Ο ΦΩΤΟΓΡΆΦΟΣ

Συνήθως πάνω στο τραπέζι μου εχω ανοιγμένη μια βαριά δερματόδετη Βίβλο. Σκέφτομαι πως εκεί μέσα υπάρχει κάποιος υπαινιγμός για το μεγάλο μυστικό που ο Θεός, εν τη μεγαλοψυχία του, μάς το απέκρυψε για να μη μάς προσθέσει κι άλλες θλίψεις. Όμως κάποτε θα τελειώσουν οι ιστορίες της γης και θα πρέπει να πω κι εγώ το δικό μου λόγο. Έτσι όταν ήρθε ο φωτογράφος "προς τι;" του λέω. Και καθώς ύστερα τον παρακολούθησα απ'το τζάμι τον είδα που πήγε και κάθησε λυπημένος στην ακρογιαλιά κι άρχισε να πετάει μικρές πέτρες στην απέραντη θάλασσα.

Τάσος Λειβαδίτης, "τα χειρόγραφα του φθινοπώρου", σελ 27

19 ΜΑΪΟΥ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ - Η ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ

Περισσότερες πληροφορίες για την Γενοκτονία των Ποντίων

Μεγάλη η συμμετοχή του κόσμου, έντονη η παρουσία των νέων παιδιών. Το σύνθημα που επικράτησε στην ειρηνική αυτή πορεία ήταν "ΌΧΙ ΑΛΛΕΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ". Θα δείτε κάτω κάτω, στο σημαιάκι της Παμποντιακής Ομοσπονδίας, και το "ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ". Ας μην τους ξεχάσουμε, τους 353.000 αθώους νεκρούς του Πόντου. Η άρνηση της μνήμης των Νεκρών, που ήταν όλοι άμαχοι, νέοι, γέροι, παιδιά, άντρες, γυναίκες, ισοδυναμεί με επανάληψη της γενοκτονίας, σε ήθικό επίπεδο αυτήν την φορά.

Δύο μελανά σημεία:

1. Η παρείσφρυση εθνικιστικών στοιχείων στην πορεία. Τα τέως Χρυσά Αυγά φώναζαν βροντερά "Ελλάς - Εθνικισμός" και ρατσιστικά συνθήματα όπως "Τούρκοι Μογγόλοι δολοφόνοι". Όλοι οι υπόλοιποι νιώθαμε εξαιρετικά άβολα, τους απομονώσαμε στην ουρά της πορείας, αλλά πολλοί εγκατέλειψαν την πορεία εξαιτίας τους.

2. Ο αποκλεισμός του Τουρκικού Προξενείου από τα ΜΑΤ, γιατί, άκουσον άκουσον, οι Τούρκοι επισκέπτες μας γιόρταζαν λέει μια έθνική γιορτή στο Προξενείο, και θα τούς... ενοχλούσαμε!!!!!

Ξέρετε ποιάν γιορτή γιόρταζαν οι φιλοξενούμενοί μας;;;; Την απόβαση του Μουσταφά Κεμάλ στην Σαμψούντα (Αμισό), στις 19 Μαϊου 1916, που σηματοδότησε - και - την αρχή της Γενοκτονίας των Ποντίων....

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, έγραφε το σημαιάκι. Ας μην ξεχάσουμε.

ΝΑΙ στην φιλία Ελλάδας-Τουρκίας, ΟΧΙ σε μιά φιλία που θα βασίζεται στο ψέμα, στην υποκρισία, και στη δουλοπρέπεια.

Μαύρος Γατίδης

Το σημαιάκι

19 ΜΑΙΟΥ – ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 352.000 ΑΘΩΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Να’(μουν) σαν εσάς ψηλά ραχιά
πάντα χλωροφοράτε
Διαβαίν’νε χρόνια και καιροί
Καμμίαν (ποτέ σας) κι (δε) γερνάτε

Να έμ’ πουλίν και πέταγα
Να εμ αητός κι επαίγνα (πήγαινα)
Κι επαίγνα στα ραχία μου
Που κλαιν ορφανεμένα

Θα σύρω το τουφέκι μου
Α’τά ξαν(ά)’ θα βουίζ(ου)’νε (για να ξαναβουίξουν)
Για να θερρούν (θαρρούν) εκλώσταμε (γυρίσαμε)
Και ξαν’ να πρασινίζ’νε

Ποντιακό τραγούδι της Προσφυγιάς

Είμαι από τρελλή γενιά.

Ένας από τους τρελλούς προγόνους, μου, ήταν ο Ξανθόγιαννες, ο προπάππος μου από τα Κοτύωρα του Πόντου (Ορντού – Ordu - στα τουρκικά). Η παραθαλάσσια αυτή πολιτεία ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα πριν το Χριστό από Αθηναίους αποίκους. Αναφέρεται από τον Ξενοφώντα στην «Κάθοδο των Μυρίων», ήταν η μόνη ελληνική αποικία των παραλίων του Ευξείνου που τούς υποδέχτηκε σχετικά φιλικά.

Ο Ξανθόγιαννες ήταν ναυτικός και έμπορος, καπετάνιος έλεγε ο παππούς μου, αλλά μπορεί να τα φούσκωνε και λίγο, άλλωστε ήταν πολύ μικρό παιδάκι όταν τον είδε τελευταία φορά. Ταξίδευε με το καράβι του σ’όλην την Μαύρη Θάλασσα, στην Οδησσό, στη Βάρνα, κι ακόμα παραπέρα, φτάνοντας μέχρι και τη Μασσαλία. Εμπορευόταν τα προϊόντα του Πόντου, φουντούκια (φουντούκι = «ποντικόν κάρυον» ) από τα εύφορα παρχάρια (λιβάδια), κεράσια της Κερασούντας, ασήμι από την Αργυρούπολη, τα ξακουστά ποντιακά καπνά…

Όταν γύριζε στο σπίτι του, ανάμεσα σε δυό ταξίδια, έριχνε λέει πάνω στο τραπέζι ένα σωρό από λίρες κάθε φορά, για να παίξουν τα παιδιά. Η μεγαλύτερη αδερφή του παππού μου γελούσε όταν τ’άκουγε αυτά, αλλά τέλος πάντων σίγουρα δεν ήτανε φτωχοί. Κι ακόμα πιο σίγουρα, κάθε φορά που εμφανιζόταν ο Ξανθόγιαννες, έσπερνε κι από ένα παιδί στην κυρά του τη Συμέλα, με αποτέλεσμα η οικογένεια να αυξάνεται και να πληθύνεται. Όταν ήρθε η ώρα του χαλασμού, είχαν εφτά παιδιά. Μεταξύ τους και ο παππούς μου ο Μιλτιάδης…

Ζούσαν οι πρόγονοί μου ειρηνικά και ευτυχισμένα, σε αρμονική συνύπαρξη με τους υπόλοιπους λαούς του όμορφου Πόντου, με τα άγρια καταπράσινα βουνά, που υψώνονται απόκρημνα κι απότομα δίπλα στη θάλασσα. Τη Μαύρη Θάλασσα, που για να την κατευνάσουν οι αρχαίοι ναυτικοί την βάφτισαν «Εύξεινη», ενώ ήταν άγρια και άξενη…

Άλλα είχε όμως γραμμένα η Μοίρα. Η φωτιά των Βαλκανικών Πολέμων, του Α’ Παγκοσμίου, και της Μικρασιατικής Εκστρατείας που ακολούθησε, δεν θα άφηνε ανέγγιχτο ούτε τον μακρινό Πόντο.

Το σχέδιο της γενοκτονίας ήταν καλά μελετημένο, από Γερμανούς αξιωματικούς, με επικεφαλής τον αρχηγό της γερμανικής στρατιωτικής αποστολής στη σύμμαχο Τουρκία, στρατηγό Φον Ντερ Γκόλτς. Σε αγαστή βέβαια συνεργασία με τους Νεότουρκους, και με ιδεολογικό υπόβαθρο τον ακραίο τουρκικό εθνικισμό. αποφασίστηκε η νέα τουρκική πατρίδα, που θα γεννιόταν από τις στάχτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, να απαλλαχτεί με κάθε τρόπο από τις αλλόθρησκες μειονότητες.
Ένα από τα βασικά στελέχη των Νεότουρκων ήταν και ο Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ), γεννημένος στην χαμένη για τους Τούρκους Θεσσαλονίκη.

Η επιτυχημένη πρόβα τζενεράλε είχε γίνει λίγα χρόνια νωρίτερα, με την τρομακτική γενοκτονία των Αρμενίων. Τα θύματα της υπολογίζονται σε ενάμισι εκατομμύριο ψυχές.

