ΖΗΤΩ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ

ΤΟΥ ΠΡΟΔΟΤΗ ΠΟΥ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ ΩΣ ΕΤΟΥΤΑ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ
ΤΟΥ ΠΡΟΔΟΤΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

(σε επανάληψη λόγω προβλήματος του blogger)

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για τον θάνατο του Άλεξ;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για το θάνατο των 21 παιδιών στα Τέμπη;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για το θάνατο των εργαζομένων στην Ρικομέξ στο σεισμό του 2001;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για το αίμα στους δρόμους, για τις κακοτεχνίες, για τα έργα που ΔΕΝ έγιναν, για τα έργα που έγιναν στραβά, για την κακή ποιότητα ζωής των πόλεων, για την ερήμωση της υπαίθρου;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για την κυριαρχία της διαφθοράς στο δημόσιο βίο και για την αποδοχή αυτού του γεγονότος σαν κάτι απόλυτα φυσικό από τους πολίτες και ειδικά από τους νέους;;;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για την απαξίωση της δικαιοσύνης, της δημόσιας διοίκησης, της δημόσιας εκπαίδευσης, της δημόσιας υγείας;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για την ανεργία και για την εξαθλίωση των συνθηκών εργασίας;

Όσοι με παρακολουθείτε, θα ξέρετε ότι πιστεύω στην ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ του ανθρώπου. Πιστεύω στην ευθύνη του καθενός από εμάς, ευθύνη ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ και ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΜΕΝΗ. Δεν πιστεύω σε "συλλογικές ευθύνες", γενικές, αόριστες, και παραπλανητικές. Το έχω ξαναπεί, ΟΤΑΝ "ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ", τελικά ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ, και ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ.

Κάποιοι βέβαια θα απαντήσουν, "όλοι φταίμε", με την ανοχή μας, με την αδιαφορία μας, με την συνενοχή μας. Και σε ένα βαθμό, θα έχουν δίκιο.

Όμως ΕΓΩ, όπως αρκετοί άλλοι, δεν ΚΥΒΕΡΝΗΣΑ αυτόν τον τόπο! Ούτε ΨΗΦΙΣΑ αυτούς που τον διαχειρίζονται και τον λυμαίνονται τόσα χρόνια!!! Από την άλλη, δεν αδιαφόρησα, δεν απείχα, ΨΗΦΙΣΑ και κάποιους που θεωρούσα άξιους και αδιάφθορους, και που ποτέ δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμαστούν. Σεβάστηκα τους συνεργάτες μου, τους συμπολίτες μου, τους συνανθρώπους μου, και απαίτησα όσο με έπαιρνε να με σεβαστούν, κι εμένα, και κάποιους άλλους πιό πιό αδύναμους. Επηρέασα όσο μπορούσα τους γύρω μου προς την κατεύθυνση που θεωρώ δίκαια και τίμια, φώναξα όσο μπορούσα κάθε φορά που έβλεπα μιαν αδικία. Δεν πάτησα πάνω σε κανέναν για να προτιμηθώ, να εισαχθώ, να διοριστώ, να ευνοηθώ, να προαχθώ. Δεν δωροδόκησα, δεν λάδωσα, δεν καταπάτησα, δεν παρανόμησα.

Τις συνέπειες όλων αυτών των ΔΕΝ, τις πλήρωσα, κι ακόμα τις πληρώνω.

ΕΣΥ, βάλε το χέρι στην καρδιά, και αν μπορείς, πες τα ίδια.

ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ, ΑΝΑΛΑΒΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΟΥ, ΣΤΟ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΝΑΛΟΓΟΥΝ.
ΚΑΙ ΜΗ ΛΕΣ, ΠΟΝΗΡΕ, "ΟΛΟΙ ΦΤΑΙΜΕ", ΜΗ ΜΕ ΒΑΖΕΙΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ.

ΚΑΠΟΤΕ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ
ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΝ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, ΖΗΤΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΣΗ.

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ
(ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ-ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ)
128 kbps Mp3 (4,41ΜΒ)


Τούτοι δω εφέρανε τουφέκια γεμάτα μπαρούτι
τούτοι δω διατάξανε τη στυγερή εξόντωση
τούτοι δω συναντήσανε το λαό να τραγουδάει ενωμένος


Και το λιγνό κορίτσι έπεσε με την σημαία του
και το αγόρι κύλησε χαμογελώντας λαβωμένο
λαβωμένο στο πλευρό της


ΤΟΥ ΠΡΟΔΟΤΗ ΠΟΥ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ ΩΣ ΕΤΟΥΤΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΖΗΤΩ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ

ΕΚΕΙΝΟΥ ΠΟΥ ΔΩΚΕ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΖΗΤΩ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ

ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΑΝΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΖΗΤΩ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ


ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΔΙΝΟΥΝΕ ΤΟ ΧΕΡΙ, ΤΟ ΜΟΥΛΙΑΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΙΜΑ

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΘΕΛΩ ΓΙΑ ΠΡΕΣΒΕΥΤΕΣ, ΟΥΤΕ ΗΣΥΧΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩ ΝΑ ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ,
ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΔΩ ΤΟ ΜΕΡΟΣ, ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ

Μαύρος Γάτος

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, Σ'ΑΓΑΠΩ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

-Μιλάς παράξενα, είπε εκείνη. Αλλά υπάρχει στη συμπεριφορά σου κάτι που μού αρέσει. Έλα πιό κοντά, Ξένε, κι εξήγησε μου.

-Μόνη σου το είπες: "μια λαμπερή κηλίδα αίματος στο μέτωπό του". Με κοίταξες αλλόκοτα. Πρέπει να σ'αγαπώ;

-Κι όμως, σε άκουσα! "Ένα αστέρι εξερράγη μέσα στο βλέμμα του!", είπες. Απόψε ο ουρανός είναι κατακόκκινος, κι οι φήμες ζοφερές. Μ'αρέσεις όταν γέρνεις έτσι το κεφάλι σου. Τούτη τη στερνή ώρα, πρέπει να σ'αγαπήσω.

Ποιός ξέρει; Μπορεί και νά΄ναι αλήθεια ότι δεν είμαστε παρά φτερά, ανάμεσα στ'ατσάλινα σαγόνια της ζωής και του θανάτου. Αλλά προτιμώ να μετρώ το Χρόνο με το δικό μου ρολόι. Μπορώ έτσι να πετώ, αδιαφορώντας για τις ενδείξεις. Μπορώ να πετώ μαζί σου.

Είναι το τέλος, σ'αγαπώ, είναι το τέλος.

Από ένα αγαπημένο μου διήγημα επιστημονικής φαντασίας

ΒΟΥΒΟΠΌΤΑΜΟΣ

Στην άκρη του δρόμου έχει αγριόχορτα
θάμνους χαλίκια λάσπες
στην άκρη του δρόμου βρίσκεις μόνο σκουπίδια
πακέτα από τσιγάρα μπουκάλια τενεκέδες
κομμάτια από ζωές

στην άκρη του δρόμου δεν σταματάς

ούτε κοιτάς, ματιά δεν ρίχνεις,

δεν ψάχνεις, τί να ψάξεις, στην άκρη του δρόμου

εκτός
αν έχεις χάσει κάτι πολύτιμο

ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΑΔΗ

Είναι ένας κόσμος πόνου, και όχι χαράς. Ο θεός που τού αρμόζει, είν'ο θεός της οδύνης, ο θεός της συμφοράς
.
Κι εσύ ψυχή μου, που άδικα αναζητάς, και λαχταράς έναν θεό της αγάπης. δε θα τον βρεις ποτέ. Ποτέ σου δε θα μάθεις.
.
Αλλά κάποτε, φτωχή μου ψυχή, θά'ρθει η ώρα να διασχίσεις κι εσύ τον Αχέροντα, και να διαβείς τις Πύλες του Άδη.
.
Και τα Όνειρα θα πάρουνε εκδίκηση...

ΒΡΕ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΟΥ ΡΑΣΟΎΛΗ...
ΕΔΏ, ΣΟΥ ΛΈΩ, ΕΊΝΑΙ ΣΟΎΛΙ!

.
Κατάβαση από το Σούλι από το μονοπάτι της Τζαβέλλαινας, και μετά καγιάκ από τις πηγές του Αχέροντα με καγιάκ. Και όλα αυτά υπό βροχή και ήλιο και φεγγάρι. Πάμε στην Πάργα για καφέ. Χάλια χάλια. Σ;)))
.
Μαύρος Γάτος εκδρομικός κ παντός καιρού

ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΧΕΡΟΝΤΑ

El desdichado

Είμαι ο Σκοτεινός, -ο Χήρος, -ο Πικρός
Ο Πρίγκηπας της Θλίψης στo γκρεμισμένo κάστρo
Πέθανε το μονάκριβο Αστέρι μου - κι ο Μαύρος ήλιος τώρα, ο Μελαγχολικός
Βαραίνει το λαούτο μου που έφεγγε σαν Άστρo

Στη νύχτα αυτή του Τάφου μου, εσύ, παρηγοριά μου,
ξανάφερέ μου το Παυσίλυπο, τη θάλασσα του Νότου
το Άνθος που μού γλύκαινε την θλιβερή καρδιά μου,
την πέργκολα που σμίγανε Κλήμα κι ανθός του Ρόδου

Να Είμαι Έρωτας, ή Φοίβος ; … Προδότης ή Εκδικητής ;
Απ΄το φιλί της Ρήγισσας στο μέτωπό μου σημαδεύτηκα
Μές στη σπηλιά που η Σειρήνα κολυμπά την ονειρεύτηκα

Και διέσχισα δύο φορές τον Αχέροντα νικητής
Πάλλοντας της λύρας του Ορφέα τις χορδές
Στους στεναγμούς της Αγίας, και στης Μάγισσας τις κραυγές!

Gerard De Nerval, 1854
Μετάφραση Μαύρος Γάτος
Με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος για την μετάφραση

ΠΕΡΣΙ ΤΕΤΟΙΟΝ ΚΑΙΡΟ....

...αγαπιόμασταν, θαρρώ...

Καλά να περάσετε το τριήμερο. Πάω για το Σούλι και για τις πηγές του Αχέροντα...

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΒΑΣΙΚΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΤΣΑΚΙΣΤΕ TO ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Αφιερωμένο στον Άλεξ Μεσχισβίλι

Ο φασισμός σαν πολιτικό κίνημα βασίζεται στο ιδεολογικό υπόβαθρο της θεωρίας της δέσμης, της ομάδας των ανθρώπων, που η καταγωγή, οι πεποιθήσεις και η δύναμή τους ταυτίζονται, παραλληλίζονται σαν μια δέσμη από κλαδιά, και τσακίζουν κάθε "εχθρό".

Σαν όνομα ο Φασισμός γεννήθηκε στην Ιταλία του Μουσολίνι: fasces στα λατινικά σημαίνει δεσμίδα. Κάτι αντίστοιχο ήταν και ο Εθνικοσοσιαλισμός στην Γερμανία ( στα γερμανικά Nazional-sosialismus, και χάριν συντομίας Nazismus, δηλαδή ο γνωστός μας Ναζισμός). Η ίδια ιδεολογία διέπνεε και διαπνέει και τον Εθνικισμό του Αμερικάνικου Νότου, όπου έδρασε παλιότερα η γνωστή Κού-Κλούξ-Κλαν, και όπου σήμερα δρουν άλλες παρεμφερείς οργανώσεις, την προπολεμική Ιαπωνία του Αυτοκράτορα-Ήλιου, αρχηγού του Υπέρτατου Έθνους του Ανατέλλοντος Ήλιου, την Ισπανία του στρατηγού Φράνκο, που συνέτριψε με τη βοήθεια του Μουσολίνι και του Χίτλερ τις δημοκρατικές δυνάμεις στον Ισπανικό Εμφύλιο, λίγο πριν τον Β' παγκόσμιο πόλεμο. Σε ένα επεισόδιο αυτού του πολέμου, βομβαρδίστηκε από τα φασιστικά αεροπλάνα η πόλη Guernica, και αυτό το γεγονός ενέπνευσε τον Πάμπλο Πικάσσο να ζωγραφίσει τον ομώνυμο πίνακα.

Στη Ρωσία, ο Φασισμός της εκφυλισμένης Οκτωβριανής επανάστασης του Ιωσήφ Στάλιν, ντύθηκε κομμουνισμός-σοσιαλισμός, και ανέλαβε να καθοδηγήσει, λέει, την ανθρωπότητα, στο ιδανικό σοσιαλιστικό μέλλον. Στην Μεγάλη Βρετανία ο φασισμός ενσαρκώθηκε στον Αυτοκρατορικό Ιμπεριαλισμό, στην Γαλλία τερατούργησε κατά τον πόλεμο της Αλγερίας, και τέλος, στις ΗΠΑ, αυτοχρίστηκε Επικαρπωτής, Αστυφύλακας, και Σωτήρας του Κόσμου...

