η Δύση στο ΣιΦνέικο

κάθε βράδυ ο Ήλιος δύει στο Σιφνέικο γυαλό

και δεν τον νοιάζει αν είσαι γυμνός

και δεν τον νοιάζει αν είσαι λυπημένος

και δεν τον νοιάζει αν είσαι

ή αν δεν είσαι

...........γέμισαν τα μάτια μου Ήλιους

Αντίπαρος, 23 Ιουλίου 2012

το ρόΔο των ανέΜων

Φυσάει γραίγος και σε χάνω

μακριά σε παίρνει ο μαΐστρος

πού θα με βγάλει αυτός ο Οίστρος 

σε ποιό κατσάβραχο επάνω

να νοσταλγώ κείνη την όστρια

που δεν εφύσηξε ποτέ

<μ<

περΣινό τρΑύμα

κι όπως κλείνουν σιγά σιγά οι πληγές

αχ, να έσβηναν κι οι ουλές

από την Ψυχή

<μ<

η ΚάΨΑ του ΣΚύλΟΥ και οι ΕΤΗΣίΕΣ

Μια φορά κι έναν καιρό (λέμε τώρα), ο Σείριος, το Α του αστερισμού του Μεγάλου Κυνός, το πιό λαμπρό αστέρι μετά τον ήλιο, τσουρούφλιζε την έρμη τη χώρα μας, όταν ανέτειλε μαζί με τον Ήλιο, εκεί προς το τέλος του Ιούλη, στις λεγόμενες Κυνάδες Ημέρες. Στέρευαν λοιπόν οι πηγές, ξεραίνονταν τα πάντα, κι οι άνθρωποι υπέφεραν πολύ από την τρομερή ζέστη, την ανυδρία και τις ασθένειες. Πρόκειται για τα περίφημα Κυνικά Καύματα, τότε που μόνο οι σκύλοι ήταν τόσο χαζοί ώστε να κυκλοφορούν το μεσημέρι και να καψαλίζονται, και για τα οποία ο ποιητής Αρχίλοχος έγραφε...

"Βρέξτε τα σπλάγχνα με κρασί, το αστέρι ανατέλλει!

δύσκολη τώρα η εποχή, όλα διψούν και καίγονται,

και το τζιτζίκι τραγουδά και το αγκάθι ανθίζει

Κι είν' οι γυναίκες μιαρές κι οι άνδρες κατσιασμένοι

καθώς ο Σείριος απ' την κορφή ως και τα νύχια

τους τσουρουφλίζει !"

...και ο Άρατος ο Σολεύς έγραφε...

"...η άκρη του σαγονιού του [τού Μεγάλου Κυνός] είναι ιδιαίτερα λαμπρή- πρόκειται για έν' αστέρι που οι άνθρωποι το λένε Σείριο. Όταν αυτό το άστρο ανατέλλει μαζί με τον Ήλιο, τα φυτά δεν μπορούν ν' αντισταθούν στις φλογερές ακτίνες του, τα φύλλα τους ξεραίνονται, σκληραίνουν οι ίνες τους, ή σκάει ο φλοιός τους..."

Σε απελπιστική κατάσταση λοιπόν, τσουρουφλισμένοι και διψασμένοι, οι άνθρωποι, και συγκεκριμένα οι κάτοικοι της Κέας των Κυκλάδων, ζήτησαν τη βοήθεια του Απόλλωνα, που μέσω του μαντείου των Δελφών τους σύστησε να καλέσουν για βοήθεια τον ημίθεο και ήρωα Αρισταίο, από τη Θεσσαλία.

Ο Αρισταίος, γιος του Απόλλωνα και της Νύμφης Κυρήνης, αναθρεμμένος από τους Κενταύρους, τις Μούσες και τις Νύμφες, άφησε την ένδοξη Φθία και τους Μυρμιδόνες κι εγκαταστάθηκε στην Κέα (Τζια), όπου έχτισε βωμό στο Ικμαίο Δία (Δία των Βροχών), και πρόσφερε θυσίες τόσο στον πατέρα των Θεών, όσο και στον καυτό Αστέρα Σείριο.

Τότε ο Δίας τους (μας) λυπήθηκε, κι έστειλε τους δροσερούς Ανέμους Ετησίες (μελτέμια), να πνέουν για διάστημα σαράντα ημερών, την καυτή περίοδο τπυ Ιουλίου Αυγούστου, όταν στον ουρανό ανατέλλει, μαζί με τον Ήλιο, ο Σείριος...