Είχε έρθει πιά και η σειρά των Ελλήνων του Πόντου. Ο συνολικός αριθμός τους πριν την καταστροφή εκτιμάται σε ένα περίπου εκατομμύριο, από τους οποίους και εξοντώθηκαν κάπου 352.000, δηλαδή ένας στους τρεις ανθρώπους. Γι'αυτό και γίνεται λόγος για Γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων.

Η μεγαλύτερη καταστροφή έγινε στο Δυτικό πόντο, στις περιοχές της Κερασούντας και της Αμισού (Σαμψούντα). Στον Ανατολικό Πόντο, τα πράγματα ήταν πιο συγκρατημένα γιατί η περιοχή ως και την Τραπεζούντα ήταν ως το τέλος του 1917 υπό Ρωσική κατοχή και προστασία. Τα πράγματα άλλαξαν κι εκεί ραγδαία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία, που ανάγκασε τα Τσαρικά στρατεύματα να εκκενώσουν τάχιστα τον Πόντο. Και πάλι όμως, τον πιο βαρύ φόρο αίματος τον πλήρωσε ο Δυτικός Πόντος, όπου γράφτηκαν από τους Νεότουρκους μερικές από τις πιο μελανές σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας, με θύματα αυτήν την φορά τους Έλληνες του Πόντου.

Στην αρχή πήραν τους άντρες, και τους έστειλαν, τους περισσότερους χωρίς επιστροφή, στα βάθη της Μικρασίας, στα περίφημα Τάγματα Εργασίας, αφού πρώτα «εκκαθάρισαν» τους πιο ατίθασους. Ανάμεσά τους, ο μεγάλος αδερφός του παππού μου, ο Χαράλαμπος, δεκαεφτά χρονών παλικαράκι. Ο Χαράλαμπος ήταν από τα πρώτα θύματα των ανθρωπόμορφων τεράτων του αρχισφαγέα Τοπάλ Οσμάν. Τον έριξαν μέσα σε έναν λάκκο με ασβέστη, όπου κάηκε ζωντανός.

Ο προπάππος μου, η τρελλή και απροσκύνητή μου φλέβα, έλειπε σε ταξίδι όταν άρχισαν οι διωγμοί. Επιστρέφοντας διέφυγε στα απότομα βουνά του Πόντου, όπου συνάντησε τα υπόλοιπα παληκάρια που είχαν περάσει στην παρανομία, και έδρασε σαν αντάρτης για άγνωστο διάστημα. Από εκεί, τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Το μόνο που απέμεινε από αυτόν, ήταν ένα τραγούδι, που άκουσε ο πατέρας μου να το τραγουδάει ένας γέρος Πόντιος στην Κωνσταντινούπολη, πολλά χρόνια μετά… Έλεγε κάτι σαν…

Έστησε παγίδα ο Ιμάμης στον Ξανθόγιαννο
και στον Καράχατζη τον Αρμένη
Στο σπίτι του μέσα τους έβαλε, και τους πρόδωσε
Αλλά αυτοί το αντιλήφθηκαν, κι αντιστάθηκαν
Πολέμησαν σαν λιοντάρια, και ξέφυγαν στα βουνά
Αφού χύθηκε πολύ αίμα

Η υπόλοιπη οικογένεια πήρε τον δρόμο της εξορίας, μαζί με όλους τους Έλληνες των Κοτυώρων και του υπόλοιπου Δυτικού Πόντου, της Πάφρας, της Κασταμονής, του Αλάτσαμ, της Αμισού, της Αμάσειας, της Φάτσας, της Σινώπης, της Οινόης. Γυναίκες, μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι, άρρωστοι, μέσα στο δριμύ ψύχος του ποντιακού χειμώνα του 1916-17, πήραν πεζοί τον δρόμο της εκτόπισης, ουσιαστικά τον δρόμο του θανάτου, στα απότομα βουνά, με κατεύθυνση την Νεοκαισάρεια (Niksar) στο εσωτερικό της Μικρασίας. Λίγοι έφτασαν ως εκεί, κι ακόμα λιγότεροι γύρισαν πίσω. Κάποιους τους έκαιγαν όλους μαζί, αφού τους έκλειναν μέσα σε εκκλησιές. Οι περισσότεροι όμως, εξοντώθηκαν σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά "πολιτισμένα" πρότυπα του Στρατηγού Φον Γκολτς, από το κρύο, τις κακουχίες, τις αρρώστιες, την πείνα.

Η Σοφία, η μεγάλη αδερφή του παππού μου, ένα πανέμορφο ξανθό κορίτσι δεκαέξι χρονών, άφησε την τελευταία της πνοή κάτω από ένα δέντρο, στην μέση του τίποτα. Ο παππούς μου ο Μιλτιάδης, που ήταν τότε πέντε χρονών, θυμόταν να την τραβάει από το μανίκι όταν οι Τσέτες (άτακτοι στρατιώτες) έδωσαν το σύνθημα της αναχώρησης. Αλλά αυτή δεν μπορούσε πιά να ακολουθήσει. Το κορίτσι που έκαιγε τις καρδιές όλων των ανδρών της μικρής της πόλης, ήταν νεκρό…

Η μητέρα τους η Συμέλα, η Ευρώπη, 4-5 χρονών, και ο Ευριπίδης, μωρό στην κούνια, άφησαν επίσης την τελευταία τους πνοή στον δρόμο, από την πείνα, την εξάντληση, και τις κακουχίες. Από ολόκληρη την οικογένεια επέζησαν μόνο ο παππούς μου ο Μιλτιάδης, και οι δυό του αδερφές, η Περιστέρα, 13 χρονών, και η Ωραία, 12.

Την Περιστέρα και την Ωραία τις περιμάζεψε κάποια στιγμή ο Αμερικανικός Ερυθρός Σταυρός, που τις μετέφερε στην Αθήνα, όπου τις ξανασυνάντησε ο παππούς μου πολύ αργότερα, στο τέλος της δεκαετίας του ’30. Ο Μιλτιάδης, πέντε χρονών παιδάκι, ρακένδυτος, πετσί και κόκκαλο, με σκουληκιασμένο δέρμα, βρέθηκε μόνος και πεντάρφανος στη Νεοκαισάρεια, μαζί με κάποιους άλλους επιζήσαντες από τους εκτοπισμένους, που ήταν εξίσου εξαθλιωμένοι.

Θα χάνονταν έτσι χωρίς κανένα ίχνος, αλλά η Μοίρα δεν ήθελε να σβήσει η Τρελλή μου γενιά…

Αναγνώρισε κάποια στιγμή έναν θείο του, τον Μωυσή, άντρα της αδερφής του Ξανθόγιαννη. Τον άρπαξε από το μανίκι με το χεράκι του. «Θείε Μωυσή, θείε Μωυσή» τού έλεγε, με την σβησμένη του φωνούλα. Πού να ακούσει ο Μωυσής, τον απέδιωνχνε, αλλά βλέποντας την επιμονή του παιδιού, έσκυψε ν’ακούσει καλύτερα τον ξεψυχισμένο ψίθυρο. Κι άκουσε τ' όνομά του, κι αναγνώρισε το αγνώριστο παιδάκι. «Δόξα τω θεώ, είπε κλαίγοντας, ο Μιλτιάδης εν! Σώθηκε η γενιά του Ξανθόγιαννη…»

Ο Μιλτιάδης ήρθε στην Ελλάδα, και ρίζωσε στην περιοχή της Θεσσαλονίκης. Ασχολήθηκε με την γεωργία και με την κτηνοτροφία, στα τέως τούρκικα χωράφια που του παραχωρήθηκαν, και παντρεύτηκε την γιαγιά μου, επίσης πρόσφυγα, από την περιοχή της Νικομήδειας ( κοντά στην Κωνσταντινούπολη). Ήταν γενικά πολύ φιλομαθής, από τους ελάχιστους αγρότες που μιλούσαν τότε Γαλλικά, που τα έμαθε μόνος του από μια μέθοδο… Διάβαζε ό,τι έπεφτε στα χέρια του. Άνθρωπος φιλήσυχος, ειρηνικός, ποτέ δεν άκουσα από το στόμα του να κατηγορεί τους Τούρκους, και πολύ σπάνια διηγούνταν την ιστορία που σας αφηγήθηκα. Ούτε που φανταζόμουν, παιδάκι εγώ, το τί τράβηξε αυτός και η οικογένειά του. Την ιστορία του, που την είχα ακούσει πολύ αποσπασματικά από τον ίδιο, την συμπλήρωσα μέσω πληροφοριών που πήρα από τον πατέρα μου, και από κάποιες γραπτές σημειώσεις του ίδιου του Παππού.

