ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ: Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΒΙΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΓΑΛΑΖΙΑ ΣΦΑΙΡΑ

Για την ΕΜΦΥΤΗ βία που κουβαλάμε μέσα μας από τη γέννησή μας και για τη βία ανάμεσα στα παιδιά είχα γράψει παλιότερα εδώ (με αφορμή την υπόθεση Άλεξ). 'Οποιος δεν βαριέται ας το διαβάσει.

Τους πετροπόλεμους όμως, τις άγριες μάχες μεταξύ πιτσιρικάδων, τ' ανοιγμένα στη μάχη κεφάλια, και γενικά την έντονη παιδική βία που έζησαν στο πετσί τους οι σημερινοί πενηντάρηδες, εγώ τα γνώρισα μόνο μέσα από τα βιβλία, και συγκεκριμένα από τα Ξύλινα Σπαθιά του Παντελή Καλιότσου και Το Μεγάλο Παιχνίδι του Ούγγρου Φέρεντς Μόλναρ: και στα δυό αυτά βιβλία, η βία απαξιώνεται άγρια.

Μη φανταστείτε ότι ήμουν παιδί του καναπέ, το αντίθετο, από την άνοιξη ως το φθινόπωρο ήμουν όλη την ημέρα στους δρόμους κι έπαιζα. Γεννήθηκα όμως μέσα στον απόηχο της εποχής των Παιδιών των Λουλουδιών. Είχα την τύχη να γεννηθώ στον απόηχο της Παιδιών των Λουλουδιών, και να ανατραφώ ειρηνικά, με περιοδικά όπως το Αγόρι και το Μπλεκ (που τα διάβαζα κι αυτά ανελλιπως ) να επισκιάζονται από το Ρόδι και το το Παιδιά Γειά Χαρά, με τον Αστερίξ και τον Τεν Τεν να κατατροπώνουν τα "πολεμικά" (κόμιξ, "Μάχη" κλπ). Τηλεοπτικές εκπομπές που έφτιαχναν (τέως;) χίπηδες, όπως "Η Μεγάλη Γαλάζια Σφαίρα", συμπλήρωναν το γενικό αντιπολεμικό κλίμα και την ανάγκη για αλληλοσεβασμό... Τη θυμάστε, τη Μεγάλη Γαλάζια Σφαίρα; ΄Ηταν μια εκπομπή με παιδιά απ όλον τον κόσμο....

Βρήκα και την ορίτζιναλ μουσική (το βίντεο κλιπ της "παλιάς" εισαγωγής δεν το βρήκα πουθενά - μπορεί να βοηθήσει κανένας φίλος από τα αρχεία της ΕΡΤ;

The Earth's a big blue marble when you see it from out there
we speak a different way, but work and play the same...
our differences, our problems, from out there there 's not much trace...
in the big blue marble in space...

Μετά; (ξανα)Ήρθε Ο Κόναν ο Βάρβαρος και ο Μαντ Μαξ.

Από την εποχή που ήμουν παιδί το ανθρώπινο πνεύμα έχει κάνει κάποια οπισθοδρόμηση, είναι αλήθεια. Αλλά αυτό δεν μπορεί να σημαίνει τίποτε άλλο, παρά το ότι παίρνει φόρα για να πάει ακόμα πιό μπροστά...

Στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα, ζούμε καθημερινά τη βία σε όλες της τις εκδοχές. Βία στο σπίτι, φωνές, καυγάδες, τσακωμοί, χειροδικίες, ειδικά όταν τα οικονομικά είναι στενά - είναι γνωστό ότι η φτώχεια και η μιζέρια πάνε μαζί. Βία μεταξύ των πολιτών, και ειδικά απέναντι στις ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες, τα παιδιά, τις γυναίκες, τις μειονότητες, τους μετανάστες, τους φτωχούς. Βία στη δουλειά, με άθλιες συνθήκες εργασίας για τους περισσότερους, που βρίσκονται σε καθεστώς διαρκούς εκβιασμού από τους εργοδότες τους. Θανατηφόρα καθημερινή βία στους δρόμους, όπου επικρατεί το δίκαιο του ισχυροτέρου (των αυτοκινήτων) στην πιό ωμή του μορφή. Βία ασκείται καθημερινά στον πολίτη από τον αυταρχικό, αναξιοκρατικό και διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό. Τυφλή βία από εκείνους που υποτίθεται πως είναι ταγμένοι στην διατήρηση της τάξης και στην εφαρμογή του Νόμου, την Ελληνική Αστυνομία. Ανεξέλεγκτη βία στις φυλακές. Βία, φυσικά, στα γήπεδα...

Η βία όμως είναι εγγενές φαινόμενο της Φύσης γενικά και της ανθρώπινης φύσης ειδικότερα (έγραψα σχετικά χτες, εδώ). Και ακόμα περισσότερο έντονα κυριαρχεί σε κοινωνίες που είναι καθυστερημένες σε ανθρωπιστικές αρχές, όπως η δική μας. Η βία δεν περιορίζεται μόνο στον κάθε είδους χουλιγκανισμό... Κυριαρχεί σε κάθε τομέα της ζωής μας.

Επειδή όμως το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, και τελικά μάλλον δεν έχω σκοπό να ξενιτευτώ, αποφάσισα να κηρύξουμε τον πόλεμο στην βία.

Δεν υπάρχει νίκη. Υπάρχει μόνο ένας διαρκής Αγώνας. Αυτή είναι η αλήθεια, πέρα από όμορφα ψέμματα, ευχολόγια, και ανεδαφικούς ρομαντισμούς.

Μα δεν υπάρχει πιό όμορφος Αγώνας από τον "Μάταιο"….

Δεν είναι τρέλλα αυτό. Είναι ρεαλισμός. Και ουτοπία μαζί. Δύο σε ένα….

