Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜέΝΟΣ

Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜέΝΟΣ

Πολλές φορές αισθανόμουν ότι κάποιος έπαιζε μαζί μου. Όχι κάποιος θνητός, αλλά μια Δύναμη, μια δαιμονική, αόρατη παρουσία- όχι ένας Θεός με την έννοια του Υπέρτατου Όντος- ούτε καν ένας Διάβολος με την έννοια του Απόλυτου Κακού. Έχεις δει κωλόπαιδα να βασανίζουν ζώα; Το θεωρούν παιχνίδι, τουφεκίζουν με τ' αεροβόλο τα πουλάκια που κελαηδούν στα κλαδιά, ακρωτηριάζουν τ’ ανυπεράσπιστα βατράχια, πετάνε πέτρες στις αμέριμνες γάτες, και το απολαμβάνουν όσο κανένα άλλο «παιχνίδι». Κάπως έτσι και ο Δαίμονάς μου, ένιωθα ν’ απολαμβάνει την κάθε πέτρα που μού πετούσε, την ώρα που τολμούσα λίγο να ξεχαστώ και να χαρώ, να μού κόβει τα πόδια, μόλις τολμούσα να βαδίσω, και να χαχανίζει καψαλίζοντάς μου τ' αδύναμα φτεράκια που κάποτε κάποτε τολμούσα, ο έρμος, να φυτρώσω.

Δεν είναι απαραιτήτως «κακός» ο Δαίμονάς μου. Ούτε υπερφυσικός είναι- είναι απλά ένα άγνωστο κι απροσπέλαστο για μας Ον, ανώτερο από εμάς, με την έννοια που κι εμείς είμαστε «ανώτεροι» από τα ψάρια κι από τις γάτες. Μπορεί κάποιες στιγμές να βαριέται, και να με βασανίζει από ανία, και μετά να το μετανιώνει, και να λυπάται, και να με βοηθάει για λίγο, μέχρι ν’ αλλάξει πάλι διάθεση. Μπορεί όμως και νά ‘ναι από τη φύση του σαδιστής και χαιρέκακος, και νά ‘χει βάλει σκοπό της αιώνιας (με τα ανθρώπινα μέτρα) ζωής του να παιδεύει την ασήμαντή μου Ύπαρξη. Μπορεί ακόμα να μην είναι ένας, αλλά πολλοί, με διαφορετικό χαρακτήρα και συμπεριφορά ο καθένας. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Ήξερα κάποτε ένα παιδί που ηδονίζονταν να σκοτώνει, μεταξύ άλλων, μυρμήγκια. Μπορούσε να στέκεται ώρες στο σημείο απ’ όπου περνούσαν οι ορδές τους, και να τα τσαλαπατάει, κατά εκατοντάδες, κατά χιλιάδες, ώρες ολόκληρες, αδυσώπητα, ακούραστα, ατελείωτα, εξολοθρεύοντας κάθε φορά ολόκληρες μυρμηγκοφωλιές. Όταν βαριόταν αυτό το «παιχνίδι», έπαιρνε τα πλαστικά αυτοκινητάκια του, τζιπάκια και τανξάκια και στρατιωτικά φορτηγά, έβαζε μέσα λίγα ψίχουλα, κι όταν το μέρος γέμιζε μυρμήγκια, τα περιέλουζε όλα μαζί με οινόπνευμα κι έβαζε φωτιά.

Τέτοιος κι ο Δαίμονάς μου. Λίγα ψιχουλάκια μού ρίχνει για δόλωμα, και μόλις τσιμπήσω, μπουρλότο η Ζωή μου.

Έτσι αισθανόμουν πολλές φορές, στις ξαφνικές συμφορές και στα – φαινομενικά- αναίτια, απανωτά παιδέματα. Όσο παράλογο, όσο αστείο κι αν σας φαίνεται, ένιωθα αυτό το απαίσιο ον να με παρατηρεί, και να χαμογελά χαιρέκακα, να ηδονίζεται με τα παθήματά μου, να χτυπιέται στα γέλια με την απελπισία μου.

Αυτά ως τώρα. Γιατί τώρα τελευταία μού κατέβηκε μια νέα, ακόμα πιο αποτρόπαια, ακόμα πιο αβάσταχτη ιδέα. Μια φρικτή σκέψη πέρασε από το μυαλό μου, και δε λέει να ξεκολλήσει, και είναι ακόμα χειρότερη από τα όσα ήδη σάς εξιστόρησα:

Κι αν, λέμε, αν, ο Δαίμονας αυτός, το μισητό μου εκείνο άπιαστο και απροσπέλαστο Ον,

αν ήταν, λέει, ένα κομμάτι του ίδιου μου του Εαυτού;

<μ<

Art: "Le sacre du Printemps" by Paul Mellender

Μα ΤΟ ΦεγΓάΡι

μα το φεγγάρι είναι μακριά, κι εγώ που σ’ αγαπώ

με τα σκυλιά μαλώνω

μα το φεγγάρι είναι μικρό, κι εγώ που σ’ αγαπώ

σε χάνω και ζαρώνω

μα το φεγγάρι είναι κρυφό

κι από τα νέφη πίσω

κι εγώ που σ’ έχω μυστικό, πικρό και σκοτεινό

πού να σε ομολογήσω

και το φεγγάρι είναι χλωμό, κι εγώ που σ’ αγαπώ

μακριά σου θα πεθάνω


<μ<

Υπάρχει πιο μεγάλο μαρτύριο, να καίγεσαι,

να βλέπεις μπροστά σου τη Θάλασσα

και να μη μπορείς

να βουτήξεις;

<μ<

Ο ΦΑΣΙΣΜόΣ ΠίΣΩ ΣΤο ΠΕΡΙΘώΡΙΟ όΠΟΥ ΑΝήΚΕΙ

ΕΠΕΙΓΟΝ: Ξεκαθαρίστε σε όλους τους συγγενείς, φίλους και γνωστούς σας, ότι όποιοι κι αν είναι, ό,τι δεσμοί κι αν σάς δένουν, οικογενειακοί, φιλικοί, επαγγελματικοί, ερωτικοί, ΔΕΝ θα τους ξαναμιλήσετε ποτέ αν (ξανα)ψηφίσουν Νεοναζιστές.

