σιωΠή

Δεν θα ξανατραγουδήσω 

η φωνή μου θα σκορπίσει και θα λιώσει 

στη Σιωπή 

 δεν θα ξανατραγουδήσω 

αφού δεν ακούς 

εσύ

<μ<

αΠουσίΑ

Μια νύχτα ένα βράδυ
χύμηξε το σκοτάδι
να πνίξει την ψυχή


μια μέρα ένα πρωί
δεν ήσουν πια εκεί


<μ<

όΧΙ η άΝοιΞη

Άλλη μια φράουλα νεκρή πάνω στο χώμα - όχι η άνοιξη

η σάρκα της λιωμένη - όχι η άνοιξη 

το αίμα της παντού - όχι η άνοιξη 

όχι η άνοιξη 

τί φταίει 

<μ<

photo: "strawberry" by pretend3r.deviantart.com

οσΜή ΚαταιΓίδας

τί πουλάς, τι ζητάς, δε μπορώ, δεν κατέχω 

δε μπορώ ν’ αποκτήσω 

πράγματα, τόπους

ανθρώπους, στιγμές 

κι ό,τι έχω δικό μου, δυό μάτια, δυό χέρια, 

μια μνήμη, λίγη αγάπη, 

μια φωνή, θάρθει στιγμή 

που θα τα δώσω πίσω 

<μ<

αποΡίΑ

Γιατί να είσαι Θάλασσα κι εγώ μικρό καράβι 

να μπαίνω στα λιμάνια σου

 και να μού σπάνε οι κάβοι 

<μ<

ΊμεΡος και ΛιβιΔώ 3.01π.μ.

αφιερωμένο

Απόψε ο Ίμερός μου δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Στριφογυρνούσε κι ίδρωνε και μού κοπανούσε την καρδιά, δυνατά, από μέσα- "τακ τακ, τακ τακ", πλημμύριζε τον καυλό μου ορμητικά ματωμένα κύματα,  αφιόνιζε το μυαλό μου με λάγνα, ίμερα ψέμματα. 


Ξέφυγε ξαφνικά από το ιδρωμένο, αναστατωμένο μου κορμί, και πέταξε σε σένα- αρπάχτηκε από τα μακρυά σου μυρωμένα μαλλιά, γλύστρησε σαν σαλιγκαράκι στ'αυτάκια σου, πιπίλισε ένα έναν τους λοβούς, χάιδεψε απαλά τα μάγουλά σου, φίλησε, ρούφηξε και δάγκωσε τα χείλη σου. Μπήκε στο στόμα σου, εξερεύνησε την οδοντοστοιχία σου, αναμετρήθηκε με τη γλώσσα σου και τά'χασε- έτρεξε να κρυφτεί στο λακάκι του λαιμού σου, πριν καταλήξει να πιπιλά και να ρουφά τις σκληρές ρόδινές σου ρώγες. Στριφογύρισε ύστερα γύρω από τον αφαλό σου, πριν κατηφορίσει προς το επίκεντρο του σεισμού. Φίλησε και δάγκωσε απαλά το εσωτερικό των μηρών σου, έγλειψε και ρούφηξε τα μεγάλα σου χείλη, ύστερα τα μικρά, μετά την κλειτορίδα σου- στάθηκε ώρα εκεί, πριν τρυπώσει στην υγρή και ζεστή σου Λιβιδώ. 


Μέσα και έξω. Ξανά και ξανά. Στην αρχή αργά και απαλά. Μετά δυνατά, πιό δυνατά. Και πιο γρήγορα.  Μετά πάλι αργά και απαλά. Κι ακόμα πιό δυνατά, κι ακόμα πιό γρήγορα. Ως το ηχηρό κι αστραδενό το Τέλος. Και μετά πάλι απ' την αρχή, και πάλι, και ξανά, και ξανά. 

Κι ύστερα, μεθυσμένος από την ηδονή, εξαϋλωμένος από τη μέθειξη, παρανάλωμα της ίδιας του της ορμής,

σε πήρε στην αγκαλιά του

κι αποκοιμήθηκε

<μ<

photo by Imogen Cunningham

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΥ - το ζεϊμπέκικο της βροχής

το προΠατοριΚό άΧ

Θέλω ουρανό

Θέλω νά 'μαι φως

Κι είμαι, άχ, πηλός

χώμα και νερό

<μ<

19-4-2012

έΒρεξε ποΛύ απόΨε

Έβρεξε πολύ απόψε

κι ήμουνα στο Δρόμο

έβρεξε πολύ απόψε

κι ήμουν Μοναχός

και για σένα λαχταρούσα

την εικόνα σου φυλούσα

στη στεγνή ψυχή

και τη Λύπη κουβαλούσα

και για σένα, άχ, ρωτούσα

τη Βροχή

Έβρεξε πολύ απόψε

κι ήμουνα στο Δρόμο

έβρεξε πολύ απόψε

κι ήμουνα Γυμνός

και για σένα τραγουδούσα

κι ήσουν κείνο που ζητούσα

κι είσαι Μακρινή

<μ<

Αντίο Δημήτρη Μητροπάνο

Όλο κ φτωχότεροι... όλο και πιο λίγοι. Κανείς από τους Μεγάλους που σβήνουν δεν αντικαθίσταται από κάποιον έστω και κάπως ισάξιό του. Το ζεϊμπέκικο και το γνήσιο λαϊκό τραγούδι, πέθαναν χτες μαζι με το Δημήτρη Μητροπάνο. Βαριά κουβέντα, αληθινή, που πολύ θά τό' θελα να διαψευστεί, μα...

