αγρΎπνια

Κι εκεί που νιώθεις πως

σκοτώθηκε το φως

δες, ξημερώνει!


μ

RorSacH XXX

Ένας γάτος. Ένας γάτος γελαστός. Ένας γάτος γελαστός με μουστάκια. Ένας γάτος γελαστός με μουστάκια καταπίνει μιαν ακρίδα. Μια τραγουδίστρια της όπερας. Μια τραγουδίστρια της όπερας μ’ ένα ανάποδο σκαμπώ για καπέλο. Μια τραγουδίστρια της όπερας μ’ ένα ανάποδο σκαμπώ για καπέλο και τα χέρια απλωμένα. Μια τραγουδίστρια της όπερας μ’ ένα ανάποδο σκαμπώ για καπέλο τα χέρια απλωμένα τα μπούτια ανοιχτά και δυό μεγάλα μυτερά βυζιά. Μια τραγουδίστρια της όπερας μ’ ένα ανάποδο σκαμπώ για καπέλο τα χέρια απλωμένα τα μπούτια ανοιχτά και δυό μεγάλα μυτερά βυζιά τραγουδάει. Δυό ντετέκτιβς. Δυό ντετέκτιβς με καπέλο που βγήκαν από ασπρόμαυρη ταινία κι αγριοκοιτάζονται, ανάμεσά τους μια μέλισσα. Ένα πέος. Ένα φτερωτό πέος. Ένα φτερωτό πέος που χορεύει. Ένα φτερωτό πέος που χορεύει κι έχει τσουτσούνι. Ένα φτερωτό πέος που χορεύει κι έχει τσουτσούνι κι εκσπερματώνει αριστερά και δεξιά. Δυό αρκουδόχερα. Δυό τεράστια κι άγαρμπα αρκουδόχερα με μυτερά νύχια. Ακινητοποιούν την τραγουδίστρια. Η τραγουδίστρια δεν τραγουδάει πια, αλλά ουρλιάζει. Το πέος πλησιάζει εκσπερματώνοντας. Οι ντετέκτιβς αγριοκοιτάζονται. Το πέος εκσπερματώνει πάνω στην τραγουδίστρια. Πού πήγε ο γελαστός γάτος; Το πέος εκσπερματώνει παντού. Παίρνει και τους ντετέκτιβς η μπάλα. Οι ντετέκτιβς πυροβολούν  ο ένας τον άλλο στα μούτρα.  Τα μυαλά τους σκορπούν. Το πέος εκσπερματώνει  πάνω στην τραγουδίστρια και παντού.

Η μέλισσα πετάει.

Η ΒασιΛοπούΛα και ο ΑητόΣ

Στο Βασίλειο του Αιώνιου Χειμώνα, στην κορφή ενός παγωμένου,  ψηλού, κι απόκρημνου βουνού, στο ρημαγμένο της Κάστρο, ζούσε μια θλιμμένη Βασιλοπούλα. Oλομόναχη. 


Μόνη της παρέα και παρηγοριά ήταν τα σπάνια πουλιά που κάπου κάπου τύχαινε μα περάσουν πετώντας γύρω από το παγωμένο της Κάστρο. Κανένα όμως δεν την πλησίαζε ποτέ, όσο κι αν τα καλούσε, και κάθε φορά η Πριγκήπισσα γινόταν ακόμα πιό δυστυχισμένη,

Μια παγωμένη και γκρίζα μέρα, σαν όλες τις άλλες, στέκονταν απελπισμένη στο χείλος του γκρεμού που περιέβαλλε το έρημο Κάστρο της, και σκέφτονταν να βουτήξει μια για πάντα στο Πηγάδι που ποτέ κανείς δεν τo ξανανέβηκε. Κάποτε υπήρχαν Δρόμοι, σκέφτηκε, κάποτε υπήρχαν γέφυρες, που ένωναν το Κάστρο της με τον Κόσμο- μα είχαν από καιρό γκρεμιστεί. Ποιός τις είχε γκρεμίσει; Εκείνη; Κάποιος άλλος; Δε θυμόταν πιά. Είχε σημασία;

Καθώς σκεφτόταν όλα αυτά, το βλέμμα της ήταν χαμένο στον άδειο ορίζοντα. Άδειος κι έρημος και ζοφερός ήταν εκείνη τη μέρα ο ορίζοντας, μα ξαφνικά διέκρινε με έκπληξη κάτι, κάτι σαν πουλί, σαν μεγάλο πουλί, κάτι που όλο και μεγάλωνε, καθώς ερχόταν πετώντας αργά προς τα εκείνη. Πράγματι, το πλάσμα όλο και την πλησίαζε, ώσπου τελικά ένας υπερφυσικά μεγάλος Βασιλικός Αετός ήρθε κι έπεσε μπροστά στα πόδια της, εξαντλημένος.

