ξυπνούν μόνο για να κάνουν κάποιες απαραίτητες εργασίες συντήρησης, και για να προμηθευτούν το όχι απλά νόμιμο αλλά επιβεβλημένο από τον «νόμο» meta-παραισθησιογόνο tsu-zy, που τους διατηρεί σε μια συνεχή κατάσταση αποχαύνωσης και ηδονής, μέσα σε μια ελεγχόμενη από το Σύστημα συλλογική εικονική πραγματικότητα. Τώρα που το σκέφτομαι, το βιβλίο το διάβασα πολύ παλιά, δεν είμαστε πιά και πολύ μακριά από αυτό το σημείο, από τότε που βγήκαν τα reality και τα blogs…

Το δεύτερο βιβλίο, ευχαριστώ «Επίκαιρε», είναι «Τα ρομπότ της Αυγής», του Ισαάκ Ασίμωφ, όπου οι εναπομείναντες άνθρωποι είναι ελάχιστοι, ζουν μοναχικά, πολύ μακριά ο ένας από τον άλλο, επικοινωνούν μέσα από βιντεοκλήσεις, και συναντιούνται πάρα πολύ σπάνια. Το άγγιγμα είναι θανάσιμη προσβολή. Βιντεοκλήσεις, είπα. και να φανταστείς ότι όταν το έγραψε το βιβλίο ο Σάκης, δεν υπήρχε ούτε καν στον ορίζοντα το Netmeeting και τα Messenger… Και τα δύο όμως αυτά σενάρια, όσο πιθανά και να είναι, είναι εξίσου εφιαλτικά. Θα προτιμήσω τον Douglas Adams, τα ευγενικά του ασανσέρ, και τις εξυπηρετικές ομιλούσες του πόρτες, και θα κλείσω μ’αυτό… Διαβάστε το, αξίζει. Μετάφραση δεν νομίζω να χρειάζεστε… Από μένα, ξέρετε. Peace. Love. Take care.

"Hello," said the elevator sweetly, "I am to be your elevator for this trip to the floor of your choice. I have been designed by the Sirius Cybernetics Corporation to take you, the visitor to the Hitch Hiker's Guide to the Galaxy, into their offices. If you enjoy your ride, which will be swift and pleasurable, then you may care to experience some of the other elevators which have recently been installed in the offices of the Galactic tax department, Boobiloo Baby Foods and the Sirian State Mental Hospital, where many ex-Sirius Cybernetics Corporation executives will be delighted to welcome your visits, sympathy, and happy tales of the outside world."

"Yeah," said Zaphod, stepping into it, "what else do you do besides talk?"

"I go up," said the elevator, "or down."

"Good," said Zaphod, "We're going up."

"Or down," the elevator reminded him.

"Yeah, OK, up please."

There was a moment of silence.

"Down's very nice," suggested the elevator hopefully.

"Oh yeah?" "Super." "Good," said Zaphod, "Now will you take us up?"

"May I ask you," inquired the elevator in its sweetest, most reasonable voice, "if you've considered all the possibilities that down might offer you?"

Zaphod knocked one of his heads against the inside wall. He didn't need this, he thought to himself, this of all things he had no need of. He hadn't asked to be here. If he was asked at this moment where he would like to be he would probably have said he would like to be lying on the beach with at least fifty beautiful women and a small team of experts working out new ways they could be nice to him, which was his usual reply. To this he would probably have added something passionate on the subject of food. One thing he didn't want to be doing was chasing after the man who ruled the Universe, who was only doing a job which he might as well keep at, because if it wasn't him it would only be someone else. Most of all he didn't want to be standing in an office block arguing with an elevator.

"Like what other possibilities?" he asked wearily.

"Well," the voice trickled on like honey on biscuits, "there's the basement, the microfiles, the heating system ... err ..." It paused. Nothing particularly exciting," it admitted, "but they are alternatives."

"Holy Zarquon," muttered Zaphod, "did I ask for an existentialist elevator?" he beat his fists against the wall. "What's the matter with the thing?" he spat.

"It doesn't want to go up," said Marvin simply, "I think it's afraid."

"Afraid?" cried Zaphod, "Of what? Heights? An elevator that's afraid of heights?"

"No," said the elevator miserably, "of the future ..."

Douglas Adams - The Restaurant At The End OF The Universe

Ο Μάρβιν, το καταθλιπτικό ρομπότ

WE ARE ALL DANES

I am not neutral towards the sufferings of the Palestinian people. Towards the unethical interventions of the "Western" Powers in the Middle East. Towards the children that have no future, in the Gaza strip and the Western Bank, and become human bombs in their despair. BUT I could in no case justify their acts of despair. Nor could I possibly close my eyes before the crimes of the Islamic fundamentalism. SUFFERING EVIDENT INJUSTICE, AND BEING IN DESPAIR, DOES NOT JUSTIFY ONE BECOMING WORSE THAN HIS OPRESSOR.

I disagreed with the American invasion in Iraq. I demonstrated against it in the streets, along with the vast majority of the Greeks, I wrote posts in the Usenet. Finally, I joined a non-governmental charity organization (NGO), and fifteen days after the end of the war (on May 15, 2003), I went to Iraq, in order to help the suffering people of this devastated country.

But please, don’t get me wrong. It was THE WAR I was objecting to, NOT the reversion of Saddam. I thought that the invasion would open the bags of Aeolus, the ancient Greek god of the Winds, who kept them in a bag, and set them free at his will, bringing disaster to seamen. I thought that Saddam Hussein, in his despair, would start an Armaggedon, that the region would be put on fire, that the Iraqi population would suffer a holocaust.

Well, nothing like that happened. The Americans advanced practically undisturbed, mainly because not too many Iraqis were willing to sacrifice themselves, in order to defend Saddam, Udai and Hussai, his sons, and their regime. And yes, the petroil that the Americans are now hmmm, lets say, “controlling”, in the occupied Iraq, well, this petroil warms me, moves me around, moves me forward. This does not mean I agree with their imperialist attitude and their implementation with the region of the Middle East, lets not forget it was THEM who created the Saddam Hussein regime, it was THEM who created the Talibans, at the time as an opponent for the Soviet Union, it is them who maintain in power and backup and control the Al Saudi family, and the rest of the Gulf regimes.

And now I hear that they (the Americans and the British) are refusing to support the Danes in the scetches issue. What an utter level of hypocricy, what an utter shame for them.

Nevertheless, on this occasion, I AN OBLIGED TO STAND ALONG WITH THE DANES, AND THE REST OF THE “WEST”, which includes of course the US and Britain, even though they behave so foul. I dislike the "West" in many ways, I disagree with it strongly, but I cannot help but being with them on this occasion, because…

THERE COMES A MOMENT WHEN YOU MUST DECIDE

WHO YOU 'LL FOLLOW, WHO YOU 'LL LEAVE BEHIND

(lyrics of a greek song by Dionysis Savvopoulos)

Whom could I possibly follow? The Talibans? The people who have literally asked for Salman Rushdie’s head? The people who burn embassies, who kill hundreds of unaware people with their bombs, totally undiscriminately, those who killed 4000 unaware people on September 11^th, in an impressive force showoff? Those who will cut your hand if you steal a chewing gum, and will burn every book that is not the Koran?

Taliban means “we forbid ANY objection”. Taliban means “we behead any head that expresses such an objection”. Taliban means women are unsignificant quantities. THESE are the Talibans.

In Greece, we have well embedded anti -“Western” reflexes. We should not let these reflexes drive us in the wrong direction. We belong in the West, let’s not forget that. We ARE the “West” (not the …Far one). In the photos above and below, the East is unfortunately surrounding the burning Danish Embassies of Beirut and Damascus. Inside, there could easily have been burned human beings.