Γιατί ΟΛΕΣ οι ιδεολογίες μπορουν να εκχυδαϊστούν στην πράξη, ο ναζισμός/φασισμός/εθνικοσοσιαλισμός όμως είναι χυδαίος ΚΑΙ στη θεωρία.

Και γιατί ακόμα κι ανάμεσα στα πλήθη που κουνούσαν τις σημαίες με τη σβάστικα και φώναζαν "χάιλ χίτλερ", πολύ λίγοι ήταν οι συνειδητοποιημένοι ναζιστές. Οι υπόλοιποι ήταν και είναι όλοι αυτοί οι επιπόλαιοι, ρηχοί, ανώριμοι άνθρωποι που σύρονται για διάφορους λόγους στο φασισμό. Αυτό όμως δεν τους κάνει ούτε περισσότερο συμπαθείς ούτε λιγότερο επικίνδυνους.

art: "no nazism" by wanderingcrow @ deviantart

Η ειδοποιός διαφορά του Ήλιου

από τις άλλες πηγές Φωτός,

είναι πως δε ζητά ανταλλάγματα,

υποθήκες, παραναλώματα

σε αντάλλαγμα για το Φώς του-

αλλιώς τι Ήλιος θά 'ταν.

<μ<

‎"Το γινάτι βγάζει μάτι", έλεγε η γιαγιά μου.

η έσΧατη προΦητεία

Πες μου πού το γράφει πού το είδες γραμμένο

πως όσο μεγαλώνουνε οι μέρες

θα μικραίνουν οι ελπίδες

<μ<

λίΓο πριΝ

Το έσχατο σημείο της ηθικής κατάπτωσης, στο οποίο βρισκόμαστε αυτήν την στιγμή, είναι να μιλάμε για τις μπούκλες και για την "αυθάδεια" του Αλέξη, γα τις δόσεις και για τα μνημόνια και για την δραχμή, αντί ν' ασχολούμαστε με οποιαδήποτε πολιτικά ή ιδεολογικά ζητήματα. Να καταπίνουμε θέματα όπως η πρωτοφανής ανεργία και οι αυτοκτονίες και η νέο-μετανάστευση και ο διασυρμός των ιερόδουλων και η μετατροπή των ελληνοναζιστών σε στρατό, και να κοπτόμαστε που ο Τσίπρας ΔΕΝ είπε τον Ολάντ "Παπανδρέου" (κοίτα να δεις που έγινε και επισήμως διεθνής βρισιά). Στο μεταξύ τρωγόμαστε μεταξύ μας όπου βρεθούμε κι όπου σταθούμε, οι "σοβαροί" υπερασπιζόμενοι εκείνο το έκτρωμα που λέγεται "ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ", και οι φαιδροί ζητώντας να δείξουμε τσαμπουκά να πούμε ΌΧΙ ΣΕ ΟΛΑ και τα τινάξουμε όλα στον αέρα. ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΚΑΠΝΟ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ. 'Η, κάνει πως δεν τον βλέπει, ή, δεν πιστεύει στα μάτια του, ή, ελπίζει πως θα την γλυτώσει, εκείνος προσωπικά, από την πυρκαγιά.

Κάπως έτσι πρέπει να ήταν λίγο πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή. Λίγο πριν ορμήσουμε ακάθεκτοι στην Άγκυρα. Και λίγο πριν ορμήσει ακάθεκτη η Άγκυρα σε μάς.

Ε ρε Έλληνες. Καλόκαρδοι, αλλά με την παιδική έννοια- της συναισθηματικής ανωριμότητας, που ξεπέφτει εύκολα στο ακριβώς αντίθετο:

'Μαμά, θα μού πάρεις παγωτό; - ναι μωρό μου - είσαι η καλύτερη μανούλα του κόσμου! Σ αγαπώ μαμά!" - "Μαμά, θα μού πάρεις και άλλο παγωτό; - όχι, φτάνει ένα- ΕΙΣΑΙ ΚΑΚΙΑ! ΣΕ ΜΙΣΩ! ΜΑΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ;"

Ε ρε Έλληνες. Δειλοί, αυτοκαταστροφικοί, επιπόλαιοι, χειραγωγήσιμοι- μοιραίοι.

ΥΓ Επειδή με ρωτήσατε (στο facebook) "λοιπόν τι προτείνεις": Προτείνω να είχε πει την αλήθεια ο Καραμανλής στο λαό και να είχε πάρει μέτρα αντί να κάνει εκλογές, κι ας έπεφτε μετά- ο Παπανδρέου δεν θα μπορούσε να έχει πει "λεφτά υπάρχουν". Προτείνω ο Παπανδρέου να είχε πει κι εκείνος την αλήθεια για τις ευθύνες του κόμματός του και να είχε καταβαραθρωθεί το 2009. Προτείνω ακόμα κι αν έβγαινε, να έβαζε το μαχαίρι στο κόκκαλο και να έκανε όσα έπρεπε για να μη καταντήσουμε εδώ, κι ας έπεφτε με τη σειρά του. Προτείνω ο Σαμαράς να αναλάμβανε τις ευθύνες του και να τον στήριζε από την αρχή στις αναγκαίες περικοπές και στα μέτρα που θα απέδιδαν. Προτείνω ο ΤΣΙΠΡΑΣ να έφτιαχνε την αριστερή κυβέρνηση όταν πήρε την εντολή, αντί να βρίσκει προφάσεις για ν αποφύγει το -όντως- πικρό ποτήριο εκείνο.

Αλλά τί σημασία έχει τί προτείνω εγώ; Σημασία έχει τί ψηφίζει η πλειοψηφία.

