ΥΠΟ ΠΟΙΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΓΙΝΕΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ...

Η μητέρα μου θα μού είχε χαλαλίσει εκείνο το τραινάκι, που είχε πάρει και ο κολλητός μου ο Σπύρος, από το μαγαζί που έκανε εκποίηση στην μισή τιμή, παραμονή των Χριστουγέννων, όταν ήμουν εφτά χρονών. Το συνηθισμένο δώρο σε όλη μου την παιδική ηλικία, ήταν ένα χιλιάρικο, από κάθε θεία, τα οποία μετά περισυνέλλεγε η μητέρα.

Η θεία μου δεν θα μού έκλεινε αμίλητη το φως στο δωμάτιο στο οποίο μόνος μου διάβαζα, για να μην ξοδεύω ρεύμα, και να πάω ως όφειλα να δω τηλεόραση (ελληνικές ταινίες) μαζί με όλους τους άλλους, όταν ήμουν οκτώ.

Η άλλη μου θεία, δεν θα με κατηγορούσε ωρυόμενη ότι "δεν κάνω τίποτα για να υπερασπιστώ την μητέρα μου (από τον πατέρα μου), δέκα χρονών γαϊδούρι", όταν ήμουν εννιάμισι χρονών («μα, δεν είμαι δέκα, είμαι εννιάμισι»...αυτό ήταν το δικό μου βουβό παράπονο...).

Όχι, ο πατέρας μου, αυτό το τέρας, δεν την έδερνε, απλά δεν τα πήγαιναν καλά, και τσακώνονταν συνέχεια, μετά από δύο χρόνια χώρισαν. Η διαδικασία του διαζυγίου κράτησε άλλα εφτά χρόνια (φαγούρα και τσακωμοί και δικαστήρια).

Η συμμαθήτριά μου, και πρώτη μεγάλη μου αγάπη, Μαρίνα, θα τα έφτιαχνε μαζί μου, μιά κι έξω, στα 13, και όχι με τον Μ., τον Λ., τον Μ., τον Γ., τον Π. και δεν-ξέρω-ποιους-άλλους με την σειρά. Θα παντρευόμασταν μόλις τελειώναμε το σχολείο, και θα κάναμε Μαρινάκια.

(πρώτη μεγάλη αγάπη είπα, είχαν προηγηθεί στο δημοτικό συμπάθειες για την Ηλέκτρα, την Εύη, την Δήμητρα, που είχε επιστρέψει από την Βενεζουέλα...)

Ο πατέρας μου, τελείως απών από την ζωή μου γενικώς, δεν θα έστελνε δέκα μέρες πριν δώσω Πανελλαδικές την τελική εικοσασέλιδη λυσσασμένη αγωγή κατά της μητέρας μου (ήθελε απελπισμένα το διαζύγιο για να ξαναπαντρευτεί).

Ούτε θα παρενέβαινε δυναμικά (και τελείως αυθαίρετα), για να αλλοιώσει τα αποτελέσματα των τεστ της Στρατιωτικής Σχολής, την οποία εγώ είχα απορρίψει, αφού επίτηδες δεν είχα παρουσιαστεί την τελευταία (πέμπτη) μέρα στα τεστ, με αποτέλεσμα να αλλάξει τελείως η πορεία της ζωής μου, στα δεκαεφτά μισό.

(αν δεν το έκανε αυτό, εν αγνοία μου, θα περνούσα αλλού, εκεί που ήθελα, είχα σκεφτεί την Στρατιωτική Σχολή μόνο από πείσμα, για να είμαι οικονομικά ανεξάρτητος από τους γονείς μου).

Όταν βλέπεις στους γονείς σου πράγματα που δεν σού αρέσουν, έχεις δύο δρόμους. Είτε θα αναπαράγεις αυτά που "έμαθες" για μια ακόμη γενιά, ή θα τα εμπεδώσεις βαθιά σαν παραδείγματα προς αποφυγή, και να ακολουθήσεις ακριβώς τον αντίθετο Δρόμο.

Είμαι σαφέστατα στην δεύτερη - ευχάριστη - θέση. ]

Ειλικρινά, δεν θα ήθελα με τίποτα να ξαναγίνω δέκα ή είκοσι χρονών. Τώρα, μετά από μια αρκετά επίπονη πορεία, έχω σταθεί δυνατά στα δικά μου πόδια, και είμαι χίλιες φορές καλύτερα από τότε, από όλες τις πλευρές!!!!!

Κάτι όμως μένει από όλα αυτά, κάτι βαθύ, και κάποιες φορές, επανέρχεται στην επιφάνεια, και πονά....

Καλό βράδυ
Σ;)))))))))))))))))))))

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΘΜΟΘ ΘΕ ΕΝΑ ΔΟΝΤΙ (ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ)

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΘΜΟΘ ΘΕ ΕΝΑ ΔΟΝΤΙ
(ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ...)

Ήσουν από την αρχή προβληματικός.

Άργησες πολύ να ξεμυτίσεις, μα, φρονιμίτης στα 28;;;

Και όταν τελικά βγήκες, με τα χίλια ζόρια, δεν… φρονίμεψαμε, ούτε εσύ, ούτε εγώ. Μισοκρυμμένος για χρόνια μέσα στα ούλα, κατέληξες έκφυλος εκ γενετής.

Ήσουν δειλός και ακαμάτης, αλλά και ρέμπελος, κι ατίθασος. Η τερηδόνα έκανε πάρτυ μέσα σου. Κομμάτια ολόκληρα άρχισαν να σού φεύγουν, με το που γεννήθηκες. Μυγιάγγιχτος, γκρίνιαζες για το κρύο, για την ζέστη, για την μάσηση, για όλα.

Ο Οδοντίατρος είπε να σε βγάλουμε. Αντιστάθηκα σθεναρά. Τον ανάγκασα, σχεδόν με την βία, να σε σφραγίσει.

Σύντομα άρχισες να διαμαρτύρεσαι και πάλι, πιο έντονα αυτήν την φορά. Απομακρύνθηκες από τα άλλα δόντια, γκρίνιαζες πάλι για το κρύο και την ζέστη, κρατούσες πεισματικά τροφές μέσα και δίπλα σου, και όλο έπρεπε να ασχολούμαι μαζί σου, να σού τις αποσπώ.

Πήρα, τελικά, την απόφαση, και σήμερα, πήγα και σε έβγαλα.

Βγήκες με μια αξιοπρέπεια που ποτέ πριν δεν είχες επιδείξει. Ακόμα και ο Οδοντίατρος εξεπλάγη, και μας χαρακτήρισε πολύ βολικούς ασθενείς.

Θα σε βάλω σε ένα σπιρτόκουτο, και θα σε πετάξω στα κεραμίδια της παλιάς Εκκλησιάς, όπως έκανα όταν ήμουν παιδάκι.