What is “The West?”

The West is a nucleus of principles based on the ancient Greek thought, a nucleus that has been gradually formed by the Renaissance, the big European revolutions, the religious Reform, the Enlightment, the people’s struggle against any kind of totalitarism, wherever it might originate from, including the Catholic Church. Principles including freedom of expression, freedom of press, respect for privacy, respect for the individual, freedom of belief and religion, separation of state and church, abolishment of the secular political role of the church.

“I disagree with what you are saying, but I will defend with my blood your right of saying it”

It was NOT the Prophet who said that. It was the European Enlightment. Don’t ask me, please, who respects that principle in the West today, and who doesn’t, and why those who don’t, don’t…. Everybody is responsible for his own acts. It is our own personal obligation to be skeptical and critical, in any direction.

However, one cannot compare the uncomparable. The New Testament, in the West, is NOT a secular law. In Saudi Arabia, in Iran, in Sudan, the Κoran IS the Law.

The average Muslim is NOT a fanatic. And it is more than true that the West has often mistreated the Muslims, i.e. mainly the Arabs, either by means of military conquest, or by financial exploitation, or with political intervention and manipulation. And THE VAST MAJORITY OF THE MUSLIMS ARE PEACEFUL AND RESPECTFUL PEOPLE, PEOPLE OF VIRTUE. But the few fanatics are making the difference. “Peaceful” it was, the majority of Germans who nestled Hitler.

In Iran, if a woman does not bear a headscarf in the street, she is arrested and punished, regardless of her religion or her personal beliefs. The German constitution of the midwar, did not mention anywhere that the “Arians” are the “superior race”, and that the Jews, the Gipsies etc should be exterminated. That did not prevent WWII, or the crematoria of Auswitz.

Freedom does not provide one the right to step over somebody else’s freedom. Muslims worldwide have been supposedly “offended”, because the face of their Prophet has been depicted. But according to the Koran, they should also be offended by the “nude” faces of Western women. Should women in the West stroll around with their faces covered, just in order not to “insult” the eventual Muslim?

Well, if the fanatics could, they WOULD impose to western women covering their heads. As they are actually doing in Iran, in Saudi Arabia, as they formerly did in Afganistan. Would you, Western women, do that? Would you bear a headscarf in order not to insult them?

Of course you wouldn’t. Then, why are you willing to make a taboo out of their religion, in order not to “insult” them? To permit them firing the journalist that posted the picture of Muhammad and threatening his life? To tolerate the Mullahs asking for Salman Rushdie’s head?

If we drawback now, if we grant them these “rights”, tomorrow they will demand the right to behead any eventual “infidel.”

The Koran itself, surprisingly enough, is quite moderate, it speaks of no “sacred wars” or bloody “Jihads”, or of infidel heads’ beheading. But the fundamentalists DO. As every fundamentalist does, whatever his religious or political conviction may be. In the same “reasoning” as they DID cut in pieces women who broke some “law” in Afganistan, after having them collectively raped, that is.

If we stand “neutral” aside, if we stand idle, if we don’t take a position of definite disapproval, if we don’t defend the concerned countries and the concerned people, tomorrow we will be all bearing the burkas. And if it will not be a burka, then it will be a war helmet, or even an imposed Texan hat instead! For, as far as we are standing idle, we are encouraging the accentuation of a terrible bipolar situation, we are strengthening the fundamentalists of both sides, we are actually PROMOTING WAR. Maybe not due for tomorrow, but definitely due for sooner or later…

There comes a time when one must choose, among two evils, the lesser one.

One HAS to take a position. One can despise “messing around”, and violence, and war, but in this case, standing idle and being “neutral” is NOT understandable. A Greek poet says…

A man stands aside, crying

he wearily lifts his rifle, he talks to it:

“what are you doing in this hand? my enemy

is aware of what a burden you are to me…”

Not taking a position to back-up Denmark, brings war closer. The pacifist in this case is not the passive and inert one, but the one who will stand up and speak up for the freedom of expression. If we don’t, it will be war and disaster, and a new Middle Age.

Science fiction and conspiracy theories, some will think. That’s what many people thought, back in 1939.

I wholeheartedly wish I was wrong…. But, did you listen to the News?

. http://news.ert.gr/2/204988.asp

“The President of Iran, Mahmud Ahmadinejan, ordered the breakup of any financial relationship of his country with Denmark, as well as with any other country where the sketches in question have been published. He justified his decision by talking about “an insult towards the Prophet, exposing the sionists’ governing these countries hatred, towards the Islam and the muslims”

I beg your pardon?

You can find the original Danish scetches here

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ! ΠΑΡΤΕ ΘΕΣΗ!

This is NOT the prophet
This is a lunatic fanatic who thinks he serves the Prophet
the Prophet never said "kill and you'll go to Heaven"
he said "suffer for my faith, and you'll go to Heaven"...

(τα δώδεκα επίμαχα σκίτσα με τον Προφήτη Μωάμεθ μπορείτε να τα βρείτε ΕΔΩ )

(συνέχεια του ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ Ν'ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ, ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΠΑΣ, ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ Θ'ΑΦΗΣΕΙΣ )

"Διαφωνώ με ό,τι λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λές"

ΔΕΝ το είπε ο Προφήτης. Ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός το είπε. Άλλο ποιός το εφάρμοσε...

Αλλά δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τα ασύγκριτα. Το Ευαγγέλιο στην Δύση δεν είναι Νόμος του κράτους. Στην Σαουδική Αραβία, στο Ιραν, στο Σουδάν, Νόμος είναι το Κοράνι.

Οι φανατικοί, δεν είναι ο κανόνας στον μουσουλμανικό κόσμο. Η ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΗΣΥΧΟΙ ΚΑΙ ΕΝΑΡΕΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Αλλά οι λίγοι φανατικοί είναι πάντα που κάνουν την διαφορά. "Φιλήσυχοι" ήταν και οι Γερμανοί που υπέθαλψαν τον Χίτλερ. Το Κοράνι, είπε κάποιος στα σχόλια, δεν λέει πουθενα να φοράνε οι γυναίκες μπούρκες. Μάλλον τότε θα είναι η ιδέα μου ότι στο Ιράν, αν είσαι γυναίκα και δεν την φοράς, σε συλλαμβάνει επ'αυτοφόρω η αστυνομία στο δρόμο .

Αλλά δυστυχώς ΔΕΝ είναι η ιδέα μου... ΣΤΟ ΙΡΑΝ, ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΟΡΑΣ ΜΠΟΥΡΚΑ, ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΣΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΕΙΣΑΙ, άσχετα με τα πιστεύω σου ή την θρησκεία σου, και άσχετα με το τι λέει και τι δεν λέει το Κοράνι.

Ούτε το γερμανικό σύνταγμα του μεσοπολέμου έλεγε πουθενά ότι οι Άριοι είναι η Υπέρτατη φυλή κια ότι οι Εβραίοι, οι Τσιγγάνοι, και άλλοι, θα έπρεπε να ΕΞΟΝΤΩΘΟΥΝ. Αυτό δεν εμπόδισε ούτε τα κρεματόρια του Άουσβιτς ούτε τον Β' παγκόσμιο πόλεμο.