Τι σημαίνει όμως Φασισμός, ποιές ιδιότητες χαρακτηρίζουν τον Φασίστα;

Στην δεσμίδα των ομοειδών και τελείως ευθυγραμμισμένων κλαδιών, δεν χωρούν κλαδιά στραβά, πιό χοντρά ή πιό λεπτά, πιό κοντά ή πιό μακριά, διαφορετικού χρώματος. Ο Φασισμός προϋποθέτει λοιπόν την ύπαρξη μιάς ομογενούς ομάδας ανθρώπων, με κοινή καταγωγή, κοινά χαρακτηριστικά, κοινά πιστεύω, κοινά ιδανικά, ακόμα και παραπλήσια εμφάνιση...

Αυτές οι προϋποθέσεις συγκεντρώνονται συνήθως σε μια ομάδα ανθρώπων με κοινή ιστορία και καταγωγή, δηλαδή σε ένα Έθνος. Γι αυτό και ο Φασισμός ταυτίζεται λίγο πολύ με τον Εθνικισμό, ακόμα κι αν ντύνεται τον μανδύα του Διεθνισμού, όπως, είπαμε, στην περίπτωση της ΕΣΣΔ. Προσοχή, το να ανήκεις σε ένα Έθνος και να αναγνωρίζεις μια Πατρίδα, δεν σημαίνει ότι είσαι Εθνικιστής. Άλλο ο πατριώτης, και άλλο οι Εθνικιστής (στην πραγματικότητα ο Εθνικιστής δεν είναι καν πατριώτης, όπως θα δούμε, γιατί πάνω απ'όλα βάζει το τομάρι του, και όχι την πατρίδα). Ο Εθνικιστής πιστεύει ότι το ΔΙΚΟ ΤΟΥ Έθνος ξεχωρίζει ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΑ και ΑΥΤΑΠΟΔΕΙΚΤΑ από όλα τα υπόλοιπα Έθνη, και επομένως οφείλει να τα εξαφανίσει, να τα υποτάξει, να τα χρησιμοποιήσει, ή και να τα καθοδηγήσει, κατά περίπτωση.

Το Έθνος του, μέσα στο μυαλό του Εθνικιστή, είναι το εκλεκτό, το Έθνος ανάμεσα στα έθνη, προορισμένο να κυριαρχήσει σε όλα τα υπόλοιπα, που είναι εξ ορισμού κατώτερα, λιγότερο έξυπνα, λιγότερο ικανά, λιγότερο ΔΥΝΑΤΑ... Πρόκειται για μια Αποστολή με μεταφυσικές διαστάσεις, που μπορεί να την έχει αναθέσει στο Έθνος του Εθνικιστή είτε ο ίδιος ο Θεός αυτοπροσώπως (όπως συμβαίνει στον εβραϊκό εθνικισμό, τον λεγόμενο και Σιωνισμό), είτε προκύπτει από την ιστορία του λαού και από το μεγαλείο των Προγόνων, είτε απλά ισχύει αυτοδίκαια, επειδή το είπε ο Αρχηγός. Η τυφλή υπακοή στην Ιεραρχία και ο ανεξέλεγκτος αυταρχισμός των κρατούντων είναι βασικά στοιχεία της φασιστικής ιδεολογίας. Φύρερ (τίτλος του Χίτλερ, θυμάστε), σημαίνει Οδηγός. Στα ρώσικα, λέγεται Πατερούλης (τίτλος του Ιωσήφ Στάλιν)...

Ο Φασίστας λοιπόν δεν ανέχεται διαφορές. Δεν ανέχεται διαφορετικούς. Αποστολή του είναι να τσακίσει τον Ξένο. Τον Ξένο στην καταγωγή (όπως οι Ναζί τους μη-Άρειους), τον Ξένο στο χρώμα (όπως η Κου-Κλουξ-Κλαν τους Μαύρους). Τον αδύναμο σωματικά, αυτόν που δεν μπορεί να ακολουθήσει την δεσμίδα στους Άθλιους Άθλους της. Αλλά κυρίως, και πάνω απ'όλα, ο Φασισμός τσακίζει τον διαφορετικό, ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ, που τολμά να διαφέρει στην εμφάνιση ή στην συμπεριφορά ή στις πεποιθήσεις ή απλά αρνείται να ενταχθεί την φασιστική Δέσμη.

Στο μυαλό του Φασίστα, όλοι όσοι ανήκουν στην δεσμίδα πρέπει να είναι ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΟΙ, τόσο εξωτερικά, όσο και εσωτερικά. Μόνο έτσι η Δεσμίδα, η Φάσια, μπορεί να έχει Δύναμη, που είναι μια έννοια κλειδί για την κατανόηση της ψυχολογίας του Φασίστα. Είναι μια έννοια θεοποιημένη, που της χρειάζεται για να επιτελέσει το έργο της, την επιβολή σε όλη την υπόλοιπη Ανθρωπότητα. Μέσω της Δύναμης, δηλαδή ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ, δηλαδή μέσω της ΒΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΟΡΙΟ. Όπως η Λογική και ο Σεβασμός στον Άλλο είναι η βάση του Δικαίου του πολιτισμένου Ανθρώπου, έτσι και η τυφλή πίστη στον Αρχηγό και στην Αγέλη και η επιβολή μέσω της δύναμης και της βίας είναι το "δίκιο" του Φασίστα.

Υπάρχει μια φιλοσοφική θεωρία που λέγεται Σολιψισμός. Σημαίνει, "μόνο εγώ υπάρχω" (solo ipso sum). Ο φασισμός μπορεί να θεωρηθεί μια μορφή συλλογικού Σολιψισμού, "μόνο το δικό μου Εθνος υπάρχει". Μέσα στο μυαλό του φασίστα Εθνικιστή, κυρίαρχη και επομένως καθοριστική ιδιότητα ενός ατόμου είναι το "Έθνος" στο οποίο ανήκει. Όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα... και όλα τα υπόλοιπα Έθνη πρέπει αυτοδίκαια να υποταχθούν, αν είναι δυνατόν, κι αν δεν είναι, να χρησιμοποιηθούν κατά το συμφέρον.

Αυτά στην θεωρία.

Στην πράξη, στον Φασισμό και στον Εθνικισμό καταφεύγουν συνήθως πρώτα και καλύτερα άτομα συμπλεγματικά. Αυτοί που ψάχνουν την Δύναμη στον Φασισμό, είναι αυτοί που δεν την έχουν μέσα τους. Αυτοί που αναζητούν τον σκοπό της ζωής στον Εθνικισμό, είναι αυτοί που δεν έχουν πνευματικό περιεχόμενο και δικούς τους στόχους. Αυτοί που αναζητούν την Φυλετική καθαρότητα είναι συνήθως αυτοί που έχουν τα μεγαλύτερα συμπλέγματα ατομικής ή φυλετικής κατωτερότητας. Αυτοί που κάνουν σημαία τους το Έθνος και τον Αρχηγό, όπως οι χούλιγκαν την Ομαδάρα, είναι χαμηλής μόρφωσης, άτομα βίαια, επιθετικά, άτομα με χαλαρές ηθικές αρχές, και διάτρητες συνειδήσεις.

Στην Ελλάδα, ο Φασίστας ήταν αυτός που υπέθαλψε και στερέωσε την δικτατορία του Μεταξά, κατασκοπεύοντας και καταγγέλοντας για Βενιζελικό ή για κομμουνιστή όποιον τού έμπαινε στο μάτι, για οποιονδήποτε λόγο. Μετά, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, ο ίδιος άνθρωπος, ο δήθεν πατριώτης, έγινε ο Δοσίλογος των Γερμανών. Ατιμώρητος μετά την απελευθέρωση, απέκτησε και πάλι πολιτική ισχύ και κοινωνικό κύρος, και συνέχισε την ίδια δράση, την τρομοκράτηση κάθε ανθρώπου με ανοιχτό μυαλό και ελεύθερη σκέψη, και όχι μόνο., Οποιοσδήποτε για οποιονδήποτε λόγο έπεφτε στην δυσμένεια του Εθνικόφρονα, θα υφίστατο την καταγγελία, τον διασυρμό, την εξορία, την δίωξη. Γιατί ο "Εθνικόφρονας" ήταν και είναι πάνω απ'όλα τομαριστής...

Δεν έχω μάθει να μασάω τα λόγια μου. Στην κυριαρχία των ανθρώπων αυτών στην μεταπολεμική Ελλάδα, βοήθησε πολύ και η πόλωση του Εμφυλίου. Που ξέσπασε όταν κάποιοι "άλλοι" φασίστες, Κόκκινοι αυτήν τη φορά, εκμεταλλεύτηκαν την αγνότητα και την αυτοθυσία χιλιάδων Ελλήνων, και έσπρωξαν την χώρα στην καταστροφή. Όταν κάποιοι ηγέτες χρησιμοποίησαν τους αριστερούς ιδεολόγους για να επιχειρήσουν πέρα από κάθε λογική να ανατρέψουν την συνθήκη της Γιάλτας, και με ένοπλο αγώνα να εγκαθιδρύσουν καθεστώς Ανατολικού τύπου.

Αν νικούσαν αυτοί οι "Δημοκράτες" στον Εμφύλιο, θα είχαμε γίνει Βουλγαρία. Πέρα όμως από τα υπόλοιπα δεινά που σώρευσε αυτός ο αδελφοκτόνος πόλεμος στην χώρα μας, έδωσε στους τέως δοσίλογους των Γερμανών, και νυν δήθεν Εθνικόφρονες Εθνικιστές, το ιδανικό πρόσχημα και τις ιδανικές συνθήκες για να κυριαρχήσουν και πάλι.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι τραμπούκοι που σκότωσαν τον Αλέκο Παναγούλη, και τον Γρηγόρη Λαμπράκη. Οι ίδιοι που οργίασαν κι αλώνισαν στα χρόνια της Χούντας. Αυτοί που ποτέ δεν τιμωρήθηκαν, και μετά την πτώση της δικτατορίας με τον γνωστό δραματικό τρόπο, ξαναεπέπλευσαν, και μέσα από το παρακράτος, και μέσα από όλα σχεδόν τα κόμματα της Μεταπολίτευσης. Όταν το 1981 ήρθε η ώρα της "Αλλαγής" του Αντρέα, πολλοί από αυτούς ντύθηκαν και την προβιά του σοσιαλιστή, για να εξακολουθήσουν να λυμαίνονται τα πάντα με την άνεσή τους.

Ο Φασίστας τελικά μπορεί να οριστεί άσχετα με τις πολιτικές του δήθεν πεποιθήσεις, σαν ο άνθρωπος που δεν έχει ηθικές αναστολές, δεν σέβεται τίποτα και κανέναν, και σίγουρα όχι την Πατρίδα, κι ας κόπτεται για το αντίθετο, ο χαμαιλέων, που επιπλέει σε κάθε καιρό, με την πονηριά του, τον κυνισμό του, τον αριβισμό του. Είναι ο χούλιγκαν της πολιτικής, η μάστιγα της ανθρωπότητας.

Ο Φασίστας Εθνικιστής ντύθηκε τελευταία Ευρωβουλευτής, απέκτησε τρόπους Ευρωπαϊκούς, στα πρότυπα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και του Ζαν Μαρί Λε Πεν. Βασισμένος στις αντικειμενικά δύσκολες συνθήκες ζωής του 2006, στις μεγάλες αλλαγές και στις ραγδαίες εξελίξεις της εποχής μας, στις μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών του τέλους του 20ου αιώνα, και στις ανασφάλειες που δημιουργουν όλοι αυτοί οι παράγοντες σε πολλούς ανθρώπους, ο Φασισμός προσπαθεί να κερδίσει δύναμη, ωστε να δείξει όταν έρθει η ώρα τα δόντια του. Έκλεισε την Χρυσή Αυγή κα την έκανε νεολαία του Λάος. Πουλάει βιβλία από τηλεοπτικές εκπομπές, καλύπτοντας τα βρωμερά εθνικιστικά του παραληρήματα με δήθεν επιστημονικές σάλτσες.

Ο Φασισμός πολεμιέται με όπλα, αλλά μόνο όταν είναι πιά πολύ αργά. Πρέπει να τον πολεμήσουμε με τον Πολιτισμό, με την Μόρφωση, με το Παράδειγμα μας, με την Ενεργό Συμμετοχή στα Κοινά. Ας μην τού δώσουμε περιθώρια να σηκώσει κεφάλι, απέχοντας, υποκύπτοντας τον φόβο, ας μην κρυφτούμε στο καβούκι μας προσπαθώντας να σώσουμε το τομάρι μας.

Ο Λύκος φόρεσε την προβιά του αρνιού, αλλά ας μην γελαστούμε. Είναι πάντα ο ίδιος. Μην τον αφήσετε να σηκώσει κεφάλι. Τσακίστε τον. Τσακίστε το Αυγό του Φιδιού.

Μαύρος Γάτος

*ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ* ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΕΝΑ ΖΩΑΚΙ... ΚΑΜΜΙΑ ΝΑ ΜΕ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕΙ;;;

Η Σκράτς, Τσίκα-φλίκα;;;;

Όποιος δεν είχε ποτέ ένα ανώτερο θηλαστικό για κατοικίδιο - γάτα, σκύλο, άλογο, δεν μιλάμε για μια αράχνη ταραντούλα ή για ένα χρυσόψαρο! - δεν μπορεί να καταλάβει πόσο μπορεί κανείς να δεθεί με μία γάτα, για παράδειγμα. Έρχεται συχνά στο μυαλό μου εκείνη η συμφοιτήτρια και φίλη που μου είχε πει κλαίγοντας, μια κατά τα αλλά ωραία μέρα, πολλά χρόνια πριν, πως «πέθανε ο Τιτίνης». Εγώ το τέρας είχα γελάσει κυνικά, και της είχα πει «μην κανείς έτσι, ένας γάτος ήτανε μόνο». Πού να ξέρω ο δύστυχος τότε πόσο ζωτικής, κυριολεκτικά, σημασίας, μπορεί να είναι ένας γάτος… η μια γάτα.