Το αρχοντικό πλάσμα ήταν πάρα πολύ ταλαιπωρημένο- λιπόσαρκο, κατσιασμένο, με τις μεγάλες του φτερούγες πληγωμένες- το ξεραμένο αίμα πάνω τους μαρτυρούσε πολλαπλά τραύματα.

Η ευγενική Βασιλοπούλα περιμάζεψε τον παράξενο Αετό, περιποιήθηκε τα τραύματά του, τον τάισε σαν μωρό, τον πήρε στο κρεβάτι της, και τον σκέπασε με τα ρόδινα πέπλα της, να τον ζεστάνει.

Το πρώτο εκείνο βράδυ που κοιμήθηκε πλάι του είδε ένα πολύ παράξενο όνειρο: ένας όμορφος φτερωτός νέος μπήκε λέει πετώντας από το παράθυρό της, ήρθε στο κρεβάτι της, και τής έκανε έρωτα όλη νύχτα. Το όνειρο ήταν τόσο ζωντανό και τόσο όμορφο που η Βασιλοπούλα παρακαλούσε να μην τελειώσει, ευχόταν να ζήσει για πάντα μέσα σ’ αυτό. Ξύπνησε όμως, όπως κάθε πρωί, και μόνο ο μυστηριώδης Αετός κοιμόταν δίπλα της, αδύναμος και ταλαιπωρημένος. Η Βασιλοπούλα τον εξέτασε με το βλέμμα για ώρα, με μεγάλη περιέργεια, βέβαιη πως η απρόσμενη άφιξή του είχε κάποια σχέση με το όνειρό της. Ήταν τόσο ζωντανή η ανάμνηση του ερωτικού ονείρου της προηγούμενης νύχτας… Ο Αετός όμως παρέμενε όλη την ώρα κουρνιασμένος ακριβώς εκεί που τον είχε ακουμπήσει, σε κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, σε βαθύ λήθαργο. 


Έτσι πέρασε ολόκληρη η μέρα, χωρίς το ζώο να δείξει κάποιο σημάδι νοημοσύνης, πολύ περισσότερο δε, χωρίς να εμφανίσει καμμία διάθεση εποικοινωνίας.

Το δεύτερο βράδυ όμως η Βασιλοπούλα είδε πάλι το ίδιο απαράλλαχτο ερωτικό όνειρο, και το επόμενο πρωί ξύπνησε ακόμα πιο συγκλονισμένη. Όλη μέρα προσπαθούσε να συνέλθει από την έξαψη του ονείρου, χωρίς να τα καταφέρει. Και η περιέργειά της για τον Αετό μεγάλωνε όλο και περισσότερο. Κάθε  προσπάθειά της όμως να επικοινωνήσει με κάποιον τρόπο μαζί του ήταν μάταια.

Κι έτσι η Βασιλοπούλα μηχανεύτηκε έναν άλλο τρόπο για να λύσει το μυστήριο: σκέφτηκε, αν το όνειρο της προηγούμενης νύχτας επαναλαμβανόταν για τρίτη φορά, να βάλει ένα σημάδι για να ξυπνήσει, να ξυπνήσει στη μέση του ονείρου της. Μόλις την άγγιζε ο ονειρικός της εραστής, υπέβαλε επίμονα στον εαυτό της, θ’αφυπνίζονταν και θα διαπίστωνε την αλήθεια.

Κι έτσι, όταν επιτέλους ο ήλιος βασίλεψε, ξάπλωσε πλάι στον πληγωμένο αητό, και σύντομα την πήρε ο ύπνος. Πράγματι, ο φασματικός γυμνός νέος εμφανίστηκε και πάλι στ’ ονειρικό παράθυρό της. Προσγειώθηκε στο κρεβάτι της κι ετοιμάστηκε να την πάρει ξανά στα δυνατά του χέρια. Μόλις όμως την άγγιξε, λειτούργησε το προαποφασισμένο σημάδι κι η Βασιλοπούλα απότομα ξύπνησε.