είΝαι κάΤι ουΡαΝοί

είναι κάτι ουρανοί σκοτεινοί και ζοφεροί

βαριά συννεφιασμένοι

που κανένας τίποτα καλό από αυτούς

δεν περιμένει


<μ<23 Μαΐου 2012

διπλαΝή μπόΡα

Σκοτεινιάζει και φυσά

κάπου μακριά

βρέχει, στο βάθος

σαν ξένο πάθος, ή

σαν λάθος

<μ<

ΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ!!!!!

Κσεκηνάμε τη μαίρα μας με επήπεδο!

αφηερομένο εξερετηκά στον Άκη τον ομωρφάντρα στον Κώστα με της εληές στον Κόστα τον μουλοχτό στα φοβερά τα δήδημα τον Θόδορα κε τον Βαγγέλα στον Τσουκάτο το μάγκα κε σε όλη τους τιν παρέα 



"Εμένα που με βλέπεις, περπάτησα σε δρόμους
Έξω από τους νόμους και από τη λογική
Εμένα που με βλέπεις δεν άφησα ρεμάλι
Απ' όλους τά 'χω πάρει- τι να μου πεις εσύ


α να χαθείς κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ απ’τη ζωή μου
μια μίζα απ’τη δική μου
ολοοοοόκληρη η δικήηηηηηη σουουουουου


α να χαθείς κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ απ’τη ζωή μου
μια μίζα απ’τη δική μου
ολόκληρη η δικήηηηηηη σουουουουου


ΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ!!!!!

προετοιμασίΑ

Μη ρωτάς τα χελιδόνια πού πηγαίνουν το χειμώνα-

μάθε πρώτα να πετάς.

<μ<

20 Μαΐου 2012

χρονιΚό μιάΣ βροΧής που θ'αΡγήσει ή δεΝ θαΡθεί

Αν δεν βρέξει δεν είναι βροχή

αν δεν φωτίσει δεν είναι αυγή

αν δεν παραδοθεί 
δεν είναι ήττα, αν δεν ξεψυχήσει- αν δεν είναι νεκρό, 
δεν είναι φονικό

<μ<

μ-

απόψε πόσο μοιάζεις με τη Νύχτα

χαμένη μου ελπίδα, δεύτερή μου φύση

που κάποτε τόσο πολύ σε είχα

αχ, ποθήσει

απόψε πόσο μοιάζεις με τη Νύχτα

που χώνεται στην άδεια αγκαλιά μου

τη Νύχτα που σε πήρε

μακριά μου

<μ<

σιωΠή

Δεν θα ξανατραγουδήσω 

η φωνή μου θα σκορπίσει και θα λιώσει 

στη Σιωπή 

 δεν θα ξανατραγουδήσω 

αφού δεν ακούς 

εσύ

<μ<

αΠουσίΑ

Μια νύχτα ένα βράδυ
χύμηξε το σκοτάδι
να πνίξει την ψυχή


μια μέρα ένα πρωί
δεν ήσουν πια εκεί


<μ<

όΧΙ η άΝοιΞη

Άλλη μια φράουλα νεκρή πάνω στο χώμα - όχι η άνοιξη

η σάρκα της λιωμένη - όχι η άνοιξη 

το αίμα της παντού - όχι η άνοιξη 

όχι η άνοιξη 

τί φταίει 

<μ<

photo: "strawberry" by pretend3r.deviantart.com

οσΜή ΚαταιΓίδας

τί πουλάς, τι ζητάς, δε μπορώ, δεν κατέχω 

δε μπορώ ν’ αποκτήσω 

πράγματα, τόπους

ανθρώπους, στιγμές 

κι ό,τι έχω δικό μου, δυό μάτια, δυό χέρια, 

μια μνήμη, λίγη αγάπη, 

μια φωνή, θάρθει στιγμή 

που θα τα δώσω πίσω 

<μ<

αποΡίΑ

Γιατί να είσαι Θάλασσα κι εγώ μικρό καράβι 

να μπαίνω στα λιμάνια σου

 και να μού σπάνε οι κάβοι 

<μ<

ΊμεΡος και ΛιβιΔώ 3.01π.μ.

αφιερωμένο

Απόψε ο Ίμερός μου δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Στριφογυρνούσε κι ίδρωνε και μού κοπανούσε την καρδιά, δυνατά, από μέσα- "τακ τακ, τακ τακ", πλημμύριζε τον καυλό μου ορμητικά ματωμένα κύματα,  αφιόνιζε το μυαλό μου με λάγνα, ίμερα ψέμματα. 


Ξέφυγε ξαφνικά από το ιδρωμένο, αναστατωμένο μου κορμί, και πέταξε σε σένα- αρπάχτηκε από τα μακρυά σου μυρωμένα μαλλιά, γλύστρησε σαν σαλιγκαράκι στ'αυτάκια σου, πιπίλισε ένα έναν τους λοβούς, χάιδεψε απαλά τα μάγουλά σου, φίλησε, ρούφηξε και δάγκωσε τα χείλη σου. Μπήκε στο στόμα σου, εξερεύνησε την οδοντοστοιχία σου, αναμετρήθηκε με τη γλώσσα σου και τά'χασε- έτρεξε να κρυφτεί στο λακάκι του λαιμού σου, πριν καταλήξει να πιπιλά και να ρουφά τις σκληρές ρόδινές σου ρώγες. Στριφογύρισε ύστερα γύρω από τον αφαλό σου, πριν κατηφορίσει προς το επίκεντρο του σεισμού. Φίλησε και δάγκωσε απαλά το εσωτερικό των μηρών σου, έγλειψε και ρούφηξε τα μεγάλα σου χείλη, ύστερα τα μικρά, μετά την κλειτορίδα σου- στάθηκε ώρα εκεί, πριν τρυπώσει στην υγρή και ζεστή σου Λιβιδώ. 