Τί πιό υπέροχο;;;;;

Συμμετέχουν ήδη:


Παράφωνος Natalia Αdamo dimitrisg

simiomenos padrazo Μαύρος Γάτος eleni fergadi Tsopanis Blue Marialena Herrina

Γκαβός και κοντός Γιώργος Μαργαρίτης Manos Antonaros

Συκοφάντης Μπαστούνι Θαλασσομπερδεμένη Domingo

TF citronella iris zlatkogr AFM panoplia Μάριος Ροζάκος Alagrecqe
Ghteytria

Ναταλάκι, Ζυγίνα, Χρήστος Φασούλας, Ο Δείμος του πολίτη, An-Lu
Nuntius, Tast3r, ZlatkoGr, Paraxeno


Σ;)))

Νέα λογότυπα από τον Alagreque:

Τα υπόλοιπά μας λογότυπα εδώ, εδώ κι εδώ

ΣΑΝ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ

Photo: Yuri Bonder @deviavtart.com

Μουσική: Ζυλφί Λιβανελί
ελληνικοί στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη - Ζυλφί Λιβανελί

Σαν τον μετανάστη στη δική σου γη
μέρα νύχτα λύνεις δένεις την πληγή
κι όλα γύρω ξένα, κι όλα πετρωμένα
και δεν ξημερώνει νά 'ρθει η χαραυγή

Στράγγισε η ζωή σου που αιμορραγεί
κάθε ώρα τρόμος πόνος και κραυγή
και σ' ακούν οι ξένοι, κι ο αδερφός σωπαίνει
αχ δεν είναι άλλη πιο βαθιά πληγή

Σύρμα κι άλλο σύρμα και χοντρό γυαλί
μάτωσε ο ήλιος την ανατολή
κλαις κι αναστενάζεις, "λευτεριά" φωνάζεις
μα η ελπίδα μαύρο κι άπιαστο πουλί

Zulfu Livaneli - Μαρία Φαραντούρη: "Η Μνήμη του Νερού"
.

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ: ΒΙΑ ΚΑΙ ΜΗ-ΒΙΑ (ΕΙΣΑΓΩΓΗ) - +ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

Η πρόταση του Domingo

Με το κείμενο αυτό ξεκινώ μια ανάλυση του φαινομένου της βίας σε όλους τους τομείς της ζωής μας. [Ήδη έγραψα εδώ για την οδική βία. ]

Θα ήθελα πρώτα απ΄ όλα να καταθέσω κάποιες σκέψεις για την ίδια τη βία.

Θέλουμε δε θέλουμε, η ρύθμιση όλων των ζητημάτων με βάση τη Δύναμη (το άγραφο "δίκαιο του ισχυροτέρου") είναι ο κανόνας στη Φύση. Κι επειδή ο άνθρωπος είναι μέρος της Φύσης, η επιβολή του ανθρώπου στον συνάνθρωπο με τη βία ήταν και είναι ο κανόνας στο σκοτεινό παρελθόν και στο σκοτεινό παρόν της Ανθρωπότητας. Αυτή είναι η αλήθεια, πέρα από όμορφα ψέμματα, ευχολόγια, και ανεδαφικούς ρομαντισμούς. Να θυμίσω εδώ ότι σύμφωνα με τη Βίβλο (άσχετα αν κανείς την θεωρεί ιερό βιβλίο ή όχι -εγώ προσωπικά δεν), γενάρχης των ανθρώπων είναι ο αδελφοκτόνος Κάιν, και όχι ο αγαθός Άβελ.

Η μή-βία, ο αλληλοσεβασμός, η επικράτηση της αλληλεγγύης, της λογικής και του Δικαίου (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) απέναντι στην τυφλή Δύναμη, ξεχωρίζουν τον Άνθρωπο από το Ζώο. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι φασίστες όλων των αποχρώσεων και όλων των εποχών έχουν ΘΕΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ.

Η μή-βία, είναι το μέλλον της Ανθρωπότητας.

Πόσο μακρινό είναι αυτό το μέλλον; Κανείς δεν ξέρει. Κανείς όμως δεν μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι δεν υπάρχει πρόοδος, και ότι αυτήν την στιγμή δεν είμαστε πιό κοντά από ποτέ στην Ουτοπία της μη-βίας.

Θα καταφέρουμε να περιορίσουμε ή και να εξαλείψουμε τη βία ΟΣΟ ΖΟΥΜΕ, αν αγωνιστούμε εναντίον της; Και μάλιστα ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΒΙΑΣ; Πιθανότατα όχι.

Το πρόβλημα της αντιμετώπισης της βίας χωρίς να καταφύγει κανείς στην ίδια τη βία είναι πανάρχαιο. Καλό είναι να στρέψεις και το άλλο μάγουλο στον εχθρό, όπως είπε κι έκανε ο Χριστός, καλό είναι να υφίστασαι τη βία απαντώντας μόνο με ειρηνική διαμαρτυρία, όπως έκανε στην πράξη ο Γκάντι, αλλά πόσο ρεαλιστικός είναι αυτός ο τρόπος αντίδρασης, και τί αποτελέσματα μπορεί να φέρει, εκτός από το να σε λιώσει ο αντίπαλος; Αν δεν υπήρχε ο Παύλος, θα υπήρχε σήμερα χριστιανισμός; Κι αν δεν συνέτρεχαν συγκεκριμένεςσυγκυρίες και προϋποθέσεις, θα είχε πετύχει ο ειρηνικός Αγώνας του Γκάντι; Ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος λέει:

"Δίκαιος είναι αλήθεια ο πόλεμος εκεί που είναι απαραίτητος, και ιερά τα όπλα εκεί που δεν υπάρχει άλλη ελπίδα εκτός από τα όπλα" (Justum eni est bellum quibus necessarium, et pia arma ubi nulla nisi in armes spes est - Titus Livius IX 1)

Ας κηρύξουμε λοιπόν τον πόλεμο ενάντια στη βία! Με όλες μας τις δυνάμεις, ΕΚΤΟΣ από τη βία!

Ίσως νικηθούμε, ίσως δεν γίνεται αλλιώς.
Αλλά πριν νικηθούμε θ’αγωνιστούμε.
Δεν γίνεται αλλιώς!

Ακολουθούν κάποια λογότυπα ενάντια στη βία που μού έστειλε ο φίλος Nuntius που τον ευχαριστώ ιδιαίτερα, όπως και τον Domingo. Περιμένω κι άλλες ιδέες για λογότυπο και μπλουζάκι. Στόχος μου είναι να βρούμε ΣΠΟΝΣΟΡΕΣ για να τα τυπώσουμε σε μπλουζάκια που θα μοιράσουμε δωρεάν στα γήπεδα όταν ξαναχίσει το πρωτάθλημα. Και στα σχολεία, αν είναι δυνατόν. Και στο δρόμο. Χρειαζόμαστε λοιπόν ΧΡΗΜΑΤΑ (σπόνσορες) ΜΠΛΟΥΖΑΚΙΑ (προσφορές για την εκτύπωσή τους) ΤΥΠΟΓΡΑΦΟΥΣ (για τα φυλλάδια, τα αυτοκόλλητα, τις κονκάρδες) ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ για να καλύψουν την κίνησή μας, αλλά κυρίως ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ που θα βγούμε στους δρόμους να τα μοιράζουμε.