Δίπλα της κοιμόταν ένας ηλικιωμένος άντρας. Το πλαδαρό του κορμί ήταν γεμάτο σημάδια από πληγές, κι έδειχνε να κοιμάται έναν ανήσυχο ύπνο. Λες κι ένιωσε το βλέμμα της να τον εξετάζει, ξύπνησε κι εκείνος, την κοίταξε στα μάτια, και προσπάθησε να της χαμογελάσει, νυσταγμένα και κάπως πονεμένα.

«Αγάπη μου», της είπε, «πάλι δε μπορείς να κοιμηθείς… Τί όνειρο είδες πάλι; Εκείνο με τον αετό;»



Είπε, και την τύλιξε στις φτερούγες του


.

ΠΑΓΚόΣΜΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚόΤΗΤΑ ΤΟυ ΜΑύΡΟΥ ΓάΤΟΥ: ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚέΣ ΕΞΕΛίΞΕΙΣ ΣΤΗ ΝΔ ΜΕΤά ΤΗΝ ήΤΤΑ Του ΝΙΚήΤΑ!!!

.

ΘΕΣΣΑΛΟΝίΚΗ, Η ΕΠόΜΕΝΗ ΜέΡΑ τηΣ ΝίκΗΣ:***ΚΑΤΗΓΟΡώ***

Σαν Μαύρος Γάτος είμαι εξ ορισμού γρουσούζης, γκρινιάρης και ανικανοποίητος. Ή και ΑΛΗΘΙΝόΣ, όπως το δεις.

Μετά τους πανηγυρισμούς μου λοιπόν για την επικράτησή του Συνδυασμού του ΓΙάΝΝΗ ΜΠΟΥΤάΡΗ και την ΑΠΑΛΛΑΓΗ της πόλης από τους Κουβελο-Κοσμόπουλους-Αθανάσαρους-Παπαγεωργόπουλους και τους μεταλλαγμένους κλώνους τους, είναι τώρα η ώρα να πω και τα  ΑΡΝΗΤΙΚά της υπόθεσης. 

ΠώΣ έγινε και χρειάστηκαν 24 χρόνια και εφτά εκλογικές αναμετρήσεις για ν' αλλάξει χέρια ο Δήμος; 

ΠώΣ έγινε και μια ΝΙΚΗ που θα πρεπε να είναι ΠΕΡίΠΑΤΟΣ, δεδομένης της άθλιας κατάστασης που επικρατεί στη Θεσσαλονίκη, σε όλους τους τομείς (μόλυνση, κυκλοφοριακό, ποιότητα ζωής, οικονομικά, κτλ) έγινε ΘΡΙΛΕΡ που η έκβασή του κρίθηκε από μερικές δεκάδες ψήφους; 

ΚΑΤΗΓΟΡώ τον Μπουτάρη που στάθηκε ΕΜΠΟΔΙΟ σ’ ένα ΕΝΩΤΙΚΟ ψηφοδέλτιο όλων των υγιών δυνάμεων της Θεσσαλονίκης ενάντια στη νυν Δημοτική Αρχή και στις μεταλλάξεις της, δυναμιτίζοντας αυταρχικά κι εγωκεντρικά την προσπάθεια εν τω γεννάσθαι ( "ή εγώ ή κανένας" ).

ΚΑΤΗΓΟΡώ όσα ΠΑΣόΚΙΑ ΔΕΝ στήριξαν τον Μπουτάρη όταν τελικά έλαβε το «χρίσμα» από τον Γιωργάκη, δείχνοντας  μικροπρέπεια και στενομυαλιά.

ΚΑΤΗΓΟΡώ το απολιθωμένο ΚΚΕ και τον αλλοπρόσαλλο (επίσημο) ΣΥΡΙΖΑ (Κουράκης - Μηταφίδης) που μπροστά στην θανάσιμα κρίσιμη ψηφοφορία της δεύτερης Κυριακής πήραν ΙΣΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ από τον Μπουτάρη και τον Γκιουλέκα (αν είναι ποτέ δυνατόν!!!), νίπτοντας τας χείρας τους.