Αντίθετα με το τσιγάρο, ένα κατοικίδιο, μια γάτα, ωφελεί σοβαρά την υγεία. Ιδού, σε απευθείας σύνδεση με το περιοδικό «Γαβ» (χωρίς πλάκα), οι 12 κυριότεροι λόγοι που κάνουν μια γάτα τόσο σημαντική:

Μας κάνει καθημερινά να χαμογελάμε. Λειτουργεί σαν αντίδοτο κατά της μοναξιάς. Λειτουργεί σαν σύμμαχός μας στη ζωή γενικά. Είναι ένα ζωντανό σχολείο για τα παιδιά. Ανεβάζει την αυτοεκτίμησή μας. Συμβάλλει στην συναισθηματική μας σταθερότητα. Μπορεί να βοηθήσει πολύπλευρα τα παιδιά με προβλήματα ανάπτυξης. Είναι εργαλείο ανάπτυξης της κοινωνικότητας, μειώνει την συστολή, σπάει διαπροσωπικούς φραγμούς. Όσοι έχουν γάτα ανταπεξέρχονται πολύ καλύτερα σε απώλειες, πένθη, διαζύγια. Μας φέρνει πιο κοντά στην φύση και στην άθληση. Μειώνει τις επισκέψεις στο γιατρό και τις μικροασθένειες κατά 10% (αυξάνει όμως τις επισκέψεις στον κτηνίατρο…). Και τέλος, κάνει καλό στους καρδιοπαθείς: μετά από ένα σοβαρό καρδιακό επεισόδιο, οι έχοντες έχουν διπλάσιες (!) πιθανότητες να επιζήσουν από τους μη έχοντες.

Καμμιά εθελόντρια να με υιοθετήσει;;;;;;;

Μαύρος Γάτος

Σ;)))))))))))))))))))))))))))))))

ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΦΙΛΕ;;;;;

Η ερώτηση είναι τελείως ρητορική. Ξέρω πολύ καλά γιατί, αυτό που δεν ξέρω είναι τί δουλειά έχω εγώ σε αυτήν την θλιβερή χώρα, την πατρίδα μου, την Ελλάδα.

Ο Μαύρος Γάτος, αν και διαθέτει αυτοκίνητο, και μάλιστα όχι από τα συνηθισμένα, κυκλοφορεί συνήθως με ένα μπλέ ποδήλατο. Το βασικό (το πιό φτηνό) μοντέλο του Decathlon του Merignac, πάνε πιά σχεδόν οχτώ χρόνια που το αγόρασα, τότε που μόλις είχα φτάσει στο Bordeaux. Το ποδηλατάκι μου είναι λοιπόν εκτός από απλούστατο και σχετικά παλιό, είναι όμως ακμαίο και καλοφροντισμένο, και με πάει παντού. Αφού αλώνισε το Bordeaux, γνώρισε το Χαϊδάρι, το Δαφνί και το Όρος Αιγάλεω, και μετά την Θεσσαλονίκη και τα περίχωρα, την παραλία ως την Περαία και ως το Καλοχώρι, το Σέιχ Σου. Και φυσικά όλο το κέντρο της πόλης, αφού το χρησιμοποιώ καθημερινά για τις μετακινήσεις μου. Κι ας μένει παραπονεμένη κι αραχνιασμένη η Λετίσια, το μπλε αυτοκίνητο, που κινείται σπάνια, και μόνο για μεγάλες αποστάσεις.

Χτες το βράδυ, γυρίζοντας από την έκθεση βιβλίου στην παραλία, άφησα για κάναδυό ώρες το ποδήλατό μου έξω από το πανεπιστήμιο, μπροστά από το κτίριο της Φιλοσοφικής. Είναι ένα μέρος πολύ φωτισμένο, και με αρκετά μεγάλη κίνηση πεζών και αυτοκινήτων. Το ποδήλατο ήταν δεμένο σε μια κολώνα ηλεκτροφωτισμού με κλειδαριά-συρματόσχοινο, όχι από τις πολύ απλές.

Όταν επέστρεψα, είδα το ποδήλατό μου μισοπεσμένο, σε περίεργη θέση. Σκέφτηκα ότι μάλλον δεν το στήριξα καλά και έπεσε. Εξετάζοντας την κλειδαριά είδα ότι κάποιος είχε προσπαθήσει να την παραβιάσει. Αν και την είχε καταστρέψει, δεν μπόρεσε να την παραβιάσει. Ευτυχώς λέω, χαλάλι η ηρωική μου κλειδαριά, αφού σώθηκε το ποδήλατο.

Πάω να φύγω, μπλοκάρει η αλυσίδα, δεν πιάνουν τα φρένα.

Ο ΣΚΑΤΟΨΥΧΟΣ άνθρωπος που προσπάθησε να κλέψει το ποδήλατό μου, αφού είδε ότι δεν μπορεί να σπάσει την κλειδαριά, μού κατέστρεψε τον δίσκο των ταχυτήτων και τα φρένα.

Όμορφη χώρα, ηθική, πολιτισμένη, η αγαπημένη μας Πατρίδα.
Τι χαρά, τι ευτυχία, να ζεις στην Ελλάδα του 2006...

ΟΤΑΝ Ο ΗΛΙΟΣ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΠΑΙΔΙ...

Έχω απόλυτη ανάγκη από ένα αντίβαρο για την ιστορία του Άλεξ. Βρήκα αυτήν την φωτογραφία στο Ημεροδίχτυ του Ανέμου, και την μοιράζομαι μαζί σας.

Μαύρος Γάτος

ΝΑ'ΤΑ ΜΑΣ... ΠΛΑΚΩΣΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΑ ΚΟΡΑΚΙΑ ΠΟΥ ΛΕΓΑΜΕ...

ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ALTER ΜΕ ΤΟΝ ΑΚΗ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟ: Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΝΙΚΟΛΟΥΛΗ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΑΠ'ΕΥΘΕΙΑΣ ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΤΗΣ ΦΡΙΚΗΣ. ΠΩΣ ΟΙ ΑΝΗΛΙΚΟΙ ΔΡΑΣΤΕΣ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΟ 11ΧΡΟΝΟ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ. ΤΙ ΚΑΤΕΘΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ.

...ΛΕΠΤΟ ΠΡΟΣ ΛΕΠΤΟ Η ΕΡΕΥΝΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΜΠΑΖΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΤΕΙ Η ΣΩΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ. ΑΝΤΡΕΣ ΤΗΣ ΕΜΑΚ ΨΑΧΝΟΥΝ ΜΕ ΕΙΔΙΚΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΟΥΣΑ ΣΚΥΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ 11ΧΡΟΝΟ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ.

Από κάτω από το τρέιλερ, στα Παρατράγουδα, η Αννίτα κατακρεουργεί νέα, ολόφρεσκα σφαχτάρια.... Η ιστορία της κακάσχημης Λίλης με τον Αλβανό πρώην σύζυγό της τον Αλέκο και τον νυν σύντροφό της τον Μανώλη τον Μαλάκα. Διακοπή για διαφημίσεις, ρούχα, παπούτσια, μυθιστορήματα, σερβιέτες.... και "σοκ στο πανελλήνιο".... "λεπτό προς λεπτό οι έρευνες ανάμεσα στα ερείπια"... "το ξέσπασμα της άτυχης μητέρας του Άλεξ στο άκουσμα του νέου"....

Ξανά διαφημίσεις, τα νέα δημητριακά Νέσκουικ με την ίδια υπέροχη γεύση, Vodafone, πάθος για την κάθε στιγμή, ψυγεία με δώρο τηλεόραση για το Μουντιάλ, πολυμορφικοί καναπέδες, γεύσεις που ονειρεύεται κάθε μωρό, κόλλες στιγμής, φτηνά δάνεια, έξυπνα αιρκοντίσιον, γιαουρτάκια για την χοληστερίνη, λουκάνικο, μπέικον, και δώρο ενάμισι λίτρο κοκακόλα...

Α ναι, επίσης Τα "ζουζούνια", τα μικρομέγαλα πουτανάκια-διαγραφή-νυμφίδια, έβγαλαν καινούργιο cd... Και δωρεάν με τον κόσμο του Επενδυτή, η νέα μεγάλη παραγωγή, "Κάλλας και Ωνάσης"...

Και το βράδυ, μετά από τις "ειδήσεις" της τρομολαγνείας και της σκύλευσης νεκρών και ζωντανών, όλο και καμμιά ταινία τρίτης-τέταρτης διαλογής, με φόνους, βιΑσμούς, άσκοπη και τερατώδη βία, όλο και καμμιά τέτοια ταινία θα έχουν να προβάλουν...

Αλλά τί λέω! ΤΙ "τρίτης και τέταρτης διαλογής", λέω... ΈΧΕΤΕ ΔΕΙ ΤΟΝ ΑΡΧΟΝΤΑ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΩΝ;;;;;;" Είδα μόνο το δεύτερο μέρος, κι αυτό με το ζόρι. Το περιέγραψα μόλις βγήκα έξω σαν "ΜΙΑ ΜΑΚΑΒΡΙΑ ΑΝΟΗΣΙΑ". Κι αυτή η τριπλή ταινία έκανε πάταγο, ρεκόρ εισιτηρίων, απέσπασε τις καλύτερες κριτικές....

Άλεξ, σε ζηλεύω....

ΕΧΕ ΓΕΙΑ, ΑΛΕΞ, ΕΧΕ ΓΕΙΑ, ΕΛΠΙΔΑ. (ΞΑΝΑ, ΛΟΓΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ BLOGGER)

Αφιερωμένο στον Άλεξ Μεσχισβίλι

Είμαι συγκλονισμένος, και πάλι. Άλλα είχα σκοπό να γράψω σήμερα, άλλα γράφω.

ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΣΤΗΝ ΒΕΡΟΙΑ. Μεγάλωσα στην πόλη που πάει να γίνει η πόλη των εξαφανισμένων. Η πόλη των δολοφονημένων. Η πόλη των δολοφόνων.

Δεν γράφω για να υπερασπιστώ κανέναν. Προσπαθώ να καταλάβω και να εξηγήσω. Τα όχι-και-τόσο ακατανόητα. Τα όχι-και-τόσο ανεξήγητα.

Έχω νιώσει, παιδάκι, την Απειλή που σκότωσε τον Άλεξ. Μία μόνο φορά.

Όχι, δεν είμαι Ξένος. Ούτε έχω πάνω μου κάτι ιδιαίτερα περίεργο. Δεν ανήκω σε καμμία από τις γνωστές "μειονότητες". Ήμουν όμως ένα ήσυχο παιδί, μετά από κάποια ηλικία φορούσα και γυαλιά, ήμουν κάπως παχουλός. Ήμουν ίσως, για κάποιους, ΑΡΚΕΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΩ ΣΤΟΧΟ.

Ήμουν εννιά δέκα χρονών, και πήγαινα στα αγγλικά σε μια μακρινή και άγνωστη γειτονιά. Στη διαδρομή αυτή, όποτε περνούσα κοντά σε άγνωστα παιδιά που παίζανε, έτρεμα μέσα μου από ένστικτο, μη τυχόν με προσέξουν κι ασχοληθούν μαζί μου. Μέχρι που άλλαζα και πεζοδρόμιο, ή και δρόμο, καμμιά φορά, για να περάσω απαρατήρητος.

Μια από αυτές τις φορές όμως, ασχολήθηκαν. Ένα κωλόπαιδο δηλαδή το ξεκίνησε, μού επιτέθηκε φραστικά και άρχισε να με πλησιάζει επικίνδυνα, καθώς περνούσα από την άκρη της παρέας που έπαιζε. Οι άλλοι δεν πρόλαβαν ευτυχώς να πάρουν μπρος. Έφυγα τρέχοντας και δεν πρόλαβαν να με αγγίξουν.

Από την άλλη, ο φίλος μου ο Γ. ξεχώριζε παιδάκι γιατί φορούσε από μικρός γυαλιά. Γυαλάκια τον ανέβαζαν, γυαλάκια τον κατέβαζαν. Μέχρι και στις εκδρομές, όπου έπαιζε πάντα τον «Γκιαούρη» ή τον «Έλληνα», τις έτρωγε *πάντα* από τον Ηλία, τον «Τούρκο» ή «Γερμανό»….