Η σκοτειΝή ΘάλαΣΣα

και παραδόθηκα στην αγκαλιά σου

μόνος, γυμνός, απελπισμένος

κι εσύ με τύλιξες στον έρωτά σου

Νύχτα

<μ<

photo by  healzo @ deviantart (edited)

τΟ πΡωϊνό

Έβαλε τον καφέ
στο φλυτζάνι
έβαλε γάλα
στο φλυτζάνι του καφέ
έβαλε ζάχαρη
στον καφέ au lait
με το κουταλάκι
ανακάτεψε
ήπιε τον καφέ au lait
κι άφησε κάτω το φλυτζάνι
χωρίς να μού μιλήσει


Άναψε
τσιγάρο
έκανε δαχτυλίδια
με τον καπνό
έριξε τις στάχτες
στο σταχτοδοχείο
χωρίς να μού μιλήσει
χωρίς να με κοιτάξει

Σηκώθηκε
φόρεσε
το καπέλο του
φόρεσε το αδιάβροχό του
γιατί έβρεχε
κι έφυγε
μέσα στη βροχή
χωρίς κουβέντα
χωρίς να με κοιτάξει


Κι εγώ έβαλα
το κεφάλι μέσα στα χέρια
κι έκλαψα



Ζακ Πρεβέρ (1900-1977)
Μετάφραση Μίλτος Σαρηγιαννίδης Θαλασσινός 2012

∅ (U+2205)

Σ’ έψαχνα στ’ όνειρό μου- ήσουν πουθενά

έψαξα πουθενά- βρήκα τίποτα

<μ<

ΤρώΕς

Ρουφάς το Αίμα από μέσ’ απ’ την καρδιά τους

εισβάλλεις και τσαλαπατάς τα Όνειρά τους

αδιαμαρτύρητα- αφού δεν έχουν, πίσω, πιά,

Πατρίδα

<μ<

Πάσχα 2012

[χαρακτικό του Γιάννη Μόραλη]

ΕλεύΘεΡος

              

              Ελεύθερος πεινάς

              Ελεύθερος πονάς           τον εαυτό σου

              Ελεύθερος γεννάς

<μ<

13-4-2012

θέλΩ να γίΝω σαΝ αυτούΣ

Θέλω να γίνω σαν αυτούς. Θέλω να γίνω σαν αυτούς, μ' ακούς, Βάτσλαβ- γιατί δεν υπάρχουν Ουρανοί με Χερουβείμ, να μ’ ανταμείψουν -λέει - κάποτε που δεν υπήρξα σαν αυτούς. Και η ζωή είναι μικρή, Βάτσλαβ- πριν προλάβεις να μισήσεις την Πρώτη σου Αγάπη, έχεις ήδη αρχίσει ν’ αγαπάς τον Τελευταίο σου Φόβο. Και η ζωή είναι πολύ λίγη, Βάτσλαβ, δεν φτάνει για όλους, κι οι Άρπαγες καταβροχθίζουν πολύ περισσότερη ζωή από τους Αμνούς. Γι αυτό σού λέω. Δε θέλω άλλο να είμαι Ηλίθιος. Θέλω να γίνω σαν αυτούς, μ’ ακούς;

Είναι όμως κι εκείνος ο παλιόγερος, ο συφοριασμένος, ο εξόριστος της Σιβηρίας, ο γραφιάς του τρύπιου καπικιού, που όποτε το παίρνω απόφαση, με κοιτάζει μ’ εκείνο το σιχαμερό, ανατολίτικό του βλέμμα, με τα πεταχτά του τα ζυγωματικά τα σαν του ξασπρισμένου στο κύμα σκελετού, με τα μακριά, αηδιαστικά, ακατάστατά του γένια να πετάγονται ολόγυρα σαν φλόγες της Κόλασης: «Και αν λοιπόν γίνεις κι εσύ σαν αυτούς, τότε ποιός θα τον σώσει τον Κόσμο;»- είναι σα να με ρωτάει, με τη βαριά σλάβική του προφορά.

«Στο διάολο κι ο Κόσμος σου κι η σωτηρία του» θέλω τότε να του απαντήσω, γιατί κανένας ποτέ δεν σώθηκε σ’ αυτόν τον Κόσμο, Βάτσλαβ, κανένας, ποτέ, μόνο πόνος και σκληρότητα, λίγη Αγάπη πού και πού, και λίγη, πολύ λίγη, Ομορφιά. Μα δε μπορώ, Βάτσλαβ. Φταίει το ανώμαλο το κύτταρό μου; Φταίει η υποξία κατά τον τοκετό μου; Φταίει η μάνα μου η τρελλή; Φταίνε «τα τραγούδια που με πήραν απ’ το χέρι, κάτι στιχάκια σαλεμένων εραστών;» Φταίνε οι Δάσκαλοί μου, που μού γέμισαν το κεφάλι με κουραφέξαλα; Πάντως δε μπορώ. Βάτσλαβ, να τού αντιμιλήσω.

Κι έτσι σκύβω το κεφάλι ντοπιασμένος, και συναινώ ξανά στη Σταύρωσή μου- κι εκείνος ο σαδιστής ευφραίνεται λίγο. Δε χαμογελάει βέβαια, ποτέ του δε χαμογελάει, δεν ξέρω αν έχει χαμογελάσει ποτέ, στη ζωή του και στην ανυπαρξία του- μα το ξέρω πως γλυκαίνεται λίγο η σακατεμένη Ψυχή του, εκεί, στον γρανιτένιο του τάφο της Αμαρτωλής του Πετρούπολης. Κι εγώ αναθαρρώ, και σηκώνω και πάλι το κεφάλι ψηλά, και να, συνεχίζω να μην θέλω να είμαι σαν αυτούς, προσπαθώ να μην είμαι σαν αυτούς, και – ναι, Βάτσλαβ- δες με, κάπου κάπου, τα καταφέρνω!

