ΔιΣ ΤριΣ ΠολλάΚιΣ

Κάθε μέρα

μια νέα μέρα

Κάθε ανάσα

μια νέα ανάσα

Κάθε λάθος

το ίδιο πάντα

λάθος

.

Το ΠλήΘος

Στη Μνήμη του Φ.Κ. και του Γ.Γ.


Ήταν ένα Πλήθος, κάπου πήγαινε

κι όλο έτρεχε έτρεχε δε μιλούσε

κι όλο έτρεχε έτρεχε κι αν ρωτούσε

"πού πάμε" απαντούσε

"τρέχουμε τώρα, δε μιλάμε"

και αμφέβαλλε απελπίζονταν

πάλι έλπιζε ζορίζονταν

κι όλο έπεφτε σηκωνόταν

αποδεκατίζονταν πολλαπλασιαζόταν

κι όλο πήγαινε όλο πήγαινε

κάπου

.

έΡωταΣ όΧι ΘάναΤος

Όχι δεν θέλω να με σκοτώσεις, Αγάπη μου

Θέλω ν’ αγκαλιαζόμαστε και να φιλιόμαστε στα παγκάκια σαν εφηβάκια πολεμώντας με τα κουμπιά να χαϊδευόμαστε παντού να κρύβομαι στο λαιμό σου όταν περνάει κόσμος να κρύβεσαι στο στήθος μου

Θέλω να στροβιλιζόμαστε αργά σ’ αυτοκόλλητα μπλουζ το γόνατό μου ανάμεσα στα πόδια σου τα κορμιά μας άλυτα μπλεγμένα τα στόματά μας πεινασμένα κι αχόρταγα τα χέρια μας αποθρασυμένα τα μυαλά μας παραζαλισμένα

Θέλω να κάνουμε ολικό Έρωτα ξανά και ξανά να εξερευνήσω και ν’ αφυπνίσω κάθε γωνιά σου κι εσύ κάθε δική μου να φτάνουμε μαζί σε ανεξήγητους παροξυσμούς κοινής ηδονής να ταξιδέψουμε στα μέρη που ποτέ δεν πήγε μόνος του κανείς

Θέλω να περπατάμε αγκαλιά χέρι με χέρι και να να περιστρέφεται γύρω μας η γη χωρίς εμείς να μετακινούμαστε σπιθαμή

Θέλω να φοβάμαι μόνο για τη ζωή σου όχι για τη ζωή μου

Θέλω να πονώ όταν είσαι μακριά μου όχι μαζί μου

Θέλεις;

8/9/10: ΠεΡί ΟρΝίων

Σαν πέσεις, μην ελπίζεις

να 'ρθούν να σε σηκώσουν- κοίτα μόνο

να μην πλακώσουν τα όρνια πριν σηκωθείς

και σε τελειώσουν

8-9-10

ΠριΝ ΚοιμηΘώ, μΗν ΞεχάΣω Να σβήΣω τ'αστέΡια

Ωδή ΣΤη ΘάλΑσΣα (Πάμπλο Νερούντα)

μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός 2010

Γύρω από το νησί είν' η Θάλασσα- πόση Θάλασσα!

ξεχειλίζει κάθε τόσο

λέει ναι, λέει όχι, πάλι όχι, όχι

σε μπλε, σε αφρό, σε κύμα

λέει όχι, πάλι όχι

αδύνατο να μείνει ήρεμη

«με λένε Θάλασσα», λέει και ξαναλέει

χτυπώντας έναν βράχο που δεν πείθει

κι έπειτα μ' εφτά πράσινες γλώσσες

μ’ εφτά πράσινες τίγρεις

μ’ εφτά πράσινα τέρατα

μ’ εφτά πράσινες θάλασσες

τον χτυπάει τον φιλάει τον καταβρέχει

πάνω στο στήθος του χορεύει κι όλο λέει

τ’ όνομά της

Ώ Θάλασσα, αυτό ας είναι τ’ όνομά σου

ω φίλε ωκεανέ

μη χάνεις χρόνο και νερό

μη χτυπιέσαι

είμαστε άνθρωποι της ακτής, φτωχοί ψαράδες

κρυώνουμε και πεινάμε

κι είσαι συ ο εχθρός μας

μη χτυπάς τόσο δυνατά, μην ουρλιάζεις έτσι

άνοιξε τον πράσινο θησαυρό σου

και δώσε μας

το καθημερινό μας ασημένιο δώρο:

το ψάρι ημών το επιούσιο.