Ο Μιλτιάδης απέκτησε πέντε παιδιά, τα σπούδασε σχεδόν όλα, τα είδε να προκόβουν, απέκτησε εγγόνια και δισέγγονα, και πέθανε το 1982.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει, αυτόν, και τους αδικοχαμένους του γονείς και αδέρφια, και όλα τα 352.000 θύματα της Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, όπως και όλα τα θύματα της θηριωδίας του ανθρώπου απέναντι στον άνθρωπο .

Εν είδει μνημοσύνου, παραθέτω το τραγούδι «Εκάεν και το Τσάμπασι», που ήταν το ένα από τα δυό πιο Αγαπημένα του παππού μου. Το πρώτο είναι αυτό με το οποίο άρχισα το άρθρο μου. Το Τσάμπασι ήταν ορεινό θέρετρο των Κοτυώρων (Ορντού), κάτι σαν το Πανόραμα και το Ασβεστοχώρι της Θεσσαλονίκης.

Εκάεν και το Τσάμπασιν
Κι επέμναν (απόμειναν) τα ντουβάρεα γιαρ γιαρ αμάν
Και ερούξαν (τρέξαν) σο χουρντάρεμαν (να το σώσουν)
Τσ’ Ορτούς τα παλληκάρεα οϊ οϊ αμάν ( τα παληκάρια, μάλλον οι αντάρτες)

Βάι εκάεν κι εμανίεν (καρβουνιάστηκε), τσ’ Ορτούς το Παρχάρ (λιβάδι, ορεινός βοσκότοπος)
Εκεί άλλο δεν κι’ επέμνεν (απέμεινε)
Μοναχόν σ’αχτάρ (σταχτάρι, στάχτη)

Εκάεν και το Τσάμπασιν
Γιαβρούμ (ψυχή μου) τιδέν κι επέμνεν (τίποτα δεν έμεινε)
Ραχιά και λειβαδότοπα
Άλλο χορτάρ κι φέρνε (δεν φυτρώνει πιά)

Τρανόν γιαγκ’ν (φωτιά) σο Τσάμπασιν
Σπίτια κι θ’απομένεν (δεν θα μείνει ούτ’ ένα σπίτι) γιαρ γιαρ αμάν
Μικροί τρανοί, φτωχοί ζεγκίν (πλούσιοι)
Ολ’ κάθουνταν και κλαίνε οϊ οϊ αμάν

Κλαιν τη θεού τα πουλόπα (τα πουλάκια του θεού)
Κλαιν τα πεγαδομάτεα (τα «μάτια», οι τρύπες των πηγαδιών) γιαρ γιαρ αμάν
Κλαίει το Τσαμπλούκ, το Καρακιόλ (οικισμοί της περιοχής)
Κλαίν τ' έμορφα τ' ελάτια, γιαρ γιαρ αμάν…

Είθε η Ανθρωπότητα να μην ξαναζήσει ποτέ παρόμοιες θηριωδίες.

Μιλτιάδης – Μαύρος Γάτος
19 Μαίου 2006

"ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ" ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ "Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ": ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ

"Ποιός φταίει, ποιός φταίει,κανένα στόμα
δεν τό'βρε και δεν τό'πε ακόμα..."

Ο Δάσκαλός μου Δον Γάτος (κατά κόσμον Νίκος Δήμου), με τον οποίο συχνά διαφωνώ, δημοσίευσε πρόσφατα στο Ημεροδίχτυ (blog) του την παρακάτω ιστορία...

Ο Θάνατος της Μαρίας (Πέμπτη, 11-5-2006)

...ζητώντας την ετυμηγορία μας πάνω στο ερώτημα "ποιός φταίει για τον θάνατο της Μαρίας, σε ποιό βαθμό, και γιατί".


Η υπόθεση περιληπτικά: Η Μαρία, μετά από μια ερωτική απογοήτευση στο τετράγωνο και μιαν επίσκεψη σε ψυχίατρο, ...δυστυχής, φεύγει για να γυρίσει στο σπίτι της. Στο δρόμο της συναντάει τον ληστή (Λ). Ο Ληστής της παίρνει όλα της τα χρήματα. Όταν φτάνει στον περαματάρη, αυτός αρνείται να την περάσει απέναντι χωρίς πληρωμή. Η Μαρία, πάντα απελπισμένη, πέφτει στο ποτάμι να περάσει κολυμπώντας. Όμως το ρεύμα είναι ορμητικό, την παρασύρει και πνίγεται.

Η προσωπική μου στάση απέναντι στο όλο ζήτημα ήταν από την αρχή εντελώς ξεκάθαρη. Αυτό που με προβλημάτισε πάρα πολύ, ο λόγος για τον οποίον επαναφέρω το θέμα προς συζήτηση, ήταν οι αντιδράσεις των υπόλοιπων συνομιλητών.

Κάποιοι ελάχιστοι τόνισαν την ευθύνη του ατόμου για την «μοίρα» του, λέγοντας ότι φταίει η Μαρία και μόνον αυτή, γιατί είμαστε υπεύθυνοι για τις αποφάσεις, τις πράξεις και τις παραλείψεις μας. Μεγάλη αλήθεια, την προσυπογράφω με όλη μου την ψυχή. Επιπλέον, εγώ αποδίδω σαφέστατες ευθύνες στον ληστή, που κυριολεκτικά στέρησε από την Μάρια τα μέσα επιβίωσης, και στον περαματάρη, που έδειξε πλήρη αδιαφορία και απανθρωπιά.

Πόσο διαφορετικές ήταν όμως, προς μεγάλη μου έκπληξη, οι απόψεις των υπόλοιπων πολυπληθών σχολιαστών! Αν και κανείς δεν συμφωνούσε ακριβώς με κάποιον άλλον, η συντριπτική πλειοψηφία ήταν εξαιρετικά πρόθυμη να αποσείσει την ευθύνη από τους ώμους της ίδιας της Μαρίας, "κατηγορώντας" για τον θάνατό της όλους τους υπόλοιπους εκτός από αυτήν.

Για να σας δείξω πού ακριβώς το πάω, θα σας πω ένα δικό μου παραμυθάκι...

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ

Ο Μάριος είναι ένας όμορφος νέος, αλλά λίγο αιμοβόρος. Τρελλαίνεται για μαχαίρια, σπαθιά, ξιφολόγχες, γιαταγάνια, πιστόλια, τουφέκια, πολυβόλα, φλογοβόλα, μπαζούκας, κανόνια, και γενικώς για ό,τι κυκλοφορεί σε φονικό εργαλείο .

Έπαιξε ρόλο σ’αυτό και ο αγαπημένος του παππούς, που ήταν δοσίλογος των Γερμανών στην Κατοχή. Και ο πατέρας του, που ήταν στις δόξες του Αρχιβασανιστής της Χούντας, και πλάκωνε συχνά και την μητέρα του Μάριου στο ξύλο, ώσπου τελικά την έσφαξε μ'ένα κουζινομάχαιρο, μια νύχτα, που το φεγγάρι δε βγήκε, και η βρόχα έπεφτε, ράιτθρου. Η μητέρα του Μάριου τού διάβαζε για να κοιμηθεί τις ιστορίες του Τζακ του Αντεροβγάλτη, κι ο μεγάλος του αδερφός, από δεκατριών χρονών επαγγελματίας μαχαιροβγάλτης, υπήρξε ανέκαθεν το πρότυπό του στη ζωή .

Το επάγγελμα του Μάριου είναι Ξεκαθαριστής Λογαριασμών κ Ενοχλητικών. Δύσκολη δουλειά, αλλά με την ανεργία που υπάρχει…

Μια μέρα, περνώντας από ένα κατάστημα με οικιακά είδη, το Γιόργο Μπόντα (ξαδερφάκι του Κόστα), βλέπει στην βιτρίνα ένα τεράστιο αστραφτερό μαχαίρι καθημερινής οικιακής χρήσης, για να τεμαχίζεις αστακούς. Ένα τέτοιο μαχαίρι λείπει από την συλλογή του. Δεν μπορεί να αντισταθεί, μπαίνει στο μαγαζί, και το αγοράζει.

Στο δρόμο της επιστροφής, νά'σου ξαφνικά μπροστά του ο αδελφικός του φίλος ο Μήτσος ο Κυανοπώγων, που έχει μόλις βγει από την φυλακή, όπου πέρασε δεκαπέντε ευτυχισμένα χρόνια αυτογνωσίας και ακολασίας. Μετά από τους σχετικούς αδελφικούς ασπασμούς, και τα σχετικά μπινελίκια μεταξύ αντρακλών, παρασυρμένος από την μεγάλη του χαρά, βγάζει να δείξει στον κολλητό του το νέο του απόκτημα, εκεί, στη μέση του δρόμου. Για κακή του τύχη όμως, εκείνη την ώρα περνάει από παραδίπλα μια διμοιρία των Ρουά Ματ, που είχε βγει για να μαζέψει παπαρούνες.

