ΜΙΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΕΝΟΣ INTERNET JUNKIE

.

Το πρωί σηκώθηκα νωρίς, παρά το ολονύχτιο χτεσινοβραδινό όργιο με τις λυσσάρες που γνώρισα από τα dating clubs (τους άλλαξα τον αδόξαστο, ας είναι καλά τα Viagra μαϊμού από το Online Pharmacy και ο υπερμεγεθυντής πέους που αγόρασα από το e-πέη - το e-bay, ντε!). H αλήθεια είναι ότι δεν σηκώθηκα καθόλου, γιατί δεν κοιμήθηκα καθόλου, δεν χρειάζεται πιά (ας είναι καλά τα μαϊμού Prozac από το Online Pharmacy). Τί άχρηστη συνήθεια ο ύπνος. Με εκνεύριζε παλιά να χάνω τόσες ώρες με ύπνους και όνειρα. Τώρα πιά δεν εκνευρίζομαι για τίποτα, παρά τους τόνους τις αμφεταμίνες που καταναλώνω (το βρήκατε, από το Online Pharmacy κι αυτές). Ας είναι καλά τα μαϊμού ηρεμιστικά από το Online Pharmacy.

Πρώτη μου δουλειά ήταν να ελέγξω στο email μου ποιες μετοχές θα κάνουν μπαμ σήμερα στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, και να τις αγοράσω. Ας είναι καλά τα καλόπαιδα που κάνουν τον κόπο να με ειδοποιούν, τι ανιδιοτέλεια εκ μέρους τους, να φανταστείς δεν τους ξέρω καν… Κι ύστερα σού λένε ότι στην εποχή μας δεν υπάρχει πιά φιλία, δεν υπάρχουν πιά αξίες.

Αμέσως μετά έγραψα ένα καυτό ερωτικό γράμμα στη Χήρα από την Νιγηρία, την κυρία Μαμπούτου Γιακουλέλε Αρεσίμπο ντε Καουάγκα, που γνωριστήκαμε πέρσι, όταν της έκανα ένα ψυχικό, να δεχτώ να πάρω κάτι εκατομμύρια δολλάρια για να πάρει αυτή τα άλλα μισά, από κάτι λεφτά που είχε στην άκρη ο μακαρίτης ο άντρας της ο σχωρεμένος ο Στρατηγός Αμπέμπε Γιακουλέλε Αρεσίμπο ντε Καουάγκα, ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει, δηλαδή τι χώμα, στους καρχαρίες τον έριξε ο άλλος ο Στρατηγός ο κάφρος ο Γιασάμπε Ταναναρίμπο Ουντούγκα Ματέμπα, όταν τον έριξε από την εξουσία. Με την Μαμπούτου κάνουμε συχνά άγριο e-sex, πολύ θερμές αυτές οι αραπίνες, και ο μακαρίτης ο Στρατηγός μάλλον την είχε στερημένη, τόσες δουλειές είχε ο άνθρωπος, αντίπαλες συμμορίες, εμπόριο ναρκωτικών και σκλάβων, εκτελέσεις αντιπάλων, διακυβέρνηση της χώρας του...

Αφού τέλειωσα με την Μαμπούτου (αχ, Μαμπούτου...), έγραψα τέλος ένα γράμμα στην Mary Poppins, ένα κοριτσάκι που πεθαίνει από το 1986 από λευχαιμία, κάπου στην Νέα Αγγλία, και μόνη της χαρά είναι τα γράμματά μου.

Είμαι πονόψυχος, πώς να το κάνουμε. Μόλις έκλεισα τον υπολογιστή, ξεκίνησα για το Αγλαΐα Κυριακού να ελέγξω πόσοι έδωσαν αίμα για ένα άλλο παιδάκι που το χρειάζεται επειγόντως, πόσοι από όλους αυτούς τους κάμποσες χιλιάδες που έκανα forward το email . Η αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ ευαίσθητο παιδί. Τί νομίσατε, ότι όλοι οι computer junkies είμαστε αναίσθητοι; Εγώ ο ίδιος πηγαίνω τακτικά και ελέγχω, δυστυχώς μέχρι τώρα δεν πήγε κανείς, εδώ και καμμιά δεκαριά χρόνια που κρατάει αυτή η ιστορία, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Στο δρόμο σταμάτησα σε ένα ATM να πάρω λεφτά. Την ώρα που ετοιμαζόμουν να χτυπήσω τον PIN, ένας ρακένδυτος αλήτης σε άθλια κατάσταση βγήκε ξαφνικά πίσω από το μηχάνημα και με απείλησε να του δώσω ένα ευρώ από τις οικονομίες Μου, κάτι δισεκατομμύρια δολλαριάκια δλδ, που έχω μαζέψει από τις διάφορες e-μπίζνες και από το Βρεττανικό Ηλεκτρονικό Sweepstake που κερδίζω κάθε τόσο μέσω email, να φανταστείς χωρίς ούτε καν να συμμετέχω.

O κουρελής στεκόταν λοιπόν εκεί και απειλούσε τη ζωή μου με τα μάτια του. Ευτυχώς είχα πάρει το τελευταίο chain email και ήξερα τι έπρεπε να κάνω: Έβαλα τον pin ανάποδα, και αμέσως φάνηκε ένα ελικόπτερο της Αστυνομίας, με τον Robocop να κρέμεται από κάτω.

Τα κομμάτια του τύπου ακόμα τα μαζεύουν. Πριν ξεψυχήσει όμως πρόλαβε και ξεστόμισε κάτι σαν "που να σού καεί ο router".

Δεν σάς κρύβω πως ανησυχώ λίγο. Τον βρωμοαληταρά. Σκέψου να πιάσει η κατάρα του. Τι θ’ απογίνω χωρίς το Internet;;;;

ΗΘΕΛΕ ΝΑ 'ΝΑΙ ΣΚΙΟΥΡΑΚΙ

Εγώ, ήθελα να 'μαι Δελφίνι.

Ένα μικρό χαρούμενο ασημένιο Δελφίνι της χάρισα, το πρώτο βράδυ, ενθύμιο από τη Βαγδάτη, απ'όπου μόλις είχα γυρίσει. Το φόρεσε αμέσως στο λαιμό της, και δεν το ξαναέβγαλε από επάνω της.

Όταν χωρίσαμε, πάει πιά πάνω από χρόνος, μού επέστρεψε όλα όσα τής είχα χαρίσει σε δυόμισι χρόνια. Εκτός από το δελφινάκι.

Πάλι κοιτούσα παλιές φωτογραφίες, ναι... Κι έκανα ζουμ στο δελφινάκι, στο κέντρο του στήθους της. Το δελφινάκι εδώ. Το δελφινάκι εκεί. Το δελφινάκι στο Παρίσι. Το δελφινάκι στη Ρώμη. Το δελφινάκι στα βουνά. Το δελφινάκι στα νησιά...

Πού να είναι τώρα το δελφινάκι μου...
.

ΠΑΙΔΙΚΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ: 1,43 ΕΥΡΩ (ΜΕ ΦΠΑ)

Μόλις γύρισα από τον Άγιο Νικόλαο, ένα μικρό βυζαντινό εκκλησάκι στη γειτονιά μου, που αύριο γιορτάζει. Τι γύρευα εγώ, ένας δηλωμένος και συνειδητός άθεος, στην εκκλησία; Μεγάλη κουβέντα. Κάποια στιγμή θα σάς εξηγήσω.

Έφτασα εκεί σχεδόν στο "Δι ευχών" και παρακολούθησα το πολύ τελευταίο μέρος της λειτουργίας. Κεράκι δεν άναψα, για να μην χρηματοδοτήσω τους χρυσοποίκιλτους Φαρισαίους, αλλά προσκύνησα κανονικά τις εικόνες, το Χριστό και την Παναγία και τον εορτάζοντα Άη Νικόλα, πήρα και αντίδωρο, εορταστικό για την περίσταση (γλυκό σε πλαστικό σακκουλάκι), το έδωσα βγαίνοντας σε ένα γυφτάκι στον περίβολο της εκκλησιάς.

Διασχίζοντας τον περίβολο δέχτηκα την επίθεση δέκα περίπου ζητιάνων. Με το χέρι μου να ψάχνει στην τσέπη, ήταν φυσικό να γίνουν αρκετά φορτικοί. Βρήκα ένα δίευρο. Δεν είναι ασήμαντο ποσό για μένα. Μα κάτι ήθελα να δώσω. Σε ποιόν όμως; Σε ποιόν να το πρωτοδώσεις; Να το σπάσεις στα τέσσερα; Στα δέκα; Δεν το έδωσα τελικά πουθενά.

Κατευθύνθηκα στο σουπερμάρκετ με κάποια ντροπή. Με το δίευρο που δεν έδωσα, και με τους υπόλοιπους θησαυρούς της τσέπης μου, έπρεπε να πάρω κοκακόλες, φιλέτο γαλοπούλα, έμμενταλ, μανταρίνια και λωτούς, άμμο για τη γάτα μου.

Στο σούπερ μάρκετ ήρθε και η γύφτισσα με τα δύο παιδάκια, το ένα στην αγκαλιά. Το άλλο ήταν το αγοράκι, η μισή μερίδα, που τού έδωσα το αντίδωρο. Αφού πήρε από το ψυγείο ένα γιαουρτάκι με καραμελάκια, μού λέει, «κύριε, αυτός ο χυμός πόσο κάνει;», και μού δείχνει ένα ψηλό γι αυτόν ράφι. «Πενήντα λεπτά», τού λέω. «Μού δίνετε ένα;» «Βεβαίως» του απαντάω.

Στο ταμείο ήταν μπροστά μου. «Χρεώστε τα σε μένα», λέω στην ταμία, «τα ψώνια του μικρού». Ο μικρός δεν κατάλαβε, έδινε τα ψιλούδια του στην ταμία και απορούσε που αυτή δεν τα έπαιρνε. «Στα κερνάει ο κύριος», λέει η ταμίας, «πες ευχαριστώ». «Ευχαριστώ», λέει ο μικρός, και μού σκάει ένα χαμόγελο.