.

Ο Συλλέκτης των Ονείρων

από μικρό παιδί μάζευε όνειρα/ τα συλλάμβανε με προσοχή, για να μην τα καταστρέψει, τα σκότωνε με στοργή, τ’ αποστείρωνε σχολαστικά, τα καρφίτσωνε σε χοντρό λευκό χαρτόνι, και τα κορνίζωνε με γούστο κι επιδεξιότητα

με το πέρασμα των χρόνων η Συλλογή του όλο και μεγάλωνε, ώσπου περιλάμβανε όνειρα κάθε είδους, κάθε χρώματος, κάθε αρώματος, καρφιτσωμένα στα λευκά τους καδράκια, προσεκτικά ταξινομημένα, το καθένα με τη λεζάντα του, επιμελώς συντηρημένα στη φορμόλη, λεπτομερώς καταλογογραφημένα

όσο μεγάλωνε όμως του γίνονταν όλο και πιό δύσκολο να βρίσκει καινούργια όνειρα για τη Συλλογή του/ δεν γεννιόταν καινούργια Όνειρα να σκοτώσει, παρά μόνο πολύ σπάνια, όλο και πιο ασήμαντα/ από την άλλη, όσες ώρες και να περνούσε θαυμάζοντας, μελετώντας, αναταξινομώντας τα παλιά του όνειρα, δεν ικανοποιούνταν πια το ίδιο/ έτσι η χαρά του όλο και λιγόστευε

μια νύχτα είχε στήσει καρτέρι σ’ ένα από τα παλιά του λημέρια, ένα πέρασμα όπου κάποτε είχε πιάσει μερικά από τα πιο Όμορφα όνειρα της Συλλογής του/ καραδοκούσε φρουμάζοντας σιωπηλός, χωρίς να ελπίζει πιά, πιο πολύ από συνήθεια, για πολλή ώρα

έξαφνα είδε, έκπληκτος, να περνά μπροστά του το πιο όμορφο Όνειρο που είχε δει ποτέ του!/ του κόπηκε για μια στιγμή η ανάσα από την  χαρά κι από την τόση Ομορφιά, όμως ο πεπειραμένος Κυνηγός Ονείρων που ήταν αντέδρασε αστραπιαία, αρπάζοντάς το

το θαυμάσιο όνειρο δεν αντιστάθηκε, δεν αντιστέκονται ποτέ τα όνειρα, είναι πανεύκολο να τα σκοτώσεις/ ακόμα και τα πιο Όμορφα

την ώρα όμως που το κάρφωνε με έξαψη στο χαρτονάκι του, αποστειρωμένο και ταξινομημένο, κι ετοίμαζε τα πασσαλάκια για το καδράρισμα, ήξερε, για κάποιο λόγο, πως αυτό το υπέροχο Όνειρο, το στερνό και μεγαλειώδες του Τρόπαιο

θα ήταν και το τελευταίο της Συλλογής του

.........

...........................

αυτό μετρίασε κάπως τη χαρά του


...

René AUBRY. Carolyn CARLSON. The Red Dress

ΝΑΥάΓΙΑ

Φοβόταν τα ναυάγια

τον τρόμαζε ο βυθός

>#<

έτρεμε μη γίνει

ναυάγιο κι αυτός

.

Λευκό νησάκι

στη μέση του Πέλαγου

αχ, Ελλάδα μου!

.

Στη ΘάΛασσα

εκεί να με πετάξεις, στα λερά τα φύκια

μαζί με σκουριασμένες άγκυρες και παλιά σκαριά, σάπια μηχανάκια και λογής λογής σιδερικά,  μπαταρίες αυτοκινήτων και  κονσερβοκούτια

όλα τα δέχεται η Θάλασσα, όλα τ’ αγκαλιάζει

όλα τ’ αφομοιώνει, όλα τα κρύβει

όλα τα διαλύει

ακόμα και τον Έρωτα

Λιγονέρι, Σπέτσες
3 Σεπτεμβρίου 2010

ΣήΚω, ΑγαπηΜένη μου

πανέμορφή μου, έλα

γιατί ο Χειμώνας, κοίτα, πέρασε

τα Σύννεφα σκορπίσαν...