Θέλεις;

Συμμετέχουν ήδη:

Παράφωνος Natalia Αdamo dimitrisg

simiomenos padrazo Μαύρος Γάτος eleni fergadi Tsopanis Blue Marialena Herrina

Γκαβός και κοντός Γιώργος Μαργαρίτης Manos Antonaros

Συκοφάντης Μπαστούνι Θαλασσομπερδεμένη Domingo

TF citronella iris zlatkogr AFM panoplia Μάριος Ροζάκος Alagrecqe
Ghteytria

Ναταλάκι, Ζυγίνα, Χρήστος Φασούλας, Ο Δείμος του πολίτη, An-Lu
Nuntius, Tast3r, ZlatkoGr, Paraxeno

Λογότυπα που έστειλε ο Nuntius:

Λογότυπα από τον Μάριο Ροζάκο:

από την Citronella:

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΓΡΑΦΙΣΤΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ! - ΕΝΑ ΠΡΩΤΟ T-SHIRT

Αυτό μπόρεσα να φτιάξω εγώ με τα πρώτόγονά μου μέσα
(ζωγραφική των Windows...)

Όσοι από εσάς έχετε ευχέρεια με τα σχεδιαστικά προγράμματα, φτιάξτε παρακαλώ τα δικά σας!

θα ήθελα για παράδειγμα να προσθέσω τη λέξη "βία" σε απαγορευτικό πλαίσιο, όπως εδώ στα αγγλικά (με επιπλέον κόκκινο κύκλο γύρω γύρω), και να τη βάλω σε ένα t-shirt μόνη της ή δίπλα δίπλα με το περιστέρι, κι από πάνω ή από κάτω την επιγραφή "όχι στη βία":



Στείλτε τα στο email μου miltiadis_s@yahoo.gr ή δημοσιεύστε τα και δώστε μου το link.

Εμπρός όλοι μαζί για τη νίκη ενάντια στη βία!
ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ!!!!


Μερικά logos που βρήκα προς μετάφραση και χρήση:






Η βία είναι εγγενές φαινόμενο των καθυστερημένων σε ανθρωπιστικές αρχές κοινωνιών, όπως η δική μας. Και δεν περιορίζεται μόνο στον κάθε είδους χουλιγκανισμό... Κυριαρχεί σε κάθε τομέα της ζωής μας.
Τί νόημα έχει λοιπόν να σηκωθείς και να φωνάξεις "ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΒΙΑ" σε μια χώρα όπου η κάθε λογής βία είναι Νόμος;;;;;; Είναι ίσως αυτή η αξιέπαινη πρωτοβουλία του Παράφωνου μια συλλογική φωνή που βοά στην έρημο.

Αν όμως μαζευτούμε αρκετοί... Αν τυπώσουμε t-shirt όπως αυτό το πρόχειρο που έφτιαξα... αν οργανώσουμε χάπενινγκς στους δρόμους... αν τυπώσουμε αυτοκόλλητα...

Ίσως, τότε, κάτι να γίνει...

Συμμετέχουν ήδη:
Παράφωνος Natalia Αdamo dimitrisg

simiomenos padrazo Μαύρος Γάτος eleni fergadi Tsopanis Blue Marialena Herrina

Γκαβός και κοντός Γιώργος Μαργαρίτης Manos Antonaros

Συκοφάντης Μπαστούνι Θαλασσομπερδεμένη Domingo
Έλα κι εσύ μαζί μας!
.

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΒΙΑ - ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΒΙΑ!

Ζούμε καθημερινά τη βία σε όλες της τις εκδοχές. Βία στο σπίτι, φωνές, καυγάδες, τσακωμοί, χειροδικίες, ειδικά όταν τα οικονομικά είναι στενά - είναι γνωστό ότι η φτώχεια και η μιζέρια πάνε μαζί. Βία μεταξύ των πολιτών, και ειδικά απέναντι στις ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες, τα παιδιά, τις γυναίκες, τις μειονότητες, τους μετανάστες, τους φτωχούς. Βία στη δουλειά, με άθλιες συνθήκες εργασίας για τους περισσότερους, που βρίσκονται σε καθεστώς διαρκούς εκβιασμού από τους εργοδότες τους. Θανατηφόρα καθημερινή βία στους δρόμους, όπου επικρατεί το δίκαιο του ισχυροτέρου (των αυτοκινήτων) στην πιό ωμή του μορφή. Βία ασκείται καθημερινά στον πολίτη από τον αυταρχικό, αναξιοκρατικό και διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό. Τυφλή βία από εκείνους που υποτίθεται πως είναι ταγμένοι στην διατήρηση της τάξης και στην εφαρμογή του Νόμου, την Ελληνική Αστυνομία. Ανεξέλεγκτη βία στις φυλακές. Βία, φυσικά, στα γήπεδα...

Με μια καμπάνια στο Διαδίκτυο δεν είναι εύκολο ν' αλλάξει κάτι. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ, ΟΥΤΕ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ Ν' ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΤΙ. Οι πολιτικοί μας, ταμπουρωμένοι στις βίλλες τους και στις τεθωρακισμένες τους αμαξάρες, δεν νοιάζονται και πολύ για τέτοιες λεπτομέρειες. Άλλωστε τα σκληρά μέτρα που θα έπρεπε να πάρουν αν πραγματικά ήθελαν ν' αλλάξει κάτι, θα τους στερούσαν αρκετές ψήφους. Γι' άλλη μια φορά λοιπόν, και μακάρι να βγω ψεύτης, θα πάρουν θεαματικά και υπερβολικά μέτρα που γρήγορα θα ξεχαστούν, όπως κατά κανόνα γίνεται στην χώρα μας μόλις έρθει στην επιφάνεια κάποιο από τα μελανά κομμάτια της δημόσιας ζωής μας. Και το θέμα θα ξαναέρθει στην επιφάνεια όταν θα σκοτωθεί ο επόμενος...

Ahimsa, η ΜΗ-ΒΙΑ του MAHATMA GANDHI

Η βία όμως είναι εγγενές φαινόμενο των κοινωνιών όπως η δική μας, που είναι καθυστερημένες σε ανθρωπιστικές αρχές. Και δεν περιορίζεται μόνο στον κάθε είδους χουλιγκανισμό... Κυριαρχεί σε κάθε τομέα της ζωής μας.

Τί νόημα έχει λοιπόν να σηκωθείς και να φωνάξεις "ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΒΙΑ" σε μια χώρα όπου η κάθε λογής βία είναι Νόμος;;;;;; Είναι ίσως αυτή η αξιέπαινη πρωτοβουλία του Παράφωνου μια συλλογική φωνή που βοά στην έρημο.