Μέσα και έξω. Ξανά και ξανά. Στην αρχή αργά και απαλά. Μετά δυνατά, πιό δυνατά. Και πιο γρήγορα.  Μετά πάλι αργά και απαλά. Κι ακόμα πιό δυνατά, κι ακόμα πιό γρήγορα. Ως το ηχηρό κι αστραδενό το Τέλος. Και μετά πάλι απ' την αρχή, και πάλι, και ξανά, και ξανά. 

Κι ύστερα, μεθυσμένος από την ηδονή, εξαϋλωμένος από τη μέθειξη, παρανάλωμα της ίδιας του της ορμής,

σε πήρε στην αγκαλιά του

κι αποκοιμήθηκε

<μ<

photo by Imogen Cunningham

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΥ - το ζεϊμπέκικο της βροχής

το προΠατοριΚό άΧ

Θέλω ουρανό

Θέλω νά 'μαι φως

Κι είμαι, άχ, πηλός

χώμα και νερό

<μ<

19-4-2012

έΒρεξε ποΛύ απόΨε

Έβρεξε πολύ απόψε

κι ήμουνα στο Δρόμο

έβρεξε πολύ απόψε

κι ήμουν Μοναχός

και για σένα λαχταρούσα

την εικόνα σου φυλούσα

στη στεγνή ψυχή

και τη Λύπη κουβαλούσα

και για σένα, άχ, ρωτούσα

τη Βροχή

Έβρεξε πολύ απόψε

κι ήμουνα στο Δρόμο

έβρεξε πολύ απόψε

κι ήμουνα Γυμνός

και για σένα τραγουδούσα

κι ήσουν κείνο που ζητούσα

κι είσαι Μακρινή

<μ<

Αντίο Δημήτρη Μητροπάνο

Όλο κ φτωχότεροι... όλο και πιο λίγοι. Κανείς από τους Μεγάλους που σβήνουν δεν αντικαθίσταται από κάποιον έστω και κάπως ισάξιό του. Το ζεϊμπέκικο και το γνήσιο λαϊκό τραγούδι, πέθαναν χτες μαζι με το Δημήτρη Μητροπάνο. Βαριά κουβέντα, αληθινή, που πολύ θά τό' θελα να διαψευστεί, μα...

Η σκοτειΝή ΘάλαΣΣα

και παραδόθηκα στην αγκαλιά σου

μόνος, γυμνός, απελπισμένος

κι εσύ με τύλιξες στον έρωτά σου

Νύχτα

<μ<

photo by  healzo @ deviantart (edited)

τΟ πΡωϊνό

Έβαλε τον καφέ
στο φλυτζάνι
έβαλε γάλα
στο φλυτζάνι του καφέ
έβαλε ζάχαρη
στον καφέ au lait
με το κουταλάκι
ανακάτεψε
ήπιε τον καφέ au lait
κι άφησε κάτω το φλυτζάνι
χωρίς να μού μιλήσει


Άναψε
τσιγάρο
έκανε δαχτυλίδια
με τον καπνό
έριξε τις στάχτες
στο σταχτοδοχείο
χωρίς να μού μιλήσει
χωρίς να με κοιτάξει

Σηκώθηκε
φόρεσε
το καπέλο του
φόρεσε το αδιάβροχό του
γιατί έβρεχε
κι έφυγε
μέσα στη βροχή
χωρίς κουβέντα
χωρίς να με κοιτάξει


Κι εγώ έβαλα
το κεφάλι μέσα στα χέρια
κι έκλαψα



Ζακ Πρεβέρ (1900-1977)
Μετάφραση Μίλτος Σαρηγιαννίδης Θαλασσινός 2012

∅ (U+2205)

Σ’ έψαχνα στ’ όνειρό μου- ήσουν πουθενά

έψαξα πουθενά- βρήκα τίποτα

<μ<

ΤρώΕς

Ρουφάς το Αίμα από μέσ’ απ’ την καρδιά τους

εισβάλλεις και τσαλαπατάς τα Όνειρά τους

αδιαμαρτύρητα- αφού δεν έχουν, πίσω, πιά,

Πατρίδα

<μ<

Πάσχα 2012

[χαρακτικό του Γιάννη Μόραλη]

ΕλεύΘεΡος

              

              Ελεύθερος πεινάς

              Ελεύθερος πονάς           τον εαυτό σου

              Ελεύθερος γεννάς

<μ<

13-4-2012

θέλΩ να γίΝω σαΝ αυτούΣ

Θέλω να γίνω σαν αυτούς. Θέλω να γίνω σαν αυτούς, μ' ακούς, Βάτσλαβ- γιατί δεν υπάρχουν Ουρανοί με Χερουβείμ, να μ’ ανταμείψουν -λέει - κάποτε που δεν υπήρξα σαν αυτούς. Και η ζωή είναι μικρή, Βάτσλαβ- πριν προλάβεις να μισήσεις την Πρώτη σου Αγάπη, έχεις ήδη αρχίσει ν’ αγαπάς τον Τελευταίο σου Φόβο. Και η ζωή είναι πολύ λίγη, Βάτσλαβ, δεν φτάνει για όλους, κι οι Άρπαγες καταβροχθίζουν πολύ περισσότερη ζωή από τους Αμνούς. Γι αυτό σού λέω. Δε θέλω άλλο να είμαι Ηλίθιος. Θέλω να γίνω σαν αυτούς, μ’ ακούς;

Είναι όμως κι εκείνος ο παλιόγερος, ο συφοριασμένος, ο εξόριστος της Σιβηρίας, ο γραφιάς του τρύπιου καπικιού, που όποτε το παίρνω απόφαση, με κοιτάζει μ’ εκείνο το σιχαμερό, ανατολίτικό του βλέμμα, με τα πεταχτά του τα ζυγωματικά τα σαν του ξασπρισμένου στο κύμα σκελετού, με τα μακριά, αηδιαστικά, ακατάστατά του γένια να πετάγονται ολόγυρα σαν φλόγες της Κόλασης: «Και αν λοιπόν γίνεις κι εσύ σαν αυτούς, τότε ποιός θα τον σώσει τον Κόσμο;»- είναι σα να με ρωτάει, με τη βαριά σλάβική του προφορά.