"Άμμος γάτας αρωματική, 3.83 ευρώ", έγραφε η απόδειξη, 1,43 σύνολο τα ψώνια του μικρού. Πολύ λιγότερο από την άμμο. Κι ο ταλαίπωρος έξω από τον Άη Νικόλα, με το καρτελάκι που έλεγε «είμαι άστεγος, άνεργος, πεινάω;» Άξιζε λιγότερο από τη γάτα μου; Και η γριά γυναίκα, που μού έλεγε «και δέκα λεπτά αν σού περισσεύουν…»; Πόσο άξιζε αυτή;

Έδωσα 1,43, και πήρα ένα παιδικό χαμόγελο. Κι ένα ευχαριστώ, ένα ευχαριστώ που όμως ούτε το ζήτησα, ούτε το ήθελα. Μια θλιβερή και υποκριτική μου εξιλέωση, ίσως; Μα εξιλέωση ποτέ δεν θα υπάρξει, για κανέναν και για τίποτα.

Κι όμως, προκάλεσα κι ένα χαμόγελο. Ένα παιδικό χαμόγελο. Ίσως αυτό να είναι κάτι. ίσως και όχι.

Τί σημασία;

«Σαν νά 'χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου»…

Μαύρος Γάτος
5 Δεκεμβρίου 2006


…

ΜΙΑ ΠΙΚΡΑ

.Ο Κωστής Παλαμάς νεκρός

Τα πρώτα μου χρόνια τ' αξέχαστα τα 'ζησα
κοντά στ' ακρογιάλι,
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
στη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.

Και κάθε φορά που μπροστά μου η πρωτάνθιστη
ζωούλα προβάλλει,
και βλέπω τα ονείρατα κι ακούω τα μιλήματα
των πρώτω μου χρόνω κοντά στ' ακρογιάλι,

στενάζεις, καρδιά μου, το ίδιο αναστέναγμα.
Να ζούσα και πάλι
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
στη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη!

Μια μένα είν' η μοίρα μου, μια μένα είν' η χάρη μου,
δε γνώρισα κι άλλη:
Μια θάλασσα μέσα μου σα λίμνη γλυκόστρωτη
και σαν ωκεανός ανοιχτή και μεγάλη.

Και να! μες στον ύπνο μου την έφερε τ' όνειρο
κοντά μου και πάλι,
τη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
τη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.

Κι εμέ, τρισαλίμονο! μια πίκρα με πίκρανε,
μια πίκρα μεγάλη,
και δε μου τη γλύκαινες, πανώριο ξαγνάντεμα
της πρώτης λαχτάρας μου, καλό μου ακρογιάλι!

Ποια, τάχα, φουρτούνα φουρτούνιαζε μέσα μου
και ποια ανεμοζάλη,
που δε μου την κοίμιζες και δεν την ανάπαυες,
πανώριο ξαγνάντεμα, κοντά στ' ακρογιάλι;

Μια πίκρα είν' αμίλητη, μια πίκρα είν' αξήγητη,
μια πίκρα μεγάλη,
η πίκρα που είν' άσβηστη και μες στον παράδεισο
των πρώτω μας χρόνω κοντά στ' ακρογιάλι.

ΚΑΛΩΣΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΦΟΡΟΥΜ ΜΑΝΤΙΝΑΔΑΣ!

.


Για τα κρυφά μεράκια σας
πείτε μια μαντινάδα
να ζαλιστούν τα σύννεφα
και νά' ρθει η λιακάδα
Μ.Γ.,η.

Μίλτος (Μαύρος Γάτος) email url (November 21st 2006)

Μονάχο μ ' απαράτησε

μια νύχτα με φεγγάρι
και τη ζωή μου άρπαξε

μαζί της να την πάρει

Νίκος Κυριτσάκης email (November 21st 2006)

Η μόνη που θα άντεχε
στο πλάι μου να μείνει
είν' η σκιά μου μα κι αυτή
στη συννεφιά μ' αφήνει

Έφη email (November 23rd 2006)

Να κάτεχα πως αντιδρά
στο μεταξύπνημά του
που άλλη θωρεί στο πλάι του
κι άλλη στα όνειρά του.

Μαύρος Γάτος email url (November 26th 2006)

Την είδα και ξεστράτισε
πάλι ο λογισμός μου
ας ήταν μόνον όνειρο
αντίς ο χαλασμός μου

Έφη email (November 29th 2006)

Πρέπει τσ' αγάπης όνειρα
όσα 'ναι πεθαμένα
να υπήρχε τρόπος να θαφτούν
στο χώμα ένα ένα.

Μαύρος Γάτος email url (December 5th 2006)

Όντες εχωριστήκαμε
μαράθηκε η καρδιά μου
και μπλιό για κείνη δεν πονά
αυτή 'ναι η συμφορά μου.

Πηγή: Οι Μαντινάδες του Χωρισμού

Όλες οι μαντινάδες

.

Όνειρα γλυκά, χρωματιστά, γλυκιά ψυχούλα...

.
Αφιερωμένο σε μια γλυκιά ψυχούλα που αναρρώνει κάπου απόψε, σιωπηλά.
Δε θα σάς πω ποιά είναι. Είναι τόσο περήφανη που θα αισθανόταν άβολα. Ξέρει αυτή...

"Κοιμήσου, κόρη όμορφη"... Όνειρα ζαχαρωτά... ***κλικ***
στίχοι της Μαριανίνας Κριεζή, μουσική του Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ, τραγουδά η Αρλέτα
από το δίσκο "Τσάι γιασεμιού', 1985

Ήταν όνειρο κακό, εφιαλτικό, μα πέρασε κι αυτό
κάπνισε μια ρουφηξιά, πιές μια γουλιά νεράκι δροσερό
κοίτα, που άναψα το φως, ο κόσμος πως είναι απλός και φωτεινός
και κανείς δεν είναι εδώ, μονάχα εγώ, που πάντα θά' μαι εδώ
εγώ που σ' αγαπώ

Σώπα, ησύχασε πια, έχεις περάσει πολλά
νάνι, και όνειρα γλυκά, χρωματιστά
όνειρα ζαχαρωτά

Κοίτα, που άναψα το φως, ο κόσμος πώς είναι απλός και φωτεινός
οι στιγμές οι σκοτεινές, γίνανε, δες,
κουρέλια και σκιές, και μάσκες παιδικές

Σώπα, ησύχασε πια, όλα θα πάνε καλά
νάνι, και όνειρα γλυκά, χρωματιστά
όνειρα ζαχαρωτά
.

ΙΡΑΚ: ΦΡΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ - 600.000 ΝΕΚΡΟΙ ΙΡΑΚΙΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Αποσπάσματα από το blog Baghdad Burning, της Riverbend
Χωρίς σχόλια. Τί να πει κανείς;

... Θα σε συναντήσω, φίλε μου, στη στροφή του ποταμού...
...εκεί που οι καρδιές και οι ψυχές μπορεί να γιατρευτούν...
(motto του blog)

Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2006

Όταν όλα τ' άλλα έχουν αποτύχει...

Εκτελείς το δικτάτορα. Τόσο απλά. Όταν οι Αμερικανοί στρατιώτες σκοτώνονται κατά δεκάδες, όταν η κατεχόμενη χώρα ετοιμάζεται να διαλυθεί σε μικρότερα κράτη, όταν ένοπλες ομάδες και αποσπάσματα θανάτου λυμαίνονται τους δρόμους, όταν στην εξουσία έχεις τοποθετήσει μια ομάδα Μουλλάδων, εκτελείς το δικτάτορα.

Η συγκυρία είναι γελοία. Δύο μέρες πριν τις εκλογές του [αμερικανικού] Κονγκρέσσου. Πόσο βολικό για τον Μπους. Το Ιράκ βρίσκεται σήμερα στη χειρότερη κατάσταση από την εισβολή και την έναρξη της κατοχής. Ο Απρίλης του 2003 μοιάζει σήμερα με μήνα του μέλιτος. Είναι πραγματικά η κατάλληλη στιγμή να εκτελεστεί ο Σαντάμ;

Στο Ιράκ έγιναν διαδηλώσεις υπέρ και κατά της ετυμηγορίας. Στους διαδηλωτές υπέρ του Σαντάμ επιτέθηκε ο Ιρακινός στρατός. Να πόσο ελεύθερα είναι τα μέσα ενημέρωσης σήμερα: όσα κανάλια έδιεχναν τις διαδηλώσεις υπέρ του Σαντάμ διακόπηκαν στον αέρα. Η Ιρακινή αστυνομία επέδραμε κανονικά στις εγκαταστάσεις τους. Καλωσήρθατε στο νέο Ιράκ.


Κανάλι Zawra. Ο υπότιτλος λέει: Βαγδάτη: Το δορυφορικό κανάλι Zawra σταμάτησε να εκπέμπει με εντολή της κυβέρνησης.

Salahiddin channel

Έκτακτο δελτίο του καναλιού Sharqiya: Δύο σταθμοί, οι Salahiddin και Zawra, έκλεισαν. Επιδρομή των δυνάμεων ασφαλείας στα γραφεία τους.

Διάβασα κάπου ότι μερικές οικογένειες νεκρών Αμερικανών στρατιωτών επισκέπτονατι τον Βορρά του Ιράκ για να δουν "τον σκοπό για τον οποίο σκοτώθηκαν τα παιδιά τους". Αν αυτός είναι ο στόχος της επίσκεψης, τότε, "Κυρίες και Κύριοι, αριστερά σας βρίσκεται το ιρακινό Υπουργείο Πετρελαίου, δεξιά σας το διυλιστήριο Dawry... στο τέλος της επίσκεψης θα πάρετε και αναμνηστικά δωράκια, ένα πόστερ του μουλλά Αλ Σαγίντ Μουκτααντά Αλ Σάντρ (πολυχρονεμένος να είναι), ένα τι-σερτ με τον Αγιατολάχ Σιστανί, κι έναν ενημερωμένο χάρτη του Ιράν, που περιλαμβάνει την Νότια Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράκ."


Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2006
Η μελέτη του The Lancet... [The Lancet: έγκυρο Βρεττανικό Ιατρικό περιοδικό]

Η τελευταία φρίκη, είναι η μελέτη του Lancet που καταλήγει ότι 600.000 Ιρακινοί σκοτώθηκαν μετά τον πόλεμο. Αφού το διάβασα, είχα ποικίλα συναισθήματα.

Κυριολεκτικά δεν υπάρχει ούτε μία Ιρακινή οικογένεια που να μην έχασε με βίαιο τρόπο τουλάχιστον έναν συγγενή πρώτου ή δευτέρου βαθμού αυτά τα τρία χρόνια. Απαγωγές, ένοπλες ομάδες, βία μεταξύ σεχτών, αντεκδικήσεις, δολοφονίες, αυτοκίνητα παγιδευμένα με εκρηκτικά, βομβιστές αυτοκτονίας, επιχειρήσεις του αμερικανικού στρατού, επιχειρήσεις του ιρακινού στρατού, διμοιρίες θανάτου, εξτρεμιστές, ένοπλες ληστείες, εκτελέσεις, φυλακίσεις, μυστικές φυλακές, βασανιστήρια, μυστηριώδη όπλα - με τόσο πολλούς τρόπους για να πεθάνεις, ο αριθμός των νεκρών δε μοιάζει καθόλου υπερβολικός.