Αν όμως μαζευτούμε αρκετοί... Αν τυπώσουμε t-shirt όπως αυτό το πρόχειρο που έφτιαξα... αν οργανώσουμε χάπενινγκς στους δρόμους... αν τυπώσουμε αυτοκόλλητα...

Ίσως, τότε, κάτι να γίνει...

Συμμετέχουν ήδη:

Παράφωνος Natalia Αdamo dimitrisg

simiomenos padrazo Μαύρος Γάτος eleni fergadi Tsopanis Blue Marialena Herrina

Γκαβός και κοντός Γιώργος Μαργαρίτης Manos Antonaros

Συκοφάντης Μπαστούνι Θαλασσομπερδεμένη Domingo

Έλα κι εσύ μαζί μας!

O Mahatma Gandhi, Που πέτυχε την ανεξαρτησία της Ινδίας χωρίς πόλεμο
εφαρμόζοντας στην πράξη την αρχή της ΜΗ-ΒΙΑΣ (AHIMSA στα ινδικά)

.

ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΗΚΩΘΗΚΑ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ, ΔΕΝ ΠΛΥΘΗΚΑ, ΔΕΝ ΝΤΥΘΗΚΑ, ΠΗΡΑ ΕΝΑ ΣΕΝΤΟΝΙ ΚΑΙ ΚΡΕΜΑΣΤΗΚΑ.

.
Ένα δεκαεξάχρονο αγόρι αυτοκτόνησε προχτές στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων και στο ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού. Είχε μεταφερθεί εκεί από τις φυλακές ανηλίκων της Αυλώνας.

Είχε φυλακιστεί για κατοχή μερικών γραμμαρίων χασίς. Κρεμάστηκε μ' ένα σεντόνι.

και ούτε μάτια δάκρυσαν
ούτε καρδιές εράγισαν
άραγε, άραγε ποιός νά 'ναι αιτία;
αχ, κακούργα, κακούργα κενωνία...

"Ο υπουργός Δικαιοσύνης Αν. Παπαληγούρας διέταξε Ένορκη Διοικητική Εξέταση για το συμβάν και ειδικά να αναζητηθεί αν υπάρχουν ευθύνες κουλουπού κουλουπού κουλουπού" (katimerini.gr, 28-3-2007)

Το παληκαράκι άφησε ιδιόχειρο σημείωμα στα πολωνικά. Προτείνω να προκηρυχτεί πανελλήνιος μαθητικός διαγωνισμός με θέμα το τί θα μπορούσε να λέει αυτό το σημείωμα.

ΤΟ ΛΕΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ.
.

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ "ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ (ΠΛΑΝΗΤΗ) ΑΡΗ": ΕΙΝΑΙ Ο ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ!!!

.

Ο πλανήτης Άρης

Ο Πρόφητας Απατ- Αιώνας ξεπερνά τον εαυτό του και ξαναδένει τα λυμένα του Άρη. Όλα αυτά φυσικά μόνο και μόνο για χάρη σας, κουτορνίθια, που οι συνωμότες της ΝΑΣΑ σάς κρατούν στο σκοτάδι.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ:

Το 1976 το διαστημόπλοιο Viking I φωτογραφίζει στον Άρη (σε μια φωτό πολύ χαμηλής ανάλυσης) κάτι που μοιάζει με ανθρώπινο πρόσωπο. Η Νάσα δημοσιεύει αμέσως τις φωτογραφίες, επισημαίνοντας και την συγκεκριμένη μορφή, σε μια προσπάθεια να αναζωογονήσει το ενδιαφέρον του κοινού για την εξερεύνηση του Κόκκινου Πλανήτη- κάτι που προφανώς πέτυχε απόλυτα!

1976

Η λεζάντα της NASA που συνόδευε τη φωτογραφία έλεγε κατά λέξη: "...ένας τεράστιος βραχώδης σχηματισμός... που μοιάζει με ανθρώπινο κεφάλι... σχηματίζεται από σκιές που δίνουν την ψευδαίσθηση ματιών, μύτης και στόματος..."

Πολλά χρόνια μετά, το 1998 και το 2001, νεότερες και καθαρότερες φωτογραφίες απομάκρυναν κάθε αμφιβολία για την αληθινή φύση του "προσώπου": είναι ένα αρειανό mesa (αποπλατυσμένο ύψωμα, από την ισπανική λέξη mesa-τραπέζι), δηλαδή ένα βουνό.


ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ, 2007: Ο Προφήτης Λιακόπουλος, Πρίγκηψ της Μπούρδας και Βαρώνος της Λαμογείας, αγνοώντας δήθεν όλα τα σύγχρονα δεδομένα, προσπαθεί να πουλήσει τα μπουρδολογήματά του σχετικά με τον Άρη, σερβίροντάς σου το "Πρόσωπο του Άρη" για δήθεν μεγάλη αποκάλυψη και φοβερό μυστήριο, αγοραστή των ανεκδιήγητων βιβλίων του .

2001 (Mars Global Surveyor photo)

Ακούει κανένας υπεύθυνος;
Μπορεί ο κάθε Λιακόπουλος να κοροϊδεύει ατιμώρητα τον κόσμο;

ΠΗΓΕΣ

Όλη η ιστορία του Προσώπου του Άρη, από το επίσημο site της ΝΑΣΑ

Εικόνα υψηλής ανάλυσης του "Προσώπου" (του 2001, 10,4 ΜΒ)
από το site της Malin Space Science Systems
του Michael Malin, εφευρέτη της Mars Orbiter Camera (MOC)

Τρισδιάστατη αναπαράσταση του "Προσώπου του Άρη" (από τους επιστήμονες της NASA)

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΨΕΜΜΑΤΑ
ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ ΣΙΩΝΙΣΤΩΝ.
Ο ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ ΑΠΟΚΛΥΠΤΕΙ ΓΙΑ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

ΤΟ *ΑΛΗΘΙΝΟ* ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΡΗ:
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ!!!
(ΕΞΩΡΑΪΣΜΕΝΟΣ...)

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.

ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Στέφαν Σίντιγκ, "Νύχτα" (1914)

Έσεται ήμαρ που θα πάψεις να φοβάσαι
έσεται ήμαρ που θα πάψεις να λυπάσαι
έσεται ήμαρ που θα πάψεις να θυμάσαι

Έσεται ήμαρ που θα πάψεις να πονάς
έσεται ήμαρ που θα πάψεις να ζητάς
ήμαρ, που θα πάψεις ν' αγαπάς

έσεται γι' άλλους τοιούτον ήμαρ, κaι για σένα
αιώνια Νύξ


.