<μ<

3/4/2012

σσ1 «Η Ομορφιά θα σώσει τον Κόσμο» Φ.Ντοστογιέφκι, «Ο Ηλίθιος»

σσ2 «Δεν είμαστε σαν αυτούς, ας μην είμαστε λοιπόν σαν αυτούς» Βάτσλαβ Χάβελ

ΕπίΓΡΑΜΜΑ 5.74

Σού στέλνω, δες, Ροδόκλεια, στεφάνι απ' όμορφ' άνθη

που με τα χέρια μου εγώ ο ίδιος τό'χω πλέξει-

με κρίνο, ρόδο σφριγηλό και νοτερή ανεμώνη

με νάρκισσο ολόδροσο, λαμπρό γαλάζιο ίο.

Στέψου μ' αυτό, στολίσου το, ν' ακκίζεσαι σταμάτα:

ανθίζετε και λήγετε, κι εσύ και το στεφάνι.

Ρουφίνος (2ος-3ος αι. μ.Χ.)

επίγραμμα που διασώθηκε στην Παλατινή Ανθολογία (5.74)

μετάφραση <μ<

ευχαριστώ Στέλιο που μού το έστειλες

photo by Marinaphoto @ Deviantart

Το ΞύΠΝΗΜΑ

Το ΞύΠΝΗΜΑ


Όχι ρε, δε θέλω καφέ με γεύση φουντούκι. Θέλω καφέ με γεύση καφέ και φουντούκι με γεύση φουντούκι. Ούτε ψωμί για τοστ που να περιέχει γάλα θέλω, ούτε μαρμελάδα με ζελατίνη από βόδι, ούτε πατατάκι με άρωμα μουσακά, ούτε γιαούρτι με γεύση πάστα φλόρα. Θέλω γιαούρτι σαν γιαούρτι και πάστα φλόρα σαν πάστα φλόρα.


Και όχι ρε, δε θέλω σιδερόφρακτες παρελάσεις και Δημοκρατία με άρωμα δακρυγόνων και γεύση μεταλλική, με αστερίσκους, υποσημειώσεις και τερτίπια. Θέλω Δημοκρατία με γεύση Δημοκρατίας! Δεν θέλω ανθρώπους σκυφτούς και συντριμμένους και τρομαγμένη ζωή. Θέλω ζωή σαν ζωή και ανθρώπους σαν ανθρώπους. Θέλω να ζήσω σαν άνθρωπος, όχι σαν γιαούρτι, ρε!


Και όχι, δε θα φύγω εγώ. ΕΣΥ θα φύγεις, ρε!


ΥΓ Κι επειδή το θέμα είναι "τί κάνουμε τώρα", συνάνθρωποι. Φτιάχνουμε ένα κόμμα; ΄Οχι σαν τ άλλα, κόμμα απεργών και πατριωτών και ανέργων και κυνηγών και φιλελεύθερων και δυσαρεστημένων και αγανακτισμένων. Ένα κόμμα ΑΝΘΡΩΠΩΝ. ΕΝ-Α. "Ένωση Ανθρώπων". Σκεφτείτε το . 200 υπογραφές μόνο θέλει, κι ένα δικηγόρο.





Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης Θαλασσινός
26-3-12

Η όπως ΉΤΤΑ

Άστα κάτω ρε τα πανώ. Σταμάτα να φωνάζεις. Κλείσε το μεγάφωνο που παίζει το «Γέρο Νέγρο Τζιμ». Ηττηθήκαμε. Χάσαμε, νικηθήκαμε, κατατροπωθήκαμε, πώς να στο πω στα ελληνικά; Την πατήσαμε ρε φίλε. Πάρ’το απόφαση. Και κοίτα να σώσεις ό,τι μπορείς από την αξιοπρέπεια κι από τη ζωή σου.

Δεν ηττηθήκαμε σε μια μέρα. Χρειάστηκαν ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ.

Και δεν ηττηθήκαμε μόνο γιατί οι πολιτικοί που τόσα χρόνια μας κυβερνούσαν, με την ψήφο με την ανοχή ή και την αποχή της ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ, ήταν διεφθαρμένοι, και γονάτισαν τη Χώρα αρμέγοντάς την, επιβάλλοντας το πελατειακό σύστημα σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου, με την ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ να βασιλεύει, και τη ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ να εμποδίζει κάθε υγιή δύναμη και να βασανίζει κάθε πολίτη που δεν έπαιζε με τους κανόνες. Δεν ηττηθήκαμε μόνο γιατί οι πολιτικοί μας μας πτώχευσαν, κατασπαταλώντας και τσεπώνοντας δημόσιο χρήμα, μέσω της ΑΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ στη διαχείριση του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ, με τις μίζες τους και με τις πουλημένες τους επιλογές σε προμήθειες και κρατικές δαπάνες, ευνοώντας ημέτερους ή διαχρονικά ισχυρούς καρχαρίες, στα ΜΜΕ, στα ΕΡΓΑ, στις ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ, και διαλύοντας εν παρόδω και το ασφαλιστικό σύστημα, για να καλύψουν τρύπες του Κράτους ή για να πολουτίσουν οι ίδιοι και οι φίλοι τους, εξανεμίζοντας τα αποθεματικά των Ταμείων.

ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ ***ΚΑΙ*** γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ διορίστηκε με μέσο σε μια περιττή «θέση». Γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ απολάμβανε σε όλην του τη ζωή έναν τερατώδη και καθόλου ανταποδοτικό μισθό, πήρε ένα τερατώδες εφάπαξ, και παίρνει ακόμα μια τερατώδη σύνταξη, μόνο και μόνο γιατί κάποτε κατάφερε να διοριστεί στον ΟΤΕ, στη ΔΕΗ, στον ΟΣΕ, σε μια κρατική Τράπεζα, στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ. Γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ πήρε σύνταξη στα 35 του χρόνια (ηλικίας, όχι υπηρεσίας) από το Στρατό, γιατί μετρούσαν διπλά τα συντάξιμα, κι ΕΚΕΙΝΗ γιατί είχε λέει ανήλικα παιδιά κι έπρεπε να την τρέφει η Χώρα μετά από 15 χρόνια «προσφοράς».

ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ εισέπραττε συγκεκριμένο ποσοστό μίζας για κάθε επιδότηση του ΟΑΕΔ ή του ΕΣΠΑ που ενέκρινε. Γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ έπαιρνε «τόσα» για να σού δώσει δίπλωμα οδήγησης ή να σού περάσει το σαράβαλο από το ΚΤΕΟ. Γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ σπούδασε γιατρός στη Ρουμανία στη Βουλγαρία ή και στην Ελλάδα και κατέκλεψε νοσοκομεία κέντρα υγείας Δημόσιο και ταμεία με τις τεράστιες μίζες που εισπράττει τακτικά συνταγογραφώντας συγκεκριμένα φάρμακα. Γιατί ΕΚΕΙΝΗ έχει βγάλει άπειρα αφορολόγητα χρήματα από ιδιαίτερα στους μαθητές της που δεν μορφώνει το σχολείο. Γιατί ΕΚΕΙΝΟΣ έχει πάρει τεράστιες επιδοτήσεις για υπαρκτά ή ανύπαρκτα στρέμματα, δέντρα, ζώα, και τα έφαγε στα επαρχιακά μπουζούκια, μπουρδέλα, καφενεία, έπιπλα, σπίτια, χωρίς να φροντίσει να τροποποιήσει τις καλλιέργειες ή το κοπάδι του ώστε να παράγει κάτι που να έχει μέλλον. Γιατί τόσα χρόνια πλήρωνε Αλβανούς και Πακιστανούς για να κάνουν όλη τη δουλειά, κι ο ίδιος και τα παιδιά του να ξύνονται.

ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ γιατί ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ, τα σόγια τους και οι φίλοι τους, αν και δυσαρεστημένοι με τις περικοπές των προνομίων και των απομυζητικών τους πλοκαμιών, ΘΑ ΞΑΝΑΜΠΟΥΝ στο μαντρί και ΘΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΝ Πρωθυπουργούς τους Σαμαράδες, τους Βενιζέλους και τους Παπαδήμους (στην ανάγκη).

Θέλεις κι άλλα; Τι νόημα; Θες να σού δείξω ΟΛΟΥΣ όσους τα φάγανε μαζί με τον Πάγκαλο; Καλύτερα να σού δείξω όσους ΔΕΝ τα φάγανε. Είναι πολύ λιγότεροι.

Πάρα πολύ λιγότεροι.

Και πάρα πολύ νικημένοι.

καράΒια πεΤάνε στΟν ουραΝό

αμυγδαΛιά της δύΣης χαϊκού

Η άνοιξη με
τρομάζει- τάζει, όλο
κι όλο τάζει


μ
20 Μαρτίου 2012

άΝοιΞη γιαΤί δεΝ ανΤέχω

Κάτι τρελλοί χαμένοι μες στην έρημο

που άνθρωπο δε θέλουνε να δουν

κάτι στρυφνοί, παράξενοι και δύστροποι

που τους ανθρώπους τρέμουν και μισούν

λένε πως πιο πολύ απ' τα θηρία

κι από το θάνατο ακόμα πιο πολύ

φοβούνται μιαν ερώτηση αστεία

φοβούνται μιαν ερώτηση απλή:

τρέμουνε μην τυχόν και τους ρωτήσει

κανείς, με κυνισμό κι αναλγησία,

"τί έκανες, πού ήσουνα την Άνοιξη;"-

και τρέχουν να σωθούν, μ' απελπισία.

μ
14-3-12

*ΑΝ* οι Έλληνες είχαμε ΚΡίΣΗ και ΜΝήΜΗ...

άτιτΛο

Όσα σού ‘πα κράτησε τα

στην καρδιά σου φύλαξέ τα

φωτεινά και σκοτεινά

ρητά κι ανείπωτα

κι αν νομίζεις είναι λίγα

κι είναι πιο πολύς ο φόβος

το σκοτάδι η παγωνιά-

πέταξέ τα στη φωτιά

η Ζωή είν’ ένας Λόγος

για το Τίποτα

κι η Αγάπη ένας Τόπος

στο Πουθενά

μ

13-3-12

σε γυρΕύω μεΣ σΤη νύΧτα

αφιερωμένο στη Μυρτώ

γιατί οι αφιερώσεις δεν παίρνονται πίσω...

όσα χρόνια κι αν περάσουν

ό,τι κι αν συμβεί στο μεταξύ

"σε γυρεύω μες στη Νύχτα
κι είν' οι Δρόμοι αδειανοί
κι είσαι όλη μου η ζωή"

μ

2003

"Looking for you through night-

the Roads are all empty

and you 're my entire life"

Vladimir Putin Conquers Russia Again With Over 60% Of The Votes!

Nothing abnormal during the Russian Presidential elections, according to the Tzar.

Η άΝοΔος Και η ΠτώΣη της ΓκλαΜουριάς

Μιλάμε για τον άνθρωπο που γαλούχησε δυό γενιές εφήβων και μετ-εφήβων με την ιδέα πως η υπέρτατη ντροπή για έναν άντρα είναι να φορέσει άσπρη κάλτσα με μαύρο κοστούμι (και για μια γυναίκα να μην έχει τον - όποιο- κώλο της Μαστροκώστα).