Ο Η. ήταν ακόμα μια διαφορετική περίπτωση. Ένα γεροδεμένο παιδί, μέτριας νοημοσύνης, που δεν έδινε φανερό στόχο, δεν ξεχώριζε ορατά σε κάτι. Δεν ξέρω τί ήταν αυτό που έκανε τους πολλούς να τον βάλουν κάτω, στο δασάκι, και να τον γδύσουν με την βία, ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΛΕΕΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΠΟΥΛΙ ΚΑΙ ΑΡΧΙΔΙΑ, χαχανίζοντας και βρίζοντας. Παρακολουθούσα με τρόμο από μακριά, δεν ήταν δυνατόν παρέμβω. ΑΥΤΟΙ ήταν οι Δυνατοί, οι Κανονικοί, οι Αθλητικοί (οι καλύτεροι στο βόλλευ και στο μπάσκετ…), και οι υπόλοιποι, ακολουθώντας την αγέλη, είχαν γίνει Ένα μαζί τους. Όλοι, εναντίον ενός.

Αξίζει να επισημάνω εδώ ότι εμένα προσωπικά δεν με πείραξε ποτέ κανείς, τουλάχιστον όχι σωματικά.

Τα καλοκαίρια όμως στην Αττική, στον Ωρωπό, ή εκεί στον Παρνασσό, στην χριστιανική (!!!!!) κατασκήνωση, ένιωσα βαθιά στο πετσί μου μιαάλλου είδους βία, μιάν ιδιότυπη μορφή ρατσισμού. Ήμουν εκεί για "κάποιους" ο «βόρειος», ο μισο-Βούλγαρος, ο εξ'ορισμού βάρβαρος, που αναμενόταν να μιλάει αστεία, με το ΜΕ και με το ΣΕ και με το ΛΛΛ (και ήταν περίεργο και ύποπτο για΄τι ΔΕΝ μιλούσε έτσι). Για κάποιους πιο ψαγμένους στην κατασκήνωση των ΧΜΟ (Χριστιανικών Μαθητικών Ομάδων) στον Παρνασσό, γόνους «ευγενών» οίκων των βορείων προαστείων, ήμουν *και* ο "Μογγόλος", μόνο και μόνο επειδή το επίθετό μου τελειώνει σε «-ίδης». ΜΟΝΟ και μόνο επειδή ΚΑΠΟΙΟΣ έπρεπε να γίνει στόχος, κάποιος έπρεπε να είναι Ο ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΣ ΤΡΑΓΟΣ. Τα "χριστιανόπουλα" αυτά διασκέδαζαν εξάλλου ιδιαίτερα παραφράζοντας χριστιανικούς ύμνους, όπως το "Αδελφέ που πονάς θα το πιείς κι από μας, το κρασί της χαράς που ποτέ δεν ζαλίζει (της Θείας Κοινωνίας)". Τραγουδούσαν λοιπόν όλο μπρίο και χαρά, τα βλαστάρια αυτά των "καλύτερων οικογενειών" της Αθήνας, "Αδελφέ που πονάς θα τις φας κι από μας"....

Είναι άραγε έμφυτη η ανάγκη να έχουμε κάποιον αποδιοπομπαίο τράγο διαθέσιμο για σωματικό ή ψυχικό λυντσάρισμα;;; ΠΟΣΟ ΔΥΝΑΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ, ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙΑΔΑ, που κάνει μικρούς και μεγάλους να εντοπίζουν αυτόματα πραγματικές ή φανταστικές διαφορές και να τις πατάσσουν με κάθε δυνατό τρόπο; Τι είναι αυτό που μετατρέπει μια ομάδα από παιδιά σε μια αγέλη αγριεμένων ζώων; ΤΙ ΈΝΣΤΙΚΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ;;;;;;;;;;

Ο κύριος Φρόυντ έχει πολλά να μας πει πάνω σ’αυτό.

Πρώτον, είναι ο εγγενής ΣΑΔΙΣΜΟΣ, ο ίδιος που ηδονίζει κάποιους όταν βλέπουν ένα σπίτι να καίγεται (όχι το δικό τους), ό ίδιος που κάνει τους οδηγούς να επιβραδύνουν για να παρατηρήσουν λαίμαργα τα μυαλά στην άσφαλτο μετά το φρέσκο ατύχημα, ο ίδιος που κόβει εισιτήρια στις ταινίες τρόμου αμερικάνικου τύπου, αυτές με τα αλυσοπρίονα και τις λεύκες...

Δεύτερον, είναι ένα ένστικτο ακόμα πιο βαθύ, ακόμα πιο πρωτόγονο, ακόμα πιο αποτρόπαιο. Η ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ, ΠΟΥ ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ. Στην πρωτόγονη φάση της ανθρωπότητας, όταν ήμασταν ακόμα πιο ζώα ΑΠ’ΌΤΙ ΤΏΡΑ, διαφορετικό σήμαινε συνήθως ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΙΚΟ, αδύναμο, και ανίκανο να αναπαραχθεί, βάρος για την μητέρα και για την ομάδα. Η μόνη μοίρα που θα μπορούσε να το περιμένει, ήταν ο Καιάδας. Η μυωπία, για παράδειγμα (από αυτήν έχω κάμποσους βαθμούς), ήταν ασύμβατη με τη ζωή, αφού ο μύωψ θα γινόταν εύκολα μεζεδάκι κάποιου αρπακτικού. Άρα όσο πιο νωρίς ξαφορτώνονταν η ομάδα τον μύωπα, τόσο μεγαλύτερο το κέρδος, τόσο λιγότεροι οι σπαταλημένοι πόροι, οι χαραμισμένοι για να μεγαλώσει ένα άχρηστο μέλος. Ακόμα ένα παράδειγμα, η ομοφυλοφιλία, ή έστω η ελαττωματική αρρενωπότητα (η χαμηλή τεστοστερόνη στα αγόρια), είναι επίσης ασύμβατες με την αναπαραγωγή και με την επιβίωση στην Ζούγκλα. Και οι πρωτόγονοι χρειάζονταν πολλά και δυνατά και νταβραντισμένα παιδιά, γιατί ζούσαν λίγο, και πολλοί πέθαιναν από τις αρρώστιες και από τα άγρια ζώα και τα διάφορα δηλητήρια.

Έτσι, για όλους αυτούς τους λόγους, Ο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ, ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ… Αυτό είναι ένα από τα πιο βασικά ένστικτα της Αγέλης. Να εγκαταλείψει στην τύχη του τον αδύναμο, και να συνθλίψει τον διαφορετικό.

Άλλο ένα ένστικτο της αγέλης είναι να ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟ ΟΜΟΙΟ ΚΙ ΟΜΩΣ ΞΕΝΟ. Γιατί τα γονίδια της Αγέλης είναι αυτά που πρέπει να επικρατήσουν. Ο αρσενικός γάτος σκοτώνει εν ψυχρώ γατάκια που δεν είναι δικά του, αν τα βρει ανυπεράσπιστα. Και η αγέλη το ίδιο, ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΞΕΝΟ, ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΞΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ. Πιθανότατα με αυτόν τον τρόπο επικράτησαν οι πρόγονοί μας, οι Cro Magnon (Homo Sapiens Sapiens) έναντι των Νεάτερνταλ (Homo Sapiens Neaderthalensis). Ακόμα όμως και στην ιστορική περίοδο έχουν καταγραφεί γενοκτονίες ολόκληρων λαών, φτάνοντας έως και τα βρέφη στην κούνια…Σας το λέω, είναι πολύ άγριο ζώο, αυτός ο Homo.

Το βασικότερο τέλος ένστικτο της αγέλης είναι η ομαδικότητα. Η αίσθηση του να ανήκεις σε μιαν Ομάδα, που δίνει ασφάλεια, δίνει δύναμη, και απελευθερώνει πολύ πιο εύκολα όλα τα προηγούμενα ζωώδη ένστικτα. Αυτό είναι το ένστικτο που έδωσε -ισχύ στον φασισμό (fascia = η δεσμίδα, άρα η παράλληλη και συντονισμένη δράση), αυτό είναι το ένστικτο που τρελλαίνει τους χούλιγκανς, αυτό είναι το ένστικτο που νικάει στην μάχη έναν λιγότερο ομογενή εχθρό, με λιγότερη συνοχή.

Όλα αυτά τα ένστικτα, σε πιο συγκαλυμμένη μορφή, είναι που αφιονίζουν και μια ομάδα παιδιών, και τα κάνει να δέρνουν ή απλά να ταπεινώνουν ένα άλλο παιδάκι, το πιο διαφορετικό, ή το πιο αδύναμο, ή απλά τον πιο εύκολο στόχο.

Ας μην ξεχάσουμε και την σκληρότητα που δείχνουν τα παιδιά προς τα ζώα, έχει άμεση σχέση με τον φόνο του Άλεξ. Πριν από λίγες μέρες, μιλώντας με μια Ναουσαία κυρία 40κάτι χρονών, πρόσεξα στο μέτωπό της μια παλιά ουλή. Πώς το πάθατε, τη ρώτησα. Με πέρασαν για γάτα, μού απάντησε. Πώς είπατε, ξαναρώτησα, δεν κατάλαβα. Ήμουν έντεκα χρονών, μού λέει, και έπαιζα με ένα αγοράκι γύρω στα εννιά. Είχε σχεδόν νυχτώσει, και χωρίσαμε. Εγώ, μέσα σε μια διπλανή αυλή, νιαούρισα για πλάκα, και αυτός με πέρασε για γάτα, και μού πέταξε μια πέτρα.

Αυτό το φονικό ένστικτο, αυτή η δίψα για αίμα, που οπλίζει το χέρι ενός εννιάχρονου με μια φονική πέτρα για να σκοτώσει μια γάτα, ή ένα άλλο ανυπεράσπιστο μικρό ζωάκι, είναι, ΚΑΙ αυτό, πολύ ανεπτυγμένο σε πολλούς.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΝΣΤΙΚΤΑ είναι που σκότωσαν τον Άλεξ. ΑΛΛΑ, το έτος 2006 της ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ μας χρονολογίας, σε μια χώρα ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ, σε μια ΠΟΛΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, τα ένστικτα ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να έχουν εξουδετερωθεί μέσω της ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ, και μέσω της ΠΑΙΔΕΙΑΣ.

Ο ανθρώπινος Πολιτισμός χιλιετίες τώρα, ο Χριστιανισμός εδώ και 2006 χρόνια, ο Διαφωτισμός και ο Ανθρωπισμός εδώ και κάποιους αιώνες, πολέμησαν και πολεμούν, να κατευνάσουνι τα ζωώδη ένστικτα, να προστατέψουν τον ελαττωματικό, τον διαφορετικό, τον αδύναμο. Είναι η Μάχη του ανθρώπου που θέλει να γίνει Άνθρωπος, του θηλαστικού ζώου που θέλει να γίνει ένα πνευματικό Ον, όμοιο με τον Τέλειο Θεό, το Υπέρτατο Πνευματικό Ον που κάποτε ο ίδιος φαντάστηκε κι επινόησε, προσπαθώντας να ξορκίσει τον αρχέγονο Φόβο της Φύσης και του Θανάτου.

Από εκεί κρεμόμαστε. Από την ελπίδα να γίνουμε κάποτε Άνθρωποι. Μόνο γι’αυτό αξίζει να ζούμε. Μήπως, κάποτε, κάποιοι μακρινοί μας απόγονοι, γίνουν Άνθρωποι. Γι’αυτό αξίζει να δίνουμε τις Μάχες μας. Τον Πόλεμό μας.

Στην Βέροια, χάσαμε τη μάχη, για μια ακόμα φορά. Οι γονείς, οι δάσκαλοι, ο περίγυρος των παιδιών αυτών, των ΦΟΝΙΑΔΩΝ αυτών, απέτυχε (αν υποθέσουμε ότι προσπάθησε) να τα μετατρέψει από αγρίμια σε Ανθρωπάκια, από αγέλη άγριων ζώων, σε μέλη μιας Κοινωνίας Ανθρώπων.

Όχι, η "παιδική αθωότητα", ΔΕΝ είναι αυθύπαρκτη, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ. Το ότι κάθε παιδί είναι ένα "λιλιπούτειο αγγελούδι" είναι άλλο ένα ψέμα, ένα κατασκεύασμα των ΘΛΙΒΕΡΩΝ ΚΟΡΑΚΙΩΝ ΤΩΝ ΜΜΕ, με μοναδικό σκοπό να εκβιάσουν ένα ακόμα δάκρυ, και να βάλουν ακόμα καναδυό ΔΙΑΦΗΜΊΣΕΙς στις βρώμικές τους τσέπες.......

Το ανθρώπινο παιδί είναι ένα μικρό ζωάκι, γεμάτο άγρια ένστικτα, που μπορεί όμως να μετατραπεί σε ανθρωπάκι, ίσως και σε Ανθρωπάκι. ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ, δεν πρόκειται για μια αυτόματη, ΦΥΣΙΚΗ διαδικασία. Το αντίθετο μάλιστα. Το "φυσικό" είναι το άγριο, το βίαιο, το αποτρόπαιο. Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, αυτός είναι που είναι ΑΦΥΣΙΚΟΣ.

Πολλές οι αμαρτίες σου, Άλεξ, βαριές, και μαζεμένες. Δεν ήσουν απλά Ξένος, ήσουν ξανθούλης, ήσυχος, μαζεμένος, ευαίσθητος, δεν είχες πατέρα, φορούσες γυαλιά, έπαιζες πιάνο…

Άλεξ, ήσουν εσύ ένα Ανθρωπάκι ανάμεσα στ'αγρίμια. Δεν ταίριαζες με τα άγρια θηρία που είχες γύρω σου. ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΥΣ, ΠΟΥ ΘΑ ΤΡΕΞΟΥΝ ΝΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΞΟΥΝ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ, ΧΥΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝΟΥΣ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΙΑ ΔΑΚΡΥΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΔΥΟ ΤΡΕΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙς ΠΑΡΑΠΑΝΩ.