από το Άσμα Ασμάτων

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΟΣΙΑΛΗΣΤΡΙΚΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙά ΤΟΥ

Μόνο να λες ψεύτικα λόγια

και να διορίζεις τους δικούς

να ροκανίζεις τα κονδύλια

και ν' αγορά-

και ν' αγοράζεις οπαδούς

Θα τρέχεις τώρα στους μπαξέδες

τρεις του Σεπτέμβρη να κρυφτείς

από παππούδες με γιαούρτια

κι από τα νιάτα

που τόσα χρόνια τα γαμείς...

.

ΚΑΤΑΚΑ(η)ΜΜέΝΕΣ ΣΠέΤΣΕΣ

Κι ακόμα πιό πολύ απ'την ασχήμια

πονάει η χαμένη ομορφιά...

.

ΠΕρί ΕυτυΧίας

Αδύνατο ν' ανέβεις στη Χαρά

κουβαλώντας Φόβο!

.

Το ΙνδιάΝικο ΚαλοκαίΡι

«φταίνε τα τραγούδια που με πήραν απ’ το χέρι
κάτι στιχάκια σαλεμένων εραστών»

Ξέρεις
ήταν το πιο ευτυχισμένο πρωινό της ζωής μου

περπατούσαμε σε μιαν αμμουδιά, κάπως σαν αυτή
ήταν φθινόπωρο
ένα φθινόπωρο γλυκό, μια εποχή
που υπάρχει μόνο στη βόρειο Αμερική
εκεί το λένε «το καλοκαίρι των Ινδιάνων»
για μάς ήταν απλά το δικό μας

με το μακρύ σου φόρεμα, έμοιαζες μ' ακουαρέλλα της Μαρί Λωρενσάν
και θυμάμαι
θυμάμαι πολύ καλά τί σού είπα εκείνο το πρωί
πριν ένα χρόνο
πριν έναν αιώνα
πριν μιαν αιωνιότητα:


«θα με πας
όπου ζητάς, όταν ζητάς
και θ’ αγαπηθούμε μαζί
ώσπου ο έρωτας να μη ζει

κι η ζωή
θά ‘ναι γλυκιά χρωματιστή
σαν ινδιάνικο καλοκαίρι»


είμαι πολύ μακριά από κείνο το φθινοπωρινό πρωί
μα είναι σα νά ΄μουν εκεί
σε σκέφτομαι

πού νά ‘σαι
τί να κάνεις
υπάρχω άραγε ακόμα για σένα

κοιτάζω τούτο το κύμα που δε θ’ αγγίξει ποτέ τη σελήνη
και να
έτσι κι εγώ επιστρέφω
έτσι κι εγώ ξαπλώνω στην άμμο
και θυμάμαι

θυμάμαι τη παλίρροια,
τον ήλιο, και την ευτυχία της θάλασσας
πριν μιαν αιωνιότητα
πριν ένα αιώνα
πριν ένα χρόνο




Jo Dassin - "L’ été Indien"
Paroles françaises : Pierre Delanoë et Claude Lemesle
(ακριβής) μετάφραση Μαύρος Γάτος 2009
μετάφραση ελεύθερη για αναδημοσίευση - υποχρεωτική η αναφορά τη πηγής


εικόνες: Marie Laurencin, "Femmes dans la foret", "La tentative amoureuse"

μικρόΣ, γλυκόΣ Σεπτέμβρης

Ένας μικρός, γλυκός Σεπτέμβρης

φυσά και ξεφυσά

σκαρώνει σύννεφα, τα διώχνει

κλαίει, χαμογελά

ματώνει, κρύβει τις πληγές του

πιάνει και ξύνει τις μπογιές του

να βγουν τα χρώματα

πράσινα βάφει τα λιβάδια

γαλάζια δροσερά τα βράδια

την αγάπη σα ρουμπίνι

και μελανή, σαν καταιγίδα-

τη θλίψη, σαν κρυφήν ελπίδα

τον Κόσμο κόκκινο, σαν δύση

σαν ξημερώματα!

.

2 Σεπτέμβρη 2008

GALAXiAE ReFuLGENTIS AeTERNAm ANimAE LuX

Ακόμα και την τελευταία, απόψε,

νύχτα του Καλοκαιριού, αν προλάβεις

φευγαλέα, έστω, να δεις

τον Αστραφτερό Γαλαξία, τί

σπάνια ευτυχία! Άλλοι

δεν τον είδαν ποτέ, άλλοι

τόσο λίγο, τόσο παλιά

σαν «ποτέ».