Υπάρχουν Ιρακινές που δεν έβγαλαν καθόλου τα μάυρα από το 2003, γιατί κάθε φορά που τελειώνει η μια περίοδος πένθους, σκοτώνεται κάποιος άλλος συγγενής, και πάλι από την αρχή.

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2006
Το καλοκαίρι των αποχαιρετισμών...

Οι κάτοικοι της Βαγδάτης εκδιώκονται συστηματικά από την πόλη. Κάποιες οικογένειες ξυπνούν ένα πρωί και βρίσκουν μια σφαίρα από Καλάσνικοφ κι ένα φάκελο, μ' ένα γράμμα που λέει "φύγετε αμέσως ή αλλιώς..." Υπεύθυνοι για τις επιθέσεις και για τις απειλές αυτές είναι οι οπαδοί του Σάντρ, ο "Στρατός του Μαχντί" [πρόκειται για τον μουλλά Αλ Σαγίντ Μουκτααντά Αλ Σάντρ, θρησκευτικό αρχηγό των Σιϊτών].

Για μένα, ο Ιούνιος ήταν ο πρώτος μήνας που δεν τόλμησα να βγω από το σπίτι χωρίς χιτζάμπ [μαντήλα που καλύπτει όλο το πρόσωπο, αυτό που εμείς λέμε μπούρκα], ή μαντήλα. Κοιτάζω τα ρούχα που φορούσα πριν, τα τζήν και τα τί-σερτ και τα πολύχρωμα φορέματα, κι είναι σαν να μελετώ τη γκαρνταρόμπα μιας άλλης χώρας, μιας άλλης εποχής.

Τον περασμένο μήνα, αποχαιρέτησα περισσότερους ανθρώπους απ' όσους μπορούσα να μετρήσω...
.

IRAQ: A NIGHTMARE WITHOUT ANY VISIBLE END - ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ

Abstracts taken from the blog Baghdad Burning, by Riverbend
Without any comments... (what could one possibly say?)


... I'll meet you 'round the bend my friend, where hearts can heal and souls can mend... (blog's motto)

Sunday, November 05, 2006

When All Else Fails...

Execute the dictator. It’s that simple. When American troops are being killed by the dozen, when the country you are occupying is threatening to break up into smaller countries, when you have militias and death squads roaming the streets and you’ve put a group of Mullahs in power- execute the dictator.

The timing is ridiculous- immediately before the congressional elections? How very convenient for Bush. Iraq, today, is at its very worst since the invasion and the beginning occupation. April 2003 is looking like a honeymoon month today. Is it really the time to execute Saddam?

Iraq saw demonstrations against and for the verdict. The pro-Saddam demonstrators were attacked by the Iraqi army. This is how free our media is today: the channels that were showing the pro-Saddam demonstrations have been shut down. Iraqi security forces promptly raided them.Welcome to the new Iraq.


Zawra channel. The subtitle says: Baghdad: Zawra satellite channel has stopped broadcasting by order of the government.


Salahiddin channel


Sharqiya channel announcing breaking news: Two channels, Salahiddin and Zawra, shut down. Security forces raid the offices of the channels.


I just read somewhere that some of the families of dead American soldiers are visiting the Iraqi north to see ‘what their sons and daughters died for’. If that’s the goal of the visit, then, “Ladies and gentlemen- to your right is the Iraqi Ministry of Oil, to your left is the Dawry refinery… Each of you get this, a gift bag containing a 3 by 3 color poster of Al Sayid Muqtada Al Sadr (Long May He Live And Prosper), an Ayatollah Sistani t-shirt and a map of Iran, to scale, redrawn with the Islamic Republic of South Iraq.

Wednesday, October 18, 2006
The Lancet Study...

The latest horror is the study published in the Lancet Journal concluding that over 600,000 Iraqis have been killed since the war. Reading about it left me with mixed feelings.

We literally do not know a single Iraqi family that has not seen the violent death of a first or second-degree relative these last three years. Abductions, militias, sectarian violence, revenge killings, assassinations, car-bombs, suicide bombers, American military strikes, Iraqi military raids, death squads, extremists, armed robberies, executions, detentions, secret prisons, torture, mysterious weapons – with so many different ways to die, is the number so far fetched?

There are Iraqi women who have not shed their black mourning robes since 2003 because each time the end of the proper mourning period comes around, some other relative dies and the countdown begins once again.

Saturday, August 05, 2006
Summer of Goodbyes...

Residents of Baghdad are systematically being pushed out of the city. Some families are waking up to find a Klashnikov bullet and a letter in an envelope with the words “Leave your area or else.” The culprits behind these attacks and threats are Sadr’s followers- Mahdi Army.
For me, June marked the first month I don’t dare leave the house without a hijab, or headscarf.
I look at my older clothes- the jeans and t-shirts and colorful skirts- and it’s like I’m studying a wardrobe from another country, another lifetime.
I’ve said goodbye this last month to more people than I can count.
.

"Κοιμήσου, κι αύριο, θυμήσου..."

...πόσο βαθιά στο θαλασσί σου
εγώ ταξίδεψα...
εγώ, που μ' ένα στεναγμό σου
μέσα στο χρυσοκόκκινό σου
ηλιοβασίλεψα...

τραγουδά η υπέροχη Αρλέτα
στίχοι της αγαπημένης Μαριανίνας Κριεζή
μουσική του Λάκη Παπαδόπουλου
.

Κυριακή Βράδυ: Μπλε Παντού.

.

Πειράζει που φοβάμαι να ξαναπαραδοθώ στον Γλυκό Πόνο του Έρωτα;

Πειράζει που δε με νοιάζει ν' αποκτήσω παιδιά για να διαιωνίσω το έρημο τομάρι μου;

Πειράζει που δεν αντέχω να βλέπω τις αντοχές μου να μειώνονται, το σώμα μου να φθείρεται, το μυαλό μου να φυραίνει;

Πειράζει που δεν αντέχω να βλέπω τους αγαπημένους μου να λιγοστεύουν, και να χάνονται, σιγά σιγά, ή απότομα, ένας ένας ;

Πειράζει που δε βρίσκω απόψε κανένα νόημα στη ζωή;

Πειράζει που σάς το λέω;

.

ΔΩΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ... ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΕΡΙΔΟΣ ΑΡΜΟΖΕΙ ΜΟΝΟ "ΤΗ ΚΑΛΛΙΣΤΗ"...

.

Παρακαλώ πατήστε play για ν' ακούτε 'Το Μήλο' καθώς θα διαβάζετε
Αν έχετε αργή σύνδεση καλύτερα να το κατεβάσετε από το λινκ παρακάτω

Α. Bloemaert (1564 - 1651): Ο γάμος του Πηλέα και της Θέτιδας

Την Έριδα, κόρη της Νύχτας, αδερφή του Άρη, Κυρά του Πολέμου, Θεά της διχόνοιας, των καυγάδων και τού σκοτωμού, μητέρα της Άτιδος (μίσος, φονική μανία) και του Πόνου (κόπου), της Λήθης και του Λοιμού, του Άλγους (πόνου) και του Σπαραγμού, των Μαχών και των Φόνων, των Ψευδών και των Δυσνομιών,

την Έριδα λοιπόν, δεν την χώνευε κανένας άλλος Θεός.

Γι αυτό και δεν την κάλεσαν στο γάμο του θνητού Πηλέα και της θεάς Θέτιδας στο Πήλιο, όπου τραγούδησαν οι Μούσες αυτοπροσώπως, και όπου γιόρταζαν όλοι οι Θεοί, μαζί με τους θνητούς.

Για να εκδικηθεί η Έρις, έριξε κρυφά στο χώρο του γλεντιού ένα χρυσό μήλο που έγραφε "ΤΗ ΚΑΛΛΙΣΤΗ", για την ομορφότερη. Αμέσως άρχισαν να τσακώνονται γι' αυτό η Ήρα, η Αθηνά, και η Αφροδίτη. Ο Δίας αποφάσισε να βάλει τέλος στη διαμάχη ορίζοντας σαν κριτή τον βοσκό Πάρι, γιο του βασιλιά της Τροίας Πρίαμου.
Ο Πάρις διάλεξε την Αφροδίτη, όχι όμως μόνο με βάση την κρίση του: δωροδοκήθηκε για την επιλογή του από την Ήρα με πολιτική δύναμη, από την Αθηνά με πολεμική δύναμη, κι από την Αφροδίτη με έπαθλο την ομορφότερη από όλες τις θνητές, την Ωραία Ελένη. Βλέπετε, το σπορ της διαφθοράς είναι όχι μόνο πανάρχαιο, αλλά και και θεϊκό... Ο θερμόαιμος Πάρις διάλεξε λοιπόν στην ουσία την Ωραία Ελένη, και όχι τόσο την Αφροδίτη. Την Ωραία Ελένη, που όμως τύχαινε να είναι παντρεμένη με τον Βασιλιά της Σπάρτης Μενέλαο...

Κι έτσι ξεκίνησε ο φοβερός Τρωϊκός Πόλεμος: "Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη"...
Ή μήπως για ένα Μήλο;

Το Μήλο
(κλικ στον τίτλο για να το κατεβάσετε)
Νότης Μαυρουδής - Ηλίας Πετρόπουλος - Νένα Βενετσάνου
από το δίσκο "Έρως Ανίκατε Μάχαν" -κάπου στα '80...


Μήλο σου ρίχνω, κι αν θέλεις
κι αν μ’ αγαπάς
δό μου την αγάπη σου

Κράτα το μήλο, κι αν θέλεις
κι αν μ’ αγαπάς
μη με πικραίνεις τόσο

Πέτα το μήλο, κι αν θέλεις
κι αν δε θέλεις
η ομορφιά διαβαίνει ...

.

ΔΗ ΜΠΛΑΚ ΚΑΤ ΜΠΛΟΥΖ: Ω ΓΙΕ, Ω ΓΙΕ, Ω ΓΙΕ, Ω ΓΙΕ...

.Αφιερωμένο σε όσους είναι μόνοι & σπίτι

Άντε, ακόμα λίγο, και θα την πηδήξουμε κι αυτό το Σαββατόβραδο...