η συΛΛογή τηΣ άΜΜΟυ

Είναι κάποιος που συλλέγει άμμο. Ταξιδεύει ανά τον κόσμο, κι όταν φτάνει σε μια παραθαλάσσια ακτή, στις όχθες ενός ποταμού ή μιας λίμνης, σε μιαν έρημο, σ’ έναν ρεικότοπο, μαζεύει μια χούφτα άμμο και την παίρνει μαζί του. Όταν επιστρέφει, τον επριμένουν τοποθετημένα στη σειρά σε μεγάλα ράφι εκατοντάδες γυάλινα μπουκαλάκαι, μέσα στα οποία η λεπτή γκρίζα άμμος της λίμνης Μπάλατον, η πάλλευκη του κόλπου τουυ Σιάμ, ή εκείνη η κόκκινη που η ροή του Γκάμπια εναποθέτει χαμηλά στη Σενεγάλη, ξεδιπλώνουν την όχι και μεγάλη γκάμα των ξεθωριασμένων χρωμάτων τους, αποκαλύπτοντας μιαν ομοιογένεια που θυμίζει την επιφάνεια της Σελήνης, παρά τις διαφορές του μεγέθους των κόκκων και της υφής τους, από τη λευκή ή μαύρη σαν χαλίκι άμμο της Κασπίας που μοιάζει ακόμα βουτηγμένη σε αλμυρό νερό, ως τις επίσης λευκές και μαύρες μικροσκοπικές πετρούλες της Μαρατέα στη νότιο Ιταλία, ή το λεπτό κατάλευκο αλεύρι με τα βιολετιά στίγματα του κόλπου της Χελώνας, κοντά στο Μαλίντι της Κένυας.

…

Έτσι, αποκωδικοποιώντας το ημερολόγιο της μελαγχολικής (ή ευτυχισμένης;) συλλέκτριας της άμμου, κατέληξα ν’ αναρωτιέμαι τι άραγε να έμεινε γραμμένο σ’ εκείνη την άμμο των γραμμένων λέξεων που έβαλα στη σειρά στη διάρκεια της ζωής μου, σ’ εκείνη την άμμο που μού φαίνεται τώρα τόσο μακρινή από τις ερήμους και τις παραλίες της ζωής. Ίσως, παρατηρώντας την άμμο ως άμμο, τις λέξεις ως λέξεις, να μπορέσουμε κάπως να κατανοήσουμε με ποιόν τρόπο και σε ποιό βαθμό, ο κονιορτοποιημένος και διαβρωμένος μας κόσμος, μπορεί ακόμα να βρει ένα θεμέλιο κι ένα πρότυπο.

Ίταλο Καλβίνο (1974)

Το ΧΕΡΟΥΒΕίΜ

Στη γωνία του μονοπατιού, στο δασάκι, τον περίμενε ένα Χερουβείμ.

- Αφίππευσε, του είπε, με απαλή, αγγελική, αλλά κάπως μεταλλική φωνή- κι ήταν, χωρίς καμμιά αμφιβολία, διαταγή.

- Τί είσαι; Ρώτησε εκείνος έκπληκτος. Καρναβάλι;

- Ο έχων οφθαλμούς ειδέτω, και ο έχων νου, νοείτω, απάντησε το Χερουβείμ. Άγγελος Κυρίου ειμί, κατελθών εξ Ουρανού, και ήλθον μετά Πύρινης Ρομφαίας εξελέγξειν σε, αμαρτωλέ, δια τας πολλάς σου αμαρτίας.

Κρατούσε πράγματι ένα μεταλλικό πράγμα σαν σπαθί, που έβγαζε φλόγες, και το έστρεψε πάνω στον έκπληκτο ποδηλάτη.

- Άκου να σού πω φιλαράκο, αν είσαι μασκαράς είσαι πολύ πετυχημένος, κι αν δεν είσαι δεν ξέρω από ποιο τρελλοκομείο το έσκασες, αλλά πάρε την γκουμούτσα σου από μπροστά μου γιατί θα στην χώσω στα πούπουλα και θα γίνεις κοτόπουλο μπάρμπεκιου.

- Αμαρτωλέ, ουκ εισί ο Παπαδόπουλος Γεώργιος του Ιωάννου και της Μαρίας, Ορθόδοξος έτι Χριστιανός, βαπτισθείς προ αμνημονεύτων εις Ιερόν ναόν Αγίου Ονουφρίου Κάτω Σκυλιτσίου, υπό του Μακαριστού Πατρός Ακακίου, Θεός σχωρέστον;

- Α, τώρα μάλιστα. Ώστε ξέρεις και τ’ όνομά μου. Ρε Χρήστο εσύ είσαι; Κόψε την πλάκα, σε κατάλαβα. Ομολογώ πως με ξεγέλασες για λίγο, μπαμπέση άντρα.

- Σιωπή, Αμαρτωλέ! Αρνείσαι ότι αμέλησες τον εκκλησιασμόν σου και την εξομολόγησίν σου, ότι παρέβης τας Εντολάς του Κυρίου Ημών Σαβαώθ, ότι έλαβες το όνομα Του εν τω στόματί σου επί ματαίω, ότι καθύβρισας Αυτόν εν μέθη διατελών, ότι αμφισβήτησες την Ύπαρξίν Του, και, έσχατον μεν, ουκ έλασσον δε, ότι διήγαγες έκφυλον σεξουαλικόν βίον, εκτός του Μυστηρίου του Γάμου;

- Κοίτα να δεις ρε Χρηστάκο, αυτόν τον Σάββα που ανέφερες δεν τον ξέρω, αλλά αν τον έβρισα ποτέ καλά θα τού ‘κανα, δε μού ακούγεται και πολύ σόι. Κι η αλήθεια είναι πως δεν ήμουν και τόσο φρόνιμο παιδί σεξουαλικώς - αλλά στο κάτω κάτω, όλα έγιναν μεταξύ συναινούντων ενηλίκων, consenting adults, you know, και μη φανταστείς και τίποτα το τρομερό πια. Εκτός κι αν σού σφύριξε η τρελλάρα η τέως μου τις φαντασιώσεις της για απιστίες που ΔΕΝ της έκανα, σκύλιασε να μ’ εκδικηθεί που δεν την παντρεύτηκα, η σάικο. Πω πω Θε μου τί γλύτωσα. Τεσπά, δεν ξέρω τι λέει αυτός ο - πώς τον είπες- Σάββας-ωθ, αλλά, μα το Γιόγκ-Σοθώθ, η γιαγιά μου η Έλενα έλεγε «παιδάκι μου, όπως τη βρίσκει ο καθένας» και δεν του πέφτει κανένας λόγος του Κυρίου αυτού, όποιος κι αν είναι.