ΤΟ ΑΣΤΡΙΚΟ ΣΜΗΝΟΣ Μ 37

.
To ωραιότερο τραγούδι πού'χω ακούσει
το είπε ένας Καπετάνιος πριν πεθάνει:
"το πιό ωραίο,
το πιό ωραίο,
το πιό ωραίο, είναι το επόμενο λιμάνι"

(Παύλος Παυλίδης, "Το ωραιότερο ταξίδι")

M(e), 37!

.

ΡΩΜΙΟΙ - ΑΓΑΡΗΝΟΙ 1-4: Η ΑΛΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΟΥ

Βρυζάκης: Το λημέρι του Καραϊσκάκη

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους
που χτες ανέδειξαν τα παιδιά της Εθνικής σε Εθνικούς ήρωες,
και που σήμερα θέλουν να τους κρεμάσουν στο Σύνταγμα

..."άμα βληθείς ο Καραΐσκος ανέκραξεν:
"Κλάστε μου τώρα τον μπούτζον"...

(όταν χτυπήθηκε (από εχθρικό βόλι), ο Καραϊσκάκης φώναξε:
"Κλάστε μου τώρα τον πούτσο"
αυθεντική καταγραφή από χρονικογράφο της εποχής- ΧΩΡΙΣ ΠΛΑΚΑ)

.

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΟΛΥΜΠΙ;;;;

.

"Bear Kick", by Bill Owens @ photo.net

Απίστευτη φωτογραφία, ε; (δεν είναι μοντάζ!!!!)

Την ψάρεψα στο photo.net

Σ;))))

.

ΝΕΟΕΛΛΗΝΑΣ, ΑΥΤΟΣ Ο ΨΕΥΤΗΣ

.

Η λεβεντιά είναι χαρά
το καθαρό το βλέμμα, η μεγαλύτερη μαγκιά
μη ζεις μέσα στο ψέμα!

Νεοέλληνα, μέσα στο ψέμα γεννιέσαι, και μέσα στο ψέμα πεθαίνεις. Το ψέμα κυλάει μέσα στο αίμα σου, και πνίγει τα πάντα γύρω σου.

Ψέμα είναι η προσωπική και η ερωτική σου ζωή. Ψεύτικη είναι η μαγκιά που πουλάς, ψέμματα όλα όσα λες στις γυναίκες για να τις ρίξεις, ψέμματα λες στους φίλους σου για να παινευτείς, ψέμματα λες στη γυναίκα σου για να καλυφθείς, ψέμματα λες στην ερωμένη σου για να μην την χάσεις. Ψέμματα μαθαίνεις στα παιδιά σου.

Ψέμματα και στη δουλειά σου. Ψέμματα στους πελάτες σου για να καλύψεις τα ψέμματα που τους πουλάς, ψέμματα στον εργοδότη σου για να παραμείνει εργοδότης σου, ψέμματα στον εαυτό σου ότι δουλεύεις με αξιοπρέπεια.

Ψέμματα σού λένε και οι πολιτικοί σου για να τους ψηφίσεις. Το ξέρεις καλά, αλλά συνεχίζεις τους ψηφίζεις. Αν κανείς πει την αλήθεια, τον τιμωρείς με αφανισμό, εσύ και το Κράτος σου. Ψέμματα άλλωστε λες κι εσύ στο κράτος, κάθε μέρα. Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές. Ψέμματα όμως πολύ περισσότερα.

Ψέμματα το σύστημα αξιών σου, ψέμματα η υποκριτική σου ηθική, ψεύτικη η ψιμυθιώδης σου επίφαση του χριστιανισμού, ψέμματα η πνευματική σου ηγεσία, ψέμματα οι δημοσιογράφοι σου, ψέμματα οι καλλιτέχνες σου, ψεύτικη η διασκέδασή σου. Ψέμα η ευημερία σου, ατομική και συλλογική. Ακόμα χειρότερα, ψέμα η δημόσια υγεία σου και η δημόσιά σου εκπαίδευση, ψέμα η κοινωνική σου πρόνοια, ψέμα η Δικαιοσύνη σου, ψέμα η Αστυνομία και η ευνομούμενη Πολιτεία σου..

Ψέμα η ευτυχία σου.

Για αυτό σου λέω...

Η λεβεντιά είναι χαρά
το καθαρό το βλέμμα, η μεγαλύτερη μαγκιά
μη ζεις μέσα στο ψέμα!

Άκου με...
.

Ο ΝΙΚΟΣ (ΑΣΥΝΑΡΤΗΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ - ΤΡΙΠΤΥΧΟ - ΙΙ )

.φωτογραφία του Δημήτρη Γλέζου

...συνέχεια από το προηγούμενο (κλικ!)...

.....Ο Καπετάνιος και η Καπετάνισσα δεν είχαν φύγει ποτέ τους από το Νησί. Δεν είχαν καν γυρίσει όλο το Νησί. «Καπετάνιος» και «Καπετάνισσα» ήταν τα παρατσούκλια τους. Τόσα χρόνια μέσα στο συνάφι, λογίζονταν πιά κι εκείνοι για Θαλασσινοί.

Ο Καπετάνιος κοίταξε ξανά το μεγάλο καράβι απέναντι. Με τη θολή του όραση, νόμισε για μια στιγμή πως διέκρινε, ανάμεσα στον κόσμο που χάζευε από το δεύτερο κατάστρωμα, το γιο του το Νικολή, τριάντα χρόνια τώρα ξενιτεμένο στην Αμέρικα.

Τού φάνηκε μάλιστα πως κι εκείνος τον κοίταζε.


………………………………………………………………….........ΙΙ


Το βλέμμα του Νίκου σταμάτησε στους δυό γέρους στο παλιό κι ετοιμόρροπο μπαλκόνι.

Είχε κάτι το εξωπραγματικό η παρουσία τους εκεί. Μικροσκοπικοί κι ακίνητοι σαν ψεύτικοι, ανάμεσα στα γύψινα αγαλματάκια, ήταν τελείως αταίριαστοι με το χάος που επικρατούσε στο καλοκαιρινό λιμάνι.

Ο Νίκος είχε διαγκωνιστεί και στριμωχτεί άγρια για ν’ ακουμπήσει στην κουπαστή, αλλά άξιζε τον κόπο: η όμορφη πρωτεύουσα του νησιού, πνιγμένη γύρω γύρω στο πράσινο, έμοιαζε ακόμα πιο γοητευτική λουσμένη στο φως του καλοκαιρινού δειλινού. Ο Νίκος δεν ήταν ιδιαίτερα ρομαντικός, αλλά το θέαμα ήταν τέτοιο που δε θ' άφηνε κανέναν ασυγκίνητο.