"Σ'ενα άδειο πιάτο εμαγιέ
θα φάω τη νύχτα μου, βρε Χρόνε κυνηγέ
όου, γιέ!"

(κλικ, βρε!)

.

ΗΧΟΙ, ΚΡΟΤΟΙ, ΘΟΡΥΒΟΙ: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΩΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ

Λιβ Ούλμαν, Ντέιβιντ Καραντάιν

Στην αγαπημένη μου ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν «Το αυγό του φιδιού», ένας ναζιστής γιατρός παρέχει καταφύγιο στην τέως ερωμένη του και στον φίλο της, δήθεν από συμπόνοια, για να τους προστατέψει λέει από τις διώξεις κατά των Εβραίων. Όλα αυτά γίνονται στη Γερμανία του Μεσοπολέμου, όπου άνθρωποι πεθαίνουν από πείνα, κι όπου απελπισμένοι φτωχοί σκοτώνουν άλογα στη μέση του δρόμου, για να τα φάνε.

Το διαμέρισμα όμως που παραχωρεί στο ζευγάρι ο συμπονετικός και μεγαλόψυχος Δόκτωρ, είναι παγιδευμένο εν αγνοία τους με διάφορες συσκευές. Συσκευές που παράγουν ενοχλητικούς ήχους, υπόκωφους βόμβους, και διαφόρα είδη θορύβου. Πίσω από τους καθρέφτες υπάρχουν κάμερες που καταγράφουν σε συνεχή βάση τις αντιδράσεις του ζευγαριού.

Τα αποτελέσματα του (φανταστικού;;;) πειράματος είναι θεαματικά, και γίνονται εμφανή πολύ γρήγορα: Με την επίδραση των συνεχών θορύβων, το ως τότε δεμένο ζευγάρι καταντά σιγά σιγά όλο και πιο προβληματικό, ο άνδρας γίνεται όλο και πιο επιθετικός, η γυναίκα όλο και περισσότερο μελαγχολική και νευρική. Οι τσακωμοί μπαίνουν στη ημερήσια διάταξη. Στο τέλος μόνο που δεν σφάζονται μεταξύ τους, προς μεγάλη τέρψη των (φανταστικών;;;;) διεστραμμένων ναζιστών επιστημόνων.

Αυτά στη Γερμανία του Μεσοπολέμου.

Εσείς, πόσων ειδών θορύβους και κρότους θ’ ακούσετε σήμερα;

Και πόσες φορές θα εκνευριστείτε με τους γύρω σας, πόσες φορές θα τσακωθείτε με τους αγαπημένους σας ανθρώπους ;

Και για πόσο ακόμα θ’αναρωτιέστε τι σάς φταίει;


Μαύρος Γάτος
.

ΚΑΙΡΟΣ ΧΑΪ-ΚΟΥ, ΚΑΙΡΟΣ ΝΤΑΟΥΝ-ΚΟΥ

.

Στον κήπο μου
σε περιμένω
να ρθείς

Να ξέρεις,
χιόνι μονάχα
θα βρεις

Άνθη, δεν έχω
φέρε, εσύ

αν μπορείς


1η Δεκέμβρη 2006

.

ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΠΛΑΪ ΣΟΥ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΑΥΤΗ...

.

"Και στα δικά σας": Παστέλι με μέλι, πάνω σε φύλλο λεμονιάς

William Shakespeare, Sonnet 98

Δεν ήμουν πλάι σου την άνοιξη αυτή

 όταν ο Απρίλης, ο πολύχρωμος και λαμπερός 

της νιότης την πνοή φυσούσε μές στο κάθε τί - 

διασκέδαζε ως και o Κρόνος, ο σκαιός

  Μα ούτε τα τραγούδια των πουλιών, ούτε η γλυκιά η ευωδιά 

τόσων και τόσων λουλουδιών, με μύρια χρώματα κι οσμές 

δε με κατάφεραν το καλοκαίρι να ιστορήσω ξανά 

κι άνθη να δρέψω, απ’ τις θαυμάσιες της γης τις αγκαλιές

Πώς να θαυμάσω τη βαθιά πορφύρα της τριανταφυλλιάς; 

πώς να παινέσω το θαυμάσιο κρινολευκό; 

ανούσια ήταν χάδια, σκαριφήματα και μόνο της χαράς, 

και πρότυπό τους, και μοντέλο τους, εσύ, μοναδικό. 

Κιι έμοιαζε γύρω παγερός χειμώνας, ναι, εσύ μακριά, κι εγώ εκεί, 

με τη σκιά σου λες να παίζω, σε όλ' αυτά.

Μετάφραση: Μαύρος Γάτος Για την Β' ιστοσυνάντηση μετάφρασης ποίησης Φωτογραφίες: Μαύρος Γάτος, Κουφονήσι 2006 .

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Η ΦΥΣΗ, ΚΑΙ ΤΑ *ΑΛΛΑ* ΖΩΑ

.
Πολλοί έχουν εξιδανικεύσει τη Φύση και τα ζώα, σε αντιδιαστολή προς τον δήθεν "αφύσικο" άνθρωπο... Ένας καλός μου φίλος έφτασε μέχρι και να με κατηγορήσει ότι στο αμέσως προηγούμενο άρθρο (όπου σχολιάζω το φονικό του Αγρινίου) επιδεικνύω "ρατσισμό" προς τα ζώα, επειδή χαρακτηρίζω τις βάρβαρες ανθρώπινες συμπεριφορές σαν κτηνώδεις! Τόσο μεγάλη είναι η λατρεία του για "τα ζώα", που ξεχνά ότι στο κάτω κάτω της γραφής, ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα ακόμα ζώο, και την συμπάθεια που δείχνει προς αυτά θα έπρεπε λογικά να την δείχνει και στο ανθρώπινο είδος, αλλιώς αυτός είναι που επιδεικνύει ένα είδος ρατσισμού (=διάκρισης), αυτήν την φορά ενάντια στον άνθρωπο.

Τα πράγματα στο βασίλειο των ζώων δεν είναι σε καμμιά περίπτωση τόσο ιδανικά όσο θέλετε μερικοί να τα παρουσιάσετε. Εκεί βασιλεύει το δίκαιο του ισχυροτέρου, το μεγάλο ψάρι που τρώει το μικρό, ενώ για τους πιό αδύναμους ο μόνος κανόνας είναι η υποταγή, και για τους ελαττωματικούς υπάρχει ο Καιάδας και μόνον ο Καιάδας. Η σκληρότητα είναι ο κανόνας, και η "ανθρωπιά" είναι η σπάνια εξαίρεση. Και μη μού πείτε για τα εξημερωμένα ζώα, το άλογο, τον σκύλο, την γάτα, που επί αιώνες ο άνθρωπος τα έχει πλάσει κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση, επιλέγοντας τα πιό ήμερα και τα πιό φιλικά από αυτά, σε μια μακριά πορεία εξημέρωσης. Τα ζώα αυτά με την στενή έννοια είναι τελείως ΑΦΥΣΙΚΑ. Εξάλλου ο άνθρωπος, όπως έπλασε ανθρωπόμορφα σκυλιά, σαν αυτά που πεθαίνουν από θλίψη με τον θάνατο του αφεντικού τους, έπλασε και τα τερατόμορφα σκυλιά, τους άγριους "φύλακες", τα σκυλιά των κυνομαχιών και του κυνηγιού. Ας αφήσουμε όμως αυτά τα 'ειδικά' σκυλιά. Τί γίνεται με τα οικιακά σκυλιά που σκοτώνοται μεταξύ τους ή που δαγκώνουν άσχημα τα αφεντικά τους, στα καλά καθούμενα; Έχετε δει ποτέ σκύλο να κυνηγάει γάτα, να την πιάνει και να την σκοτώνει επι τόπου τσακίζοντάς της τον αυχένα, ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ, όχι φυσικά για να την φάει; Τι γίνεται με τον ήμερο σπιτικό γάτο που σκοτώνει όλα τα γατάκια που δεν είναι δικά του; Ή που φέρνει στο αφεντικό του περήφανος το νεκρό πουλάκι που έχει πιάσει, χωρίς φυσικά να πεινάει; Τα αγριόσκυλα ή οι λύκοι που σκοτώνουν ολόκληρα κοπάδια για να φάνε ένα μόνο ζώο, είναι παραμύθια; Οι αλεπούδες που σκοτώνουν ολόκληρο κοτέτσι για να φάνε δυό τρεις κότες, είναι φαντασίες; Είναι "ΚΑΚΑ' όλα αυτά τα ζώα; Όχι. Είναι μέρος της ΦΥΣΗΣ.

Της Φύσης, που χαρακτηρίζεται από άλογη και φονικότατη βία: σεισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες, παγωνιές, τσουνάμι, μετεωρίτες όπως της Σιβηρίας του 1917 που η σύγκρουσή του με τη γη ισοδυναμούσε με αρκετές πυρηνικές βόμβες, εκρήξεις ηφαιστείων όπως του Πινατούμπο των Φιλιππίνων to 1991 που ισοδυναμούσε επίσης με αρκετές ατομικές βόμβες και κόντεψε να ανατρέψει το κλίμα όλης της γης, εποχές παγετώνων, ξηρασίας, κατακλυσμών, τεράστιας κλίμακας "βία", που μπορεί μέσα σε ελάχιστο χρόνο να απειλήσει κάθε ζωή στην γη, όπως έγινε στην τελευταία περίοδο των παγετώνων και μπορεί να ξαναγίνει και αύριο, ποιός ξέρει.