ΣΣ οι μεταφράσεις των αρχαίων κειμένων είναι δικές μου Σ;ο)

Α.φιερωμέΝο στην Α.

‎"Βλάκα, βλάκα, βλάκα, βλάκα, βλάκα

δεν πληγώνουν κείνους που αγαπούν!"

Bebe - Malo (Official Video) από Bebe-Official

ΚΡύΨΟΥ

Απόκρυψη αριθμού. Τρεις η ώρα το πρωί. Η φωνή άγνωστη, βιαστική, τρομαγμένη. "ΚΡύΨΟΥ".

"Κρύψου να τα φυλάξω!" τού είχε πει κάποτε γελώντας το Μαρινάκι, ολάνθιστο, δεκάξι χρονών, σε κείνη τη δροσερή αυλή στο βουνό, με την αμυγδαλιά. Μα δεν τον βρήκε ποτέ. 

"Κρύψου αγάπη μου", τού είχε πει το Φιλάκι, ψηλά στο Κάστρο της Νάξου, ένα εξωπραγματικά όμορφο αυγουστιάτικο βράδυ, που μύριζε αγγελική και γιασεμί. Τον βρήκε.

"Κρύψου θείε Μίλτο!" τού έλεγε ο Λουκάκης, αργότερα, κι εκείνος κρύβονταν πίσω από τους θάμνους, βλέποντας το μικρούλη να πλησιάζει ανυπόμονα και να χαμογελάει. Τον έβρισκε, πάντα.

......

Απόκρυψη αριθμού. Τρεις η ώρα το πρωί. Η φωνή άγνωστη, βιαστική, τρομαγμένη. "ΚΡύΨΟΥ".

Χαμογελούσε, την ώρα που χτύπησε άγρια η πόρτα.

Είχε γεννηθεί έτοιμος.

<μ<

παράΞενες μέΡες του 2012 μ.Χ.

τη μέρα καμαρώνω για το Φως

και βγάζω την Αλήθεια μου στη φόρα

τη νύχτα τρέμω αν ακούσω σκουπιδιάρικο

προσμένοντας

τα ερπυστριοφόρα

<μ<

η "κοινωΝία της αγοΡάς" για αρχάΡιους

Πείνασα- μού 'παν "αγόρασε τροφή"- την αγόρασα

Δίψασα- μού 'παν "αγόρασε νερό"- το αγόρασα

Πνίγηκα- μού 'παν "αγόρασε αέρα"- τον αγόρασα

Συνθλίφτηκα- μού 'παν "αγόρασε Αγάπη"

προτίμησα να πεθάνω.

<μ<

η στοΛή

«Σού πάει η στολή», τού είπαν. Κι εκείνος ντράπηκε ακόμα περισσότερο. Γιατί να τού πάει κάτι που τού αφαιρούσε την ατομικότητα, την προσωπικότητα, την μοναδικότητά του, την ανθρωπιά του, μετατρέποντάς τον σ’ ένα πολλαπλό αλληλόμορφο εξάρτημα μιας απρόσωπης μηχανής θανάτου, ντυμένης βέβαια με όμορφες στολές, και στολισμένης με δάφνες ηρωισμού και πατριωτισμού, και δίκαια ίσως, μα πάντα και οπωσδήποτε, μιας μηχανής θανάτου;

«Σού πάει η στολή», τού είπαν. 


Και την ένιωσε ακόμα πιο ξένη επάνω του.

<μ<

ένα πρωί άρχισα να καταλαβαίνω τη γλώσσα των χελιδονιών

μόλις που είχε ξημερώσει
καθόμουν σ’ ένα ψηλό μπαλκόνι με θέα στη θάλασσα, κι ένα χελιδόνι
ήρθε και κάθισε στο σύρμα, πολύ κοντά μου
αμέσως μετά ήρθε κι ένα δεύτερο, κι άρχισε να τού λέει:


«τσίπ! τσίπ! τσίπ τσίπ! τσίιιιιρπ! τάτατα τατατάαα! τάτατα τατατάααααααα!!!!»


έτσι ο χελιδόνος εξομολογούνταν στη χελιδόνα τον έρωτά του


κι εγώ, τα καταλάβαινα όλα!


<μ<

Το πΙό μυΣτικό μυστιΚό της Ζωής

"Να ζεις την κάθε σου μέρα σα νά 'ν' η ΤΕΛΕΥΤΑίΑ,

και ΤΑΥΤόΧΡΟΝΑ, σα νά 'ναι η ΠΡώΤΗ!"