Δίπλα του ένας χοντρός με λουλουδάτα βρακιά τον έσπρωχνε άγρια για να βγει μπροστά, ρίχνοντας όλο το βάρος του επάνω του. Ο Νίκος κράτησε σθεναρά τη θέση του κι αγριοκοίταξε το χοντρό, που υποχώρησε κάνοντας τον ανήξερο και κοιτάζοντας αλλού.

Το ποστάλι ήταν γεμάτο κόσμο. Οι περισσότεροι γύριζαν από τις διακοπές τους, νεαρά ζευγάρια πιασμένα χέρι χέρι, οικογενειάρχες με σαγιονάρες λουλουδάτα βρακιά και τεράστιες κοιλιές, παρέες με υπνοσάκους απλωμένους στο κατάστρωμα, παιδάκια που χαλούσαν τον κόσμο φωνάζοντας και τρέχοντας. Οι πιό προνομιούχοι είχαν ήδη αποσυρθεί στις καμπίνες τους: το ταξίδι ήταν μακρύ και κουραστικό, και είχαν ήδη ταλαιπωρηθεί αρκετά περιμένοντας ατέλειωτες ώρες το καθυστερημένο καράβι στο λιμάνι. Όταν τελικά ξεκίνησαν, πριν από εφτά ώρες, ήταν ήδη όλοι εξαντλημένοι, από τον δυνατό καλοκαιρινό ήλιο, το άγριο μελτέμι, και την ορθοστασία.

Ένας μικροσκοπικός κύριος με καπέλο, γύρω στα εβδομήντα, τεντώνονταν πίσω από τον ώμο του προσπαθώντας να δει κι εκείνος λίγη θέα. Ο Νίκος τού παραχώρησε την πολύτιμη θέση του στην κουπαστή, και στάθηκε λίγο πίσω από τον ανθρωπάκο, παρατηρώντας τον. Εκείνος έριξε μερικές λαίμαργες ματιές στο λιμάνι, κι έκανε να φύγει ικανοποιημένος.

Κάποιος ρεύτηκε δυνατά περνώντας πίσω τους.

Ο Νίκος δεν γύριζε από διακοπές. Θα μπορούσε κανείς να πεί ότι τώρα έφευγε, αν και δεν ήταν ακριβώς διακοπές αυτό το ταξίδι στο άγνωστο. Ήταν μια αναρρωτική άδεια τριών μηνών «λόγω υπερκόπωσης», ένας ευγενικός τρόπος να πει κανείς ότι τα είχε παίξει.

Ήταν πάντα το καλό παιδί κι έκανε όλες τις αγγαρείες του Νοσοκομείου αδιαμαρτύρητα, όλοι τον εκμεταλλεύονταν, και το ήξερε καλά, μα δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, γιατί ήταν απόφοιτος δημοτικού, και όλες του οι ελπίδες για εξέλιξη στηρίζονταν στις καλές του δημόσιες σχέσεις, στους αποπάνω. Σχετικά έξυπνος και αρκετά καπάτσος, ήταν αναγκασμένος να φέρεται από ευγενικά έως και δουλικά ακόμα και σε ανθρώπους που μισούσε, κι αυτό τού κόστιζε πάρα πολύ, βαθιά μέσα του. Με τον καιρό νόμιζε κι ο ίδιος ότι το είχε συνηθίσει, ώσπου μια μέρα πήρε ανάποδες, κι όλοι συμφώνησαν ομόφωνα να πάρει μια μεγάλη άδεια, γιατί ήταν ολοφάνερο ότι δεν ήταν πιά στα καλά του: είχε γίνει αδέξιος, εκνευριζόταν με το παραμικρό, έβριζε τους ασθενείς, δεν πήγαινε στη βάρδια του.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η απόρριψη από το Διοικητικό Συμβούλιο της απόσπασης από το μικρό νησί στην Πρωτεύουσα, της απόσπασης που θα τού επέτρεπε κάνει τ’ όνειρό του πραγματικότητα, τ’ όνειρο για το οποίο υφίστατο τόσες ταπεινώσεις, τόσον καιρό, τ’ όνειρο για το οποίο σπαταλούσε τα βράδια του στο νυχτερινό σχολείο, μετά τη δουλειά, όταν όλοι οι άλλοι διασκέδαζαν: να σπουδάσει, να γίνει από ανειδίκευτος Νοσοκόμος ένας πτυχιούχος Νοσηλευτής. Μόλις πήρε το απολυτήριο του Γυμνασίου, το πρώτο που έκανε ήταν να ζητήσει απόσπαση στην Πρωτεύοπυσα, ή έστω μια μεγάλη εκπαιδευτική άδεια, για να μπορέσει να σπουδάσει. Κι οι αποπάνω απέρριψαν ομόφωνα και τα δύο.

Την άδεια όμως που δεν έδωσαν με τη θέλησή τους, αναγκάστηκαν να τη δώσουν λόγω ανάγκης, όταν ο Νίκος κλάταρε.

Έτσι ξεκίνησε μόνος του για ένα ταξίδι χωρίς κανέναν σαφή προορισμό: μπήκε στο πρώτο καράβι που είδε μπροστά του, και ξεκίνησε «για να βρεί τον εαυτό του»

Ο εαυτός του στον καθρέφτη της τουαλέτας έδειχνε αρκετά ταλαιπωρημένος. Σχεδόν όσο και η βρώμικη τουαλέτα, η μόνη διαθέσιμη, το πάτωμα της καλυμμένο με μια πολύ ύποπτη γλίτσα. Μπήκε σε ένα από τα χωρίσματα κι ετοιμάστηκε να ουρήσει.

Ο προηγούμενος φυσικά δεν είχε τραβήξει το καζανάκι, ο Νίκος έσκυψε να βρει το κουμπί, και παραλίγο να πέσει πάνω στη βρώμικη λεκάνη με τα μούτρα, όταν ο επόμενος έσπρωξε δυνατά την πόρτα χωρίς να χτυπήσει, φυσικά. Αντί να ζητήσει συγνώμη ο άλλος έχωσε την κεφάλα του να δει τί ήταν αυτό που αντιστεκόταν στην ανάγκη του. Άκουσε το σχετικό βρισίδι από το Νίκο, που ήταν ήδη αρκετά φορτωμένος και χωρίς αυτόν.