ΚΑΤΗΓΟΡώ ΚΑΙ τον «λαό» της ΘΕΣΣΑΛΟΝίκΗΣ που ΕΠΙΒΡάΒΕΥΕ τόσα χρόνια τους άχρηστους, τους φαύλους, εκείνους που έχουν καταντήσει τη Θεσσαλονίκη μια βρωμερή και άναρχη τριτοκοσμική πόλη, και παραλίγο να τους αναδείξει για έβδομη συνεχή τετραετία Δημοτικούς Άρχοντες. 

ΚΑΤΗΓΟΡώ τους απέχοντες της δεύτερης Κυριακής που ένιψαν κι αυτοί τας χείρας τους μπροστά στην κρίσιμη απόφαση "Μπουτάρης ή μια από τα ίδια".

ΕΥΧΑΡΙΣΤώ όλους όσους ψήφισαν το Μπουτάρη και τον έκαναν Δήμαρχο επειδή τώρα ΔΕΝ θα μεταναστεύσω (τουλάχιστον όχι ακόμα....)


ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ....

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝίΚΗ ΑΛΛάΖΕΙ ΣΕΛίΔΑ ΜΕΤά ΑΠό 24 ΧΡόΝΙΑ!!!!!

ΕΠΙΤέΛΟΥΣ ΦΩΣ!!!!!!!

ΕΠΙΤέΛΟΥΣ έσπασε η αλυσίδα των Κούβελο-Κοσμόπουλων-Παπαγεωργόπουλων και των κλώνων τους!

ΖήΤΩ η ΕΛΕΥΘΕΡίΑ!!!!!!

Σ;-))))))

Κλείστε τις πόρτες κλείστε καλά

μην τύχει κι έμπει ο θάνατος

μην τύχει κι έμπει η φρίκη

μην τύχει κι έμπει το ψωμί

και μαλακώσουν τα σαγόνια

και δεν μπορούν τα δόντια μας

να σφίξουν το μαχαίρι

Λεωνίδας Ζενάκος, «Ταίναρο», 1955

Οι ΜΕΘΥΣΜέΝΟΙ ΝΕΚΡΟί ΤωΝ ΝήΣΩΝ ΛΟΦούΤΕΝ (O.V.De L.MiLOSZ)

"Μα πάντα συλλογίζονταν τη μακρινή του χώρα

και τα νησιά που 'ναι γεμάτα θρύλους, τα Λοφούτεν."

όΛΟι Οι ΝΕΚΡΟί  ΕίΝΑΙ ΜΕΘΥΣΜέΝΟΙ 

Μεθυσμένοι όλοι από βρώμικη βροχή

Στο παράξενο νεκροταφείο των Λοφούτεν.

Ξεπαγώνουν με τικτάκ που σα ρολόι αντηχεί

Μακρινό, στις φτωχικές τους κάσες, οι Λοφούτεν

Από τις τρύπες που άνοιξε άνοιξη σκοτεινή 

Παχαίνουν τα κοράκια με παγωμένη σάρκα.

Μα άνεμος ασθενικός, με παιδική φωνή

Γλυκοκοιμίζει στα Λοφούτεν τους νεκρούς.  

Ποτέ μου δε θα δω- το πλέον πιθανό

Τη θάλασσα, τους τάφους των Λοφούτεν.

Και όμως είναι μέσα μου, λες και την αγαπώ

Η μακρινή και πονεμένη τους γωνιά της γης.

Σεις αγνοούμενοι, αυτόχειρες, σεις μακρινοί νεκροί

Στο κοιμητήρι σας το ξένο των  Λοφούτεν

- παράξενα γλυκά το όνομα αυτό πώς αντηχεί-

Πείτε μου αλήθεια, πείτε μου, είστε βαθιά υπνωμένοι;

- Aς μού διηγόσουν κάτι πιό χαρούμενο

Ξανθό κρασί, την αργυρή την κούπα που γεμίζεις.

Κάτι γοητευτικότερο, λιγότερο τρελλό

Παράτα με κι εσύ με τα Λοφούτεν.

Είναι όμορφα. Γλυκά στο τζάκι ψιθυρίζει

Του πιο θλιμμένου από τους μήνες η φωνή.