<μ<

έΡΩΣ ΘέΡΟΣ ΘάνΑΤΟΣ

Δεν είναι ο Έρωτας σατράπης

επαναστάτης ή αντάρτης

είν' ένα ζώο πεινασμένο

ένα αγρίμι κυνηγημένο

απ'τη φθορά

ένας διαβάτης ζαλισμένος

στην αντηλιά

<μ<

“According to Freud our life is played out in two different, opposing forces. One of them, Eros, is the drive for sex, love, and self-preservation, whereas the other is known as Thanatos, the drive for death and self-destruction. It is the yin and yang of motivations and urges. Put simply, Eros wants us to live and struggle through and with pain and suffering; Thanatos prefers to end it all with death, the equalizer, the dark force, the state of constant peace, calm and rest.”

http://www.harpreetkhara.com/archives/9070

αιώΝια επιστροΦή

Να ξανακάνω Έρωτα μαζί σου Θάλασσα

να ξανασφίξω το κορμί σου στο κορμί μου

να ξανανιώσω την ψυχή σου

ψυχή μου

<μ<

Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜέΝΟΣ

Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜέΝΟΣ

Πολλές φορές αισθανόμουν ότι κάποιος έπαιζε μαζί μου. Όχι κάποιος θνητός, αλλά μια Δύναμη, μια δαιμονική, αόρατη παρουσία- όχι ένας Θεός με την έννοια του Υπέρτατου Όντος- ούτε καν ένας Διάβολος με την έννοια του Απόλυτου Κακού. Έχεις δει κωλόπαιδα να βασανίζουν ζώα; Το θεωρούν παιχνίδι, τουφεκίζουν με τ' αεροβόλο τα πουλάκια που κελαηδούν στα κλαδιά, ακρωτηριάζουν τ’ ανυπεράσπιστα βατράχια, πετάνε πέτρες στις αμέριμνες γάτες, και το απολαμβάνουν όσο κανένα άλλο «παιχνίδι». Κάπως έτσι και ο Δαίμονάς μου, ένιωθα ν’ απολαμβάνει την κάθε πέτρα που μού πετούσε, την ώρα που τολμούσα λίγο να ξεχαστώ και να χαρώ, να μού κόβει τα πόδια, μόλις τολμούσα να βαδίσω, και να χαχανίζει καψαλίζοντάς μου τ' αδύναμα φτεράκια που κάποτε κάποτε τολμούσα, ο έρμος, να φυτρώσω.

Δεν είναι απαραιτήτως «κακός» ο Δαίμονάς μου. Ούτε υπερφυσικός είναι- είναι απλά ένα άγνωστο κι απροσπέλαστο για μας Ον, ανώτερο από εμάς, με την έννοια που κι εμείς είμαστε «ανώτεροι» από τα ψάρια κι από τις γάτες. Μπορεί κάποιες στιγμές να βαριέται, και να με βασανίζει από ανία, και μετά να το μετανιώνει, και να λυπάται, και να με βοηθάει για λίγο, μέχρι ν’ αλλάξει πάλι διάθεση. Μπορεί όμως και νά ‘ναι από τη φύση του σαδιστής και χαιρέκακος, και νά ‘χει βάλει σκοπό της αιώνιας (με τα ανθρώπινα μέτρα) ζωής του να παιδεύει την ασήμαντή μου Ύπαρξη. Μπορεί ακόμα να μην είναι ένας, αλλά πολλοί, με διαφορετικό χαρακτήρα και συμπεριφορά ο καθένας. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Ήξερα κάποτε ένα παιδί που ηδονίζονταν να σκοτώνει, μεταξύ άλλων, μυρμήγκια. Μπορούσε να στέκεται ώρες στο σημείο απ’ όπου περνούσαν οι ορδές τους, και να τα τσαλαπατάει, κατά εκατοντάδες, κατά χιλιάδες, ώρες ολόκληρες, αδυσώπητα, ακούραστα, ατελείωτα, εξολοθρεύοντας κάθε φορά ολόκληρες μυρμηγκοφωλιές. Όταν βαριόταν αυτό το «παιχνίδι», έπαιρνε τα πλαστικά αυτοκινητάκια του, τζιπάκια και τανξάκια και στρατιωτικά φορτηγά, έβαζε μέσα λίγα ψίχουλα, κι όταν το μέρος γέμιζε μυρμήγκια, τα περιέλουζε όλα μαζί με οινόπνευμα κι έβαζε φωτιά.

Τέτοιος κι ο Δαίμονάς μου. Λίγα ψιχουλάκια μού ρίχνει για δόλωμα, και μόλις τσιμπήσω, μπουρλότο η Ζωή μου.