Άλεξ, δεν μπορώ να σού υποσχεθώ τίποτα, δεν ξέρω αν η ανθρώπινη αγέλη, η ανθρωπότητα, θα γίνει κάποτε Ανθρωπότητα με Α κεφαλαίο. Θα ήθελα να το ελπίζω, για να μπορέσω κι εγώ να συνεχίσω να ζώ. Έχε γειά.

ΤΟ ΝΕΦΕΛΩΜΑ ΤΟΥ ΦΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ, ΣΤΟΝ ΑΣΤΡΙΚΟ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΛΟΓΟΚΕΦΑΛΗΣ

Τη νύχτα αυτή
τη λες εσύ φωτιά
εγώ τη λέω
δέντρο

Οι μέρες που
λαχτάρησα θα ρθούν
εγώ τη λέω
δέντρο

Δ. Σαββόπουλος

Ε ΡΕ ΚΑΙ ΝΑ ΖΟΎΣΕ

...Ο ΝΙΚΌΛΑΣ Ο ΑΣΙΜΟΣ...
.
Εγώ με τις ιδέες μου, κι εσείς με τα λεφτά σας
νομίζω πως τα θέλετε μονά-ζυγά δικά σας
δέ θέλω την κουβέντα σας, ούτε τη γνωριμιά σας
.
θα πατήσω εκεί που σας πονάει
κανένα δέ θ'αφήσω εμένα να κερνάει
θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι
και άμα ξεμεθύσω, σας λέω και γκούντ μπαϊ
.
και οι θεοί σαν πείθονται εάν υπάρχει ανάγκα
για πόλεμο δεν έκανα ποτέ εγώ το μάγκα
και ούτε νεροπίστολο δεν έχω στην παράγκα
.
θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει
κανένα δε θ'αφήσω εμένα να κερνάει
θα κολλήσω κι όποιον με περγελάει
χιλιάδες δυό αλήθειες ο πόνος μού γεννάει....

...πόσο μου λείπεις, Νικόλα, που δε σε γνώρισα πότε... Σ'έναν κόσμο γεμάτο βολεμένους ιδεολόγους...
.
Ευχαριστώ τον Cyrusgeo και την Composition Doll που μού έστειλαν το τραγούδι!!!!!
Εγώ το έχω μόνο σε lp, αλλά παό καιρό δεν έχω πιά πικάπ....
Σ;)))))))))

ΒΡΗΚΑΜΕ *ΚΑΙ* ΤΟΝ ΜΑΚΜΑΝΟ!!!!!!

Απoκαταστάθηκε επιτέλους η σύνδεση με τα Highlands...

ΤΗΕ MCMANUS SESSIONS - THE RETURN!!!!

Καλωσήρθες πίσω, φίλε... παιδοβούβαλε Σ;)))))))

Μόνο, Μάνο, άνοιξε τα σχόλια, και σταμάτα να ασχολείσαι με την αναμπουμπούλα...

είπαμε, μόνο οι Λύκοι χαίρονται...

Σ:)

ΒΡΗΚΑΜΕ ΤΟ ΛΑΜΠΡΟΥΚΟ, ΣΤΟΠ!

Μετά από τα τελευταία τραγικά γεγονότα, τις γνωστές μαζικές αυτοκτονίες θαυμαστριών του, και τις απεγνωσμένες εκκλήσεις των επιζησασών (!!!) γυναικών bloggers, που κλαίνε ακόμα στα σκαλοπάτια του, του Λαμπρούκου ντε, το γυναικείο περιοδικό "Playape girl" αποφάσισε να χρηματοδοτήσει μακροχρόνιες και δαπανηρές έρευνες για την ανεύρεση με κάθε τρόπο του φοβερού Πιθηκιού.

Οργανώθηκε έτσι μια Ειδική Αποστολή Ερευνητών, μεταξύ των οποίων Εθνολόγοι, Ανθρωπολόγοι, Πιθηκολόγοι, Μέντιουμ, Παραψυχολόγοι, Πυρηνικοί Φυσικοί και Σεξολόγοι, όλοι φυσικά διεθνούς φύρους. Της Διεθνούς αυτής Αποστολής ηγήθηκε φυσικά ο υποφαινόμενος Μαύρος Γάτος, με την ιδιότητα του Ειδικού Λαμπρουκολόγου. Συμμετείχαν επίσης σαν δόλωμα καμμά τριανταριά μοντέλα και ηθοποιοί, όλες 90-60-90 φυσικά,μεταξύ των οποίων η Ζιζέλ, η Λετίσια Κάστα, η Μόνικα Μπελλούτσι, η Κομποζίσιον Ντολ, και άλλες πολλές, εντελώς αφιλοκερδώς, εννοείται. Οι απαιτήσεις τους σε περίπτωση επιτυχίας, περιορίζονταν σε είδος...

Περιττό να σάς πω ότι δεκαεφτά....χμμμμ... χρόνια μετά (περίπου), και μετά από άπειρες περιπλανήσεις στην ζούγκλα του Αμαζονίου (έχει πολλές Βραζιλιάνες), στη Σιβηρία (γιού νόου, Τούντρα, Τάιγκα, Τάνγκα), στην Σαχάρα (έχει πολλή κάψα...), στα Ιμαλάια (είναι πολύ... σηκωμένα...), η Αποστολή εντόπισε τελικά τον Λαμπρούκο!!!!!

ΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ! ΒΡΗΚΑΜΕ ΤΟ ΛΑΜΠΡΟΥΚΟ!!!!

...Κάπου στη ζούκλα της Ιάβας.

Ο Λαμπρούκος, συνεσταλμένος και λιγόλογος όπως πάντα, μάς δήλωσε (μετά μουσικής):

ΔΕΝ" έρχομαι. Σάς το είχα πει άλλωστε καθαρά....

"Θα πάω στη ζούγκλα με την Τζέην του Ταρζάν

θα την περνάω φίνα

κι αν πιάσει αράχνες το έρημο το blog

θα γλυτώσω κι από τα linkblog

κι αν θα με φάνε τα άγρια θηρία

θα γλυτώσω ΚΑΙ απ' τη Μαρία,

έχε γειά, γλυκιά μου Νομαρχία.......

..."

Ο Λαμπρούκος, όπως το βλέπετε άλλωστε καθαρά , είναι μια χαρά, και το αυτό επιθυμεί και δι ημάς. Μάς εύχεται καλό καλοκαίρι, με άφθονο σεξ, αν και δεν το βλέπει, με το κόλλημα που έχουμε φάει με τα Ημεροδίχτυα και τα Δίχτυα γενικώς. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, Είναι όπως πάντα ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΟΛΑ, αδιάψευστο τεκμήριο η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ μου αυτή φωτογραφία, που εξασφάλισα για εσάς με κίνδυνο (Σ;))))) να με ξεσκίσουν οι πολυάριθμες θαυμάστριες και τέως ψηφοφόροι που περίμεναν την αποστολή στην επιστροφή.

Πώς; ΔΕΝ φαίνεται η ...ετοιμότητα του Λαμπρούκου; Αχ αυτή η λογοκρισία...... Χτύπησε πάλι...

...ΗΤΑΝ, ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΚΙ ΕΝΑΣ ΚΑΙΡΟΣ, ΠΟΥ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Η ΔΙΧΟΝΟΙΑ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚΟΧΩΡΙΟ...

Το Έπος των Μπλόγκερς
κ η τελική (?????) συμφιλίωση (?????????)

Πριν αρχίσει το κακό....

...πώς ξεκίνησε....




...μερικά χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από τον "Πόλεμο των Μπλόγκς"....


... βρε έγινε τής - γκούχ γκούχ, σού λέω...


...το πεδίο της Μάχης μετά τη Μάχη...
(ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΙ ΑΘΩΟΥΣ ΒΛΟΓΓΕΡΣ )




...και τέλος (????)... μετά την καταστροφή....

Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ
ΔΕ ΧΑΠΙ (???) ΕΝΔ (?????)

@@@@@@@

Επιλεγμένοι διάλογοι από το καλύτερο άλμπουμ του Αστερίξ: Η ΔΙΧΟΝΟΙΑ (LA ZIZANIE)
(μετάφραση Μαύρος Γάτος)

Φρουρός α: Θα σε μάθω εγώ να λες ότι είμαι το σκυλάκι του Εκατόνταρχου.
Φρουρός β: Σοβαρά; Και ποιος τού ψιθύρισε ότι γύρισα χτες μετά τις VIII στο στρατόπεδο;;;;

-----

Συγκλητικός: Μάλιστα, μάλιστα! Όταν η ιδέα δεν είναι του Βρούτου, ο Βρούτος σκάει από τη ζήλεια!!!

Βρούτος: Ζηλεύω, ε; Μπορεί να ζηλεύω, εγώ, αλλά δεν πρόδωσα τον Καίσαρα, εγώ! Ποτέ δεν ήμουν τσιράκι του Πομπήιου, εγώ.

Συγκλητικός: Εγώ τσιράκι του Πομπήιου; ΑΥΤΟΣ μπορεί να ήταν, για να μην αναφέρουμε κι αυτόν, κι εκείνον, αλλά εγώ ποτέ δεν πρόδωσα τον Καίσαρα!

-----

Δίοπος: Πειρατικό εν’όψει!

Ύπαρχος: Τον άκουσες, καπετάνιε;

Καπετάνιος: Όχι! Να μην τον ακούει κανείς αυτόν! Είναι τιμωρία! Τόλμησε να πει ότι ενώ εμείς ταξιδεύουμε, οι γυναίκες μας τη βρίσκουν στα όργια!

Δίοπος: Αν είναι έτσι δεν θα ξαναβγάλω άχνα! Χα! Για δες κάτι τύποι! Θα μπορούσαν να πουν ακόμα κι ότι μπήκα στο ναυτικό μόνο και μόνο επειδή η γυναίκα μου είναι κολλητή της κουνιάδας της δεύτερης ξαδέρφης του Ιουλίου Καίσαρα!!!!

-----

Καπετάνιος: ΕΙΠΑ ΠΡΟΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ!!!!

Ναύτης: Σταμάτα να χτυπιέσαι, Καπετάνιε, όλοι ξέρουμε τι είδους γλύψιμο έριξες για να πάρεις προαγωγή.

ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ
"Στην αναμπουμπούλα, ο λύκος χαίρεται..."

«ΘΑ ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΕΓΩ ΓΑΤΑΚΙΑ», ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΤΟ ΦΙΛΑΚΙ

Η Τζέσσικα, ένα πανέμορφο θηλυκό, με συντρόφεψε επί δώδεκα χρόνια στην μοναχική μου πορεία, στις μακρόχρονες σπουδές μου, και στις ανά την Ελλάδα και την Ευρώπη περιπέτειές μου...

Τόσο πολύ αγαπιόμασταν, που κάποιες γυναίκες την ζήλευαν κυριολεκτικά!!!!! Όταν χάθηκε με πολύ άσχημο τρόπο, δεν ξαναπήρα γάτα, αφ’ενός λόγω της λύπης μου, και αφ’ετέρου γιατί είμαι πολύ αλλεργικός στις γάτες. Είναι αλήθεια ότι όσο είχα την Τζέσσικα επιβαρύνονταν πολύ το κατά τα άλλα ελαφρότατο αλλεργικό μου άσθμα.

Μετά από μερικούς μήνες, αφού επέστρεψα από το Ιράκ, μπήκε στην ζωή μου ένα υπέροχο πλάσμα, μια γυναίκα-γάτα, που τήν αγάπησα τόσο πολύ, και τόσο βαθιά, και δέθηκα τόσο αληθινά μαζί της, που πίστεψα ότι θα μέναμε για πάντα μαζί.

Με την αγάπη μου το Φιλάκι, είχαμε βρει έναν τρόπο να εκτονώνουμε την ένταση, όταν καμμιά φορά - όχι συχνά - διαφωνούσαμε έντονα. Έλεγα εγώ, «βρήκα τη λύση. Θα πάρουμε γάτα». Αυτή γελούσε, πόσο όμορφα γελούσε, κι έλεγε, «όχι, θα πάρουμε σκύλο». Επέμενα εγώ όχι θα πάρουμε γάτα, επέμενε κι αυτή όχι θα πάρουμε σκύλο, γελούσαμε κι οι δυό μαζί, και όλα ήταν πάλι όμορφα...

