25 Δεκ 2015

κι ο θάΝατος δεν θά κυριαρΧεί



Κι ο θάνατος δε θά κυριαρχεί.

Ανθρωποι νεκροί γυμνοί θα είναι ένα 
Με τον άνεμο και με το δυτικό φεγγάρι 
Όταν τα οστά θα γυμνωθούν, και τα γυμνά οστά θα χαθούν 
Θά ' χουν αστέρια στον αγκώνα και στο πόδι 
Θά παραφρονήσουν, μα θά' είναι γνωστικοί
Θα βυθιστούν στη θάλασσα αλλά θ' αναδυθούν 
Οι αγαπημένοι θα χαθούν, μα η αγάπη όχι 
Κι ο θάνατος δεν θα κυριαρχεί.

Dylan Thomas

μετάφραση <μ< 

22 Δεκ 2015

21 Νοε 2015

άΚυρο



Βάφτισες το φόβο "θεό"
και μού ζητάς να τον προσκυνήσω,
άκυρε! - μόνο την Αγάπη, μπορώ, εγώ,
να τολμήσω.
<μ<

7 Νοε 2015

οi ερασΤές



αν μυρίζεις Έρωτα σ' έναν κόσμο Θανάτου
μην αμφιβάλλλεις, θα σε δολοφονήσουν-

από φθόνο, από μίσος, από αγάπη-
τί σημασία.

<μ<

6 Νοε 2015

ο ταΞιδιώΤης




έκλεισα τη βαλίτσα μου. ήταν Τέλεια Άδεια.
.....
οι Τελώνες παραξενεύτηκαν. πονηρεύτηκαν. υποπτεύτηκαν.
- «μα δεν το βλέπετε;» τους φώναξα. «είναι γεμάτη
με Μέλλον!»
<μ<

28 Οκτ 2015

τΟυ ανέμΟυ


τΟυ ανέμΟυ

τί να σού πω να μ' αγαπήσεις
τί να σού πω να μού χαρίσεις
ένα φιλί, ένα παιδί, μιάν ανεμώνα
έναν παυσίλιπο χειμώνα

<μ<

28 Σεπ 2015

κατάΔικος στο άΔικο



 σα θερμαστής σ' αιώνιο γκαζάδικο
ταξίδεψα τον πόνο μου, και κήδεψα το χρόνο μου
μα κράτησα, θυμήσου, 
στα χέρια μου, για λίγο,
το κορμί σου
και είδα μές στα μάτια σου να λιώνουν τα κομμάτια μου
μαζί σου

<μ<

16 Σεπ 2015

σΥν+



Είμαστε οι άνθρωποι επιπλέοντα νησιά
που παραδέρνουμε στα βίτσια των Ανέμων:
αν τύχει και συμπλησιάσουμε
πρέπει να είμαστ' έτοιμοι
και να συγκρουστούμε.

<μ<

12 Σεπ 2015

r u haPpy



κι έχει παγώσει ο χρόνος
χωρίς εσένα



<μ<

8 Σεπ 2015

γαΛήνη



«Αν έχεις γευτεί ποτέ σου δάκρυα, θα ξέρεις, πως είναι φτιαγμένα από Θάλασσα
κι αν έχεις γευτεί ποτέ σου Θάλασσα- θα ξέρεις, ε; πως είναι φτιαγμένη 
από δάκρυα.»

Ανοίγονταν κάθε πρωί, και κάθε βράδυ, στο Πέλαγος, με το πρώτο φως της Αυγής, με το τελευταίο φως του δειλινού- βαθιά, πέρα απ’ όλες τις σημαδούρες, κι απ’ όλα τα ανθρώπινα σημάδια. Ανοίγονταν βαθιά, με κάθε καιρό- με καλοσύνη, με αέρα, με κύμα, με βροχή. Οι κουτσομπόλες της γειτονιάς, που είχαν ήδη πιάσει δουλειά,  τον παρατηρούσαν από τα παράθυρά τους κι από τα μπαλκόνια τους, και νόμιζαν πως είναι απλά τρελλός- δεν ήξεραν πως πήγαινε εκεί, στα βαθιά- βαθιά, για να βάζει τα κλάματα, με τη φωνή, με γοερούς λυγμούς, κοιτώντας προς τα βαθιά, για να μην τον βλέπουν, και να μην τον ακούν. Και πως όταν είχε πια ξεσπάσει, κι είχαν κοπάσει οι λυγμοί, έλεγε μια ΄παιδική προσευχή:

«Θάλασσα, πάρε μου τη λύπη
από το πρώτο καρδιοχτύπι
ως το στερνό
Θάλασσα, πάρε μου τη φρίκη
για το εφήμερο, το λίγο
το σκοτεινό.»

Ώσπου, ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι ούτε άστρα, στη μέση του Πέλαγου, χτες βράδυ, ας πούμε, αγάπησε τον εαυτό του- με τις ψηλές του προσδοκίες, τον ατυχή του εκλεκτισμό, τις ουτοπικές του εμμονές- την άρρωστη λατρεία του για την Αλήθεια, το άκαμπτο μίσος του για την υποκρισία- με τα επαναλαμβανόμενά του λάθη, τα επαναλαμβανόμενά του «λάθη», με τις δολοφονημένες του σχέσεις αίματος, τις προδομένες του φιλίες, τους ατυχείς του έρωτες.

Τίποτα. Γαλήνη.