Το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτόταν ο επικεφαλής αστυνομικός θα ήταν να ενοχλήσει τους δύο ερίτιμους φίλους. Έχει όμως κολλήσει από χτες συνάχι, από μια θειά του, και από την μεγάλη του συγκίνηση στη θέα των δυό διάσημων παλικαριών, φταρνίζεται έντονα, με αποτέλεσμα οι δύο φίλοι, που τρώνε το σταφύλι, να αντιληφθούν απότομα την παρουσία του ασκεριού, και να τραπούν αντνακλαστικά σε φυγή.

Δυστυχώς όμως τα τριγύρω πεζοδρόμια, οδοστρώματα, κ αγροτεμάχια, είναι ανασκαμμένα, όπως συνηθίζεται στην όμορφή μας χώρα, όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα, και θάλλει η ελαία και το λάδωμα γενικώς. Όλα ξεκίνησαν όταν έσπασε κάποτε, επί τουρκοκρατίας, ένας σωλήνας της ύδρευσης. Αυτοί που ήρθαν να φτιάξουν τον σωλήνα χάλασαν τα καλώδια του ΟΤΕ. Οι ΟΤΕτζήδες χάλασαν κάτι καλώδια της ΔΕΗ. Τελευταίοι και τυχεροί, οι ΔΕΗτζήδες ξαναχάλασαν τον σωλήνα της ύδρευσης, και έτσι ξεκίνησε η Βεντέτα μεταξύ των Υπηρεσιών, κατά τα πατροπαράδοτα ήθη και έθιμα, που συνεχίζεται ως τις μέρες μας.

Τρέχοντας λοιπόν σαν αίλουρος -διαγραφή- ελέφαντας ο Μάριος (ξέχασα να σας πω ότι είναι 1.95 και ζυγίζει 160 κιλά), πατάει ένα άθλιο σανίδι, που γεφυρώνει ένα άθλιο χαντάκι του ΟΤΕ (μπορεί και της ΔΕΗ, δεν παίρνω όρκο), που υποχωρεί κάτω από το βάρος του καλοφαγά Μάριου. Πέφτοντας μέσα στην τρύπα ο Μάριος, με το αγαπημένο του μαχαίρι στο χέρι, συναντά την κρύα και ανελέητη λάμα, και μένει στον τόπο.

Ζωή σε λόγου μας.

Και σας ρωτώ,ποιος φταίει, και ποιος δεν φταίει, και γιατί;

-Ο Μάριος;
-Ο παππούς του;
-Οι Γερμανοί;
-Η κατοχή;
-Ο πατέρας του, που τού έμαθε να αγαπάει το αίμα;
-Η χούντα;
-Η μητέρα του, με τα παραμύθια που τού διάβαζε;
-Ο αδερφός του, με το παράδειγμα που τού έδωσε προς μίμηση;
-Ο κατασκευαστής του μαχαιριού;
-Ο αντιπρόσωπος του Γιόργο Βόδα Ελλάδος;
-Η διακοσμήτρια που το έβαλε στην βιτρίνα και το είδε ο Γιώργος;
-Η πωλήτρια που τού το πούλησε;
-Ο Κυανοπώγων που βγήκε από την φυλακή ακριβώς εκείνη την ημέρα και ώρα;
-Οι αστυνομικοί που περνούσαν εκείνη την ίδια κακιά ώρα;
-Η θεία που κόλλησε στον επικεφαλής το συνάχι;
-Οι παπαρούνες;
-Ο εργολάβος που δεν περιέφραξε το χαντάκι;
-Οι εργάτες που το άνοιξαν;
-Ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, και η Ύδρευση;
-Ο κατασκευαστής του σανιδιού;
-Ο συγκεκριμένος εργάτης που το τοποθέτησε;
-Η Χασαποταβέρνα "Η ωραία Βλαχιά" όπου σύχναζε ο υπέρβαρος μακαρίτης ο Μάριος;
-Φταίει το κακό το ριζικό μας, φταίει ο Θεός που μας μισεί, φταίει το κεφάλι το κακό μας, φταίει πάνω απ’όλα το κρασί;;;;;;

Δεν θα μού φανεί παράξενο αν μού πείτε ότι φταίνε ΟΛΟΙ οι ανωτέρω, και τελευταίος ο κακομοίρης ο Μάριος. Μετά από τόσα χρόνια πλύσης εγκεφάλου από τους αλήτες-ρουφιάνους-εγκληματίες δημοσιογράφους και από τους διεφθαρμένους, ανεύθυνους, ανίκανους και ανάρχιδους πολιτικούς μας, οι περισσότεροι Νεοέλληνες έχουν την τάση να αποδίδουν την Ευθύνη σε όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό τους. Μάθαμε, μας έμαθαν, δεν ξέρω, ότι φταίνε ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ. ΟΛΟΙ οι άλλοι. Εκτός από Εσένα. Εσύ, "Εσύ", με κεφαλαίο, δεν φταις ποτέ. Ποτέ.

Έχτισες πάνω στο ρέμα και τα πήρε όλα η μπόρα; Φταίει το Κράτος που δεν σε προστάτεψε από την πλημμύρα. Έκαψες το δάσος, έχτισες βίλλα, και μερικά χρόνια μετά την έκαψε μια πυρκαγιά που έβαλε ο μπατζανάκης σου λίγο παραπέρα; Φταίει το κράτος που άργησε να στείλει τα πυροσβεστικά αεροπλανοφόρα. Έτρεχες με πεντακόσια στην Εθνική Οδό Φαλήρου-Ζαππείου και έφαγες τα μούτρα σου και καμπόσων άλλων μαζί; Φταίει το Κράτος που δεν φτιάχνει δρόμους, αγανακτισμένε μου Αυνάνα. Ψήφισες επί δεκαετίες άχρηστους και ανερμάτιστους πολιτικούς, αδιαφόρησες μεγαλοπρεπώς για τα κοινά, δεν μίλησες ποτέ όταν σού αφαιρούσαν λίγα-λίγα τα δικαιώματά σου στην εργασία, δεν αντέδρασες όταν χτυπούσαν τους πιο αδύναμους από εσένα, βόλεψες όσα άχρηστα ανηψάκια μπόρεσες με μέσο, και ξαφνικά διαπιστώνεις ότι δεν έχεις Υγεία, Παιδεία, Δικαιοσύνη, Εργασία, Δημόσιες Υπηρεσίες, Κράτος;

Ε, καλά να πάθεις, Νεοελληναρά μου.

Δειλός, Μοιραίος, κι Άβουλος αντάμα,
περίμενε, ίσως, κάποιο Θάμα...

"ΦΟΒΟΥ ΤΟΝ ΟΤΕ ΚΑΙ DSL ΦΕΡΟΝΤΑ": Ο ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΜΑΓΙΚΟ (@#$%^%^%) ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ DSL

Αχ αυτή η μίκρο-γκαντεμιά μου...

Είμαι απίστευτα τυχερός στη ζωή. Οι αγαπημένοι μου άνθρωποι κι εγώ είμαστε σχετικά γεροί, έχω καλούς και αξιόπιστους φίλους, οι μεγάλες Πόρτες στέκουν ορθάνοιχτες, όλα ως τώρα μού πάνε καλά. Άλλο αν εγώ κάνω την ζωή μου δύσκολη όντας ίσως υπερβολικά αυστηρός με τον εαυτό μου, βάζοντας τον πήχυ όλο και πιό ψηλά, και στριμώχνοντας ο ίδιος τα περιθώριά μου ώστε να τρέχω σαν τον Βέγγο. Αλλά είπαμε, όλα ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ μού έρχονται στρωτά...

ΕΚΤΟΣ από κάτι δευτερεύοντα, ας πούμε "τεχνικά" ζητήματα, που μού βγάζουν τον αδόξαστο. Ας πούμε, ό,τι έχει σχέση με υπολογιστές.

Για να μην πολυλογώ, θα σας πω μόνο για την #$%^&^ εμπειρία ADSL.

Η καλή μέρα από το πρωί, λέει, φαίνεται. Μπριτς! Ενώ φοβόμουν ότι λογικά (ε, με ξέρω πιά), όταν αποφάσισα να πάρω το Dsl cube της Vivodi, θα είχε εξαντληθεί, με μεγάλη μου έκπληξη το βρήκα, το πήρα, έστειλα και τα χαρτιά, και όλα ωραία και καλά...