Μιά από αυτές τις φορές, στην επιμονή μου «θα πάρουμε γάτα», είχε απαντήσει, «θα σού κάνω εγώ γατάκια»…

Τελικά οι δρόμοι μας χώρισαν, μετά από δύο πολύ αγαπημένα χρόνια. Βασικότερη αιτία, το ότι αυτή ήταν σκυλόφιλη, ενώ εγώ γατόφιλος. Δεν ξέρω αν πήρε τελικά σκυλάκι, πάντως γατάκια εμένα δεν θα μού κάνει, είναι σίγουρο πιά…

Πέρασαν μήνες μοναχικοί και δύσκολοι, με κάθε είδους προβλήματα να συσσωρεύονται, και τις αντοχές να λιγοστεύουν. Ήθελα πάρα πολύ ένα γατάκι, κι ας κράδαινε η αδερφή μου τη σπάθα του Δράμαλη πάνω από την κεφάλα μου κάθε φορά που το άκουγε, για το καλό μου φυσικά, λόγω της αλλεργίας που σάς έλεγα. Ας έβρισκα όμως εγώ το κατάλληλο γατάκι, και σιγά μη δεν το έπαιρνα… Άργησα να το βρώ, δυστυχώς. Πέρασε το φθινόπωρο, πέρασε κι ο χειμώνας, πέρασε, σχεδόν, και η άνοιξη... Νομίζω ότι θα μού είχε κάνει πάρα πολύ καλό η παρουσία ενός γατιού, όλο αυτό το διάστημα.

Ήρθε όμως το πλήρωμα του χρόνου, κι ένα καλοκαιρινό βράδυ του Μάη, μια άλλη γυναίκα, μια αληθινή κουκλίτσα, εμφανίστηκε στη ζωή μου. Η κουκλίτσα αυτή, ήρθε για να μείνει!

Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για έναν κεραυνοβόλο διαδικτυακό έρωτα, για μια γνωριμία… μέσω ίντερνετ. Γνωριστήκαμε ηλεκτρονικά, μέσω του ημεροδιχτυού του θείου Μάνου, που τον είχε υιοθετήσει μέσω της θείας Δέσποινας. Ή μήπως είχε υιοθετήσει την θεία Δέσποινα μέσω του θείου Μάνου; Δεν θυμάμαι ακριβώς.

Με την κουκλίτσα μου έχουμε βέβαια μια …χμ… μικρή διαφορά ηλικίας… γύρω στα 36 χρόνια (παρά 27 ημέρες όμως, ε;), αλλά τα πάμε μια χαρά. Ο θείος Μάνος, που κανόνισε και το προξενιό, την φώναζε Σκράτς. Αυτή δεν ξέρω πώς τον φώναζε. Ούτε τη θεία Δέσποινα ξέρω πώς την φώναζε η μικρή, ξέρω όμως ότι την έχει υιοθετήσει μια αδερφούλα της, που την λένε Μέλπω.

Η Σκράτς, μόλις κατέφθασε από την Αθήνα, μετά από ελάχιστους ενδοιασμούς, κι αφού εξερεύνησε το σπίτι από άκρη σε άκρη, αποφάσισε να με υιοθετήσει κι εμένα. Με φωνάζει «Ίου Ίου», «Ιάου», «Μιαουού», ή «Νιαααά», ανάλογα με την περίπτωση. Εγώ την λέω άλλοτε Τζουτζούκα, άλλοτε Μικρή, άλλοτε Τζέσι (όπως την Τζέσσικα), άλλοτε Μίου Ίου, άλλοτε Σίντυ (σ'ας θυμίζει κάτι;;;), άλλοτε Αθηνά (γιατί είναι Αθηναία). Ακόμα δεν κατέληξα πώς θα την βαφτίσω, έτσι κι αλλιώς δεν ακούει σε κανένα από αυτά. Άρα δεν έχει βρεθεί ακόμα το αληθινό της όνομα… Οι υποψήφιοι νονοί και νονές, σπεύσατε!!!

Είναι ένα πολύ τρυφερό και πολύ παιχνιδιάρικο αλητάκι. Όλη μέρα τρέχει γύρω γύρω και κάνει ζημιές, ανακατεύει τα πάντα, προσπαθεί να πιάσει τον Σερ Λάνσελοτ τον Ψάρη (ευτυχώς δεν μπορεί, ακόμα…), κυνηγάει ό,τι κινείται, μετακινεί ό,τι δεν κινείται (από μόνο του). Όλη νύχτα κοιμάται στην αγκαλιά μου, ή κατά προτίμηση (προς μεγάλη μου ζήλεια) αγκαλιά με την μητέρα μου, τις μέρες που πηγαίνουμε στην άλλη πόλη, στο σπίτι της. Περιττό να σας πω ότι την υιοθέτησε και αυτήν…

Η Τζέσσικα, ήταν – έλεγαν κάποιες με ζήλεια - η πιο φωτογραφημένη γάτα του κόσμου, και να σκεφτείς τότε δεν είχα ακόμη ψηφιακή. Το ρεκόρ εκείνο κοντεύει ήδη να καταρριφθεί. Ένα πολύ μικρό δείγμα ανεβάζω εδώ.

Ευχαριστώ, θείε Μάνο, ευχαριστώ, θεία Δέσποινα. Θα είμαι άξιος υιοθετημένος μπαμπάς…

Στον "κήπο"

-Μια μέρα θα παίζω καλύτερα από σένα, θα το δεις...

-Χαίρω πολύ, Δεσποσύνη,
ονομάζομαι Σερ Λάνσελοτ ο Ψάρης...

-Εγώ να δεις πόσο χαίρομαι...
δε θα πέσεις μια μέρα στα νυχάκια μου;;;;

-Έλα μωρέ πώς κάνεις έτσι... απλά παίζαμε....

-Μα γιατί ασχολείσαι τόσες ώρες με αυτά τα κουμπάκια;

-Τί μού λες;;;; Δηλαδή τώρα με βλέπουν;;;;;

Σ;))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

Η ΠΟΛΙΣ *ΔΕΝ* ΕΑΛΩ ΤΟ 1453. ΕΑΛΩ ΤΟ 1204, ΤΟ 1922, ΚΑΙ ΤΟ 1955...

Μού είναι αδύνατον να χύσω έστω κι ένα κροκοδείλιο δάκρυ για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου του 1453. Για την Άλωση της Πόλης που έχτισε και προίκισε με τ'όνομά του ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος (Ιβηρικής καταγωγής), στη θέση του Βυζαντίου, της ελληνικής αποικίας των Μεγαρέων, καθιστώντας την την νέα πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αντί της ξεπεσμένης πιά Ρώμης. Γιά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, της πρωτεύουσας της μετέπειτα Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που μετατράπηκε σταδιακά σε μιά Ελληνική Αυτοκρατορία, μόνο όμως τον πολύ τελευταίο καιρό, με τους Έλληνες Παλαιολόγους. Ως τότε, η λέξη Έλληνας, ήταν βρισιά.

ΤΟ ΔΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΣΟΙ ΔΟΥΝΑΙ ΟΥΤ΄ ΕΜΟΝ ΕΣΤΙΝ ΟΥΤ΄ ΑΛΛΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΩΝ ΕΝ ΑΥΤΗ. ΚΟΙΝΗ ΓΑΡ ΓΝΩΜΗ ΠΑΝΤΕΣ ΑΥΤΟΠΡΟΑΙΡΕΤΩΣ ΑΠΟΘΑΝΟΥΜΕΝ ΚΑΙ ΟΥ ΦΕΙΣΟΜΕΘΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΗΜΩΝ.

Αυτά είπε, ο Έλληνας, ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος, πριν πέσει μαχόμενος, και στο άκουσμά τους και μόνο ανατριχιάζω, και στην μνήμη του, τού ίδιου, και των ολιγάριθμων παλικαριών του, στέκω βουβός και συγκλονισμένος.

Μού είναι όμως αδύνατον κατά τα άλλα να χύσω έστω κι ένα δάκρυ για την τελευταία πράξη της Πτώσης της Αυτοκρατορίας της αλληλοφαγωμάρας, της διαπλοκής, της δολοπλοκής, της υποκρισίας. Που αφού δέχτηκε και την προ-χαριστική βολή της Άλωσης του 1204 από τους «χριστιανούς» Σταυροφόρους (τι τραγική ειρωνία), περιορίστηκε σε μια σκιά του πάλαι ποτέ ένδοξου εαυτού της, και ουσιαστικά αποτελούνταν πιά μόνο από την αποδεκατισμένη πληθυσμιακά Κωνσταντινούπολη. Που έφαγε η ίδια τις σάρκες της, με τις ατέλειωτες έριδες και συνωμοσίες των «Αρχόντων» της, που χρησιμοποιούσαν στους μεταξύ τους σκυλοκαυγάδες ΚΑΙ τους Οθωμανούς, δίνοντάς τους όλο και περισσότερη δύναμη, φέρνοντάς τους όλο και πιο κοντά.

Της Αυτοκρατορίας που έλαμψε με τους Έλληνες Παλαιολόγους τις τελευταίες της αναλαμπές, όταν ήταν πιά, αλίμονο, πάρα, μα πάρα, πολύ αργά. Που προτιμούσε, μέσα στην «χριστιανική» της μισαλλοδοξία, να αλωθεί από σαρίκι τούρκικο παρά από τιάρα παπική. Που παρ’όλα αυτά την υπερασπίζονταν Γενουάτες, ενώ την πολιορκούσαν τέως Βυζαντινοί «Άρχοντες» και στρατιωτικοί, πουλημένοι στον Σουλτάνο Μωάμεθ Β', τον μετέπειτα Πορθητή, γιό… Βυζαντινής πριγκήπισσας.

Μετά την φρίκη της Άλωσης, η Πόλη συνήλθε και άκμασε εκ νέου. Η ελληνική (ρωμαίικη) κοινότητά της μάλιστα υπήρξε η πιο δυναμική απ’όλες, ως το 1922. Όταν παρατρίχα να γίνει, για πρώτη φορά στην ιστορία της, μια Ελληνίδα Πόλη. Μετά, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Ως την έκρηξη του τουρκικού εθνικισμού του 1955, τον διωγμό και την προσφυγιά. Και ως σήμερα, που έχει απομείνει πιά μόνο ένα θλιβερό φάντασμα του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης.

Όχι, δεν θα φτάσει η Αγία Τράπεζα της Αγιασοφιάς στην ακτή του Βοσπόρου. Όχι, δεν θα ξαναγυρίσουν τα μισοτηγανισμένα ψάρια στο τηγάνι. Όχι, δεν θα ξυπνήσει ποτέ πιά ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς. ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ. ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ.

Κλάψτε για τους ξεριζωμένους Ρωμιούς της Πόλης, για το κεφάλι το κακό μας, του Γένους μας, για την αλληλοφαγωμάρα μας, για τους αλληλοσπαραγμούς μας, για την ανικανότητα των πολιτικών και των στρατιωτικών μας, για την ανεγκεφαλίαση των δήθεν «Υπερπατριωτών» μας.

Μην κλαίτε για την Πόλη. Η Πόλη, είναι ακόμα εκεί. Δεν έφυγε ποτέ.

Είναι μια Πόλη όμορφη, χρωματιστή, ολοζώντανη, γοητευτική.

Δεν είναι Ελληνική. Ε και; ΠΟΤΕ ΗΤΑΝ;

Μαύρος Γάτος
29 Μαΐου 2006

ΑΣΤΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ....

...είναι πού'χει απόψε Νοτιά
κι όταν φυσάει, σαν τραύμα πονά
εκείνη η παλιά μοναξιά

(Μαριανίνα Κριεζή)

BLOODY BLUES

Γύρισε με ανάποδα, από τις τσέπες μου θα πέσουνε δυό τρία κέρματα,
κάμποσα κοχύλια, λίγη άμμος

Σφάξε με, θα ματώσω λίγη θάλασσα του δειλινού

Άνοιξε μ’ένα μαχαίρι την καρδιά μου, δεν περιέχει τίποτα ,

μόνο άνεμο

28.5.2006

SURVIVOR - THE ULTIMATE CHALLENGE: " A LIFETIME ON PLANET EARTH", ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ REALITY ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ

-…τώρα που υπέγραψες, δούλε, να σού εξηγήσω, χαμένε, μερικές λεπτομέρειες, πρόβατο.

-Μα πώς μού μιλάτε έτσι; Τι πάθατε ξαφνικά;

-Καλό είναι να συνηθίσεις σιγά σιγά, ελεεινόν τέκνον. Για δες εδώ: «Εφεξής το συμβαλλόμενον μέρος «παραγωγή-tour operator» θα αποκαλείται «Κύριος και Θεός», ενώ το έτερον συμβαλλόμενον μέρος, «παίκτης-μέλος», θα αποκαλείται «δούλος του Θεού», «απολωλός πρόβατο», κλπ κλπ. Αμ τί νόμισες, ότι θα είμαστε ίσα κι Όμοια; Πώς; Τί Μού δείχνεις εκεί; Ναι, σωστά, γράφει "κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση", αλλά Εγώ είμαι ο Όμοιος, κι εσύ η εικόνα, τί το πέρασες!

-Μά....