Κι εσείς αυτήν την Φύση την έχετε εξιδανικεύσει;

Η "ανθρωπιά", πάει κόντρα στην Φύση! Δεν υπάρχει βέβαια μόνο στους ανθρώπους, αλλά και σε κάποια - πολύ λίγα - ανώτερα θηλαστικά: τα οικόσιτα ζώα, εξημερωμένα μέσα από την ΕΠΙΛΟΓΗ και την συνύπαρξη εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια, ή τα δελφίνια και τους bonobo, που είναι ό,τι πιό κοντινό στον άνθρωπο υπάρχει στην φύση. Πήγαινε όμως λίγο παραδίπλα! Δες τους χιμπατζήδες που μοιάζουν εξωτερικά πάρα πολύ με τους bonobo! Δες που τσακώνονται μεταξύ τους, που πολεμάνε, που σκοτώνονται κυριολεκτικά! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΗ! Η ΑΝΘΡΩΠΙΑ πάει ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ. Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ επίσης πάει κόντρα στη φύση, χτίστηκε αρχικά για να μπορούν οι άνθρωποι να επιβιώνουν από τα φυσικά φαινόμενα, να μην πεθαίνουν από το κρύο, οι σπηλιές έγιναν σπίτια και τα σπίτια πόλεις, και στις πόλεις εφευρέθηκαν οι ΝΟΜΟΙ, για να μπορούν οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ να συμβιώνουν χωρίς να αλληλοσπαράσσονται σαν αγρίμια... ο πολιτισμός είναι η ΑΜΥΝΑ της ανθρωπότητας ΕΝΑΝΤΙΑ στην Φύση. Ο πολιτισμός, ο αλληλοσεβασμός, ο σεβασμός στους νόμους, είναι η μόνη λύση για να ξεφύγουμε από την ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ της ΦΥΣΗΣ που κουβαλάμε μέσα μας και να μπορέσουμε να συμβιώσουμε χωρίς να σφαχτούμε. Όσο για τον Ανθρωπισμό; Μόνο τα πολύ τελευταία χρόνια και σε πολύ μικρό μέρος του κόσμου έχουμε κατακτήσει σε ένα βαθμό την ουσιαστική αλληλοβοήθεια, την υπεράσπιση του ανίσχυρου και του μειονεκτικού, τα ίσα δικαιώματα για όλους (σε ποιά ζώα υπάρχει ισοτιμία ανάμεσα στα φύλα;), την πρόνοια για τους πιό άτυχους. Αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την - όποια - πρόοδο.

ΝΑΙ στον σεβασμό στην φύση, ΝΑΙ στον σεβασμό για τα ζώα και για κάθε μορφή ζωής, αλλά όχι και να φτάσουμε στο άλλο άκρο! Στην τυφλή λατρεία της φύσης, και στην καταδίκη του ανθρώπινου πολιτισμού!

Όχι να γίνουμε σαν εκείνους τους αιρετικούς βουδιστές που τρέφονται μόνο με μαρουλόφυλλα, κι αυτό μετά από μια ειδική τελετή όπου τους ζητούν (από τα μαρουλόφυλλα) συγνώμη που τα κόβουν!

Από την άλλη, γενάρχης της ανθρωπότητας είναι ο φονιάς, ο Κάιν, και όχι ο αγαθός Άβελ, ας μην το ξεχνάμε ΟΥΤΕ αυτό....
.

ΔΕ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ, ΔΕ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΚΑΡΑΜΠΙΝΕΣ, ΔΕ ΦΤΑΙΕΙ Η ΧΩΡΙΑΤΙΑ

.

Φταίνε οι ψευδαισθήσεις που έχουμε όλοι μας για τους ανθρώπους.

Ρε παιδιά, είμαστε ΖΩΑ, δηλαδή ΚΤΗΝΗ, από κατασκευής, θα το χωνέψουμε ποτέ; Και χωρίς ΑΛΗΘΕΙΑ, και χωρίς ΠΑΙΔΕΙΑ, έτσι θα παραμέινουμε, για πάντα!

Είμαστε ζώα της ΖΟΥΓΚΛΑΣ, που όμως αγωνιζόμαστε να γίνουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Πώς; Μόνο με την ΟΜΟΡΦΙΑ ( = ΑΛΗΘΕΙΑ, δηλ. το αντίθετο της ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ και της ΣΥΜΒΑΣΗΣ) και μόνο μέσω της ΠΑΙΔΕΙΑΣ, μέσω της συστηματικής καλλιέργειας ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ.

Κάποτε ίσως το καταφέρουμε. Ως τότε, σας παρακαλώ, σταματήστε να πέφτετε από τα σύννεφα όπου πολύ κακώς ανεβήκατε, σταματήστε να ψέγετε το εργαλείο που όπλισε το χέρι που σκότωσε, σταματήστε να πιστεύετε τις ψευτιές χιλιετιών περί της δήθεν αγαθής φύσης του ανθρώπου και περί της δήθεν έμφυτης καλοσύνης του. Είμαστε ζώα, δεν το συζητάμε. Αλλά προσπαθούμε να μην είμαστε, έχουμε ανάγκη να μην είμαστε. Έχουμε ανάγκη να γίνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Ξεκινώντας από το ΖΩΟ, και ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ! Αν εξακολουθήσουμε να πιστεύουμε ότι δήθεν είμαστε όλοι από τη φύση μας καλοί, ως εικόνες και ομοιώματα ενός Αγαθού Θεού, τότε θα συνεχίσουμε να υποτιμούμε την σημασία της Ομορφιάς και της Παιδείας, θα τις παραμελούμε, και φυσικά δεν θα γίνουμε ΠΟΤΕ άνθρωποι!


Θέλω να συνυπάρχω με αυτούς που με σέβονται, και με αυτούς που υπηρετούν την Αλήθεια, και την Ομορφιά. Και απορρίπτω αυτούς που δεν. Χωρίς να με νοιάζει αν δεν φταίνε αυτοί, αν δεν δέχτηκαν την κατάλληλη εκπαίδευση, αν ήταν φτωχοί, αν είχαν μόνο είκοσι πρόβατα ή αν είχαν πεντακόσια.... Έχω κουραστεί να βρίσκω ελαφρυντικά στοιχεία. Αρνούμαι πιά να τα ψάξω. Ευθύνες, αιτίες, και αφορμές, πάντα θα υπάρχουν. Αλλά σε πανομοιότυπα ερεθίσματα, δεν αντιδρούν όλοι το ίδιο... Ναι, η ρίζα του προβλήματος είναι στην ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ που βασιλεύει γύρω μας, και στην έλλειψη παιδείας… Αλλά δεν είμαστε όλοι ΤΟ ΙΔΙΟ ζώα... Υπάρχουν και οι εγγενείς (βιολογικής βάσης) διαφορές στον ψυχισμό από άτομο σε άτομο, υπάρχει και η ΑΝΘΡΩΠΙΑ που κληρονομείται από την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ μέσω της ΑΓΩΓΗΣ...

Στην κοινωνία των επίδοξων Ανθρώπων, δεν έχουν θέση τα κτήνη που σκοτώνουν για διασκέδαση (κυνηγοί)... ή για ένα πατημένο χωράφι... ή για χρήματα.... ή για εκδίκηση... ή, ή, ή... ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΓΕΝΙΚΩΣ, για "σημαντικό" ή για "ασήμαντο" λόγο. Ο κατάλογος τεράστιος, το μόνο σίγουρο είναι ότι ΔΕΝ περιλαμβάνει μόνο τους φονιάδες του Αγρινίου. Και ότι περιλαμβάνει *και* αυτούς που σκυλεύουν τους πέντε νεκρούς, για οποιονδήποτε λόγο.

Θα την χτίσουμε, σιγά σιγά, την Κοινωνία των Ανθρώπων; Θα την ζήσουν, κάποτε, οι απόγονοί μας; Ποιός να ξέρει...

Είμαστε Ζώα. Δεν το συζητάμε.

Όμως, πονάμε. Και συμπονάμε. Και αγαπάμε, καμιά φορά.

Κι έχουμε ανάγκη ένα χαμόγελο, ένα χάδι
Έχουμε ανάγκη λίγη ομορφιά.

Κόντρα στο Ένστικτο. Κόντρα στο Ζώο. Κόντρα στη Φύση.

Έχουμε μέσα μας λίγη Ανθρωπιά.



Μαύρος Γάτος 30-8-2004
.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΩΝ BLOGGERS: ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑΣ

.
Τώρα που καταλάγιασε κάπως η πρόσφατη αναμπουμπούλα, με τα θλιβερά γεγονότα της σύλληψης του blogme.gr, και με την επίκληση (από κάποιους άλλους "θιγμένους") της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος για την αποκατάσταση της... τάξης στο ελληνικό Κυβερνοσύμπαν, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής:

Εγώ τώρα βρίσκομαι εδώ, όπου κι αν είναι αυτό το εδώ.

Το blog μου όμως στεγάζεται στους σέρβερς του Blogger, και δημοσιεύεται στο παγκόσμιο Διαδίκτυο από το Google, που βρίσκεται κάπου στις ΗΠΑ. Από νομικής πλευράς λοιπόν, πιθανόν να είναι σαν να γράφω από τις ΗΠΑ.

ΠΟΙΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΜΟΥ ΓΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΩ;
ΟΙ ΕΔΩ, ή των ΗΠΑ;

Αν σάς φαίνεται περίεργη η ερώτησή μου, δείτε μια αναλογία: Κάνετε τον γύρο της Αμερικής, και στους καταρράκτες του Νιαγάρα σάς τηλεφωνεί ο συνεταίρος σας ο Σάκης, τσακώνεστε άγρια, χάνετε τον έλεγχο, ανταλλάσετε χοντράδες και βαριές αλληλοκατηγορίες, και αποφασίζετε και οι δυό να μηνύσετε ο ένας τον άλλον. Εσείς το κάνετε με το που πατάτε το πόδι σας πίσω στην Ελλάδα. Μόνο που ο Σάκης πρέπει να πάει να σάς μηνύσει ΣΤΙΣ ΗΠΑ, γιατί εκεί βρισκόσασταν όταν διαπράξατε την κατ' αυτόν προσβολή της αξιοπρέπειάς του. Τουλάχιστον έτσι νομίζω, γι' αυτό και ρωτάω τους δικηγόρους.

Τί σημασία έχει η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση; Τεράστια...

Πρώτον, οι ΗΠΑ έχουν πολύ πιό δυνατή νομοθεσία όσον αφορά την ελευθερία του λόγου. Δείτε εδώ: Electronic Frontier Foundation.

Δεύτερον και σημαντικότερον, σύμφωνα με τον Πάσχο Μανδραβέλη, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΜΕΣΑ, ΚΑΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΒΛΟΓΣ:


"Το άρθρο 15 του Συντάγματος, όπως αναθεωρήθηκε το 2000, προβλέπει ότι «η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του κράτους... O άμεσος έλεγχος του κράτους, που λαμβάνει και τη μορφή του καθεστώτος της προηγούμενης άδειας, έχει ως σκοπό την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων, καθώς και προϊόντων του λόγου και της τέχνης, την εξασφάλιση της ποιοτικής στάθμης των προγραμμάτων που επιβάλλει η κοινωνική αποστολή της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και η πολιτιστική ανάπτυξη της Χώρας, καθώς και το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και την προστασία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας.»