Λιγονέρι, Σπέτσες, 31-8-201ο

ΤαξιδεύΟντας Για το Νησί ΤωΝ ΑρωμάΤων

Δεν είναι οι Δρόμοι τρόμοι, κι ας πηγαίνουν όπου

τρέμω το χαμό των ανθρώπων μου

τρέμω τη σκληράδα των συνανθρώπων μου

φοβάμαι καμμιά φορά και τα όνειρά μου, μη μού σκοτώσουν

τη χαρά μου

ΠανήΛιος ΠΛήΝ (-)

Τι γυρεύεις, Φεγγάρι, στον Ουρανό

του τελευταίου Καλοκαιρινού μεσημεριού; θυμήσου

δεν ήθελα νά είμαι μόνος, ήθελα νά ‘μαι

μαζί σου

δίπλα στο γέλιο σου, στο γλυκό κορμί σου

δίπλα στο παιδί μου

και παιδί σου

Λαύριο - Επίδαυρος

31-8-2010

ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ, ΟΙ ΣΟΣΙΑ-ΛΗΣΤΕΣ ΚΟΒΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑΚΙΑ!!!

Είμαι εξαγριωμένος... η συγκεκριμένη περικοπή και η αιτιολόγησή της μ'έκαναν Τούρκο. Πόσα και πόσα  παιδιά χωρίς οικονομική άνεση θα μείνουν χρόνια τέχνο-αγράμματα, χωρίς πρόσβαση σε υπολογιστή...

ΑΙΣΧΟΣ ΑΙΣΧΟΣ ΑΙΣΧΟΣ

"Τα χρησιμοποιούσαν μόνο για να παίζουν"-

τάδε έφη η Υφυπουργός Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου

έχετε ποτέ ακούσει πιο επιπόλαιη, φτηνή, αισχρή, σιχαμερή δικαιολογία;;;;;;;

ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΡΕ, ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΚΑΙ ΞΑΝΑ-ΦΤΟΥ ΣΑΣ

28-8

Ε, Καλοκαίρι

σε πενθούν μόνο αυτοί

που δε σ' έζησαν!

.
.
.
.
.
.

photo: "Freedom" by Marianna

.

Η Εθνική μας κατάθλιψη

...όταν δεν έχεις πιά ορίζοντες..

ΑΡΜΑΓΕΔΔώΝ, το ΤέΛος

θα με κοιτάς στα μάτια και θα βλέπεις στην τσέπη

θα σού μιλώ με την καρδιά και θ΄ακούς με το πρέπει

θα μού λές σ' αγαπώ και θα τρομάζω

θα σού λέω σε θέλω και θα τρέχεις να κρυφτείς

(* (*(*(*)*)*)*)

και θα σαλπίσει ο Έβδομος Άγγελος

και στην Κοιλάδα Των Δακρύων μας θα έρθει

το Τέλος του Κόσμου

Αγάπη




.

έΛΑ

Έλα

θα σού φορτώσω τους Φόβους και τα Όνειρά μου

θα σού χαρίσω τη Θλίψη και τη Χαρά μου

θα σού δώσω τον Πόνο και το Χρόνο μου- έλα

δώσ’ μου γι΄ αντάλλαγμα

ένα Παιδί

.

ΜΗΝ ΑΠΕΛΠίΖΕΣΤΕ συνΕΛΛΗΝΕΣ....ΥΠάΡΧΕΙ ΦώΣ ΣΤΟ ΒάΘΟΣ ΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙού!!! To ΕίΔΕ Ο ΓΙΩΡΓάΚΗΣ!!!

(τα Τούνελ μάς τελείωσαν)

ΠAΝΣέΛΗΝΟΣ ΑυΓούΣΤΟΥ 2ΟΙΟ

Σελήνη του Αυγούστου σιωπηλή

τι να σημαίνει «πάντα»; τι «ποτέ»;

τι «αγαπώ»; και τί «εγώ»; και τι «εσύ»;

.