Μέχρι που μού χάλασε το τηλέφωνο. Νεκρό. Δήλωση στις βλάβες του ΟΤΕ, και μέχρι να ασχοληθούνε σοβαρά, μιά βδομάδα χωρίς τηλέφωνο (το είχα σε εκτροπή και δεχόμουν κλήσεις). Ήρθαν (χωρίς να μού τηλ στο κινητό) και δεν με βρήκαν, μετά δεν μπορούσα εγώ... Τελικά δεν χρειάστηκε να έρθουνε καν!!!! Όταν τους πίεσα, ανακάλυψαν τηλεφωνικά ότι το πρόβλημα ήταν λέει στο κέντρο, κατά την μετατροπή της γραμμής σε DSL, "δεν πάτησε καλά ένα καλώδιο". Τεσπά. Ανθρώπινο. Αλλά ας το ανακάλυπταν χωρίς να μού σπάσουν τα νεύρα, προσπαθώντας μια βδομάδα να κλέισω ραντεβού για να έρθουν επιτόπου, ενώ δεν χρειαζόταν...

Έγινε λοιπόν το Dsl, πήρα και τους κωδικούς, πάω να συνδεθώ, νιέτ. Πάλι από την αρχή τηλέφωνα, στην Vivodi αυτήν την φορά. Μετά από άπειρες ώρες αναμονής, ένας ευγενέστατος και προφανώς πολύ καταρτισμένος τεχνικός κάθησε μαζί μου ώρες στο τηλέφωνο, αλλά κοκό (σύνδεση) νιέτ. Τελικά το παιδί αποφάσισε ότι φταίει και πάλι ο ΟΤΕ (και είχε δίκιο).

Εγώ όμως, άπιστος γάτος ων, δεν πολυπείστηκα. Λέω, λες να φταίει καμμιά άλλη ρύθμιση; Αφού έφαγα άπειρες ώρες μόνος μου δοκιμάζοντας όλες τις εναλλακτικές ρυθμίσεις, όλα τα καλώδια και όλους τους δυνατούς τρόπους να μού σπάσουν τα νεύρα, ξαναπαίρνω την Vivodi, όπου ένα απίστευτο παιδάκι αρνείται πεισματικά να με συνδέσει με τον τεχνικό, γιατί η βλάβη λέει είναι τού ΟΤΕ και δηλώθηκε ήδη, και ο τεχνικός έχει πολλή δουλειά και δεν μπορεί να ξαναασχοληθεί μαζί μου, και αν θέλω να πάω σε κανένα netcafe !!!!!!!

Αφού άκουσε τα σχολιανά του και δάγκωσε την γλώσσα του, μού ζήτησε συγνώμη και άκουσε τις - απλούστατες και γρήγορες - ερωτήσεις μου. Και τελικά, όχι, δεν έφταιγε καμμιά ρύθμιση, μάλλον.

Νέα α-συνεννόηση με τις βλάβες του ΟΤΕ. Λείπω πολλές ώρες, και κάποιες μέρες, και αυτοί δουλεύουν μόνο πρωί.

Άλλη μια βδομάδα λοιπόν χωρίς σύνδεση. Τελικά ήρθαν σήμερα, και το έφτιαξαν, ήταν λέει και πάλι ένα πρόβλημα από το κέντρο, αυτήν την φορά στα κεντρικά της Θεσσαλονίκης. Γκρρρρρρ...

Μην περιμένετε από εμένα να γράψω κάτι περισσότερο σήμερα! Δεν θέλω να βλέπω υπολογιστή και μόντεμ ούτε από μακριά (αυτό το άρθρο το έγραψα για να σας πω τον πόνο μου... Σ;(((

Από αύριο, όμως...

Θα πάρουν φωτιά τα ποντίκια και τα καλώδια!!!!!

Σ;)))))

BAGΗDAD BURNED - ΟΤΑΝ ΑΨΗΦΑΣ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ...

...μπορεί να συντρέχουν τρεις παράγοντες:

1. Η άγνοια του κινδύνου
2. Το θάρρος, με ή χωρίς αυταπάρνηση
3. Η απελπισία.

Τέτοιες μέρες, το 2003, αποφάσισα εν βρασμώ ψυχής να φύγω στην Βαγδάτη με τους Γιατρούς του Κόσμου. Ήθελα οπωσδήποτε να κάνω κάτι για τον μαρτυρικό αυτό λαό, αλλά ήμουν και αρκετά απελπισμένος γενικώς ώστε να αψηφήσω τον κίνδυνο, που όμως δεν αγνοούσα (πχ καθημερινές συμπλοκές, πλήρης διάλυση των υποδομών και του κράτους, δράση υπολειμμάτων των Σανταμικών, δράση αιμοβόρων ληστών και μαφιόζων, απεμπλουτισμένο ουράνιο, επιδημίες λόγω έλλειψης ηλεκτροδότησης και υδροδότησης και ανεφοδιασμού, οι απειλές του Σαντάμ για ολοκαύτωμα - οι απαγωγές ξένων μελών ΜΚΟ (μη κυβερνητικών οργανώσεων) δεν είχαν ακόμα αρχίσει, άρχισαν λίγο μετά.

Ο πόλεμος είχε τελειώσει επίσημα στις 2 Μαΐου, και χρειαζόταν κάποιος επιτόπου για να οργανώσει την δράση των Ελλήνων ΓΤΚ. Υπήρχε ήδη ένας Έλληνας εκεί, διοικητικός, και μιά παλαίμαχη χειρουργός των ΓΤΚ από την Κρήτη, που είχε φτάσει εκεί λίγες μέρες νωρίτερα, αλλά έπρεπε να γυρίσει πίσω. Αν και από τον Μάρτιο, πριν αρχίσει ο πόλεμος, είχα βομβαρδίσει τους Γιατρούς του Κόσμου και τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα με βιογραφικά, τηλεφωνήματα, και απειλές, επιδιώκοντας να πάω οπωδήποτε στο Ιράκ, μόνο ελλείψει κάποιου διαθέσιμου από τους παλαίμαχους αποφάσισαν να με στείλουν, εμένα τον αρχάριο.

Αυτή ήταν και η Αρχή του Ταξιδιού μου, που θα μπορούσε να είναι κυριολεκτικά Χωρίς Επιστροφή.

Τα κίνητρά μου, με κάθε ειλικρίνεια, ήταν:

1. 0%
2. 30-40%
3. 60-70%

Και μόνο αν σκεφτείτε ότι το λεωφορείο που με πήγαινε στο αεροδρόμιο, στις 15 Μαΐου 2003, τράκαρε στην μέση της Μεσογείων, και ότι παρ'όλα αυτά πήγα, μπορείτε να καταλάβετε το πείσμα μου, που υπερνίκησε κάθε δισταγμό, αλλά και την φοβερή πίεση που δέχτηκα από την οικογένειά μου για να μην πάω. Όχι από τους γονείς μου, παραδόξως. Από την αδερφή μου και τον αγαπημένο μου ξάδερφο, που είναι σαν μεγάλος μου αδερφός. Απίστευτο σπάσιμο. Ώρες στο τηλέφωνο, δράμα, κλάμα, και στο τέλος απειλές. Μια τρύπα στο νερό. Σηκώθηκα ένα πρωί στη , και μπήκα στο τραίνο Θεσσαλονίκη-Βαγδάτη.


Οι εξαιρετικοί άνθρωποι που γνώρισα στα κεντρικά των ΓΤΚ, τότε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, δεν αντιλήφθηκαν την γενικότερη απελπισία μου, σίγουρα όμως αντιλήφθηκαν ότι ήμουν αρκετά τρομαγμένος, αλλά και απίστευτα ξεροκέφαλος. Αν και προσπαθούσα όμως να τούς κρυφτώ, ένιωθα σε ένα βαθμό σαν μελλοθάνατος που παίρνει τις τελικές οδηγίες για την ταφή του, κυρίως λόγω των αντιδράσεων που σας είπα πριν. Την ώρα που απογειωνόταν το αεροπλάνο για το Αμμάν της Ιορδανίας (μόνο μέσω Ιορδανίας ήταν δυνατή η πρόσβαση στο Ιράκ, διασχίζοντας 500 χιλιόμετρα ερήμου, τον λεγόμενο "αυτοκινητόδρομο του Θανάτου", θα σας εξηγήσω αργότερα), ένιωθα την τάση ν'ανοίξω την έξοδο κινδύνου και να πηδήξω.

Highway of Death

Και όμως, πήγα. Και γύρισα.

Πριν πάω, έριξα και μια ματιά στο Ημεροδίχτυ της Ιρακινής κοπέλας που πρόσφατα βραβεύτηκε ("Η Βαγδάτη φλέγεται"). Αυτή ήταν και η πρώτη μου επαφή με το Ημεροδιχτείν (blogging). Και μού φάνηκε αντιπαθητικότατο σαν ιδέα, να βγάζεις τα σώψυχά σου (που λέει και κάποιος γνωστός μας ...καμηλιέρης) στο Δίχτυ.