«Στο διάολο κι ο Κόσμος σου κι η σωτηρία του» θέλω τότε να του απαντήσω, γιατί κανένας ποτέ δεν σώθηκε σ’ αυτόν τον Κόσμο, Βάτσλαβ, κανένας, ποτέ, μόνο πόνος και σκληρότητα, λίγη Αγάπη πού και πού, και λίγη, πολύ λίγη, Ομορφιά. Μα δε μπορώ, Βάτσλαβ. Φταίει το ανώμαλο το κύτταρό μου; Φταίει η υποξία κατά τον τοκετό μου; Φταίει η μάνα μου η τρελλή; Φταίνε «τα τραγούδια που με πήραν απ’ το χέρι, κάτι στιχάκια σαλεμένων εραστών;» Φταίνε οι Δάσκαλοί μου, που μού γέμισαν το κεφάλι με κουραφέξαλα; Πάντως δε μπορώ. Βάτσλαβ, να τού αντιμιλήσω.

Κι έτσι σκύβω το κεφάλι ντοπιασμένος, και συναινώ ξανά στη Σταύρωσή μου- κι εκείνος ο σαδιστής ευφραίνεται λίγο. Δε χαμογελάει βέβαια, ποτέ του δε χαμογελάει, δεν ξέρω αν έχει χαμογελάσει ποτέ, στη ζωή του και στην ανυπαρξία του- μα το ξέρω πως γλυκαίνεται λίγο η σακατεμένη Ψυχή του, εκεί, στον γρανιτένιο του τάφο της Αμαρτωλής του Πετρούπολης. Κι εγώ αναθαρρώ, και σηκώνω και πάλι το κεφάλι ψηλά, και να, συνεχίζω να μην θέλω να είμαι σαν αυτούς, προσπαθώ να μην είμαι σαν αυτούς, και – ναι, Βάτσλαβ- δες με, κάπου κάπου, τα καταφέρνω!

<μ<

3/4/2012

σσ1 «Η Ομορφιά θα σώσει τον Κόσμο» Φ.Ντοστογιέφκι, «Ο Ηλίθιος»

σσ2 «Δεν είμαστε σαν αυτούς, ας μην είμαστε λοιπόν σαν αυτούς» Βάτσλαβ Χάβελ

ΕπίΓΡΑΜΜΑ 5.74

Σού στέλνω, δες, Ροδόκλεια, στεφάνι απ' όμορφ' άνθη

που με τα χέρια μου εγώ ο ίδιος τό'χω πλέξει-

με κρίνο, ρόδο σφριγηλό και νοτερή ανεμώνη

με νάρκισσο ολόδροσο, λαμπρό γαλάζιο ίο.

Στέψου μ' αυτό, στολίσου το, ν' ακκίζεσαι σταμάτα:

ανθίζετε και λήγετε, κι εσύ και το στεφάνι.

Ρουφίνος (2ος-3ος αι. μ.Χ.)

επίγραμμα που διασώθηκε στην Παλατινή Ανθολογία (5.74)

μετάφραση <μ<

ευχαριστώ Στέλιο που μού το έστειλες

photo by Marinaphoto @ Deviantart

Το ΞύΠΝΗΜΑ

Το ΞύΠΝΗΜΑ


Όχι ρε, δε θέλω καφέ με γεύση φουντούκι. Θέλω καφέ με γεύση καφέ και φουντούκι με γεύση φουντούκι. Ούτε ψωμί για τοστ που να περιέχει γάλα θέλω, ούτε μαρμελάδα με ζελατίνη από βόδι, ούτε πατατάκι με άρωμα μουσακά, ούτε γιαούρτι με γεύση πάστα φλόρα. Θέλω γιαούρτι σαν γιαούρτι και πάστα φλόρα σαν πάστα φλόρα.


Και όχι ρε, δε θέλω σιδερόφρακτες παρελάσεις και Δημοκρατία με άρωμα δακρυγόνων και γεύση μεταλλική, με αστερίσκους, υποσημειώσεις και τερτίπια. Θέλω Δημοκρατία με γεύση Δημοκρατίας! Δεν θέλω ανθρώπους σκυφτούς και συντριμμένους και τρομαγμένη ζωή. Θέλω ζωή σαν ζωή και ανθρώπους σαν ανθρώπους. Θέλω να ζήσω σαν άνθρωπος, όχι σαν γιαούρτι, ρε!


Και όχι, δε θα φύγω εγώ. ΕΣΥ θα φύγεις, ρε!


ΥΓ Κι επειδή το θέμα είναι "τί κάνουμε τώρα", συνάνθρωποι. Φτιάχνουμε ένα κόμμα; ΄Οχι σαν τ άλλα, κόμμα απεργών και πατριωτών και ανέργων και κυνηγών και φιλελεύθερων και δυσαρεστημένων και αγανακτισμένων. Ένα κόμμα ΑΝΘΡΩΠΩΝ. ΕΝ-Α. "Ένωση Ανθρώπων". Σκεφτείτε το . 200 υπογραφές μόνο θέλει, κι ένα δικηγόρο.





Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης Θαλασσινός
26-3-12

Η όπως ΉΤΤΑ

Άστα κάτω ρε τα πανώ. Σταμάτα να φωνάζεις. Κλείσε το μεγάφωνο που παίζει το «Γέρο Νέγρο Τζιμ». Ηττηθήκαμε. Χάσαμε, νικηθήκαμε, κατατροπωθήκαμε, πώς να στο πω στα ελληνικά; Την πατήσαμε ρε φίλε. Πάρ’το απόφαση. Και κοίτα να σώσεις ό,τι μπορείς από την αξιοπρέπεια κι από τη ζωή σου.