ΔεΝ ήΤαΝ ΚαλοΚαίρι Αυτό

όλα ξερά, ανούσια

τρομακτικά, και τρομαγμένα

δεν ήταν καλοκαίρι αυτό

χωρίς εσένα

23 Αυγούστου 2010

Ξημερώματα

ΔίΠολΟ

τραγουδιέται κατά το "κάτασπρα φοράς κι έχεις βραχεί" (περίπου)

Έπεφτε ο Ήλιος προς τη δύση

σού πα σ’αγαπώ αλλά θα φύγω

είναι το Ταξίδι τόσο λίγο

και ποτέ, κανείς δε θα νικήσει

¨Κι όταν το Φεγγάρι σού μιλήσει

άκουσε τι έχει να σού πει

Μυστικά που τρέμουν οι πολλοί

κι Όνειρα που δεν έχεις τολμήσει

ΝύΧτες του ΑυγούΣτου

Είναι κάτι νύχτες που

είναι τόσο μεγάλο το φεγγάρι, τόσο κοντά που

αρκεί ν’ απλώσεις το χέρι σου να

τ’ αγγίξεις

Κάτι νύχτες που

είναι η θάλασσα τόσο ζεστή, τόσο λεία που

τα ψάρια πηδούν έξω από το νερό, αρκεί να

απλώσεις το χέρι σου να

τα πιάσεις

Νύχτες που

είναι τα κορίτσια τόσο γυμνά, τόσο όμορφα που

αρκεί ν’ απλώσεις το χέρι σου να

τ’ aγαπήσεις

.

έεεεΕρχονται μεγάαααααΑλα ζόΡια λέμΜεεεεε.....

Αν υπάρΧεις... θα σε βΡώ!

όπου κι αν κρύβεσαι!

Σ;-))))

.

τOυ ΚαύσΩνα, τHς ΠαραΛίας, τHς ΝύχΤας

Απομαγνητοφωνώντας την πρόσΦατη ΜνήΜη εΝός ΠοδηΛάτη, 
τα μεσάνυΧτα

«Μα φυσικά! Δεν ήρθα εδώ για να λογοκρίνομαι, ούτε για να προσέχω τα λόγια μου- με τους γύρω μου είμαι ο εαυτός μου!» (κόσμια θυμωμένη κοπέλα στον απολογητικό συνοδό της, κοντά στις Ομπρέλες)

«Ρε μαλάκα» «Εδώ ρε μαλάκα» (νεαροί που παίζουν μπάσκετ στα γήπεδα της Νέας Παραλίας)

«Άμα σού δώσω καμμία ανάποδη» (χοντρός και χοντροκομμένος μεσήλικας στη γυναίκα του, Λευκός Πύργος)

«Εγώ τα πήρα μαζί του όταν πήρε [το κινητό]…» (τυπάκος με φωνή και νάζι δυό τρεις οκτάβες πάνω από το παρουσιαστικό του, στην τύπισσα που κρατάει από το χεράκι, Αριστοτέλους)

«Εμείς πάμε Βαλαωρίτου γιατί είναι κάτι φίλοι του Νίκου εκεί- πώς το λένε Νίκο το μαγαζί; ‘το μαύρο πρόβατο’ ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων» (παρέα 15χρονων στην πλατεία Αρχαίας Αγοράς)

.

ΠαυσίΛυπο - ΑιωνιόΤητα 0-1: ΜΥΡΤώ (Gérard de Nerval)

.

La jeune tarentine (1871) του Alexandre Schoenewerk (1820-1885) 

Musée d'Orsay, Paris

Κλάψτε, γλυκές Αλκυόνες! Ω σεις, ιερά πουλιά
αγαπητά της Θέτιδας, γλυκές Αλκυόνες, κλάψτε!

Έζησε κάποτε η Μυρτώ, η νέα από τον Τάραντα
στα κύματα της θάλασσας  σκεπάστηκε τον Χάροντα


κι οι Νύμφες των πηγών, του δάσους, του βουνού
χτυπιούνται, και μακρόσυρτο θρήνο γι αυτήν θρηνούν:

" Αλίμονο! Δεν έφτασες ποτέ στον εραστή σου!
δεν ντύθηκες του Υμέναιου την πάλλευκη στολή σου!


με τα χρυσά βραχιόλια σου δεν κύρωσες δεσμούς
τ' αρώματα δεν  μύρωσαν βοστρύχους σου ξανθούς"


André Chénier (1762-1794)

Μυρτώ
Gérard de Nerval


Σε σκέφτομαι, Μυρτώ, γητεύτρα θεϊκή
Στο ιερό Παυσίλιπο, που λάμπει σα φωτιά
Μαύρα σταφύλια μέσα στα χρυσά σου τα μαλλιά
Το μέτωπό σου το σοφό γεμάτο Ανατολή

 
Μές στα μαλλιά  σου ήτανε που ήπια το μεθύσι
Στη φευγαλέα λάμψη των ματιών των γελαστών
Ήμουνα της Ελλάδας τότε γιός, και των Μουσών
Και πρόσπιπτα στον Ίακχο, ναι, να με βοηθήσει


Ξέρω γιατί εκεί κάτω το ηφαίστειο ξυπνά...
Τ' άγγιξες χτες εσύ, με τ΄ όμορφο σου πέλμα,
Και γέμισε ο ορίζοντας με στάχτες ξαφνικά.