- Ουκ ειμί "Χρηστάκος" τις, ανόητε- Χερουβείμ του Κυρίου Ημών Σαβαώθ ειμί, και συ Αμαρτωλός ει και Ασεβής διπλή μερίς, και θα τιμωρηθείς Νύν και Αεί εις τας πικράς φλόγας της Κολάσεως. Πώς ελάλησας όμως; «Η γιαγιά μου η Έλενα»; Ουκ ελέγετο Περιστέρα Καρασουμελίδου η γιαγιά σου;

- Όχι βρε Καραγκιόζη, δεν ελάλησα ακόμα, Έλενα Ακρίτα ελέγετο, κι έγραφε στον Ταχυδρόμο, το περιοδικό, you know;

Το Χερουβείμ έμεινε για λίγο άφωνο και ακίνητο.

- Έλα, Παράδεισος εκεί; είπε τελικά. Ακούει το Κέντρο; Πάλι με στείλατε σε λάθος άτομο βρε άχρηστοι, απλή συνωνυμία ήταν. Απεμπλέκομαι άμεσα. Όβερ.

Γύρισε και κοίταξε τον άλλο με πύρινο βλέμμα.

- Θα τα ξαναπούμε εμείς οι δύο, εξυπνάκια.

Είπε, κι εξαφανίστηκε,

εν Χορδαίς και Νεφέλαις.

μ

*κοινοοιήστε ελεύθερα στο fb αλλά παρακαλώ μην αναδημοσιεύσετε χωρίς αναφορά της πηγής και χωρίς ενημέρωσή μου.

(τραγούδι)

Μπορεί στο δρόμο της ζωής μόνος να περπατώ

Μπορεί να σε περίμενα ατέλειωτο καιρό

Μπορεί να σβήσω πριν σε βρω, μπορεί να μην υπάρχεις

Μα όλα τα πολύτιμα σού τά ’χω φυλαγμένα

Όλα μου τα πολύτιμα,

μονάχα για εσένα

μ

Τα ΒΑΜΠίΡ

Όσο εξελίσσονται οι πολιτικές εξελίξεις από το κακό στο χειρότερο κι από το γκρεμό στο ρέμα και από την κρίση στην ώρα μηδέν κι από εκεί στην (ματωμένη) "κόψη του ξυραφιού", αναρωτιέμαι μήπως τελικά δεν ήταν και τόσο κακή ιδέα να πουλήσουμε την Ακρόπολη και κάνα-δυό νησιά για να ξεχρεώσουμε.... αφού ούτε την ύστατη στιγμή δεν είμαστε άξιοι να πετάξουμε από πάνω μας τα βαμπίρ που μάς ρουφάνε τόσα χρόνια το αίμα- με το μπουρί.

Και μια "προφητεία": ό,τι και να λένε για "κρίσιμες νύχτες" και λοιπές αηδίες, το πράγμα δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα. Ως τις 20 Μαρτίου που πρέπει να πληρωθεί το ομόλογο των 14,5 δις, υπάρχει ακόμα πολύυυυυυ περιθώριο για θέατρο, δραματικές δηλώσεις, κούφιες συσκέψεις επί κούφιων συσκέψεων, δημαγωγίες και παλινωδίες. Θυμάστε την 6η Δόση και το πηγαινέλα της Τρόικας...

Ο κύκλος της ζωής

Η κλασική γελοιογραφία του αγαπημένου Κυρ... με ένα μαυρογάτειο σχόλιο.
Πολύ θα ήθελα να μάθω την άποψη του Κυρ, αν τύχει και το δει. Σ;-)))


YΓ: έψαξα αλλά δεν βρήκα πουθενά πρόσβαση στον Κυρ για να τού το στείλω (ηλεκτρονικά). Αν κάποιος μπορεί, ας τού το δείξει...

ΠΑΤΡίΔΑ ΚΑΡΤΟύΝ

ΠΑΤΡίΔΑ ΚΑΡΤΟύΝ

όσο πιό πλατιά τα φτερά μου ανοίγω

τόσο πιο πολύ με πολεμάς
και ασφυκτιώ και ζητώ να φύγω


και με καλοπιάνεις μού γελάς
με σφιχταγκαλιάζεις με κρατάς
και με στραγγαλίζεις λίγο λίγο

Θυμάστε εκείνα τα παλιά πολύχρωμα καρτούν; Που εξαφανίστηκαν κι εκείνα, αθόρυβα, μαζί με ό,τι θεωρούσαμε τότε ζωή; Θυμάστε που οι «κακοί» ήρωες, ο Τζέρυ, το Μπουλντόγκ, ο Συλβέστερ, ο Κογιότε, ο Έλμερ Θαντ, τινάζονταν στον αέρα, έπεφταν από γκρεμούς, γίνονταν χαλκομανία με αστείο τρόπο από υπερμεγέθη σφυριά, τραίνα, φορτηγά, πέτρες, αλαφιασμένα κοπάδια, και στην επόμενη σκηνή ήταν και πάλι ακέραιοι κι αρτιμελείς, για να ξαναγίνουν σε λίγο αλοιφή μ’ έναν ακόμα πιο ευρηματικό τρόπο;