Έτσι αισθανόμουν πολλές φορές, στις ξαφνικές συμφορές και στα – φαινομενικά- αναίτια, απανωτά παιδέματα. Όσο παράλογο, όσο αστείο κι αν σας φαίνεται, ένιωθα αυτό το απαίσιο ον να με παρατηρεί, και να χαμογελά χαιρέκακα, να ηδονίζεται με τα παθήματά μου, να χτυπιέται στα γέλια με την απελπισία μου.

Αυτά ως τώρα. Γιατί τώρα τελευταία μού κατέβηκε μια νέα, ακόμα πιο αποτρόπαια, ακόμα πιο αβάσταχτη ιδέα. Μια φρικτή σκέψη πέρασε από το μυαλό μου, και δε λέει να ξεκολλήσει, και είναι ακόμα χειρότερη από τα όσα ήδη σάς εξιστόρησα:

Κι αν, λέμε, αν, ο Δαίμονας αυτός, το μισητό μου εκείνο άπιαστο και απροσπέλαστο Ον,

αν ήταν, λέει, ένα κομμάτι του ίδιου μου του Εαυτού;

<μ<

Art: "Le sacre du Printemps" by Paul Mellender

Μα ΤΟ ΦεγΓάΡι

μα το φεγγάρι είναι μακριά, κι εγώ που σ’ αγαπώ

με τα σκυλιά μαλώνω

μα το φεγγάρι είναι μικρό, κι εγώ που σ’ αγαπώ

σε χάνω και ζαρώνω

μα το φεγγάρι είναι κρυφό

κι από τα νέφη πίσω

κι εγώ που σ’ έχω μυστικό, πικρό και σκοτεινό

πού να σε ομολογήσω

και το φεγγάρι είναι χλωμό, κι εγώ που σ’ αγαπώ

μακριά σου θα πεθάνω


<μ<

Υπάρχει πιο μεγάλο μαρτύριο, να καίγεσαι,

να βλέπεις μπροστά σου τη Θάλασσα

και να μη μπορείς

να βουτήξεις;

<μ<

Ο ΦΑΣΙΣΜόΣ ΠίΣΩ ΣΤο ΠΕΡΙΘώΡΙΟ όΠΟΥ ΑΝήΚΕΙ

ΕΠΕΙΓΟΝ: Ξεκαθαρίστε σε όλους τους συγγενείς, φίλους και γνωστούς σας, ότι όποιοι κι αν είναι, ό,τι δεσμοί κι αν σάς δένουν, οικογενειακοί, φιλικοί, επαγγελματικοί, ερωτικοί, ΔΕΝ θα τους ξαναμιλήσετε ποτέ αν (ξανα)ψηφίσουν Νεοναζιστές.

Γιατί ΟΛΕΣ οι ιδεολογίες μπορουν να εκχυδαϊστούν στην πράξη, ο ναζισμός/φασισμός/εθνικοσοσιαλισμός όμως είναι χυδαίος ΚΑΙ στη θεωρία.

Και γιατί ακόμα κι ανάμεσα στα πλήθη που κουνούσαν τις σημαίες με τη σβάστικα και φώναζαν "χάιλ χίτλερ", πολύ λίγοι ήταν οι συνειδητοποιημένοι ναζιστές. Οι υπόλοιποι ήταν και είναι όλοι αυτοί οι επιπόλαιοι, ρηχοί, ανώριμοι άνθρωποι που σύρονται για διάφορους λόγους στο φασισμό. Αυτό όμως δεν τους κάνει ούτε περισσότερο συμπαθείς ούτε λιγότερο επικίνδυνους.

art: "no nazism" by wanderingcrow @ deviantart

Η ειδοποιός διαφορά του Ήλιου

από τις άλλες πηγές Φωτός,

είναι πως δε ζητά ανταλλάγματα,

υποθήκες, παραναλώματα

σε αντάλλαγμα για το Φώς του-

αλλιώς τι Ήλιος θά 'ταν.

<μ<

‎"Το γινάτι βγάζει μάτι", έλεγε η γιαγιά μου.