- Α! Οι νεκροί, κι αυτοί, ναι, στα Λοφούτεν –

Είναι από μένα όλοι τους λιγότερο νεκροί…

«Tous les morts sont ivres» (1906)

του O.V. De L. Milosz (1877—1939)

Μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός 2010

με την επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος

O.V. De L. Milosz (1877—1939)

« Solitude, ma mère, redites-moi ma vie »

«Μοναξιά, μητέρα μου, 
διηγήσου μου ξανά τη ζωή μου»

ΤηΝ ΚΥΡΙΑΚή ΚΡίΝΕΤΑΙ Το ΜέΛΛΟΝ ΤηΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝίΚΗΣ

Στη Δημοκρατία ΔΕΝ υπάρχουν αδιέξοδα, ΥΠάΡΧΟΥΝ  όμως Δήμαρχοι. ΔΕΝ αναδείχτηκε στην έρμη Θεσσαλονίκη ο ιδανικός υποψήφιος, Δυστυχώς ΔΕΝ φαίνεται στον ορίζοντα ο τέλειος Δήμαρχος πάνω στο Λευκό το άλογο, "ο Λευκός ο καβαλάρης που θα μάς σώσει". Κάποιος όμως από τους δύο μονομάχους της Κυριακής θα γίνει ο Δήμαρχός μας για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Ποιός θα είναι αυτός; ΕΣΥ αποφασίζεις. Ναι, ΕΣΥ.


ΜΗΝ απέχεις λοιπόν, ΨήΦΙΣΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚή, ΨήΦΙΣΕ τον λιγότερο χειρότερο. 

Δηλαδή τον Μπουτάρη και το συνδυασμό του.

.

.

Η ώΡΑ ΤηΣ ύΨΙΣΤΗΣ ΕΥΘύΝΗΣ Για Τη ΘΕΣΣΑΛΟΝίΚΗ

Αν σάς αρέσει η Θεσσαλονίκη όπως είναι τώρα, τότε ΜΗΝ πάτε να ψηφίσετε...

Αλλιώς ΣΟΒΑΡΕΥΤΕΙΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΕ ΤΡέΧΟΝΤΑΣ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΤΕ ΤΟΝ ΚώΛΟ-ΜΠΟΥΤΑΡΗ!

Όταν κινδυνεύουμε να υποστούμε ΑΛΛΗ μια τετραετία Κούβελο-Κοσμόπουλων-Αθανάσαρων-Παπαγεωργόπουλων, η αποχή δεν είναι "ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ", αλλά "ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΣ".

Γιατί ΚΑΜΜΙΑ σχέση ο (όποιος) Μπουτάρης και ο συνδυασμός του με τον Γκιούλεκα = Παπαγεωργόπουλο και τον συνδυασμό τους!!! Μα καμμία!!!!!!!!

ΕΛΛάΔΑ, ΟίΚΟΣ ΑΠΟΧήΣ

Όταν ΑΠέΧΕΙΣ και αφήνεις το πεδίο ελεύθερο σε κάθε Καραμανλή, Μητσοτάκη, Παπανδρέου, Λαζόπουλο, ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ, ΚΟΡΚΟΝΕΑ, ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟ, ή όταν ΨΗΦίζεΙΣ εκείνους που κατ' επανάληψιν έχουν αποδειχτεί ΦΑύΛΟΙ, τότε ΔΕΝ δικαιούσαι ΟύΤΕ να τους στηλιτεύεις εκ των υστέρων, ούτε ν' "αγανακτείς", ΟύΤΕ να "οργίζεσαι", ούτε καν να μιλάς.

.

"ΔΕΞΙά" σημαίνει "ΑΛΗΤΕίΑ"

ΔΕΝ χωνεύω το Μπουτάρη ούτε το ΠΑΣΟΚ. ΘΕΛΩ όμως να επικρατήσει  ο συνδυασμός του την Κυριακή απέναντι στους ΑΛήΤΕΣ που λυμαίνονται την πόλη 24 χρόνια. Κοιτάξτε εδώ ΑΛΗΤΕίΑ:

ΔΙΑΦΗΜΙΖΕΤΑΙ ΜΕΣΩ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ

Προκλητική γκάφα του Γιάννη Μπουτάρη

Η κίτρινη αυτή ΦΥΛΛάΔΑ μιλά στη συνέχεια για τον "σάλο" που έχει προκαλέσει (στα μυαλά των συντακτών της, προφανώς) η "προβολή του Μπουτάρη ΜέΣΩ ΤηΣ GOOGLE σε Σκοπιανό site. Ακόμα και τα βρέφη όμως γνωρίζουν πως ΟΙ ΔΙΑΦΗΜίΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ SITE αλλά εμφανίζονται ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΑΠ' ΌΠΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, πχ αν είσαι στο Βόρειο Πόλο θα δεις διαφημίσεις για Εσκιμώους. Επιπλέον, ο  διαφημιζόμενος της Google ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΞΕΙ που ακριβώς μπαίνουν οι διαφημίσεις του. 