Ελευθερία είναι να μην καταπατάς την ελευθερία του Άλλου. Προσβλήθηκαν οι μουσουλμάνοι, λέει, σε όλον τον κόσμο, γιατί απεικονίστηκε ο Προφήτης, ενώ απαγορεύεται από το Κοράνι. Απαγορεύεται όμως και οι γυναίκες να κυκλοφορούν ξέσκεπες! Μήπως πρέπει όλες να φορέσετε μπούρκα για να μην τους προσβάλλετε;


ΔΕΝ είναι καθόλου "αδύναμοι". ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ, θα σας το επέβαλλαν, διά ροπάλου μάλιστα. Όπως το κάνουν, στο Ιράν, στην Σαουδική Αραβία, στο Σουδάν, δεν ξέρω πού αλλού, όπως το έκαναν στο Αφγανιστάν επί Ταλιμπάν. Θέλετε, οι γυναίκες, να τους χαρίσετε την... ελευθερία να μην αντικρύζουν το πρόσωπό σας στο δρόμο και... προσβάλλεται η πίστη τους; Γιατί να τους χαρίσετε την ελευθερία να μην τολμάμε να μιλήσουμε για τον Προφήτη; Γιατί τους χαρίσαμε την ελευθερία να επικηρύξουν το κεφάλι του Salman Rushdie; Αν υποχωρήσουμε, αύριο θα θέλουν την ελευθερία να σφάξουν τους Απίστους- Γκιαούρηδες.

Γκιαούρης δεν σημαίνει "χριστιανός" ή "Έλληνας". Σημαίνει "άπιστος". Και το "σφάξτε τους απίστους" δεν το λέει το Κοράνι, όχι. Ίσα ίσα, που το Κοράνι είναι σχετικά ανεκτικό στον Άλλο. Όπως και δεν έλεγε, το Κοράνι, στους Ταλιμπάν, να βιάζουν και να τεμαχίζουν τις γυναίκες που έδειχναν απείθεια στους νόμους τους...


Αν μείνουμε σπίτια μας, αν αδιαφορήσουμε, αν δεν πάρουμε θέση, σε λίγο θα φορέσουμε όλοι μπούρκες. Αν όχι σε λίγο, δεν θ'αργήσει και πολύ... Κι αν όχι μπούρκες-φακιόλια, τότε καλύπτραν παπικήν - καουμπουκήν. Γιατί όσο πιό πολύ μένουμε αμέτοχοι, τόσο πιό πολύ ευνοούμε και ενισχύουμε τον φρικτό διπολισμό.

Δεν είναι καθόλου ευχάριστο, αλλά έτσι είναι. Κάποια στιγμή πρέπει να διαλέξεις το λιγότερο χειρότερο.

Κάποιος είπε πόσα "ΑΡΝΙΕΜΑΙ" από το σημερινό μου ποιήμα πρέπει να αναιρέσω για να πάρω θέση. Κανένα! Αντίθετα, προσβάλλεται κατάφωρα το "Αρνίεμαι να πατάς επάνω στην ελευθερία μου".

Θυμηθείτε τον Σολωμό.

"παράμερα στέκει ο άντρας και κλαίει
βαρύ το ντουφέκι σηκώνει, και λέει
"σε τούτο το χέρι, τί κανεις εσύ;
ο εχθρός μου, το ξέρει, πως μού είσαι βαρύ"

Το να ΜΗΝ πάρω θέση, θα καταπατούσε ΠΟΛΛΑ από τα "ΑΡΝΙΕΜΑΙ" μου...

Δεν λέω να ακολουθήσουμε σαν πρόβατα. Αλλά σε περίπτωση που η φωτιά φτάσει ως εδώ, το πρόβατο θα είναι αυτός που θα κοιτά απαθής. Και όχι αυτός που θα πάρει θέση.

Επιστημονική φαντασία, θα μού πεις. Έτσι όμως πίστευαν και το 1939.

Εύχομαι χίλιες φορές να διαψευστώ...



http://news.ert.gr/2/204988.asp

"Οι πιο ακραίες αντιδράσεις ήρθαν από τον πρόεδρο του Ιράν , Μαχμούντ Αχμαντινετζάν, ο οποίος διέταξε τη διακοπή των οικονομικών σχέσεων της χώρας του με τη Δανία αλλά και τις υπόλοιπες χώρες, έντυπα των οποίων δημοσίευσαν τα επίμαχα σκίτσα. Ο Ιρανός Πρόεδρος δικαιολόγησε αυτή την απόφαση κάνοντας λόγο για "προσβολή εναντίον του Προφήτη, που δείχνει πόσο μισούν το Ισλάμ και τους Μουσουλμάνους οι σιωνιστές, που κυβερνούν αυτές τις χώρες".

Είπατε τίποτα;

Ξαφνικά ένοιωσα μια τεράστια λαχτάρα για την θάλασσα.
Όχι γι'αυτην την ταραγμένη, παγωμένη, βιασμένη, εκφυλισμένη θάλασσα της Παραλίας.

Για την ανοιχτή, ζεστή, κρυστάλλινη, φιλική, καλοκαιρινή θάλασσα.
Κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Άρχισε πάλι να χιονίζει.

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ Ν'ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ, ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΠΑΣ, ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ Θ'ΑΦΗΣΕΙΣ

ΤΟ ΣΟΒΑΡΟΤΕΡΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

Είμαι κάθε άλλο παρά ουδέτερος απέναντι στις αδικίες και τα εγκλήματα που υφίσταται ο Παλαιστινιακός λαός. Απέναντι στις ανήθικες παρεμβάσεις της "Δύσης" στην Μέση Ανατολή (αλλά και σε όλον τοιν υπόλοιπο κόσμο). Απέναντι στα παιδιά χωρίς μέλλον της Δυτικής Όχθης, και της Γάζας, που μέσα στην απελπισία τους και την αγανάκτηση για την πολύχρονη αδικία, γίνονται ανθρώπινες βόμβες.ΟΜΩΣ ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν δικαιολογώ αυτές τις πράξεις.

Ούτε και τις αντιδράσεις των τελευταίων ημερών, την τρομοκρατία, τον τραμπουκισμό. Και δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μπροστά στα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ του Ισλαμικού φονταμενταλισμού. Το να αδικείσαι, κατάφωρα, βίαια, μέχρι σημείου απελπισίας, ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟ ΝΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΙΔΙΟΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΔΙΚΗΤΗ ΣΟΥ.

Ήμουν αντίθετος στην εισβολή στο Ιράκ. Διαδήλωσα κι εγώ εναντίον της, με πολλά μέσα. Άναψα τα φώτα. Βγήκα στους δρόμους. Μέχρι που αναδημοσίευσα, τότε, στο Usenet ένα άρθρο του Λευτέρη Παπαδόπουλου που πρότεινε μπουκοτάζ στα Αμερικάνικα προϊόντα. ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΙΡΑΚ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (στις 15 Μαίου 2003) με μιά μη κυβερνητική οργάνωση, και έμεινα πάνω από ένα μήνα.

Αισθάνομαι όμως θύμα ΜΙΑΣ ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗΣ. Δεν ήμουν αντίθετος στην ανατροπή του Σαντάμ. Ήμουν αντίθετος στον πόλεμο. Στο άνοιγμα των ασκών του Αιόλου, με τις απρόβλεπτές συνέπειες. Πίστευα πως ο Σαντάμ στην απελπισία του μπορεί να ξεκινούσε έναν Αρμαγγεδώνα, κάποιας κλίμακας. Πίστευα ότι ο πληθυσμός του Ιράκ θα αποδεκατιζόταν σε μια πυρηνικο-χημική εκατόμβη.

Τίποτε από αυτά δεν έγινε. Οι Αμερικανοί προέλασαν σχεδόν ανενόχλητοι, προφανώς ο κύριος λόγος ήταν ότι σχεδόν κανένας Ιρακινός δεν είχε όρεξη να θυσιαστεί για να υπερασπιστεί τον Σαντάμ και το καθεστώς του. Και ναι, τα πετρέλαια του Ιράκ των οποίων την ροή διασφαλίζουν με την παρουσία τους εκεί οι Αμερικανοί, τα χρησιμοποιώ κάθε μέρα, για να ζεσταθώ, για να κινηθώ, για να πάω μπροστά. Και μπορεί να ήμουν κι εγώ στο Αιγυπτιακό Θέρετρο που ανατινάχτηκε πέρσι, στο λεωφορείο με τους Έλληνες τουρίστες που ανατινάχτηκε πριν λίγα χρόνια στο Κάιρο, στους Δίδυμους Πύργους, εκεί, εκει, αλλού... Και σας διαβεβαιώ ότι δεν είμαι ΚΑΘΟΛΟΥ "καπιταλιστής".

ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΝΟΥΣ. Είχα γράψει "είμαι με τους Αμερικανούς", πριν μάθω ότι ποταπότατα έβαλαν, μαζί με τους Βρεττανούς, την ουρά υπό τα σκέλη, και άδειασαν τους Δανούς, νίπτοντας τας χείρας τους και τρίβοντάς τας παράλληλα, προσδοκώντας τα οφέλη αυτής της στάσης. Είμαι όμως ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ μαζί τους, και με την υπόλοιπη Δύση, που περιλαμβάνει και τους Αμερικανούς, και τους Βρετταννούς, και τους Δανούς, και την Ψωροκώσταινά μας. Δεν την χωνεύω, αυτήν την "Δύση", για πολλά, αλλά δεν μπορώ παρά να είμαι, κι εγώ και όλοι εσείς, μαζί της, την ώρα αυτή, που...

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ Ν’ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ
ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΠΑΣ, ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ Θ’ΑΦΗΣΕΙΣ

Δηλαδή με ποιους θα μπορούσα να πάω; Με τους Ταλιμπάν; Με αυτούς που καίνε πρεσβείες και επικηρύσσουν το κεφάλι των Σαλμάν Ρούσντι; Με αυτούς που αν κλέψεις μια τσίχλα σου κόβουνε στην κυριολεξία το χέρι, και που καίνε όλα τα βιβλία εκτός από το Κοράνι;

Ταλιμπάν σημαίνει απαγορεύουμε κάθε αντίθετη άποψη. Ταλιμπάν σημαίνει κόβουμε κάθε κεφάλι που εκφέρει αυτήν την άποψη. Ταλιμπάν σημαίνει οι γυναίκες δεν υπάρχουν. Η ζωή είναι ο Αλλάχ. Από το πρωί ως το επόμενο πρωί. Ταλιμπάν σημαίνει καταστρέφουμε αρχαία αγάλματα. Σκοτώνουμε 3500 αθώους (ή όχι και τόσο αθώους) σε μια υπερφίαλη επίδειξη δύναμης (11η Σεπτεμβρίου). ΑΥΤΟΙ είναι οι Ταλιμπάν.

Σκεφτείτε το καλά. Μην αφήσετε τα αντι-Δυτικά σας αντανακλαστικά να σας παρασύρουν. Ανήκουμε στην Δύση, μην ψάχνετε και μην κολλάτε ποιος το είπε. Είμαστε η Δύση. Η Ανατολή είναι στην φωτογραφία γύρω γύρω από την καμένη πρεσβεία. Μέσα στην πρεσβεία, θα μπορούσαν να είναι κάποιοι καμένοι άνθρωποι.

Τι είναι η Δύση; Αναδημοσιεύω από το blog του e-rooster. Και όχι, δεν είμαι νεοφιλελεύθερος.

«Η επίθεση στην Δανία είναι μια επίθεση στον πυρήνα των αξιών του δυτικού κόσμου όπως διαμορφώθηκαν με την Μεταρρύθμιση, τον Διαφωτισμό, την Βιομηχανική Επανάσταση και με τους αγώνες ενάντια στους ολοκληρωτισμούς της Καθολικής Εκκλησίας, του δεσποτισμού, του φασισμού και του κομμουνισμού. Της ελευθερίας της ατομικής έκφρασης, της προστασίας της ελευθεροτυπίας, του σεβασμού της ιδιωτικότητας, του περιορισμού της παρέμβασης του κράτους, της ανεξιθρησκείας, του χωρισμού κράτους-εκκλησίας και της εξάλειψης του κοσμικού πολιτικού ρόλου της οργανωμένης θρησκείας κτλ»

Εσείς με ΠΟΙΟΥΣ θα πάτε, τελικά;

APNIEMAI APNIEMAI APNIEMAI

ΑΡΝΙΕΜΑΙ

ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να φορέσω παρωπίδες
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να σκοτώσω την κριτική μου σκέψη
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να υποκύψω σε πνευματικούς εκβιασμούς

ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να ζήσω όπως θέλουν οι έμποροι της δήθεν αρετής
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να ζήσω όπως θέλουν οι έμποροι της υπεραφθονίας
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να ζήσω όπως θέλουν οι έμποροι του θεάματος
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να ζήσω όπως θέλουν οι έμποροι του θανάτου
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να ζήσω όπως θέλουν οι έμποροι των ανθρώπων


ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να αγοράσω ανθρώπους
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να ξεπουλήσω τον εαυτό μου
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να αγοράσω ανθρώπινη αξιοπρέπεια
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να ξεπουλήσω τις Αρχές μου


ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να είμαι ένας αριθμός
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να είμαι κάποιος άλλος

ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να αποφασίζουν άλλοι για μένα, χωρίς εμένα
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να ζουν άλλοι για μένα


ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να είμαι ένας υπήκοος
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να φοβάμαι κάποιον θεό
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να είμαι δούλος κάποιου θεού
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να είμαι δούλος κάποιου ανθρώπου


ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να έρπω
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να είμαι ένα βολικό θύμα
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να είμαι ένας βολικός βλάκας


ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να κλείνω τα μάτια στην αδικία, κι ας μην με αφορά άμεσα
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να κυνηγώ υλικούς παραδείσους
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να κυνηγώ μεταθανάτιους παράδεισους
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να πεθάνω, πριν ζήσω


ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να είμαι ελεύθερος
πατώντας στο πτώμα της ελευθερίας κάποιου άλλου
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να είμαι ελεύθερος
πατώντας πάνω στο πτώμα κάποιου άλλου
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
να πατάς πάνω μου, ή πάνω στην ελευθερία μου


ΑΡΝΙΕΜΑΙ να ζήσω δυστυχισμένος
ΑΡΝΙΕΜΑΙ να σπέρνω δυστυχία



Αρνιέμαι να είμαι ο Cooper Lights


Είμαι ο Μαύρος Γάτος

TO MEGALYTERO REALITY OLON TON EPOXON

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ REALITY ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

Ας ανοίξουμε τα μάτια μας. Όλοι εμείς που κοροιδεύουμε τα Big Brothel και τα Bar και τα Flame Sorry και τις Φάρμιες και τα Suvlakivor.

Το μεγαλύτερο reality όλων των εποχών είναι εδώ. Είναι το blogger. Ποιός το έστησε; Γιατί; Πιθανότατα κάποιος με τις καλύτερες προθέσεις. Και σίγουρα, δεν είναι παρά ακόμα ένα εργαλείο, και ο τρόπος χρήσης του είναι ευθύνη του καθένα μας. Αλλά η ουσία δεν αλλάζει.

Τύφλα νά’χουνε ο Πρόδρομος και ο Τσάκας και ο Νίνο και η Δεβόρα και η Κακομοίρα και ο ξερωγώ και η δενξερωποιά. Αυτοί δείξανε στην κάμερα το βρακί τους, άιντε το πολύ πολύ το βυζί τους.



ΕΜΕΙΣ οι bloggers δείχνουμε ξεδιάντροπα κάθε μέρα τα βάθη, δηλαδή τα βαθύτερα βάθη, δηλαδή τον πάτο, της ψυχής μας. Ξεδιάντροπα. Χωρίς πολλή πολλή συναίσθηση του τι ακριβώς κάνουμε.