Οι Έφηβοι, έχουν μιαν αίσθηση Αφθαρσίας, νομίζουν, έχουν την ψευδαίσθηση, ότι ποτέ το Σώμα τους δεν θα φθαρεί, ποτέ δεν θα λιγοστέψουν οι δυνάμεις τους, ποτέ δεν θα γεράσουν. Γι’αυτό αντιστεκόμουν τόσο στην ιδέα να σε χάσω, Φρονιμίτη μου.

Ο Έφηβος του Κριτία
Μουσείο Ακρόπολης

Αν δεις, λέει, στον Ύπνο σου, ότι χάνεις Δόντια, σημαίνει ότι χάνεις ένα μέρος από τις δυνάμεις σου.

Θήμερα. έχαΘα το πρώτο μου Δόντι. Στον κΘΎπνιο μου, όχι στον Ύπνο μου..

ΕπιτέλουΘ, μεγαλώνω!

Καλημέρα παιδιά!
ΜαυρόγατοΘ

ΚΊΤΡΙΝΟ ΓΑΛΆΖΙΟ

Κάθε που φαινόσουν από τη γωνιά, άστρα τα ουράνια φεγγοβόλαγαν
κι έλαμπε η καρδιά μου, βάρκα με πανιά,
κι όλα τα λιμάνια δέν την χώραγαν

κίτρινο, γαλάζιο, και μενεξεδί, φώτιζαν τ'αστέρια με το χάδι σου,
και με τ' άγγιγμά σου, μαγικό κλειδί,
άνοιγαν οι πόρτες του παραδείσου....

Ένα πολύ όμορφο παλιό τραγουδάκι, της δεκαετίας του '70

Το τραγουδούσε πολύ τρυφερά, μια τραγουδίστρια που τώρα έχει χαθεί από το προσκήνιο.

Κάποια... Πώς την έλεγαν, να δεις... Καπνίση; Στανίση;

Το θυμήθηκα! ΒΊΣΣΗ.

Σ;))))))))))))))))))))

ΤΑ ΚΗΔΕΙΟΣΗΜΑ...

Στην κολώνα, στη γωνία, του δρόμου, είναι, τα κηδειόσημα.
Με κοιτούν, και τους κοιτώ, δεν ζούνε πια, και ζω, ακόμα.
Μία μέρα, θα χαθώ, και δεν πειράζει, στη γωνία, ενός Δρόμου

στην κολώνα, είναι, και θα είναι,
τα κηδειόσημα.

Μαύρος Γάτος
15 Μαρτίου 2006

..........

ΘΑ ΜΕΤΡΗΣΩ ΩΣ ΤΟ ΔΕΚΑ,
ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ


Ένα Ανοιξιάτικο βράδυ,
θάταν η ώρα κάπου έντεκα, αγάπη μου,
κλαίγοντας με τη φωνή, βγήκα από το Σκοτάδι,
κι άρχισε να κυλάει,
ο Χρόνος.

Δύο μάτια, δυό αυτιά
έμαθα, σιγά σιγά, ν'ανοίγω

δύο χέρια, δύο πόδια
έμαθα να ελέγχω
αγάπη μου,
αγάπη.

Τρία χρόνια έζησα, αδιάσπαστος από το Όλον
αγάπη μου, αγάπη μου, αγάπη,
πριν καταλάβω, αθεράπευτα,
πως έχω Εαυτόν.

Τέσσερα ήμουν, και φτερούγισε ο Νους:

"να μην κάνω καμμιά τρέλλα
και στον ύπνο, μια κορδέλλα"

τρέλλες, δεν έκανα πολλές, αγάπη μου
αγάπη μου, αγάπη μου, αγάπη.

Πέντε χρονώ, δάχτυλα πέντε,
άρχισα να γράφω, με το Αριστερό,
αγάπη μου
αγάπη

Έξι αισθήσεις, οξυμένες, μιά περίσσια
να νιώθω γύρω μου τον Πόνο
χάρισμα, και μεγάλο βάσανό μου, αγάπη μου
αγάπη μου

Εφτά Σοφοί και Θαύματα, εφτά Δεινά του Κόσμου
άγνοια, και εγωισμός
πλεονεξία, μή-σεβασμός
μικρόνοια, αυταρχισμός
υπεροψία

αγάπη μου
αγάπη

Σαν το 8 στριφογυρίζει
φεύγει, επιστρέφει - ανακυκλώνεται,
κι όλο κυλάει, και πάει μπροστά,
και όμως, δεν αλλάζει
η Μαύρη Μοίρα αυτής της Γης

μαζί, κι εμείς, αγάπη μου
αγάπη μου
Αγάπη


Εννιά φορές σ'αρνήθηκα, Αγάπη μου, Ζωή μου,
αγάπη μου, αγάπη μου, αγάπη μου, Αγάπη

Δέκα σε ξαναΠίστεψα
αγάπη μου

Αγάπη.


Μαύρος Γάτος
15 Μαρτίου 2006

ELLE DISAIT (FRANCIS CABREL)

FRANCIS CABREL, "ELLE DISAIT" (3,6MB)

Έλεγε, περπάτησα πολύ μακριά,
η καρδιά μου βαριά, τόσα μυστικά,
και τόσος πόνος...

Έλεγε, δεν συνεχίζω πιά,
αυτό που έρχεται, το ξέρω καλά,
χαμένος κόπος

Έλεγε, πως η ζωή είναι σκληρή,
δεν πίστευε στον ήλιο πιά, των εκκλησιών στην ερημιά

Είχε βαθιά μες την καρδιά της το χειμώνα,
ακόμα και τα χαμόγελό μου, την τρόμαζε

{}

Ποτέ ο άνεμος δεν ήταν τόσο κρύος, η βροχή τόσο δυνατή,
όσο εκείνο το βράδυ,
το βράδυ των είκοσί της χρόνων

το βράδυ που έσβησε το φως πίσω απ'τα μάτια της
μέσα σε μια λευκή αστραπή


Πήγε σίγουρα στον ουρανό, λάμπει δίπλα στον ήλιο,
σαν τις καινούργιες εκκλησιές

Μα εγώ, δεν σταματώ να κλαίω, μετά το βράδυ εκείνο,

γιατί, στο βάθος της καρδιάς μου, κάνει τόσο κρύο...