Όλα αυτά τα στοιχειώδη ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ να μην τα ξέρουν οι κατάπτυστοι συντάκτες του κατάπτυστου ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟΥ της κατάπτυστης αυτής φυλλάδας.   Δεν τους εμποδίζει όμως τίποτα, καμμία αίσθηση ΑΙΔΟΥΣ (πού να τη βρουν;), να προχωρήσουν και σε ακόμα πιό γλαφυρά συμπεράσματα: "Ίσως αυτή η κίνηση είναι συνέχεια των θέσεων του κ. Μπουτάρη όπως αυτή για τη μετονομασία κεντρικής οδού της πόλης ας σε Κεμάλ Ατατούρκ"- θαυμάστε ελληνικά, θαυμάστε λογική, θαυμάστε δημοσιογραφία! Και συνεχίζει ακάθεκτος ο αρθρογράφος, προσπαθώντας προφανώς να καλοπιάσει τα Πασόκια της Θεσσαλονίκης διαγείροντας ταυτόχρονα καιτα αντι-Μπουταρικά αντανακλαστικά τους : "Θέση που δεν έχει καμμιά σχέση με το ΠΑΣΟΚ το κόμμα που τον στηρίζει, τού οποίου ο πατριωτισμός δεν αμφισβητείται."

Θαυμάστε χονδροειδές γλύψιμο, μαστίγιο και καρότο! Μα ποιοί ανεγκέφαλοι θα μπορούσαν να τσιμπήσουν σε κάτι τέτοιο;;;;;; Ποιοί Γκαιμπελικοί εγκέφαλοι το έγραψαν;;;;;;; Μην ψάχνετε και πολύ... Κυκλοφορούν ανάμεσά μας...

Και το κερασάκι στην τούρτα των σκατών: "Η ιστορική φράση του Ανδρέα Παπανδρέου "βυθίσατε το χόρα" (sic) έχει γαλουχήσει γενιές και γενιές".... Γκαιμπελίσκε της κακιάς ώρας και της μαύρης συμφοράς, οι "ιστορικές" φράσεις δεν γαλούχησαν ποτέ ΚΑΝΕΝΑΝ- οι ιστορικές ΠΡΑΞΕΙΣ είναι που γαλουχούν τους Πολίτες, τους Πατριώτες, τους Ανθρώπους... 

Οι ΟμπρέΛες, πάΛι

Φάνηκαν πάλι

κουράγιο, ψυχή, πάλι

πάλι θα βραχείς

μ

ΠέΣ ΜοΥ ΓιΑ Τη ΘάΛαΣΣα, ΝαύΤη

ερμηνεύτρια: Marisol (1976)

μετάφραση: Μαύρος Γάτος

Αφιερωμένο στο Μαράκι, στο Χνούδι, στο ο-2-8, και στον Northy
το ταξίδι συνεχίζεται, φίλοι μου....
κι επιστροφή, δεν υπάρχει.




Πες μου για τη Θάλασσα, ναύτη...
πες μου για τη Θάλασσα, πες....

Γαλάζιοι ταύροι αρμενίζουν
στο θαλασσένιο ηλιοφώς
ο ήλιος είν'  αρχηγός
τα σύννεφα είναι μαντήλες
που ανεμίζει ο καιρός

Γαλάζιοι ταύροι αρμενίζουν
στην θαλασσένιο ηλιοφώς

Πες μου για τη θάλασσα, ναύτη
πες μου αν είναι αλήθεια όσα λένε γι'αυτή

στο παράθυρό μου εγώ δεν τη βλέπω
στο παράθυρό μου αχ, πού να φανεί

Alberto Moreno, Toros azules (κυανοί ταύροι)


Λέν, το καράβι αρμενίζει
ερωτευμένο με Αυτήν
αναζητώντας σειρήνες
ψάχνοντας νέες σειρήνες
να τραγουδάνε μαζί

Λέν το καράβι αρμενίζει
ερωτευμένο με Αυτήν

Πες μου για τη θάλασσα, ναύτη
πώς είναι να είσαι μ' Εκείνη μαζί 

στο παράθυρό μου εγώ δεν τη βλέπω
στο παράθυρό μου αχ, πού να φανεί

"...βοήθησέ με να περάσω τη νύχτα...."