η έσΧατη προΦητεία

Πες μου πού το γράφει πού το είδες γραμμένο

πως όσο μεγαλώνουνε οι μέρες

θα μικραίνουν οι ελπίδες

<μ<

λίΓο πριΝ

Το έσχατο σημείο της ηθικής κατάπτωσης, στο οποίο βρισκόμαστε αυτήν την στιγμή, είναι να μιλάμε για τις μπούκλες και για την "αυθάδεια" του Αλέξη, γα τις δόσεις και για τα μνημόνια και για την δραχμή, αντί ν' ασχολούμαστε με οποιαδήποτε πολιτικά ή ιδεολογικά ζητήματα. Να καταπίνουμε θέματα όπως η πρωτοφανής ανεργία και οι αυτοκτονίες και η νέο-μετανάστευση και ο διασυρμός των ιερόδουλων και η μετατροπή των ελληνοναζιστών σε στρατό, και να κοπτόμαστε που ο Τσίπρας ΔΕΝ είπε τον Ολάντ "Παπανδρέου" (κοίτα να δεις που έγινε και επισήμως διεθνής βρισιά). Στο μεταξύ τρωγόμαστε μεταξύ μας όπου βρεθούμε κι όπου σταθούμε, οι "σοβαροί" υπερασπιζόμενοι εκείνο το έκτρωμα που λέγεται "ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ", και οι φαιδροί ζητώντας να δείξουμε τσαμπουκά να πούμε ΌΧΙ ΣΕ ΟΛΑ και τα τινάξουμε όλα στον αέρα. ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΚΑΠΝΟ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ. 'Η, κάνει πως δεν τον βλέπει, ή, δεν πιστεύει στα μάτια του, ή, ελπίζει πως θα την γλυτώσει, εκείνος προσωπικά, από την πυρκαγιά.

Κάπως έτσι πρέπει να ήταν λίγο πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή. Λίγο πριν ορμήσουμε ακάθεκτοι στην Άγκυρα. Και λίγο πριν ορμήσει ακάθεκτη η Άγκυρα σε μάς.

Ε ρε Έλληνες. Καλόκαρδοι, αλλά με την παιδική έννοια- της συναισθηματικής ανωριμότητας, που ξεπέφτει εύκολα στο ακριβώς αντίθετο:

'Μαμά, θα μού πάρεις παγωτό; - ναι μωρό μου - είσαι η καλύτερη μανούλα του κόσμου! Σ αγαπώ μαμά!" - "Μαμά, θα μού πάρεις και άλλο παγωτό; - όχι, φτάνει ένα- ΕΙΣΑΙ ΚΑΚΙΑ! ΣΕ ΜΙΣΩ! ΜΑΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ;"

Ε ρε Έλληνες. Δειλοί, αυτοκαταστροφικοί, επιπόλαιοι, χειραγωγήσιμοι- μοιραίοι.

ΥΓ Επειδή με ρωτήσατε (στο facebook) "λοιπόν τι προτείνεις": Προτείνω να είχε πει την αλήθεια ο Καραμανλής στο λαό και να είχε πάρει μέτρα αντί να κάνει εκλογές, κι ας έπεφτε μετά- ο Παπανδρέου δεν θα μπορούσε να έχει πει "λεφτά υπάρχουν". Προτείνω ο Παπανδρέου να είχε πει κι εκείνος την αλήθεια για τις ευθύνες του κόμματός του και να είχε καταβαραθρωθεί το 2009. Προτείνω ακόμα κι αν έβγαινε, να έβαζε το μαχαίρι στο κόκκαλο και να έκανε όσα έπρεπε για να μη καταντήσουμε εδώ, κι ας έπεφτε με τη σειρά του. Προτείνω ο Σαμαράς να αναλάμβανε τις ευθύνες του και να τον στήριζε από την αρχή στις αναγκαίες περικοπές και στα μέτρα που θα απέδιδαν. Προτείνω ο ΤΣΙΠΡΑΣ να έφτιαχνε την αριστερή κυβέρνηση όταν πήρε την εντολή, αντί να βρίσκει προφάσεις για ν αποφύγει το -όντως- πικρό ποτήριο εκείνο.

Αλλά τί σημασία έχει τί προτείνω εγώ; Σημασία έχει τί ψηφίζει η πλειοψηφία.

είΝαι κάΤι ουΡαΝοί

είναι κάτι ουρανοί σκοτεινοί και ζοφεροί

βαριά συννεφιασμένοι

που κανένας τίποτα καλό από αυτούς

δεν περιμένει


<μ<23 Μαΐου 2012

διπλαΝή μπόΡα

Σκοτεινιάζει και φυσά

κάπου μακριά

βρέχει, στο βάθος

σαν ξένο πάθος, ή

σαν λάθος

<μ<

ΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ!!!!!

Κσεκηνάμε τη μαίρα μας με επήπεδο!