Τι συγκλονιστικό, τι τραγικό, δεν πίστευε λέει πιά στον Ήλιο… πώς μπορούσε λοιπόν να συνεχίσει να ζει, αποξενωμένη από την πηγή της Ζωής; Τον Ήλιο, των Μυστών και των Ποιητών, το σύμβολο της αισιοδοξίας, της Δύναμης, της νίκης της Ημέρας πάνω στη Νύχτα, τον Ήλιο τον Ηλιάτορα…

Που μένει πάντα ο ίδιος, είτε είναι ο Ήλιος-Απόλλων, ο Ήλιος-Ρα, ο Ήλιος-Μίθρας, ο Ήλιος-Αχούρα Μάζντα, ο Ήλιος-Χριστός, το Φως του Κόσμου…

Ο Ήλιος, ο Πρώτος Θεός της Ανθρωπότητας, και ο Τελευταίος της, τώρα που όλοι οι υπόλοιποι ψυχορραγούν…

Που φυσικά, όμως, πιστεύεις δεν πιστεύεις σε Αυτόν, δεν είναι παρά ακόμα ένα Αστέρι, μέσα σε Άπειρα άλλα.

Είναι τα πάντα για εμάς, τους ασήμαντους κατοίκους, του ασήμαντου τρίτου πλανήτη, του ασήμαντου Ηλιακού μας Συστήματος. Είναι η αιτία που υπάρχουμε, η πηγή της ενέργειάς μας, το φώς μας, η χαρά μας…

Αλλά δεν είναι παρά ένα αχνό αστέρι, στον νυχτερινό ουρανό, ενός μακρινού άγνωστου πλανήτη… μια φωτεινή κουκκίδα ανάμεσα στις άλλες, που κάποιος, κάποτε, μπορεί και να την έχει ζωγραφίσει, σε μια γωνίτσα ενός πίνακα ζωγραφικής, μιάς Έναστρης νύχτας…

Καλό φεγγαρόλουστο βράδυ
Μαύρος Γάτος

Vincent Van Gogh, Έναστρη Νύχτα

ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΚΑΙ C(L)OPYRIGHT

Με αφορμή ένα σημερινό άρθρο στο e-Rooster Blog
τους έστειλα το ακόλουθο σχόλιο:

"Φίλ e-Κοκορίκοι, είπατε

"να βρεθεί ένας άλλος τρόπος για να βγάζουν λεφτά οι εταιρίες"

Τραγούδι
Λογοτεχνία
Μουσική
Ταινίες
Φωτογραφίες

..χωρίζονται σε δυό κατηγορίες.

Στν πρώτη, τα "ΠΡΟΪΟΝΤΑ", που "ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΙ" σαν ντομάτες, πατάτες, αγγουράκια, κινητά τηλέφωνα, φηφιακές φωτογραφικές, τζην παντελόνια, μοδάτα ρούχα,

και ΠΡΕΠΕΙ να πουλήσουν, γιατί ΦΤΙΑXΤΗΚΑΝ για το κέρδος,

Στην "δεύτερη", τα Άλλα, που φτιάχνονται σαν απόπειρες επικοινωνίας, ή και απλά έκφρασης, ανθρώπων που ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΙ να πουν, και όχι για το κέρδος.

Οι δεύτεροι συνήθως δεν έχουν αντίρρηση να διανέμονται τα πνευματικά τους δημιουργήματα ΔΩΡΕΑΝ. Οι πρώτοι φυσικά και έχουν.

Αν θέλεις να δεις τον "Κώδικα Νταβίντσι", ή το Brokeback Mountain, ή να ακούσεις τα νέα χιτάκια της Madonna, ή της Britney Spears, ή την Βίσση, ή τον Τσαλίκη και την Βανδή, φυσικά και πρέπει να πληρώσεις.

Αν θέλεις να δεις την Amelie, ή την "Πόλη των χαμένων παιδιών", ή το Brazil, ή την Frida, ή να ακούσεις τον Manu Chao,ή την Μαρία Κάλλας, ή ακόμα και τον James Blunt, φυσικά και δεν χρειάζεται.

Γιατί τα πρώτα είναι ΠΡΟΪΟΝΤΑ, ενώ τα δεύτερα είναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ. Και ΟΛΟΙ θα έπρεπε να έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά.

Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ.
Μαύρος Γάτος είμαι, έτσι το βλέπω. "



Να συμπληρώσω εδώ, ότι φυσικά και οι Εταιρείες πρέπει να βγάζουν λεφτά, γιατί γι'αυτό φτιάχτηκαν, και όχι σαν Κοινωφελή Ιδρύματα. Απλά, εμένα προσωπικά, τα ΠΡΟΙΟΝΤΑ της πρώτης κατηγορίας, συνήθως δεν με αφορούν. Όταν και αν με αφορούν, ευχαρίστως πληρώνω για να τα "ΑΠΟΛΑΥΣΩ", όπως πληρώνω για τον γύρο με πίτα από την γωνία και για τα ψώνια από το (διπλανό στο multiplex) σουπερμάρκετ. Πολύ εύστοχα αυτοί ποου "παράγουν" τέτοιου είδους προιόντα, όπως τρα blockbusters του Holywood ή τα βιβλία του Dan Brown, λέγονται "ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ", λέξη που πολύ σωστά παραπέμπει, όπως προείπα, σε αγγουράκια και μαρούλια.

Τα πνευματικά αγαθά της δεύτερης κατηγορίας, όπως και καθετί που αξίζει στη ζωή, οφείλουν να είναι, και συνήθως ΕΙΝΑΙ, δωρεάν. Και οι περισσότεροι Δημιουργοί αυτής της κατηγορίας δεν έχουν καμμία αντίρηση γι'αυτό. Και φυσικά δεν είναι κακό ο δημιουργός να βγάζει και το ψωμί του, εκτός από το να βγάζει τα εσώψυχά του, και φυσικά πρέπει και αυτός να ζήσει, και να μην τρώει από την Φιλόπτωχο, αλλά δεν θα γίνει πλούσιος, από τα κομμάτια της ψυχής του που μοιράζει.

Δεν είναι αυτό που επιδιώκει ο Δημιουργός, αντίθετα με τον Παραγωγό. Οι περισσότεροι από αυτούς, επιδιώκουν να ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΝ και να ΑΚΟΥΣΤΟΥΝ και όχι να αποκτήσουν "με τραγούδια για την φτώχεια, και την ξενιτιά, ρετιρέ στην Κηφισιά"... είναι στην φύση τους, αλλιώς δεν θα ήταν Δημιουργοί, αλλά Παραγωγοί. Και φυσικά, ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΜΑΖΙ, λυπάμαι πολύ, αγαπημένη μου Δήμητρα Γαλάνη.