Έχουμε στήσει απέναντί μας μια κάμερα, την εστιάσαμε επάνω μας, και έχουμε ξεχάσει ότι η κάμερα δεν είναι έναασήμαντο μικρό ηλεκτρονικό πραγματάκι, είναι ένα ΜΑΤΙ, μέσα από το οποίο, μας βλέπει, ο οποιοσδήποτε, κάθε στιγμή.

Κι ύστερα ανησυχούμε για τις υποκλοπές της Vodafone...

ΑΥΤΟ είναι το μεγαλύτερο reality όλων των εποχών. To To blogging. Απλά δεν το έχουν πάρει ακόμα χαμπάρι οι Τατιάνες.

Χτες κάποιος μού ευχήθηκε να μού καεί τι πισί κι εγώ του είπα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και το εννοούσα! 100%! Ακόμα και οι κάποιες μέρες ώσπου να πάρω άλλο, κέρδος θα ήταν. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι έχω δύο…

Αγαπητέ φίλε Aspic1, παρακαλώ επαναλάβατε την ευχή, με την διαφορά να πείτε, «να σού καούν τα πισιά σου».Όπως οι φεμινίστριες το '80 έκαψαν τα σουτιέν τους και τραβούσαν τα βυζιά τους, έτσι κι εμείς να κάψουμε τα πισιά μας. Η μόνη λύσις.

(και μην ακούσω την ερώτηση "και να τραβάμε τι;" - έτοιμοι ήσασταν)

Καλή σας μέρα, φίλοι. Peace. Love.

Ούθτ από ζω παλιό - μπλόγκερ

ΥΓ Πείτε ό,τι θέλετε αλλά μην μού πείτε για Μέτρα Άριστα κτλ. Είπαμε, είναι σε έλλειψη. Δεν υπάρχουν πουθενά. Έψαξα παντού σας λέω. Ίσως η επόμενη εισαγωγή από την Κίνα...

ΉΡΘΕΣ

Ήρθες, όπως τότε, ήρθες, θαρρώ
μ'άγγιξες, για λίγο, φευγαλέα
κι έγινε, η ζωή, για μια στιγμή,
όπως πρώτα, φωτεινή, γενναία

Έλεγα, θα σβήσω, έλεγα, θα φύγω,θα χαθώ
όμως ήρθες, και με άγγιξες, και ζω
τίποτα δε χάθηκε, ακόμα

Ξύπνησα, η καρδιά αναστατωμένη
μια γλυκιά ανάμνηση στο στόμα
γύρω, μια γαλήνη ξεχασμένη

τίποτα δεν χάθηκε ακόμα
Έρωτα, που σ'έφαγε το χώμα

Μαύρος Γάτος

Υστερόγραφο: Δεν ευθύνομαι για το flooding της χτεσινής νύχτας. Εγώ ΕΝΑ πόστο προσπάθησα να στείλω. Απλά τα έπaιξε το Blogger, όπως θα ξέρετε ήδη, όσοι κυκλοφορούσατε χτες τις μικρές ώρες. Μόλις ξύπνησα και είδα το χάος. Vrypan λυπάμαι πολύ, μόλις τα δεις σβήστα.

TA PAIXE TO BLOGGER TA'PAIXE

TΙ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ BLOGGER Έγραψα περίπου στις μία το πρωί ένα post με τίτλο "ΑΙΣΧΟΣ, ΤΟ BLOG ΜΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΑΙ". Μπορείτε να το δείτε καθαρά στο monitor , http://monitor.vrypan.net/ , το κατέγραψε στις 00:42 ακριβώς. Και μετά από λίγη ώρα, το post εξαφανίστηκε. Δεύτερη φορά σήμερα. Και τρίτη φορά συνολικά. Και τις τρεις φορές, ένα post με όχι ουδέτερο θέμα.

ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ; Tα έχει απλά παίξει το Blogger, και είμαι εγώ που γίνομαι παρανοικός, ή κάτι ύποπτο συμβαίνει; Πάντως εγώ δεν κάθομαι άλλο στο Blogger, θα την κάνω με την πρώτη ευκαιρία. Μεγάλε Αδερφέ, άει στο διάολο, κι εσύ και τα διαβολεμένα σου εργαλεία που μας δίνεις "τσάμπα".

Η βασική μου απορία είναι, πώς γίνεται ένα post να ανεβαίνει, να το βλέπουμε κανονικά και το blogger και το monitor και εγώ, και ΜΕΤΑ να εξαφανίζεται.

Την προηγούμενη φορά που μού συνέβη αυτό, είχα ζητήσει βοήθεια από τον Vrypan, σε email, αλλά με αγνόησε χαρακτηριστικά, για να μην πω τίποτε άλλο. (zart!zart! ευτυχώς που δεν το είπα...)


Για την ιστορία (λέμε τώρα), να και το "κομμένο" post.

ΑΙΣΧΟΣ, ΤΟ BLOG ΜΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΑΙ

Αλήθεια σας λέω! Μπήκε κάποιος από την panafonet.gr! Να μην σας πω ότι μπήκαν κι άλλοι καμπόσοι. Παλιοκουτσομπόληδες.

Σ;))))))) ( το ανωτέρω είναι ένα ηδονιστικό εμότικον, κι εγώ δεν τό'ξερα, όσο ζω μαθαίνω, ο Γάτος)

ΑΙΣΧΟΣ - ΤΟ BLOG ΜΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΑΙ!

Αλήθεια σας λέω! Μπήκε κάποιος από την panafonet.gr! Να μην σας πω ότι μπήκαν κι άλλοι καμπόσοι από αλλού, μερικοί μάλιστα σχολίασαν κιόλας. Ντροπή σας. Παλιοκουτσομπόληδες.


Σ;)))))))

( το ανωτέρω είναι ένα ηδονιστικό εμότικον, κι εγώ δεν τό'ξερα, όσο ζω μαθαίνω, ο Γάτος)

ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ - ΣΙΓΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΗΛΑΔΗ

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΕΝΗΛΙΚΟΥΣ - EKTAKTA NEA
ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ ΤΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ VOYNICH
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΦΩΣ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ



ΣΗΜΕΡΟΝ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΠΩΣ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗΚΕ Η ΑΜΕΡΙΚΗ... ΣΟΡΡΥ Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ
(με αφορμή έναν χτεσινό «διάλογο» με τον Alombar42)

Ως γνωστόν, ο πρώτος που μίλησε για «Μεταφυσική» ήταν ο Μέγας Σταγειρίτης, ο Αριστοτέλης, στο βιβλίο του «ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΑ», για το οποίο ελάχιστα είναι γνωστά, μιά που έχει χαθεί από αιώνες.

Ο Μαύρος Γάτος ρίχνει σήμερα στην μυστηριώδη υπόθεση άπλετο φως, εξασφαλίζοντας για εσάς, τους τυχερούς του αναγνώστες, αποκλειστικές και συγκλονιστικές αποκαλύψεις, σε πρώτη παγκόσμια μετάδοση σε αυτό το Ημεροδίχτυ (blog).

To παραμέρισμα του πέπλου, που με το μυστήριό του κάλυπτε την υπόθεση, και την Μεταφυσική γενικότερα, έγινε πραγματικότητα, με την αποκρυπτογράφηση, από την αφεντιά μου φυσικά, του πασίγνωστου χειρόγραφου Voynich.

Το χειρόγραφο Voynich, είναι, ως γνωστόν, ένας αρχαίος κώδικας, που ως τώρα δεν κατέστη δύνατον να διαβαστεί, παρά τις πεισματώδεις προσπάθειες αμέτρητων ερευνητών εδώ και αιώνες. Είναι ένας απίστευτα πολύπλοκος κώδικας, που όμως δεν μπόρεσε να αντισταθεί για πολύ, στον υποφαινόμενο Μαύρο Γάτο (τί τό'χουμε το όνομα).