-Μά και ξεμά δεν έχει. Ας δούμε λοιπόν τα βασικά σημεία του Συμβολαίου λίγο πιό αναλυτικά. Όπως όλως τυχαίως αμέλησα να σού επισημάνω πριν υπογράψεις, η τροφή και η στέγη ΔΕΝ συμπεριλαμβάνονται στις Παροχές της Παραγωγής. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να τρέχεις όλη μέρα (μπορεί και τη νύχτα) για να χορταίνεις την πείνα σου, για να αντιμετωπίζεις το κρύο, την κάψα, τις μπόρες, τα τσουνάμια (τσουνάμι: δες υποσημείωση 1234γ/Χριστούγεννα 2004 ). Τις λίγες ώρες που ίσως να σού περισσεύουν, θα τις αφιερώνεις ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ στην λατρεία Μου. Δηλαδή στο να Με παρακαλάς και να Με γλείφεις και να Με λιβανίζεις για να σε κρατώ σε σχετικά καλή κατάσταση. Μην ξεχνάς ότι στο Συμβόλαιο δεν προβλέπεται καμμία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, μπορείς και οφείλεις να Με παρακαλάς και να Με ικετεύεις όποτε αρρωσταίνεις ή σακατεύεσαι, αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν δεσμεύομαι να ανταποκρίνομαι στις εκκλήσεις σου για βοήθεια.

-!!!!!!!!!!

-Στο Συμβόλαιο που μόλις υπέγραψες, αναφέρονται αναλυτικά όλα τα ενσωματωμένα στο σασσί σου χαμερπή ένστικτα που συμπεριλαμβάνονται στο πακέτο (εντελώς δωρεάν), και που θα σε σπρώχνουν χωρίς σταματημό να κάνεις διάφορα ακατανόμαστα (εφεξής, «Αμαρτίες»). ΟΜΩΣ, όπως ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ προβλέπεται στο Συμβόλαιο, θα αντιστέκεσαι όσο το δυνατόν περισσότερο στις τάσεις σου αυτές, όσο και να βασανίζεσαι, και όταν τελικά αναπόφευκτα θα υποκύπτεις, θα γεμίζεις Ενοχές (συμπεριλαμβάνονται κι αυτές στο Πακέτο, ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ). Γιατί, όπως μπορείς να διαβάσεις εδώ, στα ψιλά γράμματα, Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΕΝΣΤΙΚΤΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΑΠΑΓΟΡΕΎΕΤΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΣΥΝΤΡΕΧΟΥΝ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ. Μην χλωμιάζεις, μέσα στην απέραντη ευσπλαχνία Μου, έχω προβλέψει για όλα, ανάξιε δούλε. Για να ανακουφίζεσαι πού και πού από τις Ενοχές, θα Με γλύφεις και θα Με παρακαλάς με τις ώρες. Και φυσικά, όπως προβλέπεται, θα Μού δίνεις αναφορά και θα είσαι υπόλογος όχι μόνο για ό,τι κάνεις, και για ό,τι σκέφτεσαι,αλλά και για ό,τι ΔΕΝ κάνεις, και για ό,τι ΔΕΝ σκέφτεσαι. Ακόμα και για ό,τι περνάει από το μυαλό σου.

-!!!! Μά!!!! Μού είχατε υποσχεθεί άφθονο σεξ, ηδονές, καταχρήσεις, κάθε λογής ακολασίες…

-Θα τα έχεις, θα τα έχεις, τέκνον, και να θέλεις δεν θα μπορείς να κάνεις κι αλλιώς, αλλά είπαμε, θα πρέπει να Με γλείφεις απεριόριστα μετά, και να Με παρακαλάς για να σε συγχωρέσω. Δες λίγο και τις Ρήτρες, ξέχασα να σού πω, είναι, χμμμ... κάπως αυστηρές. Μάλλον δεν θα θέλεις να παραβιάσεις τους Όρους του Συμβολαίου… Αν το κάνεις, και τα χαλάσουμε πριν την ώρα μας, θα πληρώνεις στον Αιώνα των Αιώνων στις Φλόγες της Κόλασης.

Ας μην χάνουμε όμως άλλο χρόνο, έχω πάρα πολλή δουλειά. Εκατομμύρια νέα μέλη Με περιμένουν για να υπογράψουν. Συνεχίζω. Όπως μπορείς να διαβάσεις εδώ (μα σταμάτα επιτέλους να τρέμεις, κράτα τον μεγεθυντικό φακό λίγο πιό σταθερά), θα σού στέλνω κατά καιρούς διάφορες κατραπακιές στην κεφάλα σου, και τότε, όχι μόνο δεν θα οργίζεσαι μαζί Μου, αλλά θα Με γλείφεις και στο πολλαπλάσιο.

-!!!!!!!!!!!!!!!

-Επίσης, όπως λέει σαφέστατα το Συμβόλαιο, «το συμβαλλόμενο μέρος «Κύριος και Θεός», διατηρεί το δικαίωμα να τερματίσει το παρόν Συμβόλαιο πριν από την ονομαστική του λήξη, χωρίς καμμιά απολύτως προειδοποίηση». Παναπεί, δεν θα ξέρεις πότε θα τά τινάξεις, ούτε από καν πού σού ήρθε η κεραμίδα, καλά καλά.

-!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

-Τέλος, κάτι πάρα πολύ σημαντικό: θα έχεις την έμφυτη τάση (και τον απαραίτητο Τεχνικό Εξοπλισμό), για να Μού φτιάξεις και να Μού παρέχεις τουλάχιστον ένα «Νέο Μέλος», κατά προτίμηση περισσότερα, , το οποία και θα κληρονομήσουν το Συμβόλαιο όταν εσύ περάσεις με το καλό ξανά στην Ανυπαρξία, ή στην Κόλαση, δούλε. Εις τον Αιώνα των Αιώνων, Αμήν.

-!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δεν θέλω!!!! Παίρνω πίσω την υπογραφή μου!!!!!!!!!!!!!!!!!! Τώρα που το σκέφτομαι, δεν θυμάμαι να υπέγραψα πουθενά.... Να ακυρωθεί το Συμβόλαιο!!!! Πρόκειται για απάτη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

-Πολύ αργά, απολωλός πρόβατο. Υπέγραψε άλλος για σένα, πάει πολύς καιρός... «Να προσέχεις πού βάζεις την υπογραφή σου, το πουλί σου, και τα δόντια σου»… να κάτι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσεις. Άκουσε την φιλική μου αυτή συμβουλή, θα υποφέρεις κάπως λιγότερο… Αλλά τι λέω, ο Πάνσοφος, αφού φεύγοντας από εδώ δεν θα θυμάσαι τίποτα απ'όλα αυτά, δεν θα μπορείς να αρθρώσεις ούτε μια λέξη, δεν θα μπορείς καν να ελέγχεις τα μέλη σου, θα τα κάνεις επάνω σου, θα μάθεις σιγά σιγά - αν είσαι τυχερός - να περπατάς, θα εξαρτάσαι για πολλά χρόνια για την επιβίωσή σου από τους δούλους Μου και γονείς σου (αν είσαι τυχερός και έχεις)...

-!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δεν θέλω !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δεν παίζω!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Βοήθεια !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ουαααααααααααααααααααααααααααααααααά!!!!

………………………………………………

Η Μαία βγήκε από την αίθουσα τοκετού χαμογελαστή.

«Συγχαρητήρια, μόλις αποκτήσατε ένα υγιέστατο αγοράκι. Να σάς ζήσει!»

...είπε στον κατάχλωμο μπαμπά, που περίμενε απ’έξω.


Μαύρος Γάτος
27 Μαΐου 2006

Ο ΨΑΡΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΙ Η ΝΙΚΗ ΞΥΛΟΥΡΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΛΗ (ΓΕΝΙ ΧΑΜΑΜ)

Στο πέταγμα του γερακιού, τ'άλλα πουλιά ζηλεύνε
όπα όπα, τ'άλλα πουλιά ζηλεύνε
γιατί πετούνε χαμηλά, α θένε, κι α δε θένε...

...

Έσβησ' αέρας το κερί που κράτουνα στην χέρα

κι είναι για μένα η ζωή, σκοτίδι νύχτα μέρα

Άντρας που δεν εκάτεχε τα μάτια του πως κλαίνε
αγάπησε και τρέξανε --- έλα, και τρέξανε
αγάπησε και τρέξανε
σαν τού μωρού, που λένε

(Από το δίσκο "Ιδαίον Άντρον")

Σάς έχω πει ότι είμαι από τρελλή γενιά. Σάς είπα και την τραγική ιστορία του Πόντιου προπάππου μου, του Ξανθόγιαννη.

Ένας άλλος προ-προπάππος μου, ο Χριστόδουλος, προσγειώθηκε ξαφνικά στην Θράκη, περίπου στα 1880, προερχόμενος από την Κρήτη, πιθανότατα από την περιοχή των Σφακιών-Ομαλού.

Κανείς δεν ξέρει γιατί εγκατέλειψε ο προ-προπάππος μου την Μεγαλόνησο. Σίγουρα όχι για κάποιον ασήμαντο λόγο. Ήταν εποχή μεγάλου επαναστατικού αναβρασμού, που οδήγησε τελικά στην απελευθέρωση της Κρήτης. Φοβόταν λοιπόν αντίποινα από τους Τούρκους για την συμμετοχή του σε κάποια εξέγερση; Ή ήταν καμμιά γυναίκα στην μέση; Καμμιά βεντέτα;;; Κανείς δεν θα μάθει ποτέ. Πάντως στην Θράκη κατέφυγε κυνηγημένος.

Εκείνη την εποχή, η Θράκη ήταν η περιοχή της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας, και ήταν γενικώς πιό "πολιτισμένη", όσον αφορά την Οθωμανική ασυδοσία, εν μέρει και λόγω των διεθνών παρατηρητών που υπήρχαν στην περιοχή. Παρείχε λοιπόν η Θράκη πολύ περισσότερη ασφάλεια στους ραγιάδες απ'ότι η ακριτική και πολυτάραχη Κρήτη.

Τέλος πάντων, αν και δεν κατάφερα να βρω τα ίχνη του Χριστόδουλου του Κουμαντάκη (Κουμαλδάκη; Κουμαλντάκη; Καταγράφτηκε σαν "Κειμηλδάκης"), όπως το είχε κάνει πριν πολλά χρόνια ο εγγονός του ο Χριστόδουλος, αδερφός της γιαγιάς μου, που δεν τον γνώρισα όμως ποτέ, η Κρήτη ανέκαθεν με τραβούσε πολύ, και ειδικά η μουσική της. Και ειδικά οι αδερφοί Ξυλούρη, ο αδικοχαμένος Ψαρονίκος (Νίκος Ξυλούρης), και ο ανεπανάληπτος Ψαραντώνης.

Ο Ψαραντώνης, λοιπόν, μαζί με την κόρη του Νίκη Ξυλούρη και την ορχήστρα τους, ήταν χτες, και θα βρίσκεται κι απόψε - και μόνο γι'απόψε, στην Θεσσαλονίκη. Ο Μαύρος Γάτος, ήταν, φυσικά εκεί.

Από τα βάθη του Χρόνου,

ο Ψαραντώνης, η αντρίκια φωνή της Ψυχής της Κρήτης
και η κόρη του, Νίκη Ξυλούρη, η αισθησιακή φωνή της αιώνιας Γυναίκας

σε έναν μαγικό χώρο, μια αταβιστική μυσταγωγία.

Αν πάτε, μην γκαρίζετε!!!! Ακούγεται πολύ. Στην αρχή απορούσα που ο Ψαρταντώνης δεν έκανε καμμιά απολύτως παρατήρηση. Στο διάλειμμα που τον γνώρισα, κατάλαβα ότι αυτός ο εξαιρετικός άνθρωπος, όχι μόνο δεν είναι τραχύς, όπως φαντάζεται κανείς λόγω του παρουσιαστικού του, αλλά είναι απίστευτα προσιτός κι ευγενικός, και δεν θα επέβαλε ποτέ την παρουσία του με το ζόρι. Κέρδισε την προσοχή του κοινού, αντί να την εκβιάσει.

Η είσοδος είναι (χωρίς ποτό) 15Ε και 11 το φοιτητικό.

στην Αίγλη (Γενί Χαμάμ), πίσω από τον Άγιο Δημήτριο τηλ. 2310270016
μόνο για σήμερα (εγώ πήγα χτες, μάλλον θα ξαναπάω)
Να είστε εκεί!

Μαύρος Γατάκης

ΒΡΑΔΥ ΟΠΟΥ ΠΟΝΕΣΕ ΠΟΛΥ, ΜΑ ΟΠΟΥ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΟ, ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΧΤΗ

Ευγενικιά περήφανη μελαγχολία
Ύψος χαμόγελο κι ελευθερία
Επιτέλους σας βρίσκω στην όχθη της καρδιάς μου
Ένα βράδυ που η θάλασσα εισχωρεί
Βαθιά στις χώρες των βουνών
Ένα βράδυ όπου νιώθεται κανείς πιό νέος από την νιότη του,
Βράδυ όπου πόνεσε πολύ μα όπου πιά τίποτε
Πιά τίποτε δεν είναι μάταιο, τίποτε για τη στάχτη

Pierre Jean Jouve
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
από το βιβλίο "Η δεύτερη γραφή", Ίκαρος 1980

ΈΤΣΙ ΕΞΗΓΕΊΤΑΙ!!!

"Όπου αγαπά", λέει,
"παιδεύει"...
(ον αγαπά Κύριος παιδεύει- από τις Γραφές)

.
...επομένως, λογικά, κι εντελώς φυσιολογικά...
.
όπου ΔΕΝ συμπαθεί, θα ευεργετεί!!!...
.
(θεός να σού πετύχει!)