Εγώ, με τις ιδέες μου, κι εσείς, με τα λεφτά σας
νομίζω πως τα θέλετε, μονά-ζυγά δικά σας
δεν θέλω την κουβέντα σας, ούτε τη γνωριμιά σας...
Νικόλας Άσιμος

Σκεφτείτε τον Νικόλα Άσιμο, ή τους Deep Purple να μηνύει κάποιον γιατί αντέγραψε τα τραγούδια του από το Kazaa. Προσοχή, άλλο οι Deep Purple, άλλο η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥΣ, θα μού πεις, γιατί άλλο, αφού αυτοί καθορίζουν τους όρους συνεργασίας. Όμως ξέρω ότι πολλοί διεθνώς κορυφαίοι καλλιτέχνες, όπως ο Sting, έχουν εκφραστεί δημόσια υπέρ της ελεύθερης διακίνησης των δημιουργιών τους, και αυτό υποθέτω ότι καλύπτεται και από τους όρους συνεργασίας τους με τις εταιρείες τους.



Πολλές φορές, μπορεί να πέσεις ΠΟΛΥ έξω, όσον αφορά την εκτίμησή σου για το ποιόν καλλιτέχνη θα ενοχλήσει και ποιόν όχι, αν μοιραστείς την δουλειά του. Έπεσα από τα σύννεφα όταν έμαθα ότι η αγαπημένη μου Δήμητρα Γαλάνη πρωτοστατεί στο κυνήγι των Μαγισσών ---- σόρρυ της "Πειρατείας" στην Ελλάδα. Οι απορίες μου λύθηκαν όταν την είδα λουσμένη στα γαρύφαλλα των λουλουδούδων, ενώ οι Νυχτερινοί χόρευαν τσιφτετέλια και αρκουδοζειμπέκικα, τον Δεκέμβρη στο Fix Θεσσαλονίκης. Ίσως η γυναίκα να έχει ανάγκες, μποορεί να χρειάζεται επειγόντως ένα εξοχικό στην Μύκονο, πχ, μαζί με το υπόλοιπο ... τζετ σετ. Το σέβομαι όμως, και δεν θα ξανακατεβάσω κομμάτι της. Ούτε όμως και θα ξαναασχοληθώ μαζί της. Και λυπάμαι πολύ.

Η πειρατεία, λέει, σκοτώνει την μουσική. Δηλαδή, προ δισκογραφίας, και προ Κοπυράιτ, δεν υπήρχε μουσική. Ανύπαρκτος ο Μότσαρτ. Νεκρός ο Μπετόβεν. Ο Λίστ. Ο Σούμπερτ. Ο Τσαικόφσκυ. Οι μουσικές των Λαών. Των ανώνυμων και άγνωστων δημιουργών.

Νεκρός, μουσικά, και ο Νικόλας ο Άσιμος, που πουλούσε τις κασσέτες του, στο μαγαζάκι του, στο Μοναστηράκι, χωρίς κανένα copyright.

Βρε, άντε παγαίνετε, λέω εγώ.

Τέλος, για να αποσαφηνίσω ακόμα περισσότερο την θέση μου, οφείλω να πω ότι για τα δικά μου "έργα", αν υποθέσουμε ότι έχουν οποιαδήποτε αξία για οποιονδήποτε, με νοιάζει να φτάσουν σε ανθρώπους που θα τα εκτιμήσουν, και ποου ίσως τους φανούν και χρήσιμα, και όχι το ΠΩΣ θα φτάσουν. Και ΦΥΣΙΚΑ θα με ενοχλήσει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, αν δω κάτι που έγραψα να το παρουσιάζει κάποιος σαν δικό του, και ακόμα περισσότερο θα με ενοχλήσει (και θα λάβω και τα μέτρα μου νομικά) αν κάποιος, λέμε τώρα, έ, μην με πάρετε για ψώνιο, αν κάποιος τα ΠΟΥΛΗΣΕΙ (δηλ. κυριολεκτικά, βγάζοντας κέρδος - μην γελάς Λαμπρούκο) σαν δικά του.

Για να κλείσω, θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα άσμα που τραγουδά αυτήν την στιγμή η αγαπημένη Βίκυ Μοσχολιού μέσα στο κεφάλι μου:

Δεν είμαστε στην ίδια τη Συχνότητα
δεν είμαστε στον ίδιο το Σταθμό
τα όνειρά μου έχουνε ταυτότητα
τα όνειρά σου έχουν αριθμό...

Καλημέρα σε όλους
Μάυρος Γάτος (c)(r)(p)

ΑΡΧΙΣΕ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΑΓΡΙΟΓΑΤΟΥ

Σφυρίζουν γύρω τα βόλια!
Τρέχω να ... χτυπηθώ!...


Σ;))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

TO ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΙΛΙ

Το τελευταίο φιλί
Αύγουστος 2005
...επειδή το ανέφερε η Απολλώνια...

Ο ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΣΑΚΚΟΣ: "ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΓΙΕ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΣ"

της Σώτιας Τσώτου


Για το Ταξίδι, γιέ μου, που θα πας
να βρεις την Πόλη, την κατάλληλη για σένα
σ'όποιο στρατί κι αν στρίψεις, να ρωτάς
αν είν'τα τείχη της παλιά, και χαλασμένα

αν δεις χορτάρι μπρος της φυλακής την πόρτα
αν τα σκαλιά του σχολειού τα δεις λιωμένα
αν δεις χαμόγελο στα χείλη των παιδιών
(...)

τότε στην Πόλη αυτή, αγάπησε
εκεί παντρέψου, και παιδιά εκεί να κάνεις
τ'άλλα όνειρά σου άφησε
εκεί αξίζει, και να ζεις
και να πεθάνεις



...από μνήμης. Μεγαλειώδες, ε;
Σε λίγες γραμμές, πλήρεις Οδηγίες Χρήσης της Ζωής
Τραγουδισμένο από τον αγαπημένο Κώστα Χατζή
Μού λείπει ένας στίχος, τον θυμάται κανείς;;;

Καλή εβδομάδα!
Μαυρόγατος

Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ

Αφιερωμένο στην Πόπη ("Μένω Εκτός"), στην Vista, στον Oldskipper
και σε όλους τους ξενιτεμένους

Η Νύχτα

ήσυχη Νύχτα
και το Ταξίδι το δικό σου της Φυγής

Η Βροχή

και το βρεγμένο χώμα

κι ένα τεράστιο άδειο Τραίνο σταματημένο

σ'έναν έρημο Σταθμό

Έν' Αγριολούλουδο παράξενο του τσιμέντου

δαρμένο από τον Άνεμο

Και τα Ξένα σπίτια

ζεστά κλειστά γεμάτα Ανθρώπους

που ποτέ δε θα Γνωρίσεις

Κι η μακρινή Πατρίδα

η Πατρίδα που απελπίζει και που διώχνει

που πληγώνει

και που μέσα σου για πάντα
 και παντού θα κουβαλάς

Από Dusseldorf προς Λιέγη
Σεπτέμβρης 1993
.

ΑΝ ΓΙΝΟΤΑΝE...