αφηερομένο εξερετηκά στον Άκη τον ομωρφάντρα στον Κώστα με της εληές στον Κόστα τον μουλοχτό στα φοβερά τα δήδημα τον Θόδορα κε τον Βαγγέλα στον Τσουκάτο το μάγκα κε σε όλη τους τιν παρέα 



"Εμένα που με βλέπεις, περπάτησα σε δρόμους
Έξω από τους νόμους και από τη λογική
Εμένα που με βλέπεις δεν άφησα ρεμάλι
Απ' όλους τά 'χω πάρει- τι να μου πεις εσύ


α να χαθείς κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ απ’τη ζωή μου
μια μίζα απ’τη δική μου
ολοοοοόκληρη η δικήηηηηηη σουουουουου


α να χαθείς κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ απ’τη ζωή μου
μια μίζα απ’τη δική μου
ολόκληρη η δικήηηηηηη σουουουουου


ΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ!!!!!

προετοιμασίΑ

Μη ρωτάς τα χελιδόνια πού πηγαίνουν το χειμώνα-

μάθε πρώτα να πετάς.

<μ<

20 Μαΐου 2012

χρονιΚό μιάΣ βροΧής που θ'αΡγήσει ή δεΝ θαΡθεί

Αν δεν βρέξει δεν είναι βροχή

αν δεν φωτίσει δεν είναι αυγή

αν δεν παραδοθεί 
δεν είναι ήττα, αν δεν ξεψυχήσει- αν δεν είναι νεκρό, 
δεν είναι φονικό

<μ<

μ-

απόψε πόσο μοιάζεις με τη Νύχτα

χαμένη μου ελπίδα, δεύτερή μου φύση

που κάποτε τόσο πολύ σε είχα

αχ, ποθήσει

απόψε πόσο μοιάζεις με τη Νύχτα

που χώνεται στην άδεια αγκαλιά μου

τη Νύχτα που σε πήρε

μακριά μου

<μ<

σιωΠή

Δεν θα ξανατραγουδήσω 

η φωνή μου θα σκορπίσει και θα λιώσει 

στη Σιωπή 

 δεν θα ξανατραγουδήσω 

αφού δεν ακούς 

εσύ

<μ<

αΠουσίΑ

Μια νύχτα ένα βράδυ
χύμηξε το σκοτάδι
να πνίξει την ψυχή


μια μέρα ένα πρωί
δεν ήσουν πια εκεί


<μ<

όΧΙ η άΝοιΞη

Άλλη μια φράουλα νεκρή πάνω στο χώμα - όχι η άνοιξη

η σάρκα της λιωμένη - όχι η άνοιξη 

το αίμα της παντού - όχι η άνοιξη 

όχι η άνοιξη 

τί φταίει 

<μ<

photo: "strawberry" by pretend3r.deviantart.com

οσΜή ΚαταιΓίδας

τί πουλάς, τι ζητάς, δε μπορώ, δεν κατέχω 

δε μπορώ ν’ αποκτήσω 

πράγματα, τόπους

ανθρώπους, στιγμές 

κι ό,τι έχω δικό μου, δυό μάτια, δυό χέρια, 

μια μνήμη, λίγη αγάπη, 

μια φωνή, θάρθει στιγμή 

που θα τα δώσω πίσω 

<μ<

αποΡίΑ

Γιατί να είσαι Θάλασσα κι εγώ μικρό καράβι 

να μπαίνω στα λιμάνια σου

 και να μού σπάνε οι κάβοι 

<μ<

ΊμεΡος και ΛιβιΔώ 3.01π.μ.

αφιερωμένο

Απόψε ο Ίμερός μου δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Στριφογυρνούσε κι ίδρωνε και μού κοπανούσε την καρδιά, δυνατά, από μέσα- "τακ τακ, τακ τακ", πλημμύριζε τον καυλό μου ορμητικά ματωμένα κύματα,  αφιόνιζε το μυαλό μου με λάγνα, ίμερα ψέμματα. 


Ξέφυγε ξαφνικά από το ιδρωμένο, αναστατωμένο μου κορμί, και πέταξε σε σένα- αρπάχτηκε από τα μακρυά σου μυρωμένα μαλλιά, γλύστρησε σαν σαλιγκαράκι στ'αυτάκια σου, πιπίλισε ένα έναν τους λοβούς, χάιδεψε απαλά τα μάγουλά σου, φίλησε, ρούφηξε και δάγκωσε τα χείλη σου. Μπήκε στο στόμα σου, εξερεύνησε την οδοντοστοιχία σου, αναμετρήθηκε με τη γλώσσα σου και τά'χασε- έτρεξε να κρυφτεί στο λακάκι του λαιμού σου, πριν καταλήξει να πιπιλά και να ρουφά τις σκληρές ρόδινές σου ρώγες. Στριφογύρισε ύστερα γύρω από τον αφαλό σου, πριν κατηφορίσει προς το επίκεντρο του σεισμού. Φίλησε και δάγκωσε απαλά το εσωτερικό των μηρών σου, έγλειψε και ρούφηξε τα μεγάλα σου χείλη, ύστερα τα μικρά, μετά την κλειτορίδα σου- στάθηκε ώρα εκεί, πριν τρυπώσει στην υγρή και ζεστή σου Λιβιδώ. 