Η διατύπωση αυτού του άρθρου πάσχει από την ασθένεια της συνταγματικής αναθεώρησης του 2000: την προχειρότητα. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι δεν αναθεωρήθηκε η προηγούμενη παράγραφος του άρθρου 15 που προβλέπει «οι προστατευτικές για τον Τύπο διατάξεις δεν εφαρμόζονται στον κινηματογράφο, τη φωνογραφία, τη ραδιοφωνία, την τηλεόραση και κάθε άλλο παρεμφερές μέσο μετάδοσης λόγου ή παράστασης.» Οπως είναι διατυπωμένο το άρθρο και σε συνδυασμό με το άρθρο 14 μπορεί να οδηγήσει σε παράλογες καταστάσεις. Ενα θεατρικό έργο μπορεί να λογοκριθεί αν παιχθεί, αλλά όχι αν τυπωθεί σε βιβλίο. Οι στίχοι ενός τραγουδιού μπορούν να ψαλιδιστούν [=ΛΟΓΟΚΡΙΘΟΥΝ, Μαύρος Γάτος] αν είναι να αποτυπωθούν σε δίσκο, αλλά όχι αν δημοσιευτούν σε μια εφημερίδα. Μια φωτογραφία μπορεί να δημοσιευτεί στον Τύπο, αλλά όχι και στο Ιnternet."

Πηγή: Πάσχος Μανδραβέλης, "Περί λογοκρισίας" (Καθημερινή, 17-18/11/2006).

Είπατε τίποτα;
.

ΘΑ ΞΑΝΑΝΘίΣΟΥΝ ΤΟ ΜάΡΤΗ ΟΙ ΡΟΔΑΚΙΝΙέΣ

.

-Θα ζεις μέχρι την καρδιά του Χειμώνα,
όταν τα χιόνια θα φτάσουν ως το κέντρο της Πολιτείας σου
να περπατάς κάτω από το φωτεινό ουρανό,
και να παρατηρείς τις νιφάδες, καθώς θα πέφτουν;

-Τα χιόνια είναι μεγάλη ενόχληση. Μόνο προβλήματα προκαλούν.
Ευτυχώς έχω 4χ4 θηριώδες, αλλά τα μποτιλιαρίσματα όταν χιονίζει…

-Θα ζεις μέχρι την Άνοιξη
όταν θα σκάσουν μύτη τα ευωδιαστά μπουμπούκια στις ροδακινιές;

-Ποιές ροδακινιές; Είναι πολύ μακριά.
Έτσι κι αλλιώς δεν έχω χρόνο για περιττές βόλτες, ο χρόνος μου είναι πολύτιμος.
Πάντως θα πω στην καθαρίστρια ν' αγόρασει αποσμητικό χώρου με άρωμα ροδακινιάς.

-Θα ζεις ως τον Αύγουστο
να δεις την Μεγάλη Πανσέληνο
πλάι στο κύμα
αγκαλιά με την αγάπη σου;

-Οι διακοπές μου εμένα είναι κοσμικές.
Τα βράδια ξενυχτάω, πίνω, γλεντάω, κι όλη μέρα αράζω στην παραλία με τις ξαπλώστρες και τα νταπαντούπα.
Το έχω ανάγκη, είμαι τόσο πιεσμένος τον υπόλοιπο καιρό.
Σιγά μην κάθομαι να κοιτάω το φεγγάρι και αηδίες.

-Θα ζεις ως το επόμενο Φθινόπωρο
να δεις, όπως τώρα, τα δέντρα να κοκκινίζουν
να λουστείς τη βροχή των φύλλων,
να περπατήσεις σε φυλλοσκέπαστα μονοπάτια;

-Το φθινόπωρο είναι η πιο φορτωμένη εποχή του χρόνου!
Τι περιπάτους και βροχές και αηδίες μού λες.
Δεν είμαι χαραμοφάης εγώ, να σαχλαμαρίζω.
΄Εχουμε και δουλειές.

-Δουλειές, ε... και βέβαια έχεις, και καλά κάνεις και έχεις.
Ζωή είναι που δεν έχεις.

28 Νοέμβρη 2006
.

ΚΡΥΨΟΥ ΚΑΛΆ, ΚΑΙ ΜΗ ΜΙΛΆΣ, ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΟ ΜΑΎΡΟ ΤΟΥ ΚΑΤΆΡΤΙ

.

Το Μαύρο Καράβι

Ένα καράβι αλλοπαρμένων - στο φεγγαρόφωτο γκρίζα σκιά
θά ρθει για μένα, το περιμένω - για να με πάρει μακριά

Ένα καράβι που αρμενίζει - με κόντρα όρτσα τα πανιά
άπιαστο, σ΄άυλα νερά - και Καπετάνιος δεν τ' ορίζει

Και πάει πάει - ξεκινάει
για τα νησιά του ουρανού
γι αυτούς που πήγαιναν Αλλού
τους Γαλαξίες σεργιανάει

Και πάει πάει - πάει πάει
κόντρα σε κάθε γυρισμό
με μόνο του προορισμό
ποτέ του να μη σταματάει.

Αν στη ζωή σου υπάρχει κάτι - πάρα πολύ που τ' αγαπάς
κρύψου καλά, και μή μιλάς - αν δεις το Μαύρο του κατάρτι

Κι άσ' το νά ρθει και να φορτώσει - χαροκαμένους και τρελλούς
που στους γνωστούς Ωκεανούς - έχουνε κάτι όλοι προδώσει

Να πάει να πάει - να γυρνάει
στις γειτονιές των αστεριών
στις νύχτες Ήλιων μακρινών
και πουθενά να μην κολλάει

Στ' αμπάρια να - κουβαλάει
απελπισμένους ναυαγούς
που σε κρυφούς Ωκεανούς
έχουν τα όνειρά τους πνίξει.


Μαύρος Γάτος, Κως 1994
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση εκτός blogs χωρίς την άδειά μου.
miltiadis_s@yahoo.gr
.

ΜΠΟΡΑΤ! (ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ; )

.

Ο Borat στις Κάννες

Χτες το βράδυ είδα το απίστευτο(*) φιλμ «Μπόρατ». Αμέσως μετά, έψαξα και βρήκα κάποιες επιπλέον πληροφορίες για το τί περίπου παίζεται.

(* "απίστευτο": πάρτο όπως θες )

Λοιπόν, νομίζω ότι είναι πολύ φυσικό που αντέδρασαν οι Καζάκοι που τούς κάνει ρόμπες διαμπερείς σή-θρού και ντούμπλε φας. Άλλο που το είδος της ενόχλησής τους και οι αντιδράσεις τους, παρόμοιες με τις αντιδράσεις του Δημάρχου Διδυμοτείχου για τα "σάπια φρούτα στα τελάρα", τούς ξεφτιλίζουν ακόμα πιό πολύ. Μια απ' τα ίδια και για τους Πεντηκοστιανούς, αυτούς τους δείχνει να αυτοξεφτιλίζονται μια χαρά κι από μόνοι τους. Ο κατάλογος των εξαγριωμένων "θυμάτων" του Μπόρατ είναι μακρύς: Ενοχλήθηκαν και πολλοί άλλοι, είτε δίκαια, όπως οι κάτοικοι του ρουμάνικου χωριού όπου γυρίστηκε μέρος της ταινίας, που είδαν εν αγνοία τους τους εαυτούς τους να εμφανίζονται σαν ηθοποιοί και μάλιστα με τρόπο… χμ… όχι και τόσο κολακευτικό, είτε άδικα, όπως κάποιοι Εβραίοι στις ΗΠΑ και κάποιοι Ρομά Τσιγγάνοι στη Γερμανία (όπου ένας εισαγγελέας άσκησε αυταπάγγελτη δίωξη κατά των συντελεστών της ταινίας για "υπόθαλψη του ρατσισμού"). Νομίζω ότι στις τελευταίες δύο περιπτώσεις πρόκειται για άστοχες αντιδράσεις, γιατί είναι ολοφάνερο ότι ο Κοέν-Μπόρατ (που είναι και ο ίδιος Εβραίος) όχι μόνο δεν υποθάλπει τον ρατσισμό, αλλά αντίθετα τον καταγγέλει με τον πιο καυστικό τρόπο. Βέβαια το χιούμορ του Sacha Baron Cohen δεν είναι πνευματώδες, και σε καμμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ανώδυνο ή πολιτικά ορθό: ο Μπόρατ δρα συστηματικά σαν άγριος προβοκάτορας, είναι σε όλα του υπερβολικός και γκροτέσκος, και ξεπερνά συνέχεια τα όρια, έστω και για καλό σκοπό. Εν κατακλείδι, μισή ντροπή τού Μπόρατ-Κοέν, μισή των αλλονών.

Όμως όποια κι αν είναι η ΔΡΑΣΗ του Μπόρατ, η ευθύνη των υπολοίπων για την ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ τους παραμένει αμετάβλητη. Για παράδειγμα, δεν κατάλαβα ρε παιδιά, με ποια μούτρα τα παλικάρια της Αδελφότητας Χ-Ψ τολμούν να υποστηρίζουν στην μήνυσή τους κατά του Κοέν ότι «έγιναν το αντικείμενο γελοιοποίησης, ταπείνωσης, ψυχικής οδύνης, συναισθηματικού και σωματικού πόνου, επλήγη η φήμη τους, η φερεγγυότητά τους, και η θέση τους στην κοινωνία», τη στιγμή που στην κάμερα λένε τελείως αυθόρμητα άγριες αισχρότητες (πιστεύοντας ότι ο Μπόρατ είναι όντως Καζάκος δημοσιογράφος ερωτευμένος με την Πάμελα Άντερσον).

Όταν γελοιοποιείς ο ίδιος τον εαυτό σου με αυτά που λες και αυτά που κάνεις, πόσο θράσος πρέπει να έχεις για να ζητάς μετά και τα ρέστα, από τον όποιο Μπόρατ;

Τελικά, όταν πέφτουν οι μάσκες, μένει μόνο η ξεδιαντροπιά.

ΥΓ: Ρε παιδιά, αν κατάλαβα καλά, τελικά ο μόνος που δεν ενοχλήθηκε ήταν ο "Μέγας Πολέμαρχος Μπους"; Έλα Μπόρατ στον τόπο σου...

ΥΓ: Αν κάποιος έχει εφεύρει τον τρόπο να σβήνει οριστικά μνήμες από το μυαλό (ντιλίτ-φορμάτ, γιού νόου...), τον χρειάζομαι κατεπειγόντως για την σκηνή της "γυμνής πάλης"...
.