Η ιστορία λοιπόν της συγγραφής του βιβλίου "ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΑ" από τον Αριστοτέλη, ξεκινά ως εξής…



O Αριστοτέλης είναι στο σαλόνι με την γραμματέα του.

[ΣΤΜ που είναι και ανηψιά του, από την μεριά της γυναίκας του, γι'αυτό και τον φωνάζει "Θείο". Από εδώ βγαίνει και το θείος= θεϊκός.]

Αυτή, έχει έρθει δήθεν να του φέρει κάτι που ξέχασε στο γραφείο. Αλλά είναι φανερό ότι κάτι άλλο θέλει…

Αυτός, την κυνηγάει καιρό, αλλά του το παίζει δύσκολη, και δεν τού κάθεται, αν και στο βάθος δεν μπορεί να αντισταθεί στο πνεύμα του και στο μούσι του. Θα ήταν όμως μια σχέση ΠΟΛΙΤΙΚΑlly incorrect, μια που αυτός είναι ΠΑΟΚ και αυτή Ολυμπιακός.

Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Και από τις δύο πλευρές υπάρχει φανερό ενδιαφέρον. Υπάρχει χημεία. ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ, η γυναίκα είναι κουκλάρα, και είναι και στολισμένη σαν Φρεγάτα, που θά'λεγε και ο Φωτόπουλος. ΛΟΓΙΚΑ όμως, η σχέση αυτή δεν θα οδηγήσει πουθενά. ΗΘΙΚΑ, είναι κατάπτυστη. ΦΥΣΙΚΑ, η γυναίκα του Αρίστου λείπει. και η γραμματέας το ξέρει…

Τον γουστάρει τόσο, αλλά ντρέπεται. Την γουστάρει τόσο, αλλά κολλάει. Οι αναστολές της, την εμποδίζουν να του ξεσκίσει τον μανδύα και να του πετάξει τα μάτια έξω... Οι αναστολές του, τον εμποδίζουν να της ξεσκίσει τον μίνι χιτώνα και να την κάνει, επιτέλους, δική του… Οι ανάσες κόβονται. Οι κλεψύδρες κολλάνε. Ο ίδιος ο Θεός Χρόνος-Κρόνος σταματά, παγώνει, και περιμένει...

Παρελθόν, παρόν, και μέλλον, γίνονται ένα... Στο απέραντο Σύμπαν, μία και μόνη ερώτηση απασχολεί το Ολοκλήρωμα του Χωροχρόνου (α τον παλιοκουτσομπόλη, ΣΤΜ): Τι θα γίνει ΜΕΤΑ;

Τελικά, μετά από μια πάυση που μοιάζει σαν να διήρκεσε ατέλειωτους Αιώνες, η γυναίκα σπάζει την σιωπή και τον πάγο, όπως μόνο οι γυναίκες ξέρουν να κάνουν. Λέει:

«Ω, Θείε Σταγειρίτα Αρίστο, θέλω οπωσδήποτε ν’ανάψω ένα τσιγάρο. Να το ανάψω ΤΩΡΑ, ή ΜΕΤΑ;»

«ΜΕΤΑ,ΦΥΣΙΚΑ...»

[ snip][snip][logokrisia]


Σ;)))))))))

ΥΓ Ευτυχώς που ο «Θείος» Αρίστος δεν καταχωρήθηκε επισήμως ως «Θεός», κοιτάξτε τι τραβάνε όσοι τολμάνε να σατιρίσουν τον Αλλάχ, που λέει ο λόγος…

Σ;))))))))))))))))))))))

posted by Μαύρος Γάτος at 4:53 PM

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ "ΣΑΝ ΤΟ ΤΖΙΤΖΙΚΙ"... LINK

"Como la Cigarra", της Maria Elena Walsh

"Σαν το τζιτζίκι", ελληνική μετάφραση του Μαύρου Γάτου, εδώ:

Como La Cigarra, Ελληνική μετάφραση

"Como La Cigarra", Mercedes Sosa - Pablo Milanes, εδώ:

Como La Cigarra

ΑΝ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΣΤΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ, ΞΑΝΑΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΑΡΓΟΤΕΡΑ (ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ ΣΤΟ TRAFFIC ΤΟΥ SITE)

Σ:)))

ΣΑΝ ΤΟ ΤΖΙΤΖΙΚΙ - COMO LA CIGARRA Σ;)

Mercedes Sosa, Corazon Libre, Ελεύθερη καρδιά

«Σαν το τζιτζίκι»

Στίχοι και μουσική: María Elena Walsh
Μετάφραση από τα Ισπανικά: Μαύρος Γάτος

Αφιερωμένο στην Μαρία, και στην Επιθεωρητή Μαρία Ρίζου!

Με προδώσαν, με σκοτώσαν, με πετάξαν στο γκρεμό
κι όμως κοίτα με, ξανά, στα πόδια μου πατάω
και δοξάζω την κατάρα και το χέρι του φονιά
πού’μαι πάλι εδώ στο φως, και τραγουδάω

Τραγούδι του Ήλιου, σαν το τζιτζίκι
που ήταν χρόνια στη γη θαμμένο
έχω κι εγώ επιζήσει
σε πόλεμο στημένο


Και ξανά θα με σκοτώσουν, και ξανά θ’ αναστηθώ,
έμαθα να πολεμώ, για να νικήσω
και δοξάζω το σκοτάδι, και το μαύρο ριζικό
που στα πόδια μου πατώ, να τραγουδήσω


Τραγούδι του Ήλιου, σαν το τζιτζίκι
που ήταν χρόνια στη γη θαμμένο
έχω κι εγώ επιζήσει
σε πόλεμο χαμένο



Και ξανά θα σε σκοτώσουν, και τον Ήλιο θα ξεχάσεις
πόσες νύχτες θα περάσεις πικραμένο
και την ώρα της οδύνης, και της μαύρης συμφοράς
κάποιο χέρι θα σε σώσει αγαπημένο

Τραγούδα του Ήλιου, σαν το τζιτζίκι
που ήταν χρόνια στη γη θαμμένο
θά’χεις κι εσύ επιζήσει
σε πόλεμο χαμένο

Mercedes Sosa, Corazon Libre, Ελεύθερη καρδιά


Mercedes Sosa, "Como La Cigarra"

ΝΥΧΤΕΡΙΝΌ

Και ξαφνικά, ξυπνάς ένα πρωί,

και είσαι, πάλι, μόνος

Ήταν ζεστός ακόμα ο σκοτωμένος
το σταυρουδάκι κρέμονταν από το καθρεφτάκι

"O Κώστας είναι;" είπε κάποιος
"είμαι γιατρός", είπε κάποιος άλλος
"φιλοδοξείς να αναστήσεις και νεκρούς;" τού είχαν πει κάποτε

Όμως ο σκοτωμένος, αυτός ο ξένος, ήταν ακόμα ζεστός
και η καινούργια γέφυρα άστραφτε, μακριά, μέσα στη νύχτα
κι απέναντι, κάποιος χαροπάλευε, σ'ένα κρεβάτι εντατικής
και σε περίμενε

"Σε χρειάζομαι", της είχες πει, "έλα μαζί μου"
"σ'αγαπώ", είπε,"μα δεν μπορώ", είπε, και δεν ήρθε

"Άδεια και δίπλωμα", είπε ο Νόμος
ξύπνησες, μετά, ένα πρωί
και ήσουν, πάλι, μόνος

ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ

«Θα ήθελα κάποιος να μου κρατούσε το χέρι»


Ήταν πενηντακάτι χρονών και πέθαινε

μόνη σ’ένα κρεβάτι νοσοκομείου

τρία παιδιά, ανεξάρτητα, ώριμα, απόντα

Τ’όνομά της δεν το έμαθα ποτέ

της κράτησα λίγη ώρα το χέρι

μετά έφυγα

“Je veux que quelq’un me tienne la main”, είχε πει

κι έμεινε για πάντα χαραγμένη στην ψυχή μου

Το επόμενο πρωί, ένα άδειο κρεβάτι

Δεν με νοιάζει που θα πεθάνω

δεν με νοιάζει πότε, πώς, γιατί

θέλω μόνο, να έχω κάποιον

να μού κρατάει το χέρι

κι ας μην είναι εκεί.