Αφιερωμένο στηνΔόνια Μαριαλένια
ένα σπάνιο και ΠΟΛΥ δυσεύρετο τραγούδι


Αν γινότανε… (3,2MB)

(Ο άντρας)
Στο χτες γυρνώ να δω, αν γινότανε, αν γινότανε,
τόσες όμορφες στιγμές, να μην τέλειωναν ποτέ
(Η γυναίκα)
Τώρα πώς μπορείς να λες, αν γινότανε, αν γινότανε
όταν άδικα εσύ έχεις σβήσει μια ζωή…
(Ο άντρας)
Χίλιες φορές θυμάμαι αυτό το βλέμμα σου το γελαστό
παντοτινά θα σε κρατώ στη σκέψη μου σαν φυλαχτό
(Μαζί)
…γιατί το ξέρεις καλά, κι ας ζούμε τώρα μακρυά,
πως δε μπορούμε ποτέ να σβήσουμε το χτες
νάνα νανάνα, αχ και να γινότανε
νάνα νανάνα, αν γινότανε…

(Ο άντρας)
Στο χτες γυρνώ να δω, αν γινότανε, αν γινότανε,
της αγάπης τα δεσμά να μας δένανε ξανά
(Η γυναίκα)
Τώρα πώς μπορείς να λες, αν γινότανε, αν γινότανε
όταν μέσα στην καρδιά έχω τόση παγωνιά…


Στίχοι-μουσική: ;;;
(πιθανόν, Νίκος Λαβράνος;)
Ερμηνευτής: Γιάννης Κατέβας

ΣΤΟ ΠΕΎΚΟ ΤΗΣ

Έφτιαξα, επιτέλους, τα φρένα του ποδήλατου. Και σκέφτηκα, "αν θέλεις να κάνεις πολλά, και γρήγορα, πριν αναπτύξεις ταχύτητα, σιγουρέψου τουλάχιστον ότι έχεις καλά φρένα..."

Κάθησα κάτω από το πεύκο της.
Ο Leo Ferre μού τραγουδούσε στο αυτί, "avec le temps, va, tοut va bien".
Εδώ μού είχε γράψει κάποτε ένα ποίημα, και μού το είχε χαρίσει, αλλά δεν σας το δίνω, δεν είναι πια δικό μου.
Απέναντι, χιονισμένος, ο Όλυμπος.
Στο δρόμο που ερχόμουν, στο Παλατάκι, διασταυρώθηκα με μιάν άνθισμενη αμυγδαλιά, και με ένα πολύ εντυπωσιακό αυτοκίνητο, ίσως Laborghini. Καμμία σχέση. Είχε απόλυτο δίκιο, φυσικά, ο φύλαρχος Τουαβίι.

Καλό απόγευμα, από την Νέα Κρήνη. Πήγα μέχρι το Εθνικό Στάδιο της Μίκρας και τώρα ξεκινώ για πίσω. Όπως τόσες φορές...

(μήνυμα από κινητό μέσω SMS)

TO ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ

...«Όλη αυτή η υποκρισία, όλη αυτή η αδιαφορία, αυτή η πατρίδα, η δικιά μου, μού είναι πιά ανυπόφορη», γράφει στη «Δύναμη των πραγμάτων». «Όλοι αυτοί οι άνθρωποι στους δρόμους, που συμφωνούν ανοιχτά, ή που συντρίβονται κάτω από μιά ηλίθια υποταγή, είναι όλοι τους δολοφόνοι, όλοι τους ένοχοι. Το ίδιο κι εγώ, αφού είμαι Γαλλίδα.

Οι λέξεις έγδαραν το λαιμό μου, μιά παραδοχή αηδιαστικής διαστρέβλωσης. Για εκατομμύρια άντρες και γυναίκες, γέρους και παιδιά, ήμουν απολούστατα μία από αυτούς που τους βασάνιζαν, τους έκαιγαν, τους πυροβολούσαν, έκοβαν τα λαρύγγια τους, κι ήμουνα άξια του μίσους τους, επειδή μπορούσα ακόμη να κοιμάμαι, να γράφω, ν’απολαμβάνω έναν περίπατο, ή ένα βιβλίο».

Η Σιμόν Ντε Μπωβουάρ για τον Πόλεμο της Αλγερίας

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ
(2,1ΜΒ)

--------------------------------------
Σε γυρεύω μες τη Νύχτα
κι είναι η Πόλη αδειανή
κι είσαι όλη μου η Ζωή
------------------------------
όλη
η Ζωή
---------------
όλη
η Ζωή
-----------
------
---
-


Στίχοι & Μουσική: Μαύρος Γάτος 2001
Με την επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος

Καλημέρα (Σάββατο ώρα 10).
Μόλις διόρθωσα το gain, ήταν πολύ χαμηλό.
Αν το είχατε ήδη κατεβάσει, παρακαλώ ξανακατεβάστε το.

ΑΥΤΑ ΕΙΠΕ Σ'ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ ΔΙΚΟ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΤΡΑΒΗΞΕ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ, Ο ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ...

Του Dylan Thomas, απαγγέλει ο ίδιος
μετάφραση/μουσική υπόκρουση: Μαύρος Γάτος

Με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος
για την μετάφραση και την μουσική υπόκρουση

DO NOT GO GENTLE INTO THAT GOOD NIGHT (3MB)
Αφιερωμένο στην Μνήμη του Σταύρου Κουγιουμτζή

Μην παραδίνεσαι απαλός στην καλή νύχτα αυτή
πυρ και μανία, γέρο, που νυχτώνει σου η μέρα
οργή, οργή, για του Φωτός τη συντριβή

Κι αν στο Σκοτάδι υποκλίνονται στο τέλος οι Σοφοί
γιατί τα λόγια δεν τού κέντησαν καμμία φωταχτίδα
δεν παραδίνονται απαλοί στην καλή νύχτα αυτή

Και οι Καλοί, μόλις μι'ανάσα απ’το χαμό, θρηνώντας, πόσο λαμπερά,
τα εύθραυστά τους κατορθώματα,πώς θα λικνίζονταν,
σε πράσινο λιμάνι
οργή, οργή, γιατί το φως, θα συντριβεί

Οι Ατίθασοι,που πιάσαν και τραγούδησαν τον Ήλιο σαν πουλί
κι έμαθαν πιά, τόσο αργά, πόσο τού πίκραναν τον δρόμο
δεν παραδίνονται απαλοί στην καλή νύχτα αυτή

Οι Zοφεροί, σαν ξεψυχάνε, βλέπουν, τη στιγμή τους τη στερνή
- μάτια τυφλά πόσο χαρούμενα μπορούν να λάμπουν, σαν αστέρια-
οργή, οργή, γιατί το φως, θα σκορπιστεί


Κι εσύ, Πατέρα μου, στα λυπημένα ύψη εκεί,
με το αμείλικτό σου δάκρυ, κατάρα δώσμου, ή ευχή

Μην παραδίνεσαι απαλός στην καλή νύχτα αυτή
Οργή, οργή, γιατί το φως, θα συντριβεί

Dylan Thomas

ΙΝVΙCΤUS - ΑΝΊΚΗΤΟΣ

Ο Θεός Ήλιος, μέσα στο Ναό του Ποσειδώνα, στο Σούνιο
φωτό: μ


"Πέρασε, πάει πιά, η πιο μεγάλη Νύχτα
έρχεται, πάλι, Εκείνος
ο θερμός, ο καθαρός, ο δυνατός
ο Παραστάτης, ο φίλος
ο Ανίκητος"


Ο Ήλιος


Μπήκε ο Ήλιος το πρωί μες το δωμάτιό μου
ήρθε ξανθός, ήρθε λαμπρός, ο φλογερός ο Ήλιος!