ΓΙΑ ΠΟΙΑΝ ΑΝΕΛΠΙΣΤΗ ΧΑΡΑ, ΓΙΑ ΠΟΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ;

"Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα" (5ΜΒ mp3)
Κώστας Καρυωτάκης/Λένα Πλάτωνος/Σαββίνα Γιαννάτου
(από το δίσκο "Καρυωτάκης")

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα
είδα το βράδυ αυτό
Kάποια χρυσή, λεπτότατη
στους δρόμους ευωδιά
Kαι στην καρδιά
αιφνίδια καλοσύνη
Στα χέρια το παλτό,
στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη
Hλεκτρισμένη από φιλήματα
θα 'λεγες την ατμόσφαιρα
H σκέψις, τα ποιήματα,
βάρος περιττό

Έχω κάτι σπασμένα φτερά
δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε
το καλοκαίρι αυτό
Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,
για ποιες αγάπες,
για ποιο ταξίδι ονειρευτό

ERROR - PAGE NOT DISPONIBLE

Αυτή η σελίδα δε θέλει να εμφανιστεί
Η σελίδα την οποία αναζητάτε δε θέλει να εμφανιστεί αυτήν τη στιγμή. Ενδέχεται να υπάρχουν τεχνικές δυσκολίες, π.χ. να κοιμάται, ή να είναι στο μπάνιο, ή να ντρέπεται, ή πολύ απλά, να βαριέται .
Προσπαθήστε τα παρακάτω: Κάντε κλικ στο κουμπί Ανανέωση πολλές φορές μέχρι να την εκνευρίσετε και να την αναγκάσετε να εμφανιστεί. Εάν πληκτρολογήσατε εσείς τη διεύθυνση σελίδας στη γραμμή διευθύνσεων, βεβαιωθείτε ότι έχετε γράψει τη μαγική λεξούλα -> “Παρακαλώ” ή “Please”. Δοκιμάστε να την απειλήσετε. Ανοίξτε τον υπολογιστή σας με ένα κατσαβίδι και γεμίστε τον με βενζίνη. Τώρα πάρτε ένα σπίρτο και ανάψτε το. Πλησιάστε το αρκετά κοντά και πατήστε για τελευταία φορά Ανανέωση. Αν ούτε τώρα θελήσει να ανοίξει πετάξτε το σπίρτο. Εάν δε θέλετε να προβείτε σε τόσο ακραία μέτρα δοκιμάστε να την δελεάσετε. 1. Διαδώστε σε φιλικά site την ύπαρξη αμοιβής για την εμφάνιση της. 2. Αφήστε σε εμφανές σημείο μπροστά στην οθόνη ένα μάτσο κατοστάρικα. 3. Κάντε της μια άμεση πρόταση για ποσοστά και bonus ανά εμφάνιση. Ορισμένες τοποθεσίες, όπως η συγκεκριμένη, απαιτούν ασφάλεια και σιγουριά. Κάντε την να νιώσει σίγουρη δίνοντας της ό,τι εγγύηση ζητήσει. Εφόσον έχετε δοκιμάσει όλα τα παραπάνω πατήστε το κουμπί Πίσω και δοκιμάστε αυτή τη φορά να μην πατάτε οποιοδήποτε σύνδεσμο βρίσκετε μπροστά σας! Πού να τον βρούμε δηλαδή τον διακομιστή μέσα σε αυτό το γενικό μπάχαλο που επικρατεί;

τO l;iNK μΟύ τΟ έΣτΕΙλε η ΔόΝΙα ΜαριαΛέΝιΑ Σ:)))))))))))))

"ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΥΡΙΝΑ ΤΕΙΧΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ"

.

"Περιπλανήθηκε στο άμετρο Όλον, και γύρισε νικητής"

Religio obteritur (η θρησκεία συνετρίβη), έλεγε ο Ρωμαίος Λουκρήτιος, είκοσι αιώνες πριν τον Ζαρατούστρα του Νίτσε. Το έλεγε υμνώντας τον Επίκουρο, από το έργο του οποίου δεν διασώθηκε σχεδόν τίποτα, φρόντισαν γι’αυτό επιτυχώς οι «ευσεβείς χριστιανοί». Έγραφε λοιπόν ο Λουκρήτιος στο De Rerum Natura (Περί της φύσης των πραγμάτων), λίγο πριν γεννηθεί ο Χριστός...

«Τι θλιβερό θέαμα… Η ανθρωπότητα κείτονταν συντριμμένη στην γη, κάτω από το φοβερό βάρος της θρησκείας, που τρομοκρατούσε τους θνητούς από τους ουρανούς, δείχνοντάς τους το φρικτό της πρόσωπο. Κι ήταν ένας Έλληνας ο πρώτος θνητός που τόλμησε να υψώσει το βλέμμα για να αντιταχθεί στον τρόμο, εκείνος, που δεν τον φόβιζε ούτε η φήμη των Θεών, ούτε το χτύπημα του κεραυνού, ούτε η απειλή της θύελλας από τον ζοφερό ουρανό, αλλά αντίθετα, με άγριο ενθουσιασμό θέρμαιναν την ατρόμητη καρδιά του. Πρώτος αυτός παραβίασε τις σφραγισμένες καστρόπορτες της φύσης. Η θέληση και η σοφία του νίκησαν, και τον οδήγησαν μακριά, πέρα από τα πύρινα τείχη του κόσμου. Περιπλανήθηκε στο άμετρο Όλον, και γύρισε νικητής, για να μάς αποκαλύψει τι μπορεί να υπάρξει, τι όχι, σε ποιους νόμους υπακούει το καθετί, ποιά τα όριά του, από πού πηγάζουν, στα βάθη του Χρόνου.
Κι έτσι τώρα, κάτω από τα πόδια μας συντρίβεται νικημένη η Θρησκεία, κι εμάς μας στέλνει η δική του νίκη στον ουρανό. Είναι πολύ δύσκολο σε Λατινικό στίχο να εξιστορήσω τις πολύπλοκες ανακαλύψεις των Ελλήνων, γιατί ο αδέξιός μας λόγος πρέπει να βρει παράξενους όρους, για να ταιριάσουν στην παραξενιά του πράγματος…»

Όλοι ξέρουμε βέβαια ότι τελικά η Θρησκεία μπορεί μεν να φάνηκε για λίγο ότι «συνετρίβη», αλλά καθόλου δεν πέθανε, αντίθετα, αυτή που πέθανε, ήταν η σχετικά νεογέννητη Επιστήμη. Τα βιβλία του Επίκουρου κάηκαν, μαζί με πολλά άλλα, στις «εξαγνιστικές», δήθεν «χριστιανικές» πυρές, κι ακολούθησε ο Μεσαίωνας…

Κι όμως, η Επιστήμη, με το πλήρωμα του χρόνου, όταν ήρθε ο καιρός δηλαδή, αναστήθηκε...

Titus Lucretius Carus

Μετάφραση από τα Λατινικά: Μαύρος Γάτος
με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος για την μετάφραση
η αναδημοσίευση εκτός blogs επιτρέπεται
μόνο με προηγούμενή μου ενημέρωση στο miltiadis_s@yahoo.gr

.

ΚΑΤΙ ΒΡΩΜΑΕΙ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΑΔίΑΣ

.

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΝΤΕΜΕΚ, ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΤΟ ΕΚΜΕΚ-ΤΟΥΜΠΕΚΙ

Διάβαζα χτες το εξαιρετικό "συγκεντρωτικό" κείμενο του Ροΐδη, και το χτεσινό κείμενο του raresteak, εύστοχο όπως πάντα, και νόμιζα πως διάβαζα δικά μου γραπτά.

Αυτές τις ημέρες οι δημοσιογράφοι συναγωνίζονται ποιος θα αποκαλύψει τη μεγαλύτερη βρωμιά στον δημόσιο βίο της χώρας μας, σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας: Άλλος ασχολείται με τα υψηλά κλιμάκια της διαφθοράς, πολιτικούς, εφοπλιστές, επιχειρηματίες, κυβέρνηση, ελεγκτικούς μηχανισμούς, άλλος με τα χαμηλά, διακινητές πετρελαιοειδών, δικαστές, αγρότες, κτηνοτρόφους, εμπόρους, πολεοδομίες, αστυνομικούς, γιατρούς, εφορίες, και δε συμμαζεύεται. Και από παντού αναδύεται μια απίστευτη μπόχα.

Κάποιοι λίγοι πονάνε αληθινά, και φωνάζουν την αλήθεια τους. Οι περισσότερες όμως φωνές που ακούγονται είναι είτε ξύλινες και ανόητες, είτε λαϊκιστικές και εκ του πονηρού: άλλοι φρίττουν δήθεν με τις αποκαλύψεις, άλλοι ζητούν, δήθεν για να σωθούμε, αλλά στην ουσία ζητιανεύοντας την ψήφο μας, νέα "μέτρα", που ποτέ δεν θα εφαρμοστούν (μέτρα ως συνήθως άστοχα κι υπερβολικά, κι επομένως εγγενώς καταδικασμένα, εγγενώς ανεφάρμοστα), άλλοι διαβεβαιώνουν ότι όλα έχουν λυθεί με την δική τους σωτήρια διακυβέρνηση και απλά χρειάζεται χρόνος για να φανούν τα αποτελέσματα. Δεν είναι σπάνιο να φωνάζει ο κλέφτης να φύγει ο νοικοκύρης, να «καταγγέλουν» τους πάντες οι ένοχοι, να εμφανίζονται σαν τιμητές της ηθικής οι πρωτεργάτες της ανωμαλίας.

Και η θλιβερή νεοελληνική πραγματικότητα γύρω μας παραμένει, απαράλλαχτη τόσα χρόνια: Υπάρχουν (και θα υπάρχουν), κυριαρχούν (και θα κυριαρχούν) γύρω μας και μέσα μας τα λαμόγια που λυμαίνονται τα πάντα, λαμόγια μικρά κα μεγάλα, από κατσαρίδες και ποντικούς, μέχρι ελέφαντες και φάλαινες. Και η σκληρή αλήθεια είναι πως πολύ λίγοι είναι εκείνοι που δεν έχουν τη φωλιά τους λερωμένη, έστω και λίγο, έστω και με ποντικοκούραδα.