Μαύρος Γάτος

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ BLOG - ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΟΙ

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ - ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΥ

αφιερωμένο στον πατέρα του πιτσιρίκου
στον OldBoy του Αυγούστου
και στην Μαρία

Και ξαφνικά, κατάλαβα

ότι ευτυχία, είναι το διάστημα

ανάμεσα σε δύο συμφορές

κι είναι τόσο σύντομο, αυτό το διάστημα

ας μην το γεμίζουμε αναίτιες λύπες

Και ξαφνικά, κατάλαβα

ότι ζωή, είναι το διάστημα

ανάμεσα σε δύο θανάτους

κι είναι τόσο μικρή, η ζωή

ας μην την γεμίζουμε

αναίτιες συμφορές

φτάνουν, οι αληθινές.

Όλα τα Ταξίδια έχουν ένα Τέλος (θάνατο, σκοπό, κόστος). Μερικές φορές μοιάζει το Τέλος με την Αρχή (γέννηση, εξουσία, αυθεντία). Τότε, το Τέλος, θυμίζει Επιστροφή.

Άλλες όχι. Τότε το Τέλος είναι πιο ατελές, πιο ελαφρύ. Κάτι μένει.

Παιδιά ή βιβλία, έλεγαν οι Ρωμαίοι. Μόνο αυτά ξεγελούν το Τέλος, και του ξεφεύγουν, έστω για λίγο. Αυτό δεν σημαίνει πως τα βιβλία τα ίδια, όπως και τα παιδιά, δεν έχουν Τέλος.

Με Επιστροφή λοιπόν ή χωρίς, όλα τα Ταξίδια έχουν ένα Τέλος. Το Τέλος του δικού μου Ταξιδιού, στα κύματα του Ημεροδιχτυού μου, όπως έμαθα να λέω το Blog μου (Web-log, Ημερολόγιο Δικτύου, Ημεροδίχτυ), είναι εδώ. Το Τέλος του δικού μου Δικτυακού παιδιού-βιβλίου, του Ημεροδιχτυού μου, του Ταξιδιού Χωρίς Επιστροφή online, είναι εδώ.

Ξέρω πως ακούγεται πολύ μελοδραματικό, σαν κάποιος να πεθαίνει. Ή σαν να τελειώνει το Σχολείο, και ο καθένας να παίρνει τον δρόμο του…

Βρισκόμαστε, από πολλές απόψεις, σε ένα ιδιότυπο σχολείο, εμείς οι Δικτυοναύτες. Εγώ προσωπικά αισθάνομαι έντονα σαν να έχω γυρίσει στο Γυμνάσιο, μετά από τόσα χρόνια...

Στο σχολείο αυτό, έχω, όπως και τότε, τις συμπάθειές και τις αντιπάθειές μου, τις επιδόσεις μου, τους δασκάλους μου, καλούς και… λιγότερο καλούς. Και φυσικά, τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές μου…

Άλλοι συμμαθητές είναι ανταγωνιστικά προς εμένα Κοράκια, όπως η (αξιοσέβαστη πλην όμως ανενεργή) Κουρούνα ( το μόνο blog που θα αναφέρω, έσβησα όλα τα υπόποιπα παραδείγματα). Άλλοι είναι μεν Κοράκια, αλλά όχι ανταγωνιστικά. Άλλοι είναι Κοράκια στον υπερθετικό και στον αρνητικό βαθμό, τα λεγόμενα Φυτά. Άλλοι είναι πολύ καλά παιδιά αλλά μέτριοι μαθητές. Άλλοι καλά σχετικά μυαλά αλλά αντιδραστικοί, με συσσωρευμένα απωθημένα απέναντι στους καταπιεστικούς γονείς τους, που τα βγάζουν σαν αντίδραση, στο σχολείο, στους καθηγητές, και σε όσους τα έχουν καλά με αυτούς. Αυτοί είναι που συνήθως κάνουν κουμάντο και στο Δεκαπενταμελές, πρωτοστατούν στις αποχές, στις καταλήψεις, στις αποβολές, στην αντίδραση γενικώς και αορίστως. Υπάρχουν βέβαια και οι δημαγωγοί, οι γεννημένοι συνδικαλιστές, που προθερμαίνονται, όπως και οι «αντιδραστικοί» για πολιτικοί, αλλά κάπως λιγότερο… αντιδραστικά.

Υπάρχουν οι μοιραίες γυναίκες, συνήθως αυτές με την πρόωρη και έντονη ανάπτυξη της θηλυκότητάς τους, και οι ακαταμάχητοι γόητες, που ζηλεύω αφάνταστα, και που συνήθως αριστεύουν και στα σπορ. Υπάρχουν και κάποιοι κρυπτο-gay, και άλλοι, περισσότερο ξεφωνημένοι, που πλένουν με ΟΜΟ και ξεπλένουν με αυτοπεποίθηση. Υπάρχουν και οι δύο ακραίες κατηγορίες, των γλυφτρονιών, που ζούν για να κολακεύουν τους «καθηγητές» και να χαϊδεύονται από αυτούς, και των αλητών (trolls) που ζούν για να σπάνε και να καταστρέφουν και να μένουν στην ίδια τάξη. Και φυσικά, υπάρχουν, όπως παντού, και οι χαζούληδες, που αγωνίζονται απλά να «πάρουν το χαρτί», αλλά οι περισσότεροι από αυτούς δεν θα τελειώσουν ποτέ την βασική εκπαίδευση…

Στις σχέσεις όλων των ανωτέρω, όπως και σε όλες τις διαπροσωπικές σχέσεις, κυριαρχούν οι ιδιαίτερες προτιμήσεις, οι κλίκες, τα φλερτ, τα κουτσομπολιά, τα έφτιαξε η Σούλα με τον Άκη, ο Βασίλης με την Μαίρη, οι ζήλιες, οι κακίες, οι μικρότητες, αλλά και η φιλία, η αλληλεγγύη, η αλληλοβοήθεια. Και επιπλέον, υπάρχει και η ζωή εκτός σχολείου, ο καθένας έχει (ή δεν έχει) τις εξωσχολικές του δραστηριότητες, που περιλαμβάνουν και τα χόμπυ του, άλλος λογοτεχνίζει, άλλος ποιητίζει, άλλος ζωγραφίζει, άλλος μαθαίνει ισπανικά (ola Houlia), άλλος ιταλικά (raffinnata), άλλος ασχολείται με την μπάλα, άλλος με τον πειρατικό του σταθμό (nibelungen Σ;).

Αυτήν την μικροκοινωνία του Σχολείου, με τις συμπάθειες, τις αντιπάθειες, τις κλίκες και τους έρωτές της, που νόμιζα ότι θα αποτελούσε για πάντα μια γλυκιά ανάμνηση, την ξαναβρήκα λοιπόν εδώ στα Ημεροδίχτυα. Δεν ξέρω τι γίνεται παγκοσμίως, αλλά νομίζω ότι η ομοιότητα της ελληνικής Ημεροδιχτυόσφαιρας με ένα Γυμνάσιο-Λύκειο, μια μεγάληκοινότητα-παρέα, είναι πάρα πολύ μεγάλη. Και σιγά μην έφευγα εγώ από τέτοιο πανηγύρι…

Ναι, θέατρο έπαιζα πριν, κι έλεγα θ’αλλάξω σχολείο, θα φύγω, δεν το εννοούσα πραγματικά, το είπα μόνο και μόνο για να με προσέξετε. Και για να αποδείξω αυτό που θέλω να πω παρακάτω, και που είναι ο λόγος που έγραψα αυτό το πόστο.