Τσάκισε δούκας νορμανδός τους πήλινους θεούς σου
Και κάτω από της δάφνης του Βιργίλιου τα κλαδιά
Χλωμή Ορτανσία σμίγει με την πράσινη Μυρτιά!

To Παυσίλιπο (Posillipo), αριστοκρατικό προάστειο της Νάπολης
στο βάθος το ηφαίστειο, ο Βεζούβιος 

 Μετάφραση από τα γαλλικά: Μαύρος Γάτος 2007
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση
με ενημέρωσή μου στο miltiadis_s@yahoo.gr
και αναφορά της πηγής

Gérard de Nerval (1808-1855) : "Είμαι ο Σκοτεινός, ο Χήρος, ο Πικρός..."




.

32* υΠό σκΙάν

Όχι, δε φταις

αν φόρτωσα πάνω σου

τις ελπίδες μου 

και τις έχασα. 

Ξέρεις, όμως

τί αβάσταχτο βάρος

είναι οι ελπίδες

όταν δεν έχεις

τί να τις κάνεις;.....

17/8/2010

ΟΙ ΤιΜωΡοί

.

Ομολογώ πως τώρα πια φοβάμαι

όλα έχουν γίνει πιθανά

ακόμα κι η εκδίκηση ανθρώπων

που δεν τους γνώριζα και δεν τους φανταζόμουν.

Γέμισε ο τόπος τιμωρούς

κι οι πιό βίαιοι

οι πιό ανελέητοι

είναι ακριβώς εκείνοι

που τίποτα δεν έπαθαν ποτέ.

.

Τίτος Πατρίκιος ("Η Νέα Χάραξη", Κέδρος 2007)

To ΣχέΔιο

To ΣχέΔιο

Από τη στιγμή που το συνέλαβε, το Σχέδιο έγινε η πρώτη, η μόνη, η απόλυτή του προτεραιότητα. Όλα τ’ άλλα, προσωπική ζωή, οικογένεια, δουλειά, απλώς τα διεκπεραίωνε- το Σχέδιο ήταν πια το πάν για εκείνον.

Ήταν ένα Σχέδιο 3Μ- μεγαλοφυές, μεγαλειώδες, μεγαλοδύναμο. Επρόκειτο να δώσει λύση τόσο στα προσωπικά του προβλήματα, όσο και στα προβλήματα όλης της Ανθρωπότητας, μια για πάντα, να βάλει τέλος στις αγωνίες και στους αγώνες, στους κοπετούς στους αιώνιους λειμώνες, στην ανελέητη κάψα του Καλοκαιριού, στο δριμύ ψύχος των Χειμώνων, εις τον Αιώνα των Αιώνων, αμήν.

Εργάζονταν πυρετωδώς πάνω στο Υπέρτατό του Σχέδιο όλη την ημέρα, ακόμα και στο δρόμο για την δουλειά, ακόμα και στη δουλειά, ακόμα και την ώρα που έτρωγε, ακόμα και την ώρα που έχεζε, ακόμα και την ώρα που κοιμόταν- ναι, ακόμα και στον ύπνο του, διερευνούσε υποπεριπτώσεις, έλεγχε διακλαδώσεις, αναζητούσε εναλλακτικές λύσεις, τελειοποιούσε το Σχέδιο από κάθε πλευρά και από κάθε παΐδι. Μέσα και έξω, πάνω και κάτω. Πριν και μετά. Εδώ κι αλλού. Πάντα και παντού.

Λίγο πριν πεθάνει, πλήρης ημερών, το Σχέδιο ήταν σχεδόν τέλειο. Έλειπε μόνο μια τελευταία, αποφασιστική πινελιά.

Ακριβώς όπως το είχε Σχεδιάσει

"δεν είναι και τόΣο κακόΣ", μα στο βάαααΘος όΛοι καλΟί είμΑστε μωΡέ...

.

...οι κακοί, είναι στη... Βουλή...

.