Κι όμως, χωρίς να το ξέρω, τις επόμενες μέρες έγραψα κι εγώ το πρώτο μου blog, μέσω των email που έστελνα, όποτε ήταν δυνατόν, σε φίλους, οικογένεια, και φυσικά στους ΓΤΚ Τηλέφωνα υπήρχαν μόνο δορυφορικά κι αυτά σπάνια λειτουργούσαν, αλλά χάρη στους Γάλλους TSF ( Telecoms Sans Frontieres ), με τους οποίους συγκατοικούσα στην Βαγδάτη, είχα email, όταν το επέτρεπαν και αν λειτουργούσε η γεννήτρια...

Αυτά τα email, μαζί με ένα σύντομο χρονικό της εκεί εμπειρίας μου, θα τα αναπαράγω εδώ τις επόμενες ημέρες, για όσους ενδιαφέρονται.

Μιλτιάδης Μαύρος Γάτος

ΓΙΑΤΊ;

Γιατί να σε φυτέψω τόσο βαθιά μέσα στην ψυχή,
που να μη μπορώ να σε ξεριζώσω, χωρίς να μαραθεί
η ίδια μου η ζωή ;

ΤΙ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΤΕ, ΚΥΡΙΕ ROΝALD LAING, ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΙΑ, ΤΗΝ ΤΡΕΛΛΑ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΟΗΣΙΑ;

Για τον Βίνσεντ, την Μιραντολίνα, και την Παπαρούνα

«Το να μιλάς στο Θεό, λέγεται προσευχή. Όταν ο Θεός σου απαντά, λέγεται σχιζοφρένεια…»
(αγνώστου)

…Στα πλαίσια της σημερινής μας διεισδυτικής τρέλας που ονομάζεται φυσιολογικότητα, διανοητική υγεία, ελευθερία, τα πλαίσια αναφοράς μας είναι ακαθόριστα και διφορούμενα.
Ένας άνθρωπος που θα προτιμούσε να πεθάνει, παρά να γίνει «Κόκκινος» [κομμουνιστής], είναι φυσιολογικός. Ένας άνθρωπος που λέει ότι έχασε την ψυχή του, είναι τρελός. Ένας άνθρωπος που ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι είναι μηχανές, μπορεί και να είναι ένας μεγάλος επιστήμονας. Ένας άνθρωπος που ισχυρίζεται ότι ο ίδιος είναι μηχανή, χαρακτηρίζεται, στην ψυχιατρική ορολογία, «αποπροσωποποιημένος». Ένας άνθρωπος που ισχυρίζεται ότι οι Νέγροι είναι κατώτεροι, μπορεί να είναι ένα αξιοσέβαστο μέλος της κοινωνίας. Ένας άνθρωπος που ισχυρίζεται ότι η λευκότητά του είναι μια μορφή καρκίνου, είναι βεβαιωμένα τρελός.
Ένα κορίτσι δεκαεφτά ετών μου είπε κάποτε σ’ένα ψυχιατρείο ότι είναι τρομοκρατημένη γιατί η ατομική βόμβα βρίσκεται μέσα της. Αυτό είναι παραλήρημα. Οι κυβερνήτες του κόσμου, που επαίρονται και απειλούν ότι κρατούν τα όπλα της Αποκάλυψης, είναι πολύ πιο επικίνδυνοι και πολύ πιο αλλοτριωμένοι από την «πραγματικότητα», από πολλούς που φέρουν την ετικέτα του «ψυχωτικού».
Η ψυχιατρική θα μπορούσε να είναι – και μερικοί ψυχίατροι είναι – στο πλευρό της υπερβατικότητας, της αληθινής ελευθερίας, και της πραγματικής ανθρώπινης ανάπτυξης. Αλλά η ψυχιατρική μπορεί εύκολα να γίνει τεχνική πλύσης εγκεφάλου, τεχνική αναπαραγωγής μιάς κατευθυνόμενης συμπεριφοράς, χρησιμοποιώντας (κατά προτίμηση) μη επώδυνα βασανιστήρια. Εκεί που οι ζουρλομανδύες έχουν πιά καταργηθεί, που οι πόρτες παραμένουν ξεκλείδωτες, και οι λευκοτομίες θεωρούνται πιά ξεπερασμένες, εισάγονται περισσότερο εκλεπτυσμένες λοβοτομίες και ηρεμιστικά, που τοποθετούν τα κάγκελα μέσα στον άρρωστο….


Ρόναλντ Λαίνγκ, «Ο Διχασμένος Εαυτός», 1960
Ελληνική μετάφραση, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1975

ΜΟΝΕΥ ΜΟΝΕΥ ΜΟΝΕΥ

...όταν ΔΕΝ τα έχεις, δεν ξέρεις τί να κάνεις....

κι όταν τα έχεις, δεν ξέρεις τί να τα κάνεις....


Μαύρος Γάτος εν Μαύρη Σοφία (μη χέ) Έφα

I SHOULD HAVE TOLD YOU, VINCENT, THIS WORLD WAS NEVER MEANT FOR ONE AS BEAUTIFUL AS YOU...

Νύχτα αστραδενή
πορτραίτα σε ανώνυμους τοίχους
μάτια που κοιτάζουν τον κόσμο, και δεν μπορούν να ξεχάσουν
σαν τους ξένους που συνάντησες
τον κουρελιασμένο άνθρωπο με τα κουρελιασμένα ρούχα
το ασημένιο αγκάθι του ματωμένου ρόδου
τσαλαπατημένο στο παρθένο χιόνι
Ξέρω πιά καλά τι προσπαθούσες να μού πεις
πόσο υπέφερες στη λογική να κρατηθείς
πόσο προσπάθησες να τους απελευθερώσεις
Μα δεν άκουγαν, ακόμα δεν ακούν
ίσως ποτέ να μην ακούσουν, ίσως ν’ακούσουν δεν μπορούν
Γιατί δεν μπορούσαν να σ’αγαπήσουν, αλλά η δική σου αγάπη ήταν αληθινή
Κι όταν έχασες κάθε ελπίδα, εκείνη τη νύχτα αστραδενή
Τερμάτισες την ζωή σου, όπως συνηθίζουν οι εραστές

Μα θά'πρεπε, Βίνσεντ, να στο έχω πει,
Αυτός ο κόσμος δεν ήτανε φτιαγμένος
για κάποιον τόσο όμορφο, όσο εσύ

Don McLean, "Vincent" 1,57 ΜB mp3

Μετάφραση Μαύρος Γάτος

Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ αυτοκτόνησε στα 37 του χρόνια, «για το καλό όλων». Υπέφερε από βαριά ψυχασθένεια. Διηγούνται ότι λίγο καιρό πριν το τέλος, κυνηγούσε με ένα ξυράφι τον ζωγράφο Πωλ Γκογκέν, συνάδελφο και φίλο του, αλλά τελικά αντί να τού κόψει το λαιμό, όπως απειλούσε, έκοψε το ίδιο του το αυτί, που το πρόσφερε μετά σαν δώρο σε μια έντρομη πόρνη. Απαθανάτισε το γεγονός ζωγραφίζοντας τον εαυτό του με τους επιδέσμους....

ΛΕΣ ΚΑΙ

Αφιερωμένο στον Λύσιππο



Λες και μπορεί ποτέ κανείς να εξηγήσει.

Λες και μπορεί ποτέ κανείς να καταλάβει.

Λες και μπορεί, ποτέ, κανείς.

ΕΙΝ'Η ΑΓΆΠΗ...

... Ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή;
... Ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή;

πληροφορίες: κον Αγγελάκαν

CARPE DIEM, LEUCONOE - ΕΙΠΕ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΟΥ, Ο ΟΡΑΤΙΟΣ

Η πεταλούδα Idea Leuconoe

Λευκονόη (Α΄11)

Μην ψάχνεις, δεν αρμόζει να το ξέρεις,
ποιο τέλος δώσαν οι θεοί για μένα,
και ποιο για σένα, Λευκονόη
μη χάνεσαι στων Αστρολόγων τα γραμμένα.

Ό,τι κι αν έρθει, να το υπομένεις
είτε πολλούς χειμώνες είναι ακόμα να μας στείλει
ο Δίας, είτε είναι ο τελευταίος μας, αυτός,
που τσακίζει στα βράχια τη θάλασσα των Τυρρηνών.

Νά’σαι σοφή, πιές καθαρό κρασί,
χώρεσε τις μεγάλες προσδοκίες σου
στον λίγο χρόνο: Δες, καθώς μιλάμε,
φεύγει και χάνεται, ο φθονερός καιρός.