.
Άσπρος Γάτος αγαπημένος, πεπαιδευμενός και προτηγανισμένος Σ;)))

ΠΕΤΡΩΜΕΝΟ

Νίκησα, εγώ, το πεπρωμένο
σφάδαζε, ταπεινωμένο
καθώς εγώ, θριαμβευτής
στο πετρωμένο μου κρατούσα χέρι
ένα παιδί
.
άσπρος γάτος (είπαμε.. Σ;)

ΤI ΣΟΥ ΛΕΊΠΕΙ;

Αναρωτιέσαι, "τί μού λείπει, που όλα τά'χω;"
και μοιάζει η ευτυχία σου με σφραγισμένο τάφο...

άσπρος γάτος (κυλιόμουν στα αλεύρια Σ;)

ΕΣΕΊΣ;ΕΚΔΊΔΕΣΤΕ;

...Να που τελικά κυκλοφόρησε σε βιβλίο το έργο μου. Μα πριν ακόμα δει το φως της δημοσιότητας, είχε γίνει πολύς λόγος γι'αυτό ανάμεσα στους λογοτέχνες. Ο κριτικός Μπ. διαβάζοντάς το, χειρόγραφο ακόμα, είχε χαρεί σαν παιδί. Αν κάποτε ένιωσα το συναίσθημα της ευτυχίας, δεν ήταν τον πρώτο καιρό της επιτυχίας μου. Ήτανε τότε, που σε κανέναν δεν είχα διαβάσει, ούτε καν δείξει, το έργο μου. Εκείνες τις ατελείωτες νύχτες, που ζούσα ανάμεσα στα όνειρα και στις μεγάλες προσδοκίες. Τότε, που γράφοντας με όλο μου το πάθος, βρισκόμουν ανάμεσα στα όντα που είχα ο ίδιος δημιουργήσει, και τα' νιώθα ολόδικά μου, σαν πρόσωπα στ'αλήθεια ζωντανά. Τ'αγαπούσα, έμπαινα στη χαρά και στον πόνο τους. Και, κάποια φορά, έχυσα στ'αλήθεια δάκρυα για την κατάντια κάποιου ήρωά μου...
Φ. Ντοστογιέφσκι, "Ταπεινοί και καταφρονημένοι", κεφ. 5
.
(pοst μέσω email)

H ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΓΑΤΟΥ ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ

Σας είχα προειδοποιήσει για την micro-γκαντεμιά μου (και την macro-κωλοφαρδία μου Σ;)))

1. μια βδομάδα χωρίς τηλέφωνο.
2. μόλις φτιάχνεται το τηλέφωνο, δεν δουλεύει το (ολόφρεσκο) DSL.
Λοιπόν τρίτωσε... Χτες κάηκε η motherboard! (Μάλλον, δηλαδή)

Ζήτω!!!!! Αλλά, λές κάτι να θέλει να μού πει, ο ποιητής;;;;;;

Λοιπόν. Δεν είναι να πηγαίνεις και πολύ κόντρα στη Μοίρα. Μέχρι να γίνει ο υπολογιστής (ευτυχώς είναι σε εγγύηση)

1 Δεν θα ξαναπάω σε netcafe (απ'όπου σας γράφω τώρα). Θα

2 Διαβάσω τους "ταπεινούς και καταφρονεμένους" του Ντοστογιέφσκι
3 Παίξω με την γάτα μου (είδατε, δεν πρόλαβα καν να τής κάνω post)
4 Πάω για μπάνιο (έκανα το πρώτο επιτέλους χτες)

Στο μεταξύ, σας χαιρετώ και σάς κλείνω και το μάτι. Παναπεί, ρίξτε μου και κανένα
e-ξεμάτιασμα, καλού κακού...

Σ;)))))

Ω, ΤΙ ΦΡΙΚΗ, ΠΑΠΠΟΥ…

…Και που λες, παιδί μου, κάποτε, για να αποκτήσεις αυτοκίνητο, έπρεπε να κάνεις πολλά χρόνια οικονομίες… Τα αυτοκίνητα ήταν πολύ λιγότερα, και οι άνθρωποι αναγκάζονταν να περπατούν πολύ περισσότερο, άσε που έμπαιναν πολύ πιό συχνά στα λεωφορεία και στα τρόλλευ…

-Πώ πω…Τραγικό…

-Επίσης, ντομάτες είχε μόνο το καλοκαίρι, πορτοκάλια μόνο το χειμώνα, κι αυτά ήταν μικρά και με ανώμαλα σχήματα, και μύριζαν έντονα, όχι όπως τώρα, που είναι τεράστια κι ολόιδια και άοσμα…

-Φοβερό…

-Τηλεόραση είχαμε μόνο δυόμισι κανάλια, κι αυτά έπαιζαν μετά τις πέντε το απόγευμα, και το πολύ μέχρι τις μία-δύο το πρωί (τότε ήταν "πρωί"). Μετά, χιόνια…

-Ά-πί-στέ-υτό!

-Τηλέφωνα υπήρχαν μόνο σταθερά, και για να βάλεις τηλέφωνο περίμενες χρόνια. Αρκετοί μάλιστα δεν είχαν καθόλου, κι όταν ήθελαν να τηλεφωνήσουν, πήγαιναν στους γείτονες, ή στους τηλεφωνικούς θαλάμους…

-Παππού, αρχίζω να πιστεύω πως με δουλεύεις. Γιατί δεν έπαιρναν από το κινητό;

-Σού είπα, δεν υπήρχαν κινητά, παιδί μου…

-Τι λές βρε παππού; Δεν υπήρχαν κινητά;;;;;

-Όχι, παιδί μου.

-Ούτε SMS, ούτε ringtones, ούτε «σας ακούμε», ούτε «είναι καλύτερα να μιλάς εφτά ώρες την ημέρα»; Δεν μπορούσες να επικοινωνήσεις την ώρα που περπατούσες στο δρόμο, την ώρα που ήσουν στο μάθημα, την ώρα που ήσουν στο μπάνιο, την ώρα που χάιδευες τη γιαγιά Σούλα στο παρκάκι; Δεν χτυπούσε κανένα κινητό στο σινεμά, δεν δεχόσουν καμμία κλήση όταν οδηγούσες το αυτοκίνητο;;;

-Όχι, παιδί μου. Όχι. Δεν υπήρχαν καθόλου σού λέω τα κινητά, ήταν κάτι πολύ μακρινό, σαν επιστημονική φαντασία...

-Τι λες βρε παππού; Μεγάλο ζόρι…

Αρχίζω όμως να πιστεύω πως με δουλεύεις. Για πες μου, αν είναι έτσι όπως τα λες, αν δεν υπήρχαν SMS, πώς ψήφιζε ο κόσμος στην Γιουροβίζιον, ε; Σε τσάκωσα, παλιοψεύτη! Και μη μού πεις τώρα ότι δεν υπήρχε ΟΥΤΕ Γιουροβίζιον, παλιοπαραμυθά!!!!! Σε λίγο θα μού πεις ότι δεν είχατε ούτε Dream Show!!!!!!!!

-Υπήρχε, παιδάκι μου, φυσικά και υπήρχε Γιουροβίζιον, αλλά τους χαλεπούς εκείνους καιρούς, δεν είχαμε αληθινή Δημοκρατία, όπως τώρα... Όλα τά’σκιαζε η φοβέρα, και τα πλάκωνε η σκλαβιά… Δεν ψήφιζε ο κόσμος... Ψήφιζε μια καταπιεστική Επιτροπή, με πρόεδρο έναν φαλακρό κύριο που έπαιζε σαξόφωνο. Σχεδόν δικτατορία σου λέω….

-Τρα-γι-κό!!!!!! Τι φρίκη, παππού...
Και πότε γίνονταν όλα αυτά τα τραγικά; Το 1821;;;;

-Ααααα, πολύ παλιά, πάρα πολύ παλιά, παιδάκι μου…. Το 1986…

ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ, ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΩ, ΚΑΠΟΤΕ...

Να φάω το Φώς. Να φέρω το Φως.
Να Το υποφέρω. Να γίνω Φάρος.

Κι αν δε μπορέσω, να γίνω γλάρος.



Αφιερώμένο στο ο-2-8 που μού το ενέπνευσε
και στην Μαρίνα που τρώει τα χρώματα

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΜΕΝ ΧΩΡΙΣ ΛΑΜΠΡΟΥΚΟΝ;;;;

....Ο ΠΙΘΗΚΟΣ ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝΕ ΜΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΛΥΣΙΣ.

Τα αυτά και για τον κον ΜακΜάνον (εν μέρει και δια τον κον Δον Γάτον, εν τη προτέρα του μορφή).


υγ1. Σαν πρώτος διδάξας στο "κλείνω-ανοίγω-ξανακλείνω το blog μου", καταλαβαίνω πολύ καλά το burn-out των φίλων. Ελπίζω να επιστρέψουν το συντομότερο, αν όχι, ίσως κάπου, κάποτε, συναντηθούμε. Επαναλαμβάνω, κάπου άκουσα ότι υπάρχει ζωή ΚΑΙ ΜΕΤΑ το blogging...

υγ2. Επιβεβαιώνω τις φήμες που λένε ότι εγώ ευθύνομαι για την απόφαση του Λαμπρούκου. Τον πλήρωσα αδρά για να αποχωρήσει. Μα, μού είχε φάει όλες τις γυναίκες, το παλιοπιθήκι.

ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ

(0+10 επίκαιροι προβληματισμοί, προτεινόμενοι ως θέματα για ανάπτυξη από τους υποψήφιους των Γενικών Εξετάσεων)

0. Γιατί οι Νεοέλληνες ξέρουν τα πάντα για την Βίσση και για τον Καπουτζίδη και τίποτα για τον Ελευθερίου και τον Λειβαδίτη;;;

1. Όποιος κλέβει ή αδικεί τον εαυτό του, είναι άραγε ποινικά κολάσιμος;

2. Όποιος είναι ερωτευμένος με τον εαυτό του, είναι άραγε ομοφυλόφιλος;

3. Σχολιάστε την σεξουαλική διαστροφή του «Κουμπαρά», του άντρα που έλκεται έντονα ερωτικά από τις κουμπάρες του, και ενίοτε συνάπτει σεξουαλικούς δεσμούς με αυτές. Αντιδιαστείλετε με τον Κο-λο-μπαρά.

4. Ετυμολογία και έννοιες της λέξεως «Μαλακία». Λάβετε υπ’όψιν σας τις φράσεις «ίασον πάσαν νόσον και μαλακίαν» (από την Θεία Λειτουργία), «φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας» (από τον Επιτάφιο του Περικλή), και «τράβηξε μια μαλακία και κοιμήθηκε» (Τσαρλς Μπουκόφσκι, Απομνημονεύματα ενός πορνόγερου).

5. Τα παιδιά του Ζεββεδαίου, ΕΙΧΑΝΕ μητέρα;

6. Ποία η «Παναγιώταινα», για ποίους λόγους είναι καλύτερη από το ολότελα, και ποίος τέλος πάντων είναι αυτός ο κερατάς ο Παναγιώτης;

7. Γιατί εξαφανίστηκε ο Σεραφίνο (και δεν τον ξέρει ούτε το Word);

8. Η Θεωρία της Σχετικότητας: Αναπτύξατε τις εφαρμογές της στην υποατομική φυσική, στα δρομολόγια των μεταφορικών μέσων, στις ανθρώπινες σχέσεις, στο «ποτέ», και στο «πάντα» (όχι το ζώον).

9. Βρείτε είκοσι λέξεις που να αρχίζουν από «ξε-». Ντροπή σας, ξε-διάντροποι, όχι τέτοιες λέξεις.

10. Συμπληρώστε το παρακάτω δημώδες άσμα:

Τον Μανωλιό τον βάλανε σ’ένα καράβι μούτσο
και βγήκε ένα σκυλόψαρο και τού’φαγε τον ……

Αναλύστε τις αναμενόμενες εσωτερικές ψυχολογικές διεργασίες του θύτη και του θύματος, αναλογιζόμενοι την βαρβαρότητα που επιδεικνύει ο άνθρωπος απέναντι στην Φύση. Θεωρείτε επιβεβλημένη την ανάληψη δράσης από τις οργανώσεις προστασίας των δικαιωμάτων των ζώων, για να περιθάλψουν το τραυματισμένο ψυχολογικά σκυλόψαρο; Ποιάν τιμωρία προτείνετε για τον δράστη, τον Μανωλιό, που όχι μόνο τεμπελοσκύλιαζε αντί να δουλεύει, αλλά τριγυρνούσε και με τον μούτσο έξω; Συγκρίνετε με το έτΑΙρον δημώδες άσμα "Το Νινί σέρνει καράβι, αν δεν τό'χεις καταλάβει"....


Blackus Catus

"Όταν Ανθίζουν Πασχαλιές" - 2.5 ΜΒ mp3 - κλικ στους στίχους
ζητήστε μου αν θέλετε το original της φωτογραφίας (3ΜΒ)

Είπες πως θά'ρθεις να με βρεις
αγέρας η καρδιά μου
κι ούτε πουλί
φτερούγισε
μέσα στην ερημιά μου

Χελιδονάκι του Μαγιού
πόσο πολύ σού μοιάζω
όταν ανθίζουν πασχαλιές
κι όταν αναστενάζω

Σταύρος Κουγιουμτζής