Άλλο ένα πρόβλημα των Ημεροδιχτυών, και πάλι σχετικό με το Σχολείο της Ζωής, είναι ότι αυτοί που είτε δεν τα καταφέρνουν με τα γράμματα και τα πληκτρολόγια, είτε δεν γουστάρουν να πολυασχοληθούν, είτε τους την δίνει το σχολείο και η ζωή γενικώς, είθισται να την βρίσκουν και να ανεβάζουν την αυτοεκτίμησή τους αμφισβητώντας καθ'έξιν τους καθηγητές και κατηγορώντας τους «καλούς μαθητές» για κοράκια, φυτά, και γλείφτες. Κι ας θέλουμε στο βάθος όλοι το ίδιο. Κι ας αναζητάμε, στο βάθος, όλοι το ίδιο. Την προσοχή των άλλων, την εκτίμηση, την συμπαράσταση, την παρέα…

Αυτά έψαχνα κι εγώ εδώ στα Ημεροδίχτυα, και σε μεγάλο βαθμό τα βρήκα.

Επειδή όμως έχω και την ευχή-κατάρα να είμαι ευαίσθητος Γάτος, βρήκα και τον ουρανό σφοντύλι.

Βρήκα ανθρώπους που τους χτύπησε κυριολεκτικά ο κεραυνός, και τους πήρε ό,τι αγαπούσαν περισσότερο στον κόσμο. Βρήκα ανθρώπους που τους χτύπησε ξώφαλτσα ο κεραυνός, και τους άφησε να ζήσουν, και τους έκανε πολύ πιο ώριμους. Βρήκα κι άλλους, που γλύτωσαν μεν από τον κεραυνό, αλλά δεν το εκτίμησαν δεόντως, ή απλά δεν κατάλαβαν από τι γλύτωσαν, και συνέχισαν να σπαταλούν ανέμελοι την ζωή τους, ή να κλαίγονται με το παραμικρό. Βρήκα, τέλος, ανθρώπους που δεν τους χτύπησε ο κεραυνός, αλλά κάτι πολύ πιο τραγικό, η κατάρα να βλέπουν αγαπημένους τους ανθρώπους να λιώνουν μέρα με την ημέρα, και να μην μπορούν να κάνουν τίποτα. Και αυτό είναι ό,τι χειρότερο…

Αλλά βρήκα και μια κοινότητα από meta-εφήβους, που στην δύσκολη στιγμή, συσπειρώνoνται και αλληλοβοηθιούνται.

Προσωπικά νιώθω πολύ τυχερός που ανήκω στην κατηγορία του «ξώφαλτσου». Και που ανακάλυψα αυτήν εδώ την Δικτυακή Κοινότητα των Ημεροδιχτάδων.

Σε ένα σχολείο, τουλάχιστον όπως το γνώρισα εγώ το σχολείο, ενεργοποιείται πολύ έντονα ο μηχανισμός της αλληλεγγύης. Οι έφηβοι είναι οι μόνοι, μαζί με τους γύφτους, που γεμίζουν τους προθαλάμους και τους διαδρόμους των νοσοκομείων για να συμπαρασταθούν σε κάποιον «δικό τους»…. Έτσι και οι μπλόγκερ, οι αιώνιοι meta-έφηβοι, φαίνεται να έχουμε αυξημένα τα αντανακλαστικά της συμπαράστασης.

Αρκεί να μην γίνεται κατάχρηση της κραυγής «λύκος, λύκος», όπως στον μύθο του Αισώπου, όπου ο βοσκός φώναζε «λύκος, λύκος» για πλάκα, και όταν τελικά ήρθε ο λύκος, κανείς δεν υπήρχε να τον βοηθήσει, γιατί όλοι είχαν βαρεθεί τις υπερβολές και τα θέατρά του, και δεν τον πίστευε πιά κανείς. Έτσι κι εμείς, η κατηγορία του «ξώφαλτσου κεραυνού», εαυτέ μου, ********, *******, για να αναφέρω μόνο αυτούς που θα θυμώσουν αλλά θα με συγχωρέσουν, ας μην φωνάζουμε συχνά «λύκος, λύκος», ας κρατήσουμε τα αποθέματα συμπαράστασης αυτής της παράξενης, αλλά πανέμορφης κοινότητας, των Ημεροδιχτάδων, για όταν πραγματικά θα την χρειαζόμαστε, μακριά από εμάς, αλλά με μαθηματική ακρίβεια νανομέτρου, θα την χρειαστούμε κι εμείς, αργότερα ή γρηγορότερα.

Η συμπαράσταση αυτή, βέβαια, θα είναι πολλών επιπέδων και ποιοτήτων, θα κυμαίνεται από ένα χέρι αληθινής βοηθείας, από ένα πολύτιμο χάδι, έως και την πλήρη κυνική αδιαφορία, περνώντας ενδιάμεσα από την θεατρική εγωκεντρική αντίδραση τύπου «δεν ντρέπεστε βρε να μην βοηθάτε όπως εγώ, αναίσθητοι, κοιτάξτε εμένα, γαιδούρια» (όπως κάποιος ανώνυμος χτες στα σχόλια του *******). Θα υπάρχουν και τα εκτός τόπου και χρόνου επιφωνήματα τύπου «τι όμορφο, τι όμορφο» που είδα σε πόστα που προσωπικά μού είχαν σηκώσει την τρίχα και μού είχαν κόψει την όρεξη, λες και του παρουσίαζαν του βλάκα του σχολιαστή ένα ηλιοβασίλεμα, ή ένα κομψό ρούχο, ή ένα καινούργιο κινητό, και όχι μια κατάθεση συντετριμμένης ψυχής.

Πολύτιμα λοιπόν τα Ημεροδίχτυα, και συγνώμη που σας παρέσυρα, όσους παρέσυρα, με την ψεύτικη κραυγή μου «λύκος, λύκος» σήμερα… Το έκανα γιατί ταίριαζε με αυτό που ήθελα να αποδείξω, αλλά και γιατί, είπαμε, είμαι άνθρωπος, και γράφω για να διαβαστώ από ανθρώπους, όπως όλοι μας, και ζηλεύω όταν άλλοι διαβάζονται κι εγώ όχι, όπως ζηλεύουμε όλοι μας, κι αυτοί που το παραδεχόμαστε, κι αυτοί που δεν το παραδέχονται. Ελπίζω να με συγχωρέσετε, κι αν όχι, πάλι σας αγαπώ, α ρε Σαλτάρω, έγραψες ιστορία. Πολύτιμα, και τόσο ανθρώπινα, τα Ημεροδίχτυα…

Αυτά είχα να σας πω. Καλή σας μέρα, φίλοι… Και καλό κουράγιο.

ΤI ΈΚΑΝΑ ΣΉΜΕΡΑ.

Το πρωί ξύπνησα. Χασμουρηθηκα, τεντώθηκα. Σηκώθηκα, πλύθηκα, πήγα στην τουαλέτα (δηλαδή έχεσα και κατούρησα, αλλά δεν μιλάω έτσι εγώ).Και λοιπά και λοιπά, και μπλα μπλα και λαμπλά, και μουμπλε καί μπούμπλε.
Και τώρα αυτό, είναι blοg;