Ξενυχτισμένος, ταλαιπωρημένος, εξαντλημένος, ο Νίκος θα έφτανε το βράδυ στον Πειραιά, για μια καινούργια αρχή, για μια καινούργια ζωή, μα κυρίως «για να βρει τον εαυτό του». Έναν εαυτό όμως που τον τρόμαζε.

Τον τρόμαζε η αποτυχία του να πάρει την εκπαιδευτική άδεια για να σπουδάσει, παρά το τόσο γλύψιμο, τον τρόμαζε κι η ομοφυλοφιλία του, που φυσικά στο νησί την κρατούσε κρυφή.

Αυτή όμως η ανομολόγητη αλήθεια του ήταν η βασική αιτία που μισούσε τη ζωή του στο νησί.

Που αηδίαζε και μόνο που σκέφτονταν την Ασπασία...

.....................................................................ΙΙΙ

Η Ασπασία έδωσε τα ρέστα στη γιαγιά κι έβαλε στο συρτάρι τη συνταγή με κολλήμένα τα κουπόνια των φαρμάκων. Η γιαγιά μέτρησε τα ρέστα και τα βρήκε λειψά. Η Ασπασία βλαστήμησε, από μέσα της φυσικά, δεν την έπαιρνε να φτάσει πάλι καμμιά διαμαρτυρία στ' αυτιά των αφεντικών της, ξαναμέτρησε τα ρέστα μαζί με τη γιαγιά, και την έπεισε (με αρκετή δυσκολία) ότι ήταν όντως σωστά.

Άλλες δυό γιαγιάδες περίμεναν στην ουρά, κι ένας παππούς...

συνεχίζεται


Μαύρος Γάτος 1995 (c)
Απαγορεύεται κάθε αναδημοσίευση χωρίς την άδειά μου
.

Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΚAΙ Η ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ (ΑΣΥΝΑΡΤΗΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ - ΤΡΙΠΤΥΧΟ Ι)

.

ΑΣΥΝΑΡΤΗΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
ΤΡΙΠΤΥΧΟ - Ι

Στο ψηλό μπαλκόνι, που κοιτάζει στο λιμάνι,

στέκονταν ο Καπετάνιος και η Καπετάνισσα.

Ήταν η ώρα του δειλινού.

Ο ήλιος κατρακυλούσε στους απέναντι λόφους, βάφοντας τα πάντα μ’ ένα γλυκό, κοκκινωπό φως. Το λιμάνι ήταν γεμάτο κίνηση, μόλις είχε φτάσει ένα μεγάλο καράβι, που φόρτωνε και ξεφόρτωνε, κόσμο και αυτοκίνητα. Ξεφόρτωνε, και φόρτωνε.

Στη μέση του λιμανιού, δίπλα στο παλιό Τελωνείο, ήταν το αρχοντικό του Καπετάνιου και της Καπετάνισσας, ένα εντυπωσιακό τριώροφο νεοκλασικό, σε σχήμα κύβου: στο ισόγειο τα μαγαζιά, στα υπόγεια οι αποθήκες, στον πρώτο όροφο τα γραφεία, στον δεύτερο όροφο, με τα μεγάλα ορθογώνια παράθυρα, το σπίτι τους. Εκεί στέκονταν τώρα ο Καπετάνιος και η Καπετάνισσα, στο μοναδικό μπαλκόνι - ακριβώς στο κέντρο της πρόσοψης, ανάμεσα σε δυό κόγχες με εντοιχισμένα αγάλματα. Τα αγάλματα είχαν από καιρό φθαρεί, τόσο που δεν φαίνονταν πιά τί παρίσταναν αρχικά, εξακολουθούσαν όμως να δίνουν στο οικοδόμημα έναν αέρα αρχοντιάς, και παλιού μεγαλείου.

Ο Καπετάνιος μελαγχόλησε λίγο, αναπολώντας τις δόξες που είχε γνωρίσει κάποτε αυτό το σπίτι, το σπίτι του. Τότε που δέσποζε στην παραλία της πρωτεύουσας του νησιού, μοναδικό σε ύψος και ομορφιά, επιβλητικότερο ακόμα κι από την Εθνική Τράπεζα, μπορεί κι από τη ίδια τη Μητρόπολη. Τότε που στα γραφεία και στα μαγαζιά του Καπετάνιου παρέλαυναν οι αρχές, οι πιό επιφανείς έμποροι, ντόπιοι και ξένοι Καπεταναίοι, ναυτικοί, και όλοι οι ταξιδιώτες που έφταναν ή έφευγαν από το νησί.

Καλοί καιροί, σκέφτηκε ο Καπετάνιος.

Παλιοί καλοί καιροί, που δε θα ξαναγύριζαν ποτέ.

Μετά ο κόσμος άρχισε να φεύγει, κι ο τόπος άρχισε να μαραζώνει. Όλοι, φεύγοντας περνούσαν υποχρεωτικά από του Καπετάνιου, για τα εισιτήρια και για τα διαδικαστικά. Ο Καπετάνιος ξεπροβόδιζε τον έναν φίλο μετά τον άλλον, τον έναν συγγενή μετά τον άλλον, νιώθοντας κάθε φορά όλο και πιό άβολα, λες κι ήταν εκείνος, προσωπικά, υπεύθυνος για τη φυγή τους. Αντιπάθησε όμως πραγματικά τη δουλειά του όταν έφυγαν στα ξένα, για πάντα,τα ίδια του τα παιδιά, τα τρία από τα τέσσερα αγόρια του,  παρά τις απεγνωσμένες του προσπάθειες να τα εμποδίσει. Δεν μετανάστευσαν για οικονομικούς λόγους όπως οι άλλοι, αφού οι επιχειρήσεις του Καπετάνιου πήγαιναν μιά χαρά- έφυγαν ψάχνοντας περιπέτειες και νέες εμπειρίες, κι αυτό δεν τους το συγχώρησε ποτέ.

Τώρα, τα μαγαζιά στο ισόγειο, ένα TRAVEL και μερικά εμπορικά, τα δούλευαν ξένοι. Ξένοι νοίκιαζαν και τα γραφεία στον πρώτο όροφο, αφού ο τέταρτος γιός τους, ο μικρός τους, ο χαϊδεμένος τους, πέθανε ξαφνικά, πριν γίνει σαράντα χρονών.

Αυτός ήταν και ο μεγάλος καημός της Καπετάνισσας: που έφερε στον κόσμο τέσσερα αγόρια, για να τα χάσει όλα.