Σκόρπισε κρύο και σκιές - έδιωξε αναίτιες συμφορές
φώτισε θώκους και γωνιές  και μυστικά και ψέμματα
 γλύκανε τις παλιές πληγές, και ξόρκισε τα αίματα

φίλος παλιός  και δικαστής, παρήγορος  και τιμωρός,
αυθέντης  κι υπηρέτης,

ο Ήλιος ο Ανίκητος, ο Φωτεινός Ηγέτης!


μ
2-2005

Προχτές ο Ήλιος διέτρεξε τη χαμηλότερή του διαδρομή στον ουρανό, και μετά άρχισε και πάλι να ψηλώνει. Προχτές η νύχτα ήταν η μεγαλύτερη της χρονιάς, και η μέρα αρχίζει τώα και πάλι να μεγαλώνει- πέρασε το χειμερινό ηλιοστάσιο. Οι πρώτοι χριστιανοί τοποθέτησαν επίτηδες τη γιορτή της γέννησης του Χριστού - Ήλιου πολύ κοντά στην πανάρχαια γιορτή της αναγέννησης του Ήλιου, του χειμερινού ηλιοστάσιου - κι έτσι προέκυψαν τα Χριστούγεννα!

Η λατρεία του ανίκητου παραστάτη ήλιου ("sοl invictus comes") ήταν η τελευταία επίσημη θρησκεία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας πριν την επικράτηση του χριστιανισμού. Από καιρό φοράω στο λαιμό ένα σύμβολό του, χωρίς φυσικά θρησκευτικές προεκτάσεις. Εμείς οι "πιστοί" του αναγεννημένου Ήλιου δεν έχουμε ανάγκη από σκοτεινά "μυστήρια"... Χρόνια μας Πολλά! Σ;-)

"Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ;"

Αφιερωμένο στην
Μιραντολίνα,
την Locandiera την πιό Fina

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΥ:

Οι επαναστάσεις ξεσπούν, όταν οι συνήθεις πνευματικές διαθέσεις έχουν αλλάξει.

Θα έπρεπε να υπάρχει πραγματική θέληση για την ανατροπή της τυρρανίας των πολυεθνικών. Και αυτή η θέληση, να διαρκέσει πάρα πολύ, και να εξαπλωθεί σε πολλούς. Και οι άνθρωποι να θελήσουν πραγματικά να επανέλθουν στο επίπεδο επίγνωσης του 19ου αιώνα. Εκείνη την εποχή, ο λαός πίστευε πως οι εργάτες έπρεπε να κατέχουν οι ίδιοι τα μέσα παραγωγής, και πως η μισθωτή εργασία, ήταν μια μορφή σκλαβιάς. Εξάλλου, τότε, ο μισθωτός εργάτης, δεν διέφερε σημαντικά από έναν σκλάβο. Αυτά πίστευε και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα , στις ΗΠΑ, στα μέσα του 19ου αιώνα. Χρειάστηκαν έντονες εκστρατείες προπαγάνδας, για να αποβάλουν οι άνθρωποι αυτές τις ιδέες.

Υποθέστε όμως, ότι αυτές οι ιδέες επανέρχονται, και ότι ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού κινητοποιείται, για να επαναφέρει την Δημοκρατία στην κοινωνία, στην οικονομία, στις κοινωνικές σχέσεις, για να αμφισβητήσει αυτήν την εξουσία, που πιστεύει ότι δεν οφείλει να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Υποθέστε ότι το κίνημα μεγαλώνει, και πως οι ισχυροί νιώθουν υποχρεωμένοι να αντισταθούν, χρησιμοποιώντας βία.

Τότε, μπαίνουμε σε μια επαναστατική κατάσταση.

Νόαμ Τσόμσκυ, "Δύο ώρες διαύγειας"
Συνομιλίες με τον Denis Robert και την Veronica Sarahowitz
Σιένα, 22 Νοεμβρίου 1999

Εκδοτικός οίκος Λιβάνη, Αθήνα 2006

ΜΙΖΕΡΟΙ ΑΠΟ ΕΠΙΛΟΓΗ - Η "ΦΤΩΧΕΙΑ" ΤΟΥ ΠΑΠΑΛΑΝΓΚΙ

Σχόλιο στο "ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΙΑΣ":

Polu dosi komplexismou. Tora katalavaino giati oi sapounoperes to apogeuma pane toso kala. O ptoxos laos enantia sto xrima.
To epomeno arthro na exei titlo: mizeroi apo epilogi parakalo.

12:27 PM

Ο ΠΑΠΑΛΑΝΓΚΙ
Αφιερωμένο στον/στήν χτεσινό/ή ανώνυμο/η

...Ένας άλλος λόγος που κάνει τον Παπαλάνγκι να ξεχωρίζει, είναι ότι λέγοντας πολλά λόγια, προσπαθεί να μας πείσει ότι είμαστε φτωχοί και άθλιοι, και ότι χρειαζόμαστε πολλή βοήθεια, γιατί δεν έχουμε πράγματα.

Αφήστε με να σας περιγράψω, αδέρφια μου των Πολλών Νησιών, τί είναι πράγμα. Η καρύδα είναι ένα πράγμα, η βεντάλια είναι ένα πράγμα, το πανί, το όστρακο, το δαχτυλίδι, το πιάτο, το κόσμημα, όλα αυτά, είναι πράγματα. Υπάρχουν όμως δυό ειδών πράγματα. Αυτά που έφτιαξε το μεγάλο Πνεύμα, χωρίς εμείς να το βλέπουμε, και που δεν κοστίζουν σ'εμάς τους ανθρώπους κανέναν κόπο και δουλειά, όπως η καρύδα, το μύδι, η μπανάνα. Υπάρχουν και τα πράγματα που φτιάχνουν οι άνθρωποι, με πολύ κόπο και δουλειά, όπως το δαχτυλίδι, το πιάτο, η βεντάλια.