Η ΣΥΝάΝΤΗΣΗ

Το απόγευμα της Τετάρτης μοιάζει με μικρή Κυριακή. Κι είναι όμορφος ο φθινοπωρινός Θερμαϊκός, την ώρα που ο θαμπός ήλιος πάει να δύσει- κι αν φυσάει και Νοτιάς, αφρίζει και κυματίζει, και μοιάζει, σχεδόν, με Θάλασσα…

Πολλές φορές νόμισα πως σε είδα στην Παραλία να περπατάς ή να τρέχεις με το γνώριμο κόκκινο παντελόνι και το άσπρο μπλουζάκι ή να καβαλάς το ποδήλατο που είχαμε αγοράσει μαζί. Στην αρχή ταραζόμουν, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, κι η ψυχή μου φτερούγιζε, κρυβόμουν τάχα για να σε δω χωρίς να με δεις, μα όταν πλησίαζες και γύριζες προς το μέρος μου, τα μάτια σου κάθε φορά ήταν Ξένα.

Πέρασε καιρός κι άρχισα ν' αντιδρώ πιο ήρεμα στις φανταστικές τυχαίες συναντήσεις μας, έφτασα σχεδόν ν’αδιαφορώ- δεν άλλαζα πιά καθόλου πορεία, κι εξέταζα ανοιχτά, χωρίς να ντρέπομαι, τα εναλλακτικά πρόσωπά σου.

Πέρασαν έτσι χρόνια ολόκληρα που δε σε συνάντησα ούτε μια φορά. Κι άρχισα σιγά σιγά να θέλω, να λαχταρώ να σε συναντήσω- να λαχταρώ να δω την αγαπημένη σου μορφή νά 'ρχεται από μακριά, να με δεις κι εσύ, να διασταυρωθούμε, να μού χαμογελάσεις με τα βαθιά σου μάτια, και να πέσουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, όπως τότε… Κλαίγοντας, το πιθανότερο, για τα χρόνια της αποξένωσης...

Γρήγορα αυτή η γλυκιά λαχτάρα  μετατράπηκε σε έντονο πόθο, σε έμμονη ιδέα. Άρχισα να πυκνώνω τις βόλτες στην Παραλία μόνο και μόνο για να σε συναντήσω - και όντως, σε συναντούσα, συνέχεια- μα κάθε φορά ήσουν και λίγο διαφορετική, άλλοτε ο βηματισμός, άλλοτε το ύψος, άλλοτε το ύφος- άλλοτε το στήθος, άλλοτε τα μαλλιά, άλλοτε τα μάτια- δεν ήσουν ποτέ Εσύ.

Κι έτσι πέρασαν ακόμα μερικά χρόνια. Ώσπου, τώρα τελευταία, άρχισα να φοβάμαι. Να φοβάμαι μη σε συναντήσω.

Πόσο θα έχεις αλλάξει, αλήθεια… μεσολάβησαν τόσα και τόσα από Τότε. Πώς να είσαι τώρα; Θ’ αντέξω να σε δω, και να ‘σαι μιά Άλλη;

Ακόμα χειρότερα, φοβάμαι μή τυχόν και σε συναντήσω και δε σε γνωρίσω. Κι ακόμα χειρότερα από χειρότερα, φοβάμαι μήπως αυτό έχει ήδη συμβεί, μήπως όλα τούτα τα Χρόνια, σε συνάντησα, και σε ξανασυνάντησα, και δε σε γνώρισα…

"ΤΟ ΔέΝΤΡΟ (ΤηΣ ΖΩήΣ)", η ΠΙό όΜΟΡΦΗ ΔΙΑΦήΜΙΣΗ ΠΟυ έΓΙΝΕ ΠΟΤέ

Μη μελαγχολείτε, μην απογοητεύεστε...

γιατί η Ζωή συνεχίζεται...

και δε σε περιμένει να θρηνήσεις.

* Η μουσική υπόκρουση είναι το Valse no 2 

από την μυθική Jazz Suite 
του Dmitri Shostakovich

Η ΜάΣΚΑ ΤΟυ ΛάΚΗ

- Ναι; ALPHA εκεί; Από το γραφείο του κου Σαμαρά, συνδέστε με αμέσως με την παραγωγή του «Λάκη».

- ...