Μέσα και έξω. Ξανά και ξανά. Στην αρχή αργά και απαλά. Μετά δυνατά, πιό δυνατά. Και πιο γρήγορα.  Μετά πάλι αργά και απαλά. Κι ακόμα πιό δυνατά, κι ακόμα πιό γρήγορα. Ως το ηχηρό κι αστραδενό το Τέλος. Και μετά πάλι απ' την αρχή, και πάλι, και ξανά, και ξανά. 

Κι ύστερα, μεθυσμένος από την ηδονή, εξαϋλωμένος από τη μέθειξη, παρανάλωμα της ίδιας του της ορμής,

σε πήρε στην αγκαλιά του

κι αποκοιμήθηκε

<μ<

photo by Imogen Cunningham

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΥ - το ζεϊμπέκικο της βροχής

το προΠατοριΚό άΧ

Θέλω ουρανό

Θέλω νά 'μαι φως

Κι είμαι, άχ, πηλός

χώμα και νερό

<μ<

19-4-2012

έΒρεξε ποΛύ απόΨε

Έβρεξε πολύ απόψε

κι ήμουνα στο Δρόμο

έβρεξε πολύ απόψε

κι ήμουν Μοναχός

και για σένα λαχταρούσα

την εικόνα σου φυλούσα

στη στεγνή ψυχή

και τη Λύπη κουβαλούσα

και για σένα, άχ, ρωτούσα

τη Βροχή

Έβρεξε πολύ απόψε

κι ήμουνα στο Δρόμο

έβρεξε πολύ απόψε

κι ήμουνα Γυμνός

και για σένα τραγουδούσα

κι ήσουν κείνο που ζητούσα

κι είσαι Μακρινή

<μ<

Αντίο Δημήτρη Μητροπάνο

Όλο κ φτωχότεροι... όλο και πιο λίγοι. Κανείς από τους Μεγάλους που σβήνουν δεν αντικαθίσταται από κάποιον έστω και κάπως ισάξιό του. Το ζεϊμπέκικο και το γνήσιο λαϊκό τραγούδι, πέθαναν χτες μαζι με το Δημήτρη Μητροπάνο. Βαριά κουβέντα, αληθινή, που πολύ θά τό' θελα να διαψευστεί, μα...

Η σκοτειΝή ΘάλαΣΣα

και παραδόθηκα στην αγκαλιά σου

μόνος, γυμνός, απελπισμένος

κι εσύ με τύλιξες στον έρωτά σου

Νύχτα

<μ<

photo by  healzo @ deviantart (edited)

τΟ πΡωϊνό

Έβαλε τον καφέ
στο φλυτζάνι
έβαλε γάλα
στο φλυτζάνι του καφέ
έβαλε ζάχαρη
στον καφέ au lait
με το κουταλάκι
ανακάτεψε
ήπιε τον καφέ au lait
κι άφησε κάτω το φλυτζάνι
χωρίς να μού μιλήσει


Άναψε
τσιγάρο
έκανε δαχτυλίδια
με τον καπνό
έριξε τις στάχτες
στο σταχτοδοχείο
χωρίς να μού μιλήσει
χωρίς να με κοιτάξει

Σηκώθηκε
φόρεσε
το καπέλο του
φόρεσε το αδιάβροχό του
γιατί έβρεχε
κι έφυγε
μέσα στη βροχή
χωρίς κουβέντα
χωρίς να με κοιτάξει


Κι εγώ έβαλα
το κεφάλι μέσα στα χέρια
κι έκλαψα



Ζακ Πρεβέρ (1900-1977)
Μετάφραση Μίλτος Σαρηγιαννίδης Θαλασσινός 2012

∅ (U+2205)

Σ’ έψαχνα στ’ όνειρό μου- ήσουν πουθενά

έψαξα πουθενά- βρήκα τίποτα

<μ<

ΤρώΕς

Ρουφάς το Αίμα από μέσ’ απ’ την καρδιά τους

εισβάλλεις και τσαλαπατάς τα Όνειρά τους

αδιαμαρτύρητα- αφού δεν έχουν, πίσω, πιά,

Πατρίδα

<μ<

Πάσχα 2012

[χαρακτικό του Γιάννη Μόραλη]