Δεν ηττηθήκαμε σε μια μέρα. Χρειάστηκαν ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ.

Και δεν ηττηθήκαμε μόνο γιατί οι πολιτικοί που τόσα χρόνια μας κυβερνούσαν, με την ψήφο με την ανοχή ή και την αποχή της ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ, ήταν διεφθαρμένοι, και γονάτισαν τη Χώρα αρμέγοντάς την, επιβάλλοντας το πελατειακό σύστημα σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου, με την ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ να βασιλεύει, και τη ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ να εμποδίζει κάθε υγιή δύναμη και να βασανίζει κάθε πολίτη που δεν έπαιζε με τους κανόνες. Δεν ηττηθήκαμε μόνο γιατί οι πολιτικοί μας μας πτώχευσαν, κατασπαταλώντας και τσεπώνοντας δημόσιο χρήμα, μέσω της ΑΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ στη διαχείριση του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ, με τις μίζες τους και με τις πουλημένες τους επιλογές σε προμήθειες και κρατικές δαπάνες, ευνοώντας ημέτερους ή διαχρονικά ισχυρούς καρχαρίες, στα ΜΜΕ, στα ΕΡΓΑ, στις ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ, και διαλύοντας εν παρόδω και το ασφαλιστικό σύστημα, για να καλύψουν τρύπες του Κράτους ή για να πολουτίσουν οι ίδιοι και οι φίλοι τους, εξανεμίζοντας τα αποθεματικά των Ταμείων.

ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ ***ΚΑΙ*** γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ διορίστηκε με μέσο σε μια περιττή «θέση». Γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ απολάμβανε σε όλην του τη ζωή έναν τερατώδη και καθόλου ανταποδοτικό μισθό, πήρε ένα τερατώδες εφάπαξ, και παίρνει ακόμα μια τερατώδη σύνταξη, μόνο και μόνο γιατί κάποτε κατάφερε να διοριστεί στον ΟΤΕ, στη ΔΕΗ, στον ΟΣΕ, σε μια κρατική Τράπεζα, στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ. Γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ πήρε σύνταξη στα 35 του χρόνια (ηλικίας, όχι υπηρεσίας) από το Στρατό, γιατί μετρούσαν διπλά τα συντάξιμα, κι ΕΚΕΙΝΗ γιατί είχε λέει ανήλικα παιδιά κι έπρεπε να την τρέφει η Χώρα μετά από 15 χρόνια «προσφοράς».

ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ εισέπραττε συγκεκριμένο ποσοστό μίζας για κάθε επιδότηση του ΟΑΕΔ ή του ΕΣΠΑ που ενέκρινε. Γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ έπαιρνε «τόσα» για να σού δώσει δίπλωμα οδήγησης ή να σού περάσει το σαράβαλο από το ΚΤΕΟ. Γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ σπούδασε γιατρός στη Ρουμανία στη Βουλγαρία ή και στην Ελλάδα και κατέκλεψε νοσοκομεία κέντρα υγείας Δημόσιο και ταμεία με τις τεράστιες μίζες που εισπράττει τακτικά συνταγογραφώντας συγκεκριμένα φάρμακα. Γιατί ΕΚΕΙΝΗ έχει βγάλει άπειρα αφορολόγητα χρήματα από ιδιαίτερα στους μαθητές της που δεν μορφώνει το σχολείο. Γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ έχει πάρει τεράστιες επιδοτήσεις για υπαρκτά ή ανύπαρκτα στρέμματα, δέντρα, ζώα, και τα έφαγε στα επαρχιακά μπουζούκια, μπουρδέλα, καφενεία, έπιπλα, σπίτια, χωρίς να φροντίσει να τροποποιήσει τις καλλιέργειες ή το κοπάδι του ώστε να παράγει κάτι που να έχει μέλλον. Γιατί τόσα χρόνια πλήρωνε Αλβανούς και Πακιστανούς για να κάνουν όλη τη δουλειά, κι ο ίδιος και τα παιδιά του να ξύνονται.

ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ γιατί ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ, τα σόγια τους και οι φίλοι τους, αν και δυσαρεστημένοι με τις περικοπές των προνομίων και των απομυζητικών τους πλοκαμιών, ΘΑ ΞΑΝΑΜΠΟΥΝ στο μαντρί και ΘΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΝ Πρωθυπουργούς τους Σαμαράδες, τους Βενιζέλους και τους Παπαδήμους (στην ανάγκη).

Θέλεις κι άλλα; Τι νόημα; Θες να σού δείξω ΟΛΟΥΣ όσους τα φάγανε μαζί με τον Πάγκαλο; Καλύτερα να σού δείξω όσους ΔΕΝ τα φάγανε. Είναι πολύ λιγότεροι.

Πάρα πολύ λιγότεροι.

Και πάρα πολύ νικημένοι.

καράΒια πεΤάνε στΟν ουραΝό

αμυγδαΛιά της δύΣης χαϊκού

Η άνοιξη με
τρομάζει- τάζει, όλο
κι όλο τάζει


μ
20 Μαρτίου 2012

άΝοιΞη γιαΤί δεΝ ανΤέχω

Κάτι τρελλοί χαμένοι μες στην έρημο

που άνθρωπο δε θέλουνε να δουν

κάτι στρυφνοί, παράξενοι και δύστροποι

που τους ανθρώπους τρέμουν και μισούν

λένε πως πιο πολύ απ' τα θηρία

κι από το θάνατο ακόμα πιο πολύ

φοβούνται μιαν ερώτηση αστεία

φοβούνται μιαν ερώτηση απλή:

τρέμουνε μην τυχόν και τους ρωτήσει

κανείς, με κυνισμό κι αναλγησία,

"τί έκανες, πού ήσουνα την Άνοιξη;"-

και τρέχουν να σωθούν, μ' απελπισία.