- Έλα, Γιώργο; ο Αντώνης είμαι- ετοιμάζεσαι για να παίξεις πάλι το Λάκη απόψε, ε;

- …

- Λοιπόν δεν πάει άλλο ρε φιλαράκι, το έχεις ξεφτιλίσει το Αλ Τσαντήρι- παρέλαβες την θεαματικότητα από τον Κωστάκη στο 80% και την κατέβασες στο 50%. Και καλά, αυτό το 50% το έπεισες κουτσά στραβά να ΜΗΝ πάει να ψηφίσει και γλυτώσαμε στο τσαφ την πανωλεθρία, κι εσύ κι εγώ. Αν συνεχίσεις όμως την κατηφόρα, με τί θεαματικότητα θα τους πεις μεθαύριο να ΜΗΝ πάνε να ψηφίσουν και στις Εθνικές;

- …

- Καλά μη θυμώνεις, φυσικά και δεν βιάζομαι, το αντίθετο μάλιστα. Πρόσεχε όμως μην ξυπνήσουν τα ζωντανά πριν την ώρα τους και αχρηστευτεί το εργαλείο που, μην το ξεχνάς, ΔΕΝ σού ανήκει- σού το εμπιστεύτηκαν Εκείνοι...  Όπως το εμπιστεύτηκαν παλιότερα στον Κωστάκη, όπως θα το εμπιστευτούν και σε μένα, όταν έρθει η ώρα... Πρόσεχε το λοιπόν λίγο παραπάνω, ώστε να μού το παραδώσεις ακμαίο.

- …

- Πρόβλημά σου. Στην ανάγκη, ξέρω γω, γύρνα μια τσόντα με τη Τζούλια, φορώντας φυσικά τη Μάσκα του Λάκη. Και τη Στολή, ναι. Άντε, σ’ αφήνω τώρα, έχω και δουλειές. Φιλιά στη μαμά.

.

ΣαΝ όΝΕΙΡΟ

Πιο πράσινο απ'το πράσινο το χρώμα των ματιών σου

πιο κόκκινο απ'το κόκκινο το χείλι που διψώ

πιο γελαστό απ’τη χαρά το ερωχαμόγελό σου

πιο όμορφο απ’ την ομορφιά ό,τι μαζί σου ζω

μ

ΠάΛΙ ΒΡέΧΕΙ

Συννεφιάζει

κι η μικρή ψυχή δειλιάζει

και φοβάται να βραχεί 

Πάλι βρέχει

κι η ζωή μου δεν αντέχει

κι η καρδιά φυλλορροεί

Κάποτε η βροχή

πότιζε τη γη

--------------

Πότιζε τη γη

κάποτε 

η Βροχή

(((o)))

(((((0)))))

....(((ο)))..

........(.)...

........

Μαζί με τη Βροχή

ας έφευγες κι εσύ

--------------------

Ας έφευγες κι εσύ

μαζί

με τη Βροχή

στίχοι/μουσική/εκτέλεση

μιλτιάδης θαλασσινός (c)

με την επιφύλαξη κάθε πνευματικού δικαιώματος

"ΝΑ Τ'άΣΤΡΑ, ΝΑ Κι Η ΚΡΕΜάΣΤΡΑ"

Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, σύγχρονος του Καρυωτάκη ποιητής , στο ίδιο περίπου ύφος, και ισάξιός του σε αρκετά ποιήματα, έγραψε τον "ιστορικό" στίχο "Κοιτάζω μια γλάστρα,- τα ρόδα και τ' άστρα". Από την χλεύη των συγχρόνων του προέρχεται προφανώς η σκωπτική έκφραση που έφτασε ως εμάς, "να τ' άστρα, να κι η γλάστρα".

Δεν ξέρω αν ήταν αυτή η αδύναμη στιγμή το Βατερλώ που κόστισε στον Ναπολέοντα τη θέση ανάμεσα στους Μεγάλους Ποιητές. Ξέρω όμως πως με πληγώνει βαθιά ν' ακούω εκατό χρόνια μετά την ακόλουθη κοτσάνα...

"Στον ουρανό λαμπυρίζουν τ' άστρα- σαν βραδινό ρούχο στην κρεμάστρα"

....και ν'ανακαλύπτω πως την έχει γράψει η αγαπημένη μου Λίνα Νικολακοπούλου...

...το ερώτημά μου λοιπόν είναι::: ΛίΝΑ, ΓΙΑΤΙ;