ΕλεύΘεΡος

              

              Ελεύθερος πεινάς

              Ελεύθερος πονάς           τον εαυτό σου

              Ελεύθερος γεννάς

<μ<

13-4-2012

θέλΩ να γίΝω σαΝ αυτούΣ

Θέλω να γίνω σαν αυτούς. Θέλω να γίνω σαν αυτούς, μ' ακούς, Βάτσλαβ- γιατί δεν υπάρχουν Ουρανοί με Χερουβείμ, να μ’ ανταμείψουν -λέει - κάποτε που δεν υπήρξα σαν αυτούς. Και η ζωή είναι μικρή, Βάτσλαβ- πριν προλάβεις να μισήσεις την Πρώτη σου Αγάπη, έχεις ήδη αρχίσει ν’ αγαπάς τον Τελευταίο σου Φόβο. Και η ζωή είναι πολύ λίγη, Βάτσλαβ, δεν φτάνει για όλους, κι οι Άρπαγες καταβροχθίζουν πολύ περισσότερη ζωή από τους Αμνούς. Γι αυτό σού λέω. Δε θέλω άλλο να είμαι Ηλίθιος. Θέλω να γίνω σαν αυτούς, μ’ ακούς;

Είναι όμως κι εκείνος ο παλιόγερος, ο συφοριασμένος, ο εξόριστος της Σιβηρίας, ο γραφιάς του τρύπιου καπικιού, που όποτε το παίρνω απόφαση, με κοιτάζει μ’ εκείνο το σιχαμερό, ανατολίτικό του βλέμμα, με τα πεταχτά του τα ζυγωματικά τα σαν του ξασπρισμένου στο κύμα σκελετού, με τα μακριά, αηδιαστικά, ακατάστατά του γένια να πετάγονται ολόγυρα σαν φλόγες της Κόλασης: «Και αν λοιπόν γίνεις κι εσύ σαν αυτούς, τότε ποιός θα τον σώσει τον Κόσμο;»- είναι σα να με ρωτάει, με τη βαριά σλάβική του προφορά.

«Στο διάολο κι ο Κόσμος σου κι η σωτηρία του» θέλω τότε να του απαντήσω, γιατί κανένας ποτέ δεν σώθηκε σ’ αυτόν τον Κόσμο, Βάτσλαβ, κανένας, ποτέ, μόνο πόνος και σκληρότητα, λίγη Αγάπη πού και πού, και λίγη, πολύ λίγη, Ομορφιά. Μα δε μπορώ, Βάτσλαβ. Φταίει το ανώμαλο το κύτταρό μου; Φταίει η υποξία κατά τον τοκετό μου; Φταίει η μάνα μου η τρελλή; Φταίνε «τα τραγούδια που με πήραν απ’ το χέρι, κάτι στιχάκια σαλεμένων εραστών;» Φταίνε οι Δάσκαλοί μου, που μού γέμισαν το κεφάλι με κουραφέξαλα; Πάντως δε μπορώ. Βάτσλαβ, να τού αντιμιλήσω.

Κι έτσι σκύβω το κεφάλι ντοπιασμένος, και συναινώ ξανά στη Σταύρωσή μου- κι εκείνος ο σαδιστής ευφραίνεται λίγο. Δε χαμογελάει βέβαια, ποτέ του δε χαμογελάει, δεν ξέρω αν έχει χαμογελάσει ποτέ, στη ζωή του και στην ανυπαρξία του- μα το ξέρω πως γλυκαίνεται λίγο η σακατεμένη Ψυχή του, εκεί, στον γρανιτένιο του τάφο της Αμαρτωλής του Πετρούπολης. Κι εγώ αναθαρρώ, και σηκώνω και πάλι το κεφάλι ψηλά, και να, συνεχίζω να μην θέλω να είμαι σαν αυτούς, προσπαθώ να μην είμαι σαν αυτούς, και – ναι, Βάτσλαβ- δες με, κάπου κάπου, τα καταφέρνω!

<μ<

3/4/2012

σσ1 «Η Ομορφιά θα σώσει τον Κόσμο» Φ.Ντοστογιέφκι, «Ο Ηλίθιος»

σσ2 «Δεν είμαστε σαν αυτούς, ας μην είμαστε λοιπόν σαν αυτούς» Βάτσλαβ Χάβελ