Έτσι κάπως νόμισαν οι περισσότεροι, που είναι και πάλι έτοιμοι, με την ψήφο τους ή με την αποχή τους, να ξαναδώσουν την Εξουσία σε κείνους που την λυμαίνονται τριανταέξι χρόνια τώρα, έτσι κάπως νόμισαν πως είναι και η Ελλάδα μας: άθραυστη, αλεξίκακη, αλεξίσφαιρη, ανεξάντλητη. Και πως μπορούσαν να την διαφθείρουν, να την ληστέψουν, να την βιάσουν, όσο γούσταρε κι όσο μπορούσε ο καθένας, χωρίς εκείνη να πάθει το παραμικρό. Νόμισαν οι Έλληνες πως όσο επιπόλαια κι αδιάφορα και αν αντιμετώπιζαν τη Δημόσια Ζωή και την Πολιτική, ως ανεύθυνοι, αφελείς ή / και ιδιοτελείς ψηφοφόροι ανίκανων, ανερμάτιστων κι αργυρώνητων πολιτικών, όσες μικρές χάρες κι αν ζητούσαν κι έπαιρναν για τον εαυτό τους, όσες μεγάλες χάρες κι αν επέτρεπαν σε αντάλλαγμα στους εκλεκτούς τους πολιτικούς, η αγελάδα Ελλάδα θα συνέχιζε να κατεβάζει αέναα το ίδιο ακριβώς παχύ κι ευωδιαστό γάλα, ακόμα κι όταν θα είχε πια γίνει επώνυμες μπριζόλες και φιλέτα.

Ακόμα και τώρα, που έχουν απομείνει από το γλέντι μόνο κάτι κοκκαλάκια για σουπίτσα, και πέφτουν οσονούπω οι τίτλοι του τέλους του καρτούν, «κάποιοι» περιμένουν την επόμενη σκηνή, όπου με μαγικό τρόπο η αγελάδα τους θα είναι και πάλι ακέραιη, ολόπαχη, όλο υγεία και σφρίγος- για να την ξανααρμέξουν και να την ξαναμακελέψουν. Σαν καρτούν.

Όσα "καρτούν" όμως πίστεψαν πως ήταν ο Σούπερμαν και δοκίμασαν ν’ απογειωθούν από την ταράτσα, τσακίστηκαν στον ακάλυπτο…

το λειΨό φεγγάΡι

To ΛειΨό φεΓΓάρι

Ένα παγωμένο βράδυ, ενός θλιμμένου χειμώνα, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ένας τεράστιος, κατάλευκος, περιπλανώμενος Δράκος εμφανίστηκε στον ουρανό, πίσω από την Πανσέληνο. Την πλησίασε ύπουλα και αθόρυβα, της τράβηξε χωρίς καμμία ντροπή μια γερή δαγκωνιά, και την άφησε εκεί, πληγωμένη, να αιμορραγεί λευκό, μαργαριταρένιο φεγγαρίσιο αίμα.

Κανένας δεν πρόσεξε το δράμα που εκτυλίσσονταν ψηλά στον ουρανό. Γιατί ήταν, είπαμε, ένας θλιμμένος χειμώνας, και οι άνθρωποι είχαν πάψει να κοιτάζουν ψηλά. Ούτε οι ελάχιστοι άνθρωποι που κυκλοφορούσαν εκείνην την προχωρημένη ώρα. Ούτε οι καντινιέρηδες που έψηναν μπροστά στις κατάφωτες καντίνες τους για να ταΐσουν τους ξενύχτηδες. Ούτε καν το αιώνιο ερωτευμένο ζευγαράκι, που φιλιέται μυριάδες χρόνια τώρα, στην Παραλία, μπροστά στο Λευκό Πύργο. Μόνο κάτι περαστικά συννεφάκια το πρόσεξαν, μα τα συννεφάκια δεν είναι μαρτυριάρικα, ούτε κι ανακατεύονται στις ξένες δουλειές, παρόλο που βλέπουν σχεδόν τα πάντα- κι έτσι δεν μίλησαν ούτε κι αυτά.

Την Σελήνη όμως την πήρε το παράπονο, έτσι που ένιωσε μόνη, πληγωμένη, κι ανυπεράσπιστη. Καταράστηκε λοιπόν τον Κόσμο να μην ξαναξημερώσει, να μείνει για πάντα όπως ήταν εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ, κρύος, σκοτεινός, και θλιμμένος. Όπως ο Χρόνος.

Η κατάρα της φυσικά έπιασε, γιατί οι κατάρες της Σελήνης πάντα πιάνουν, κι αλίμονο σε κείνον που θα τις υποστεί. Όλα πάγωσαν, κι ο Κόσμος ερήμωσε.

Όμως ο περιπλανώμενος Δράκος, βλέποντας πως δεν υπήρχε πια κανείς να υπερασπιστεί τη Σελήνη, πήρε θάρρος, και ξαναγύρισε. Μια νέα γερή δαγκωνιά, κι εκείνη απέμεινε ακόμα πιο λίγη, ακόμα πιό λειψή. Αυτό γινόταν κάθε βράδυ, ώσπου από τον όμορφο λαμπερό της δίσκο δεν είχε απομείνει παρά μια μικρή, κιτρινωπή φέτα, σαν κομμένο νύχι. Κι ύστερα, ένα βράδυ, τίποτα πια. Απόλυτο σκοτάδι. Τότε ο Δράκος, χορτάτος και χαρούμενος, όσο χορτάτος κι όσο χαρούμενος μπορεί να είναι ένας Δράκος, φτερούγισε μακριά, για άλλους Κόσμους.

Κι έτσι, μαζί με τη Σελήνη, έσβησε κι η κατάρα της: ξημέρωσε ξανά, κι όλα στον Κόσμο άρχισαν σιγά σιγά να κυλάνε όπως πριν. Ακόμα κι η Σελήνη, δειλά δειλά, άρχισε να ξαναμεγαλώνει τις νύχτες στον Ουρανό. Η Νέα αυτή Σελήνη όμως, δεν θυμόταν τίποτ' απ' όλ' αυτά. Ούτε κι οι νέοι άνθρωποι.