Carpe diem,
καρπώσου την ημέρα, και να είσαι
λιγότερο εύπιστη, από δω κι εμπρός.



Οράτιος (Quintus Horatius Flaccus, 65-8 π.Χ.)

Μετάφραση από τα Λατινικά: Μαύρος Γάτος
με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος για την μετάφραση


Quintus Horatius Flaccus

LE ROI SOLEIL

Μετά τη συννεφιά, μετά από τη βροχή, μετά τη Νύχτα,
πάντα ξαναβγαίνει. Ο Βασιλιάς ο Ήλιος. Πάντα.

Μόνο μια φορά δεν θα ξαναβγεί. Ποτέ πιά.
Όταν θα έρθει το Τέλος του Κόσμου.
Το Τέλος του Κόσμου μου. Ή του δικού σου Κόσμου.

Αυτό το Τέλος, αναπόφευκτα κάποτε θα έρθει
αλλά πρόσεξε, να μην το φέρεις εσύ

Κάθε φορά που συννεφιάζει, κάθε φορά που βρέχει,
κάθε φορά που νυχτώνει,
κλαις και υποφέρεις, κι απελπίζεσαι
και δηλητηριάζεσαι, και διαβρώνεσαι,
θυμίζεις Τέλος

αλλά το Τέλος, να θυμάσαι, θά'ρθει μόνο μια φορά
κι αν εξαιρέσουμε αυτήν την μία και μοναδική φορά, Αυτός
πάντα θα ξαναβγαίνει. Ο Βασιλιάς ο Ήλιος. Πάντα.

Να το θυμάσαι, ξεχασιάρα μου Ψυχή.


Μιλτιάδης ΑΚΑ Μαύρος Γάτος
9 Μαΐου 2006

OUR HOPES REMAIN WITH US LIKE A DRIVING FORCE, DAY AND NIGHT, IN BOTH GOOD AND BAD TIMES

Αφιερωμένο στο αγαπημένο μου Μαράκι, ΑΚΑ Raffinata

Μιλτιάδης
Σ;)

Ο ΧΡΌΝΟΣ

"Μιλτιάδης" του Ανδρέα Γαλιώτου

Ο ΧΡΌΝΟΣ


Κείνο, που ήταν κάποτε
τ'άλλο, πού'ναι να γίνει

Ό,τι για πάντα χάθηκε
κάτι, που θ'απομείνει



Μιλτιάδης ΑΚΑ Μαύρος Γάτος
4 Μαϊου 2006
Φράγμα Αλιάκμονα

ΕΚΤΑΚΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ: ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗΚΕ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΟΣΦΑΙΡΑΣ (ΤΩΝ BLOGGER)!!!!!

Ο Άγιος κ Θείος Μαραθείας, ο εκ Δότης ορμώμενος (+ευλόγησον+)

Δεν είναι να απορείς που η Ελληνική Ευλογόσφαιρα, αν και παχαίνει και στρουμπουλεύει, και αυξάνεται και πληθύνεται, μαραζώνει χαζεύοντας τον αφαλό της, και ταλανίζεται από μύρια όσα δεινά.

Δεν είναι να απορείς που το monitor τα έπαιξε το Σ-Κ, που το Blogger συνήθως σέρνεται και ενίοτε κλατάρει, που το Wordpress πέφτει κάπου κάπου σε νάρκη, που το blogs.gr έκλεισε.

Πού πάς ωρέ Έλληνα Ημεροδιχτά (blogger), πώς βαδίζεις ξυπόλητος στν Ευλογόσφαιρα, χωρίς προστάτη Άγιο;;;;

Αλλά τώρα όλα αυτά τελείωσαν. Τέρμα η μιζέρια, η καθυστέρηση, το σπάσιμο νεύρων, τα 0 comments, τα ανώνυμα μπινελίκια. Τέρμα τα χαμένα post και τα χαμένα σχόλια. Τέρμα τα μίση και οι αλληλοσπαραγμοί. Ο υποφαινόμενος Μαύρος Γάτος, μετά από σχολαστική έρευνα στην βιβλιοθήκη του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ, στην βιβλιοθήκη της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και στα μυστικά αρχεία του Βατικανού,

ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ, ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ, ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ,
ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΑΓΙΟ ΤΗΣ ΕΥΛΟΓΟΣΦΑΙΡΑΣ!!!!!!

Είναι ο Άγιος, Ιερός και Θείος Μαραθείας, ο εκ Δότης ορμώμενος. Δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα γι'αυτόν, εκτός του ότι εν ζωή μόνασε στην Ιερά Μονή Δότης, ότι πριν αγιάσει, υπήρξε blogger (ο πρώτος εν τη Ιστορίη), είναι θαυματουργός (μόνο αν Τον πιστεύεις αληθινά), εμφανίζεται πού και πού ως Οπτασία σε ολίγους και εκλεκτούς συναδέλφους, οι οποίοι ορκίζονται στο όνομά του, και εορτάζει του Αγίου Πνεύματος.

Οι μικρόψυχοι, οι ατάλαντοι, και οι αμέτοχοι των Αλεξίων και Τεχνορατίων Μυστηρίων, μην κάνετε καν τον κόπο να προσευχηθείτε. Είστε ανέλπιδα καταδικασμένοι στο πυρ το Εξώτερον και στην γραμματοσειρά την μικρότατη. Μετανοήστε, προσευχηθείτε, και ο Άγιος μπορεί να σας λυπηθεί.

Οι υπόλοιποι, τυπώστε την Εικόνα του Αγίου που σας εξασφάλισα, βάλτε την στο εικονοστάσι, ανάψτε το καντήλι, και να την προσκυνάτε προσευχόμενοι στον Άγιο πρωί-μεσημέρι-βράδυ. Προαιρετικά, μπορείτε να απευθυνθείτε στον Παπά της Ενορίας σας για private Δοξολογίες και Τρισάγια. Αν έχετε αρκετή Πίστη και Ευλάβεια, ή εναλλακτικά, αν έχετε ικανού βαθμού Ασέβεια, μπορεί, μια μέρα, ο Άγιος, να επικοινωνήσει μαζί σας, και να δείτε κι εσείς μιαν άσπρη μέρα, κακομοίρηδες συνάδελφοι Ημεροδιχτάδες...

Μην ξεχνάτε να μνημονεύετε πού και πού κι εμένα τον Αμαρτωλό, μπας και δω κι εγώ στον Ήλιο μοίρα, και συνέντευξη σε ραδιόφωνο, ο κακομοίρης, το ανέκδοτο, το Μαύρο το γατί.

+Ευλόγησον και Ελέησον, ω Θείε Μαραθεία+

ΑΜΑΡΤΗΣΑ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΤΖΟΥΛΙΑΣ (ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΤΟΥ)…

Η Τζούλια Αλεξανδράτου

Η κατά Nitro Τζούλια Αλεξανδράτου

…και έπεσα στο τελευταίο σκαλί της ανθρώπινης εξαθλίωσης:
ΑΓΟΡΑΣΑ (ΜΕΤΆ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑ ΧΡΟΝΙΑ) ΤΟ NITRO…

Και διαπίστωσα, μεταξύ ΠΟΛΛΩΩΩΩΝ άλλων, τα εξής:

1. Το να παίρνεις μια πανέμορφη γυναίκα και να την φωτογραφίζεις σαν άγρια, κακιασμένη κ λυσσασμένη σκύλα, στην εποχή του ζευγαρώματος, εξακολουθεί στην Ελλάδα του 2006 να θεωρείται Glamorous ***.

( *** Γκλά-μουρ: από το «γκλά», αγνώστου ετύμου, μάλλον πατροπαράδοτη βουκολική κραυγή που απευθύνεται σε κατσικοπρόβατα, βόδια, ή γαιδούρια, και από το «μούρ», όπως λέμε «μούρη», «μούρο», «χάμουρα», «χαμούρα»)


2. Όσο πιό ηλίθια, όσο πιό ΔΗΘΕΝ άγρια και όσο πιό αντιπαθητικά κοιτάζεις το φακό της ζωής, όσο πιό τσογλάνι δείχνεις και όσο πιό σαν τσογλάνι φέρεσαι, όσο πιό αξύριστος είσαι (αν είσαι άντρας), και όσο πιό πρωτότυπα κουρεμένο έχεις το μουνί σου (αν είσαι γυναίκα), τόσο πιό μάγκας είσαι.