Η Καπετάνισσα ήταν πιά μια μικρούτσικη και εύθραυστη γριούλα, σκεβρωμένη από τα χρόνια, μα φαίνονταν ολοκάθαρα πως στα νιάτα της ήταν καλλονή. Τα λεπτά χαρακτηριστικά του ροδαλού της προσώπου ήταν ακόμα όμορφα, και τα κατάλευκα μαλλιά της, που στεφάνωναν το ήμερο, Αιολικό της πρόσωπο, τής χάριζαν ακόμα μεγαλύτερη γλυκύτητα.

Αχ, τα μαλλιά της, τα λαμπερά κορακάτα της μαλλιά, κι εκείνα τα μάτια της…

Αυτά τα μάτια είχε στο νου του και στην καρδιά του ο Καπετάνιος, όταν ανέβαινε τα βραδάκια, νέος, καλοντυμένος και αρωματισμένος, στις Επάνω Γειτονιές, να  παραφυλάξει  για να την συναντήσει κλεφτά. Όταν καμμιά φορά διασταυρώνονταν οι δρόμοι τους, εκείνη κοκκίνιζε ολόκληρη, μά δεν τού χάριζε κουβέντα, ούτε καν τον κοίταζε καλά καλά, τί θά 'λεγε ο κόσμος, τού 'δειχνε όμως με τον τρόπο της πως δεν της ήταν αδιάφορος.

Τα μάτια της σκέφτονταν ο Καπετάνιος και την ώρα που χτυπούσε κοστουμαρισμένος την πόρτα του σπιτιού της, με μια ανθοδέσμη στα χέρια, και με καρδιά που πήγαινε να σπάσει. Τα μάτια της κοίταζε με αγάπη και τώρα, καθώς εκείνη παρακολουθούσε το μεγάλο πλοίο, που φόρτωνε και ξεφόρτωνε, ψηλότερο απ’ όλα τα κτίρια του λιμανιού.

Ο Καπετάνιος και η Καπετάνισσα δεν είχαν φύγει ποτέ τους από το Νησί. Δεν είχαν καν γυρίσει όλο το Νησί. «Καπετάνιος» και «Καπετάνισσα» ήταν τα παρατσούκλια τους. Τόσα χρόνια μέσα στο συνάφι, λογίζονταν πιά κι αυτοί για Θαλασσινοί.

Ο Καπετάνιος κοίταξε ξανά το μεγάλο καράβι απέναντι. Με τη θολή του όραση, νόμισε για μια στιγμή πως διέκρινε, ανάμεσα στον κόσμο που χάζευε από το δεύτερο κατάστρωμα, το γιο του το Νικολή, τριάντα χρόνια τώρα ξενιτεμένο στην Αμέρικα.

Τού φάνηκε μάλιστα πως κι εκείνος τον κοίταζε.

…………………………………………………………………ΙΙ

Το βλέμμα του Νίκου σταμάτησε στους δυό γέρους στο παλιό κι ετοιμόρροπο μπαλκόνι.

Είχε κάτι το εξωπραγματικό η παρουσία τους εκεί. Μικροσκοπικοί, ακίνητοι σαν ψεύτικοι, ανάμεσα στα γύψινα αγαλματάκια, ήταν τελείως αταίριαστοι με το χάος που επικρατούσε στο πολυάνθρωπο καλοκαιρινό λιμάνι.

Ο Νίκος είχε διαγκωνιστεί άγρια για ν’ ακουμπήσει στην κουπαστή, αλλά άξιζε τον κόπο: η όμορφη πρωτεύουσα του νησιού, πνιγμένη γύρω γύρω στο πράσινο, έμοιαζε ακόμα πιο γοητευτική, λουσμένη στο φως του καλοκαιρινού δειλινού. Ο Νίκος δεν ήταν και ιδιαίτερα ρομαντικός, αλλά το θέαμα ήταν τέτοιο που δε θ' άφηνε κανέναν ασυγκίνητο.

Δίπλα του, ένας χοντρός με λουλουδάτα βρακιά, τον έσπρωχνε άγρια για να βγει μπροστά, ρίχνοντας όλο το βάρος του επάνω του. Ο Νίκος κράτησε σθεναρά τη θέση του κι αγριοκοίταξε το χοντρό, που υποχώρησε, κάνοντας τον ανήξερο, και κοιτάζοντας αλλού...

συνεχίζεται εδώ...



(c) Μαύρος Γάτος 1995

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

• Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.


• Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.


• Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

NTAMA KOYΠΑ

."Queen Of Hearts" (ντάμα κούπα), by Mirco Barone

Σ' αγαπούσα πιό πολύ απ'το εγώ μου

σε λάτρευα, και σού φαινόταν λίγο
μα βρήκα τρόπο για να σού ξεφύγω

βρήκα τον τρόπο για να πάρω πίσω

αυτά που βιάστηκα να σού χαρίσω
όταν σε διάλεξα για σύντροφό μου


αλλά δεν έχω πιά τί να τα κάνω


21-3-2007
.

ΣΙΩΠΗ ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΑΞΙΑ...

.

..."καλησπέρα, αγαπητοί συνταξιδιώτες"...

Οι Δευτέρες μας δεν θα είναι πιά οι ίδιες
χωρίς την καλησπέρα σου, Γιώργο

Δε σού λέω όμως αντίο

λέω μόνο «καλή αντάμωση»

κι ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

για την τόση Ομορφιά που μάς χάρισες

να είσαι γερός, να μάς ανοίγεις νέα Μονοπάτια στο Γαλαξία!


Τη Δευτέρα που μάς πέρασε, 19 Μαρτίου 2007,
βγήκε στον αέρα για τελευταία φορά
η αγαπημένη εκπομπή "Στα Μονοπάτια του Γαλαξία"
του Γιώργου Πήττα, από τον Astra FM της Λευκωσίας.

Τα Μονοπάτια ξεκίνησε να τα εξερευνά ο Γιώργος
στη δεκαετία του '80 στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ
και είμαι σίγουρος ότι δεν θ' αργήσει να μάς ξαναπεί:

"ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ, ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ!"
.

ΚΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

.
Ό,τι πόθησα, κι ό,τι απώθησα

ό,τι έχασα, κι ό,τι ξέχασα

θα περάσει


ό,τι έταξα, κι ό,τι πέταξα

όσο πόνεσα, και συμπόνεσα

κι αυτό, θα περάσει


κι ό,τι έζησα
κι ότι προσδοκώ
κι ό,τι φοβάμαι
κι ό,τι αγαπώ

θα περάσει

κι αυτό


θα περάσεις κι εσύ

θα περάσω

κι εγώ


Μαύρος Γάτος
20 Μαρτίου 2007
.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚAΙ H BAΡΚΑ - THE TREE AND THE BOAT

.

Photos & artwork by Mavros Gatos (c)2007
.