Αλλά οι άνθρωποι, έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν θυμούνται τίποτα.

Γι αυτό κι υπάρχουν ακόμα Δράκοι.

μ

14-1-2012

Θά 'ρχεσαι, πάΝτα

Θά 'ρχεσαι πάντα

ως τη μέρα που

πια δε θα ρθεις

θά 'μαι εδώ, πάντα

ως τη μέρα που

δε θα με βρεις...

Θά 'ρχεσαι, πάΝτα

...ως τη μέρα που

πια δε θα ρθεις

θά 'μαι εδώ, πάντα

ως τη μέρα που

δε θα με βρεις...

μ

photo: here comes kitty

by mhk-annai.deviantart.com

Τα κάλαντα του Μαύρου γάτου

....να τα πούμε; Σ;-)))

κι όμως σού το είχα πει

κι όμως σού'χα υποσχεθεί

σ'αγαπούσα

για να ζήσω

πες μου τώρα πώς να μη 

σε ποθώ κι αν πάψω πια 

πώς να μη 

σε μισήσω

μ

ZaZie "οδόΣ ειΡήΝης"

Zazie, Οδός Ειρήνης (Rue de la Paix)

από το album: La Zizanie

Μετάφραση από τα γαλλικά: Μαύρος Γάτος 2006 (c)

Πουλάω το αμάξι μου, πάει τόσο γρήγορα που μ' απειλεί

Πουλάω την μαγκιά μου, την επιτυχία που δεν ευτυχεί

Κόλπα και όπλα και τρέλλα και κάλλη, τα που-λώ

Πουλώ την ψυχή μου, ορμώ να σωθώ

Πουλώ τα εργοστάσια πριν το οξυγόνο μου εξαντληθεί

Πουλάω την βενζίνη πριν η θάλασσα μου δολοφονηθεί

Πριν να πουλήσω το τομάρι σώζω τ' αρνί

το σπίτι  μου βγάζω στο σφυρί

και Χτίζω στην Όδό Ειρήνης

µπορείς κι εσύ να’ρθείς να μείνεις

και να' μαστε όλοι αγαπημένοι

επιτέλους

Χτίζω στην άμμο ένα παλάτι

για της ειρήνης τους αγγέλους

για νά' ναι όλοι ευτυχισμένοι

επιτέλους

Πουλώ τους μπαλαντέρ μου, όλα τα σκοτώνω, χρειάζομαι ρευστό

Όλα τα σηκώνω, που έχω και δεν έχω, για κοινό καλό

Περνάω στην δράση, κι ας πάω φυλακή, έλα και σύ
κι ας πέσουν να μάς φάν
οι πολλοί 

Για ένα σπίτι στην Ειρήνη

Για ένα σπίτι στην Ειρήνη

για νά' ναι όλοι αγαπημένοι

επιτέλους

Πάνω στην άμμο ένα παλάτι

Πάνω στην άμμο ένα παλάτι

να είμαστ' όλοι, αληθινά

ευτυχισμένοι

Όλα τα πουλώ, για τ'ανεκτίμητα που έχω στερηθεί 
Πουλώ ό,τι πουλιέται, σώζω τα πολύτιμα  χωρίς τιμή

Όσο αξίζω με πουλώ για ό,τι νιώθω πιο ακριβό

κι αν  τίποτα δεν πιάνω, όλα μου τα δίνω

με σκορπώ

και

Χτίζω στην οδό Ειρήνης

µπορείς κι εσύ να 'ρθείς να μείνεις

και νά' ναι όλοι αγαπημένοι

επιτέλους

Χτίζω στην άμμο ένα παλάτι

για της ειρήνης τους αγγέλους

για να'ναι όλοι ευτυχισμένοι

Επιτέλους!

αναμοΝή

Tί περιμένεις; Σιγουριά; Τύχη; Λεφτά; Παρηγοριά;

Να ισιώσουν όλα τα στραβά; Να διορθωθούν τα χαλασμένα;

Τί περιμένεις; Όλ' αυτά; Αχ

να περίμενες εμένα

τΑ κουΚκιά

Μέτρησαν, ξαναμέτρησαν τα κουκκιά μου, τα βρήκανε λειψά- τα χάρισα στην Αγάπη μου και τό’σκασε- τά'δωσα σ'ένα Φίλο, με κοίταξε σαν σκύλο- τα ξεπούλησα στην Αγορά, και βγήκα με ζημιά- μόνο η Μάνα μου, μόνο εκείνη- τά’βρεξε με τα δάκρυά της- τα ζέστανε με την καρδιά της- τά ’βαλε σ’ ένα ταπεράκι «για το Δρόμο- φύγε, Παιδί μου, να σωθείς, μακριά από εδώ- μακριά από τον θλιβερόν ετούτο τόπο- τον φριχτό»

μ

όΝειΡο

Τί κι αν σ' αγάπησα

στα όνειρά μου;

κι αν είσαι πλάσμα

φανταστικό;

θα ξέρω πάντα

που να σε βρώ.

*

photo by Jan Saudek 

www.saudek.com

ΕΞήΓηΣΗ

"Όποιος δεν έχει γνωρίσει το πάθος δε γνωρίζει τη γεύση του

Μόνο εκείνος που τό 'χει γευτεί τη γνωρίζει

Και η ψυχή εκείνου που έχει γευτεί το πάθος

δεν μπορεί πια ν' αγαπήσει

παρά μόνο το πάθος"

Ibn Arabi (Άραβας ποιητής του 12ου αι. από την Ανδαλουσία)

μετάφραση (από τα γαλλικά) δική μου