Ήμουν προχτές σε μια παρέα όπου ένας φίλος, εξαιρετικό άτομο, μας διηγούνταν πώς τον σταμάτησε ένας αστυνομικός να τον γράψει για κράνος και πώς αυτός τού εξηγούσε γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν άδικο, την ώρα που γύρω υπήρχαν τόσα διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, και με δεδομένο ότι το να μην φοράει κράνος δεν έβλαπτε κανέναν άλλον εκτός από τον ίδιο. Κάποιοι συμφώνησαν μαζί του. Την ώρα που τού έλεγα για την συζήτηση μου με τον φίλο μου τον Δανό νευροχειρουργό, που υποστήριζε ότι το να μην φοράς κράνος βλάπτει το κοινωνικό σύνολο, έστω και έμμεσα, επειδή αν χτυπήσεις άσχημα και επιζήσεις το κοινωνικό σύνολο θα επωμιστεί την πολυέξοδη νοσηλεία σου (κάτι που κι εγώ δεν δέχομαι), την ώρα λοιπόν εκείνη, πετάχτηκε ο Ευρωπαίος της παρέας (από το Κιλκίς), και είπε κάτι που με άφησε άφωνο:

«Ξέρετε γιατί δεν θα πάμε ποτέ μπροστά; Γιατί καθόμαστε τόση ώρα και συζητάμε κάτι, που για μια παρέα Γερμανών θα ήταν αυτονόητο: Ο Γερμανός θα πλήρωνε το πρόστιμο και δεν θα έβγαζε κιχ».

Κανείς δεν έβγαλε κιχ. ΕΊΧΕ ΑΠΌΛΥΤΟ ΔΊΚΙΟ.

Γιατί σε αυτήν την χώρα δεν σεβόμαστε τους νόμους; Φταίει που ούτε ο (αστυ)νόμος σέβεται τον πολίτη; Φταίει η ιδιοσυγκρασία των Ελλήνων που μάς ωθεί προς την απειθαρχία και την κατ’ εκτίμηση εφαρμογή των κανόνων; Φταίει η Τουρκοκρατία; Φταίει η οικογένεια που δεν έχει Αρχές να μεταδώσει στα παιδιά της; Φταίει που στην Αγωγή του Πολίτη δεν υπήρχε βαθμός επομένως ούτε κα διάβασμα και που συνήθως αναπληρώναμε κάποια άλλη χαμένη ώρα, ας πούμε θρησκευτικά ή μαθηματικά; Φταίει το κακό το ριζικό μας; Φταίει ο Θεός που μάς μισεί; Φταίει το κεφάλι το κακό μας; Φταίει πρώτα απ’ όλα το κρασί;

Ό,τι και να φταίει, η νοοτροπία του μέσου Έλληνα απέχει πολύ από εκείνην του μέσου Ευρωπαίου, η ελληνική πραγματικότητα απέχει έτη φωτός από την αληθινή Δημοκρατία, και το νεοελληνικό Κράτος απέχει παρσέκ από την Ευνομούμενη Πολιτεία. Τόσο πολύ, που δεν ξέρω αν ποτέ θα μπορέσουμε να απαλλαχτούμε από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, και που κάποιους από εμάς μας εκνευρίζουν και μας στεναχωρούν τόσο βαθιά, που μάλλον μας είναι αδύνατον να ζήσουμε σε αυτήν την χώρα, όπου τα βουνά κοιλοπονούν και γεννάνε ποντίκια.



Και για να σάς προλάβω (δεν πρόλαβα τον φίλο Φοίβο στα σχόλια), σίγουρα υπάρχουν και πολύ χειρότερα. Σκοπός μου όμως δεν είναι να κλαφτώ για να παρηγορηθώ, ούτε να συγκρίνω την Ελλάδα με το Ιράκ ή με τη Νιγηρία, για να πω τί καλά που είμαστε (που όντως είμαστε). Την συγκρίνω, για καθαρά πρακτικούς λόγους, με τις χώρες που θα μπορούσα αντικειμενικά να επιλέξω για να ζήσω τα χρόνια που μού απομένουν, και να αναθρέψω τα τυχόν παιδιά μου. Γιατί δεν έχουμε πολλές ζωές να ζήσουμε, παρά μόνον αυτήν εδώ, και στην διάρκεια μιάς ανθρώπινης ζωής Η ΧΩΡΑ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ, τουλάχιστον όχι όσο θα ήθελα εγώ...

Οπότε είτε σκάμε από το κακό μας και πάμε στα θυμαράκια πριν από την ώρα μας,είτε προσαρμοζόμαστε στους κανόνες του παιχνιδιού, σκύβοντας το κεφάλι και ακολουθώντας το ρεύμα, είτε αλλάζουμε χώρα. Τόσο απλά.
.

.

THE LITTLE KNITTER, Η ΜΙΚΡΗ ΠΛΕΧΤΡΑ

.

Κυνηγώ το βλέμμα σου, κι όλο μού ξεφεύγει
ξυπόλητο κοριτσάκι
τόσα χρόνια νεκρό

Έξω, κάνει κρύο.



Μαύρος Γάτος, 23 Νοεμβρίου 2006

Πίνακας:
William Bouguereau, Τhe Little Knitter - 1884
.

CARPE DIEM, ΛΕΥΚΟΝΟΗ...

.

Λευκονόη (Οράτιος - Α΄11)

Μην ψάχνεις, δεν αρμόζει να γνωρίζεις,
ποιο τέλος γράψαν οι Θεοί για μένα,
και ποιό για σένα, Λευκονόη-
μη χάνεσαι στων Αστρολόγων τα γραμμένα.

Ό,τι κι αν έρθει, κοίτα να το υπομένεις
είτε πολλούς χειμώνες είναι ακόμα να μας στείλει
ο Δίας, είτε είν' ο τελευταίος μας, αυτός,
που τσακίζει αλύπητα στα βράχια
τη θάλασσα των Τυρρηνών.


Νά’σαι σοφή, να πίνεις άκρατο κρασί,
και να χωρέσεις τις μεγάλες προσδοκίες σου
στο λίγο χρόνο: Κοίτα, καθώς μιλάμε,
φεύγει και χάνεται, ο φθονερός καιρός.

Carpe diem,
ζήσε την κάθε μέρα, και να είσαι
λιγότερο εύπιστη, 
από δω κι εμπρός.



Οράτιος (Quintus Horatius Flaccus, 65-8 π.Χ.)

Μετάφραση από τα Λατινικά: Μαύρος Γάτοςμε την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος για την μετάφραση αυτή
η αναδημοσίευση εκτός blogs επιτρέπεται 
μόνο με προηγούμενη ενημέρωσή μου στο miltiadis_s at yahoo.gr

Η πεταλούδα Idea Leuconoe
.

ΕΣΕΙΣ ΞΕΡΕΤΕ ΑΠΌ ΤΙ ΕΊΝΑΙ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟ ΤΟ "ΚΟΚΚΑΛΟ" ΠΟΥ ΜΑΣΟΥΛΑΕΙ ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ ΣΑΣ;;;

.
Πάρτε μιαν ιδέα (από την Wickipedia):

"XXXX XXXXX are almost exclusively used/produced today as chewing treats for dogs.[citation needed] The XXXXXX of XXXXX are cleaned, stretched, twisted and then dried at a very high heat. The result is a very hard, 80-100 cm long brown stick, which is then sawn into pieces appropriate for the size of the dog, usually 10-20 cm (this process also makes its anatomical origin rather unrecognizable).

The fully digestible XXXX XXXXXX are excellent chewing toys."

Και τώρα δείτε εδώ για τί πράγμα ακριβώς μιλάμε....

Για παραγγελίες: Rawhide Brand XL Roll Beef Flavor Dog Puppy Chew Treat (από το eBay)

και σε όλα τα pet shop

Ανατριχιαστικό, ε;
Είπατε τίποτα;

Εννοείται φυσικά πως δεν διαφέρει στην ουσία η συγκεκριμένη χρήση από όλες τις άλλες, από το να τρως ας πούμε το στομάχι του ζώου σαν σούπα ή τα έντερά του σαν λουκάνικα. Αλλά όσον αφορά την ιδέα... είναι ΠΟΛΥ διαφορετική. Ακόμα κι εγώ το βρίσκω "κάπως". Κάτι σαν να έφτιαχναν μπίλιες από τα μάτια. Είναι μόνο μια ιδέα, αλλά είναι πολύ άγρια...

.

Ν.Ε.Τ. : Ν(ΑΙ) Ε(ΧΟΥΜΕ) Τ(ΡΕΛΛΑΘΕΙ), ΑΛΛΑ ΟΛΑ *ΔΕΝ* ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΚΥΡΙΑ ΔΡΟΥΖΑ

φυσικά και Υπάρχουν φαντάσματα, κυρία Δρούζα

Φυσικά και υπάρχουν φαντάσματα, κυρία Δρούζα. Δεν θέλει ρώτημα.

Για παράδειγμα, θυμάται άραγε κανείς το τρίπτυχο-φάντασμα ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ - ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ;

Δεν απαιτώ από την ιδιωτική τηλεόραση να σεβαστεί τις ισορροπίες. Κανονικά θα έπρεπε, αλλά δεν το απαιτώ. Η ιδιωτική τηλεόραση, καλώς ή κακώς, λειτουργεί σαν μια ακόμα επιχείρηση, με σκοπό το ΚΕΡΔΟΣ, και όχι το σεβασμό - γενικώς..

Και ναι, ο Χαρδαβέλας και ο κάθε Χαρδαβέλας, μάς ταΐζουν σκουπίδια, συνειδητά, αλλά, το ψωμί τους βγάζουν οι άνθρωποι. Γίνομαι Τούρκος, μα το παραδέχομαι. Ακόμα κι ο Λιακόπουλος με τα ντουβαροπακέτα του, έχει παιδάκια να θρέψει, ο κακομοίρης.

Αυτό που ΔΕΝ ανέχομαι, είναι να βλέπω τηλε-σκουπίδια στην ΚΡΑΤΙΚΗ τηλεόραση, που την πληρώνουμε ΟΛΟΙ από τη τσέπη μας. Δεν ανέχομαι να ΠΛΗΡΩΝΩ την κυρία Δρούζα ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ και να μού σερβίρει ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ (ζόμπι, φαντάσματα, ούφο, δαιμόνια, θαυματοποιούς, αγύρτες κτλ.). Δεν ανέχομαι να την (χρυσο)πληρώνω για να ΑΠΟΒΛΑΚΩΝΕΙ τους λιγότερο μορφωμένους, τους ηλικιωμένους, τα παιδιά.

Λίγη ντροπή.
Επιτέλους.
Εκτός αν το πάρουμε πιά απόφαση το "Πίσω ολοταχώς", το κάνουμε και μπαϊράκι, κι όΛα καΛΛά και Άγια (δηλαδή τί καλά και άγια, κακά ψυχρά κι ανάποδα κι εδώ ήρθαμε, πά' να φύγουμε, οι βαλίτσες μου και το διαβατήριό μου αδημονούν στο standby)
.