μ
14-3-12

*ΑΝ* οι Έλληνες είχαμε ΚΡίΣΗ και ΜΝήΜΗ...

άτιτΛο

Όσα σού ‘πα κράτησε τα

στην καρδιά σου φύλαξέ τα

φωτεινά και σκοτεινά

ρητά κι ανείπωτα

κι αν νομίζεις είναι λίγα

κι είναι πιο πολύς ο φόβος

το σκοτάδι η παγωνιά-

πέταξέ τα στη φωτιά

η Ζωή είν’ ένας Λόγος

για το Τίποτα

κι η Αγάπη ένας Τόπος

στο Πουθενά

μ

13-3-12

σε γυρΕύω μεΣ σΤη νύΧτα

αφιερωμένο στη Μυρτώ

γιατί οι αφιερώσεις δεν παίρνονται πίσω...

όσα χρόνια κι αν περάσουν

ό,τι κι αν συμβεί στο μεταξύ

"σε γυρεύω μες στη Νύχτα
κι είν' οι Δρόμοι αδειανοί
κι είσαι όλη μου η ζωή"

μ

2003

"Looking for you through night-

the Roads are all empty

and you 're my entire life"

Vladimir Putin Conquers Russia Again With Over 60% Of The Votes!

Nothing abnormal during the Russian Presidential elections, according to the Tzar.

Η άΝοΔος Και η ΠτώΣη της ΓκλαΜουριάς

Μιλάμε για τον άνθρωπο που γαλούχησε δυό γενιές εφήβων και μετ-εφήβων με την ιδέα πως η υπέρτατη ντροπή για έναν άντρα είναι να φορέσει άσπρη κάλτσα με μαύρο κοστούμι (και για μια γυναίκα να μην έχει τον - όποιο- κώλο της Μαστροκώστα).

η συΛΛογή τηΣ άΜΜΟυ

Είναι κάποιος που συλλέγει άμμο. Ταξιδεύει ανά τον κόσμο, κι όταν φτάνει σε μια παραθαλάσσια ακτή, στις όχθες ενός ποταμού ή μιας λίμνης, σε μιαν έρημο, σ’ έναν ρεικότοπο, μαζεύει μια χούφτα άμμο και την παίρνει μαζί του. Όταν επιστρέφει, τον επριμένουν τοποθετημένα στη σειρά σε μεγάλα ράφι εκατοντάδες γυάλινα μπουκαλάκαι, μέσα στα οποία η λεπτή γκρίζα άμμος της λίμνης Μπάλατον, η πάλλευκη του κόλπου τουυ Σιάμ, ή εκείνη η κόκκινη που η ροή του Γκάμπια εναποθέτει χαμηλά στη Σενεγάλη, ξεδιπλώνουν την όχι και μεγάλη γκάμα των ξεθωριασμένων χρωμάτων τους, αποκαλύπτοντας μιαν ομοιογένεια που θυμίζει την επιφάνεια της Σελήνης, παρά τις διαφορές του μεγέθους των κόκκων και της υφής τους, από τη λευκή ή μαύρη σαν χαλίκι άμμο της Κασπίας που μοιάζει ακόμα βουτηγμένη σε αλμυρό νερό, ως τις επίσης λευκές και μαύρες μικροσκοπικές πετρούλες της Μαρατέα στη νότιο Ιταλία, ή το λεπτό κατάλευκο αλεύρι με τα βιολετιά στίγματα του κόλπου της Χελώνας, κοντά στο Μαλίντι της Κένυας.

…

Έτσι, αποκωδικοποιώντας το ημερολόγιο της μελαγχολικής (ή ευτυχισμένης;) συλλέκτριας της άμμου, κατέληξα ν’ αναρωτιέμαι τι άραγε να έμεινε γραμμένο σ’ εκείνη την άμμο των γραμμένων λέξεων που έβαλα στη σειρά στη διάρκεια της ζωής μου, σ’ εκείνη την άμμο που μού φαίνεται τώρα τόσο μακρινή από τις ερήμους και τις παραλίες της ζωής. Ίσως, παρατηρώντας την άμμο ως άμμο, τις λέξεις ως λέξεις, να μπορέσουμε κάπως να κατανοήσουμε με ποιόν τρόπο και σε ποιό βαθμό, ο κονιορτοποιημένος και διαβρωμένος μας κόσμος, μπορεί ακόμα να βρει ένα θεμέλιο κι ένα πρότυπο.

Ίταλο Καλβίνο (1974)

Το ΧΕΡΟΥΒΕίΜ

Στη γωνία του μονοπατιού, στο δασάκι, τον περίμενε ένα Χερουβείμ.

- Αφίππευσε, του είπε, με απαλή, αγγελική, αλλά κάπως μεταλλική φωνή- κι ήταν, χωρίς καμμιά αμφιβολία, διαταγή.

- Τί είσαι; Ρώτησε εκείνος έκπληκτος. Καρναβάλι;

- Ο έχων οφθαλμούς ειδέτω, και ο έχων νου, νοείτω, απάντησε το Χερουβείμ. Άγγελος Κυρίου ειμί, κατελθών εξ Ουρανού, και ήλθον μετά Πύρινης Ρομφαίας εξελέγξειν σε, αμαρτωλέ, δια τας πολλάς σου αμαρτίας.

Κρατούσε πράγματι ένα μεταλλικό πράγμα σαν σπαθί, που έβγαζε φλόγες, και το έστρεψε πάνω στον έκπληκτο ποδηλάτη.

- Άκου να σού πω φιλαράκο, αν είσαι μασκαράς είσαι πολύ πετυχημένος, κι αν δεν είσαι δεν ξέρω από ποιο τρελλοκομείο το έσκασες, αλλά πάρε την γκουμούτσα σου από μπροστά μου γιατί θα στην χώσω στα πούπουλα και θα γίνεις κοτόπουλο μπάρμπεκιου.