Ο Παπαλάνγκι εννοεί ότι αυτά που φτιάχνει ο ίδιος με τα χέρια του, τα ανθρωποπράγματα, μας λείπουν. Δεν είναι φυσικά δυνατόν να εννοεί τα πράγματα του μεγάλου Πνεύματος. Γιατί υπάρχει κανείς που να είναι πλουσιότερος, που να έχει περισσότερα πράγματα του μεγάλου Πνεύματος, από εμάς; Ρίξτε μια ματιά γύρω σας, ως πέρα στον ορίζοντα, εκεί, όπου η άκρη της γης βαστάζει τον Μεγάλο Γαλάζιο Θόλο. Τα πάντα είναι πλήρη από μεγάλα πράγματα: η ζούγκλα με τ'αγριοπερίστερά της, τα κολίμπρια, και τους παπαγάλους, η λιμνοθάλασσα με τα μύδια της και τις καραβίδες της και τα ψάρια της, η παραλία με το φωτεινό της πρόσωπο και την απαλή γούνα της άμμου της, το Μεγάλο Νερό, που μπορεί ν'αγριεύει σαν τον πολεμιστή, και να χαμογελά σαν μια Ταοπού, ο Μεγάλος Γαλάζιος Θόλος, που αλλάζει κάθε ώρα, και κουβαλά τα Μεγάλα Άνθη, που μας στέλνουν το χρυσό και το ασημένιο φως.

Για ποιό λόγο λοιπόν, πρέπει να είμαστε ανόητοι, για να θέλουμε να φτιάξουμε ακόμα περισσότερα πράγματα, πλάι σε όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα του μεγάλου Πνεύματος! Αφού σε καμμιά περίπτωση δεν μπορούμε να το μιμηθούμε! Το δικό μας πνεύμα είναι πολύ μικρό και αδύναμο, μπροστά στη δύναμη του μεγάλου Πνεύματος, το δικό μας χέρι είναι πάρα πολύ αδύναμο, μπροστά στο δικό του, δυνατό, μεγάλο χέρι.
(...)
Ω, αδέρφια μου, αν μπορούσατε να με πιστέψετε! Μπήκα μέσα στην σκέψη του Παπαλάνγκι, και είδα την βούλησή του τόσο καθαρά, σαν να την φώτιζε ο μεσημεριάτικος ήλιος. Επειδή καταστρέφει τα πράγματα του μεγάλου Πνεύματος, όπου κι αν βρεθεί, θέλει, αυτό που σκοτώνει, να το ξαναζωντανέυει, με την δική του δύναμη. Έτσι πείθει τον εαυτό του, ότι επειδή φτιάχνει τα πολλά πράγματα, είναι ο ίδιος το Μεγάλο Πνεύμα.

Αδέρφια, φανταστείτε ότι σε λίγη ώρα έρχεται η μεγάλη καταιγίδα, και ξεριζώνει και παίρνει μαζί της τη ζούγκλα και τα βουνά της, μαζί με όλη την βλάστηση και όλα τα δέντρα, παίρνει μαζί της όλα τα μύδια και όλα τα ζώα της λιμνοθάλασσας, και εξαφανίζει όλα τα λουλούδια του ιβίσκου, με τα οποία τα κορίτσια μας στολίζουν τα μαλλιά τους... ότι όλα όσα βλέπουμε τώρα, εξαφανίζονται, και δεν μένει τίποτα άλλο από την άμμο, και η γη μοιάζει με μια τεντωμένη γυμνή παλάμη, ή με ένα λόφο καλυμμένο από λάβα... πώς θα θρηνούσαμε τότε, για το φοινικόδεντρο, για τα μύδια, για τ'αγριοπερίστερα, για τη ζούγκλα, για όλα...

Εκεί όπου βρίσκονται οι πολλές καλύβες του Παπαλάνγκι, στα μέρη που οι ίδιοι ονομάζουν πόλεις, ο τόπος είναι έρημος όπως η παλάμη... γι αυτό ο Παπαλάνγκι τρελλάθηκε και παριστάνει το Μεγάλο Πνεύμα, για να μπορέσει έτσι να ξεχάσει όλα αυτά, που τού λείπουν. Επειδή είναι τόσο φτωχός, και η χώρα του τόσο θλιβερή, καταφεύγει στα πράγματα, τα μαζεύει, όπως μαζεύει ο τρελός του χωριού τα μαραμένα φύλλα, και γεμίζει με αυτά την καλύβα του. Γι αυτό και μας φθονεί, και θέλει να γίνουμε κι εμείς φτωχοί, σαν αυτόν.

(...)
Μια Ευρωπαϊκή καλύβα έχει τόσα πράγματα, που ακόμη κι αν κάθε άντρας ενός χωριού της Σαμόα γέμιζε την αγκαλιά του με αυτά, δεν θα έφτανε ολόκληρο το χωριά για να την αδειάσουν. Σε μιά μόνο καλύβα, υπάρχουν τόσο πολλά πράγματα, ώστε ποοί λευκοί αρχηγοί χρειάζονται πολλούς άντρες και γυναίκες, που δεν κάνουν τίποτε άλλο, από το να τοποθετούν αυτά τα πράγματα στην θέση τους και να τα καθαρίζουν από την σκόνη. Ακόμη και η πιό μεγάλη Ταοπού, ξοδεύει πολύ χρόνο για να μετρά όλα τα πολλά της πράγματα, να τα τακτοποιεί, και να τα καθαρίζει.

Αδέρφια, το ξέρετε πως δεν σας λέω ψέμματα, και πως όλα σας τα διηγούμαι όπως ακριβώς τα είδα, χωρίς να προσθέσω και να αφαιρέσω το παραμικρό. Πιστέψτε με λοιπόν, υπάρχουν στην Ευρώπη άνθρωποι, που γυρίζουν το σωλήνα της φωτιάς στο ίδιο τους το μέτωπο και σκοτώνονται, γιατί προτιμούν να μην ζήσουν, παρά να ζήσουν με λίγα πράγματα.