- Αμαρτωλέ, ουκ εισί ο Παπαδόπουλος Γεώργιος του Ιωάννου και της Μαρίας, Ορθόδοξος έτι Χριστιανός, βαπτισθείς προ αμνημονεύτων εις Ιερόν ναόν Αγίου Ονουφρίου Κάτω Σκυλιτσίου, υπό του Μακαριστού Πατρός Ακακίου, Θεός σχωρέστον;

- Α, τώρα μάλιστα. Ώστε ξέρεις και τ’ όνομά μου. Ρε Χρήστο εσύ είσαι; Κόψε την πλάκα, σε κατάλαβα. Ομολογώ πως με ξεγέλασες για λίγο, μπαμπέση άντρα.

- Σιωπή, Αμαρτωλέ! Αρνείσαι ότι αμέλησες τον εκκλησιασμόν σου και την εξομολόγησίν σου, ότι παρέβης τας Εντολάς του Κυρίου Ημών Σαβαώθ, ότι έλαβες το όνομα Του εν τω στόματί σου επί ματαίω, ότι καθύβρισας Αυτόν εν μέθη διατελών, ότι αμφισβήτησες την Ύπαρξίν Του, και, έσχατον μεν, ουκ έλασσον δε, ότι διήγαγες έκφυλον σεξουαλικόν βίον, εκτός του Μυστηρίου του Γάμου;

- Κοίτα να δεις ρε Χρηστάκο, αυτόν τον Σάββα που ανέφερες δεν τον ξέρω, αλλά αν τον έβρισα ποτέ καλά θα τού ‘κανα, δε μού ακούγεται και πολύ σόι. Κι η αλήθεια είναι πως δεν ήμουν και τόσο φρόνιμο παιδί σεξουαλικώς - αλλά στο κάτω κάτω, όλα έγιναν μεταξύ συναινούντων ενηλίκων, consenting adults, you know, και μη φανταστείς και τίποτα το τρομερό πια. Εκτός κι αν σού σφύριξε η τρελλάρα η τέως μου τις φαντασιώσεις της για απιστίες που ΔΕΝ της έκανα, σκύλιασε να μ’ εκδικηθεί που δεν την παντρεύτηκα, η σάικο. Πω πω Θε μου τί γλύτωσα. Τεσπά, δεν ξέρω τι λέει αυτός ο - πώς τον είπες- Σάββας-ωθ, αλλά, μα το Γιόγκ-Σοθώθ, η γιαγιά μου η Έλενα έλεγε «παιδάκι μου, όπως τη βρίσκει ο καθένας» και δεν του πέφτει κανένας λόγος του Κυρίου αυτού, όποιος κι αν είναι.

- Ουκ ειμί "Χρηστάκος" τις, ανόητε- Χερουβείμ του Κυρίου Ημών Σαβαώθ ειμί, και συ Αμαρτωλός ει και Ασεβής διπλή μερίς, και θα τιμωρηθείς Νύν και Αεί εις τας πικράς φλόγας της Κολάσεως. Πώς ελάλησας όμως; «Η γιαγιά μου η Έλενα»; Ουκ ελέγετο Περιστέρα Καρασουμελίδου η γιαγιά σου;

- Όχι βρε Καραγκιόζη, δεν ελάλησα ακόμα, Έλενα Ακρίτα ελέγετο, κι έγραφε στον Ταχυδρόμο, το περιοδικό, you know;

Το Χερουβείμ έμεινε για λίγο άφωνο και ακίνητο.

- Έλα, Παράδεισος εκεί; είπε τελικά. Ακούει το Κέντρο; Πάλι με στείλατε σε λάθος άτομο βρε άχρηστοι, απλή συνωνυμία ήταν. Απεμπλέκομαι άμεσα. Όβερ.

Γύρισε και κοίταξε τον άλλο με πύρινο βλέμμα.

- Θα τα ξαναπούμε εμείς οι δύο, εξυπνάκια.

Είπε, κι εξαφανίστηκε,

εν Χορδαίς και Νεφέλαις.

μ

*κοινοοιήστε ελεύθερα στο fb αλλά παρακαλώ μην αναδημοσιεύσετε χωρίς αναφορά της πηγής και χωρίς ενημέρωσή μου.

(τραγούδι)

Μπορεί στο δρόμο της ζωής μόνος να περπατώ

Μπορεί να σε περίμενα ατέλειωτο καιρό

Μπορεί να σβήσω πριν σε βρω, μπορεί να μην υπάρχεις

Μα όλα τα πολύτιμα σού τά ’χω φυλαγμένα

Όλα μου τα πολύτιμα,

μονάχα για εσένα

μ

Τα ΒΑΜΠίΡ

Όσο εξελίσσονται οι πολιτικές εξελίξεις από το κακό στο χειρότερο κι από το γκρεμό στο ρέμα και από την κρίση στην ώρα μηδέν κι από εκεί στην (ματωμένη) "κόψη του ξυραφιού", αναρωτιέμαι μήπως τελικά δεν ήταν και τόσο κακή ιδέα να πουλήσουμε την Ακρόπολη και κάνα-δυό νησιά για να ξεχρεώσουμε.... αφού ούτε την ύστατη στιγμή δεν είμαστε άξιοι να πετάξουμε από πάνω μας τα βαμπίρ που μάς ρουφάνε τόσα χρόνια το αίμα- με το μπουρί.

Και μια "προφητεία": ό,τι και να λένε για "κρίσιμες νύχτες" και λοιπές αηδίες, το πράγμα δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα. Ως τις 20 Μαρτίου που πρέπει να πληρωθεί το ομόλογο των 14,5 δις, υπάρχει ακόμα πολύυυυυυ περιθώριο για θέατρο, δραματικές δηλώσεις, κούφιες συσκέψεις επί κούφιων συσκέψεων, δημαγωγίες και παλινωδίες. Θυμάστε την 6η Δόση και το πηγαινέλα της Τρόικας...