Όποιος έχει λίγα πράγματα, ονομάζει τον εαυτό του φτωχό, και πενθεί. Δεν θα δεις Παπαλάνγκι που δεν έχει τίποτε παραπάνω από το στρώμα του και την γαβάθα του φαγητού του, όπως κι εμείς, δεν θα τον δεις να τραγουδά, να έχει χαρούμενα μάτια. Οι άντρες και οι γυναίκες του λευκού κόσμου θα θρηνούσαν μέσα στις καλύβες μας, και θα έτρεχαν να μαζέψουν ξύλα, και το καύκαλο της χελώνας, γυαλιά, σύρματα, παρδαλές πέτρες, και πολλά ακόμη, από το πρωί μέχρι το βράδυ θα κινούσαν τα χέρια και τα πόδια τους, μέχρι η καλύβα τους να γέμιζε μικρά και μεγάλα πράγματα. Πράγματα που καταστρέφονται εύκολα, που μπορεί να τα αφανίσει κάθε φωτιά, και κάθε τροπική βροχή, έτσι που πάντα να πρέπει να φτιάχνονται καινούργια.
(...)
Γι αυτό και τα πρόσωπα των λευκών είναι συχνά τόσο κουρασμένα και θλιμμένα, γι'αυτό μόνο ελάχιστοι από αυτούς βρίσκουν τον καιρό να δουν τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος, να παίξουν στην πλατεία του χωριού, να γράψουν τραγούδια και να τα τραγουδήσουν χαρούμενα, να χορέψουν την ημέρα της γιορτής, και να χαρούν τα μέλη τους, όπως είναι καθορισμένο για όλους εμάς.

Αυτοί πρέπει να αποκτούν πράγματα. Πρέπει να προσέχουν τα πράγματά τους να μην τους τα κλέψουν. Τα πράγματα γαντζώνονται πάνω τους, και σέρνονται, σαν τα μικρά μυρμήγκια της άμμου. Με απόλυτη ψυχρότητα κάνουν κάθε είδους έγκλημα για να αποκτήσουν πράγματα. Πολεμούν ο ένας τον άλλον, όχι για την Τιμή τους, ούτε για να μετρήσουν την πραγματική τους δύναμη, αλλά μόνο και μόνο για τα πράγματα.

Κι όμως, παρ'όλα αυτά, ξέρουν την πραγματική φτώχεια της ζωής τους, αλλι΄πως δεν θα υπήρχαν τόσοι Παπαλάνγκι που οι άλλοι τους τιμούν, επειδή στην ζωή τους δεν κάνουν τίποτε άλο από το να βουτάν τρίχες σε χρωματιστά ζουμιά και να φτιθάχνουν με αυτά όμορφες εικόνες πάνω σε άσπρα χαλάκια. Γράφουν όλα τα όμορφα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος, όσο πιό χρωματιστά και κεφάτα το μπορούν. Φτιάχνουν επίσης ανθρώπους από χώμα, χωρίς πανιά, κορίτσια με την ωραία, ελεύθερη κίνηση της Ταοπού από το Ματαουτού, ή άντρες που τεντώνουν το τόξο, ή κατασκοπεύουν το αγριοπερίστερο στο δάσος. Ανθρώπους από χώμα, για τους οποίους ο Παπαλάνγκι χτίζει πολύ μεγαλύτερες καλύβες, όπου οι άνθρωποι έρχονται από πολύ μακριά για να απολαύσουν την ιερότητα και την ομορφιά τους.
Στέκονται μπροστά τους, τυλιγμένοι σφιχτά στα πολλά πανιά τους, κι ανατριχιάζουν. Έχω δει τον Ππαλάνγκι να κλαίει από χαρά, για την τόση ομορφιά, που ο ίδιος, έχει χάσει.

Και τώρα, ο Παπλάνγκι θέλει να μας φέρει τους θησαυρούς του, για να είμαστε κι εμείς πλούσιοι, θέλεουν να μας φέρουν τα πράγματά τους. Αλλά αυτά τα πράγματα δεν είναι παρά φαρμακερά βέλη, που πεθαίνει όποιος τα κουβαλά μέσα στο στήθος του. "Πρέπει να τους επιβάλουμε ανάγκες", άκουσα να λέει ένας άντρας που γνωρίζει καλά τη χώρα μας. Ανάγκες- εννοούσε τα πράγματα. "Τότε θα γίνουν πιό εργατικοί", συνέχισε ο έξυπνος άνθρωπος. Κια εννοούσε ότι εμείς πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την δύναμη των χεριών μας για να φτιάχνουμε πράγματα, για εμάς, αλλά πρώτα απ΄'όλα για τον Παπαλάνγκι. Να γίνουμε κι εμείς κουρασμένοι, γκρίζοι, και σκυφτοί.

Αδέλφια των Πολλών Νησιών, πρέπει να αγρυπνούμε, να διατηρούμε ξύπνιες τις αισθήσεις μας, γιατί τα λόγια του Παπαλάνγκι μοιάζουν με γλυκές μπανάνες, είναι όμως γεμάτα με κρυμμένα ακόντια, που θέλουν να σκοτώσουν μέσα μας κάθε φως, και κάθε χαρά. Ας μην ξεχάσουμε ποτές, ότι χρειαζόμαστεπολύ λίγα πράγματα, πέρα από τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος. Αυτό, μας έχει δώσει τα μάτια, για να βλέπουμε τα πράγματά του. Δεν φτάνει η ζωή ενός ανθρώπου για να τα δει όλα.

Το μεγαλύτερο από τα ψέμματα του Παπαλάνγκι είναι αυτό: τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος είναι άχρηστα, ενώ τα δικά του είναι πολύ χρήσιμα, είναι πιό χρήσιμα.

Τα πράγματα του Παπαλάνγκι , αν και είναι τόσο πολλά στον αριθμό, αν και αστράφτουν, και λαμποκοπούν, δεν φώτισαν τα μάτια του περισσότερο, δεν έκαναν τις αισθήσεις του εντονότερες. Επομένως, τα πράγματά του είναι άχρηστα, και επομένως, αυτά που λέει, και αυτά που θέλει να μας επιβάλει, είναι κακόβουλα, και η σκέψη του, είναι διαποτισμένη από δηλητήριο.

Από το βιβλίο
"Ο Παπαλάνγκι"
Οι λόγοι του φυλάρχου Τουιαβίι
Από το νησί Τιαβέα του Ειρηνικού
ύψιλον/βιβλία, Α' έκδοση: Απρίλης 1981

Ο "παπαλάνγκι" είναι ο λευκός, ο ξένος, στην κυριολεξία όμως, είνα αυτός που διαπέρασε τον ουρανό. Ο πρώτος λευκός ιεραπόστολος στη Σαμόα, έφτασε με ιστιοφόρο. Οι ιθαγενείς νόμισαν όρτι το λευκό πανί στον μακρινό ορίζοντα ήταν μια τρύπα στον ουρανό, μέσα πό την οποία πέρασε ο λευκός για να έρθει κον΄τα τους. Ότι δηλαδή διαπέρασε τον ουρανό.

Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ-ΓΑΤΑΣ

Χρόνια σας καλά, Γατίνες!
Οι Νύχτες μας,
είναι πιό όμορφες από τις Μέρες τους

Μαύρος Γάτος