3. Όλες οι γυναίκες είναι τσούλες (εκτός από την Τζένη), και όλοι οι άντρες (εκτός από τον Πέτρο) μοιάζουν/ θα έπρεπε να μοιάζουν/ προσπαθούν να μοιάσουν/ με θηλυπρεπείς αδερφές, αγοράζοντας τα κατάλληλα πανάκριβα αξεσουάρ από τους φίλους του Πέτρου (βλέπε 6.), ενώ στη συμπεριφορά είναι/θα έπρεπε να είναι/προσπαθούν να μοιάσουν/ στον Πέτρο και στα τσογλάνια που λέγαμε (βλέπε 2.).

4. Ο Ανδρέας Μικρούτσικος είναι φιλάνθρωπος και υπερασπίζεται τους φτωχούς και τους αδύνατους.

5. Οι αναγνώστες του Νίτρο δεν έχουν διαβάσει τους Μύθους του Αισώπου, παραδείγματος χάρη την αλεπού, που προσπαθούσε - πολλούς αιώνες πριν - να πουλήσει για μαγκιά την κομμένη της ουρά (που τής την έκοψαν οι κυνηγοί), γι αυτό εξακολουθούν να χάφτουν τους Μύθους του Πέτρου, πχ ότι το ξυρισμένο κεφάλι είναι μαγκιά (και όχι, προς θεού, προσπάθεια να κρυφτεί μια προχωρημένη φαλάκρα) .








6. Ο Λάκης Γαβαλάς ( .LAV) είναι μιά Κρητικιά τεκνατζού έμπορος ρούχων υψηλοτάτου επιπέδου αισθητικής, γύρω στο 1.90 (και βάλε).



7. Το μυαλό του Πέτρου Κωστόπουλου και της θλιβερής του κομπανίας, εξακολουθεί να είναι γεμάτο από τα ίδια σκατά που ήταν και πριν από δέκα χρόνια. Τα ίδια ακριβώς σκατά εξακολουθεί να προσπαθεί να μάς πουλήσει για μαγκιά, κλανιά, κι εξάτμιση.



ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΟΥ ΠΙΣΩ ΡΕΕΕ!
ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΠΙΣΩ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!

Μαύρος Γάτος

ΡΟUR ΕΤRΕ UN ΗΟΜΜΕ

...ΙL FΑUΤ SUΙVRΕ LΕ CΗΕΜΙΝ DΕ LΑ CΗΑNCΕ

Η ΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ

Η Νίκη είναι δική μας
αφιερωμένο στον Δύοντα Ανατέλλοντα
για το χτεσινό του άρθρο ("Οι βαριεστημένοι της Άγονης κοιλάδας")


Σού’πανε πως χάσαμε
σού’πανε πως ξοφλήσαμε
πως όλα πουλιούνται κι όλα αγοράζονται

σού’πανε πως το Όνειρο έχει πεθάνει
πως η δικαιοσύνη, η αξιοπρέπεια, η ελπίδα
είναι ανυπεράσπιστες, μπροστά στους "ισχυρούς"

που συντρίβουνε τα πάντα για το χρήμα
που συντρίβουνε τα πάντα με το χρήμα



δεν σου είπαν, πως η Ιστορία δεν τελείωσε
δεν σου είπαν πόσο μας φοβούνται
πόσο μας τρέμουν, που βαδίζουμε μαζί
με το κεφάλι ψηλά

δεν σου είπαν πως η Νίκη
η αρχική, η τελική,
η μόνη

η Νίκη, είναι δική μας!


Μαύρος Γάτος
7-12-2004

ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΝΕ ΣΤΟ ΒΥΘΟ, ΚΑΙ ΣΕ ΒΓΑΖΟΥΝΕ ΣΤΟΝ ΑΦΡΟ

Μια γοργόνα βρήκε ένα παιδί να κολυμπά
διάλεξε δικό της να τον κάνει
ένωσε το σώμα της με το δικό του σώμα

Βούτηξε γελώντας στα βαθιά
ξεχνώντας, μές την άγρια χαρά
πως πνίγονται, κι οι εραστές ακόμα


W.B.Yeats
Μετάφραση Μαύρος Γάτος





A mermaid found a swimming lad
picked him for her own
pressed her body to her body

Laughed, and plunging down
forgot, in cruel happiness
that even lovers drown

W.B.Yeats














Edward Burne-Jones:
The Depths Of The Sea

ΕN SΙRΙΟ ΗΑΥ ΝΙΝΟS

Στο Σείριο υπάρχουνε παιδιά
πότε δε βάλαν έγνοια στην καρδιά
δεν είδανε πολέμους και θανάτους
.
Τις νύχτες που κοιτούν τον ουρανό
εν'άστρο σα φτερό θαλασσινό
παράξενα παιδεύει το μυαλό τους
τους φαίνεται καράβι μακρυνό
και πάνε και ρωτάν το δάσκαλό τους
.
Αυτή τους λέει παιδιά μου είναι η Γη
του σύμπαντος αρρώστια και πληγή
εκεί τραγούδια λένε γράφουν στίχους
κι ακούραστοι του ονείρου κυνηγοί
κεντάνε με συνθήματα τους τοίχους
.
Στο Σείριο δακρύσαν τα παιδιά
και βάλαν από κείνη τη βραδιά
μιαν έγνοια στην μικρούλα τους καρδιά
.

Νίκος Γκάτσος

ΚΟΊΤΑΜΕΣΤΑΜΆΤΙΑ

Κοίτα με στα μάτια
και με το σουγιά
πάρε από τη φλέβα μου μελάνι
γράψε τ'όνομά της
στην αστροφεγγιά
χέρι φονικό
χέρι φονικό να μην το φτάνει

Ν. Γκάτσος (περίπου)

ΜΌΝΟΣ ΝΌΜΟΣ

Μόνος γεννιέσαι.
Σάρκα που αποχωρίζεται από σάρκα
Μόνος

Μόνος ζεις
Παιδάκι, φίλος, μαθητής,
σύντροφος, εραστής, γονιός
Πάντα μόνος

Μόνος πεθαίνεις.
Μόνος Νόμος.

ΌΤΑΝ ΣΕ ΔΩ

Όταν σε δω μαζί με κάποιον άλλον
ό,τι απόμεινε από τη ζωή
θα ξεψυχήσει

Θα τού κρατάς το χέρι
θα περπατάτε αγκαλιά
κάποια στιγμή, μπορεί να σε φιλήσει
μπορεί, τίποτα απ'όλα αυτά, απλά νά'ναι μαζί σου
για λίγο, για πολύ,
για μια ζωή

απ'τη δική μου, όμως, τη ζωή
ό,τι απόμεινε
θα ξεψύχησει

γιατί ζωή μου,
Φιλάκι, Φιλουδάκι μου, Φιλιώ,
μοναδική μου αγάπη,
ήσουν εσύ.

Ο ΧΡΌΝΟΣ

Κείνο που ήταν κάποτε,
τ'άλλο, πού'ναι να γίνει
Ό,τι για πάντα χάθηκε,
κάτι, που θ'απομείνει

4 Μαϊου 2006
Φράγμα Αλιάκμονα

ΜΕ ΑΝD YΟU...

..is friends.
you are happy, I am happy.
you laugh, I laugh.
you are sad, I am sad.
you cry, I cry.
you jump from the window, I will miss you..
Λόγω συνωμοσίας του ΟΤΕ-ΠΟΤΈ, είμαι εκτός δικτύου.. και εκτός blοg. Αντί να μού ενεργοποιήσουν το ΑDSL, μού @%#¿ το τηλέφωνο, τα σαϊνια. Ασταλαβiστα, αμίγκος y αμiγκας!

NO WOMAN, NO CRY? NΟ.................................................. NO WOMAN, NO MΆH (MAY).....................

Νο γούμαν, νο Μάη

To πρωτότυπo της φωτογραφίας/ My original photo
>(Χαλκιδική 2004, 2.9ΜΒ)<
Παρακαλώ αν σας αρέσει για wallpaper, να μού το πείτε!
If you use it as a wallpaper, please drop me a word!

ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ, ΠΟΥ ΣΜΙΓΟΥΝΕ ΟΙ ΩΡΕΣ, ΠΡΟΔΟΜΕΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ...

ΜΙΚΗΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΑΔΑ

Από το θεατρικό έργο του Μίκη Θεοδωράκη "Το τραγούδι του Νεκρού Αδελφού"
που ανέβηκε το 1962

σε σκηνοθεσία Πέλου Κατσέλη
κείμενα Μίκη Θεοδωράκη
χορογραφία Ζουζούς Νικολούδη

με τον Μάνο Κατράκη, τη Βέρα Ζαβιτσιάνου, την Μαρία Κωνσταντάρου,
το Νίκο Ξανθόπουλο, τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη, την Μπέτυ Αρβανίτη,

και στον Χορό τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Κώστα Παπαδόπουλο, και τον Λάκη Καρνέζη



ΠΡΟΔΟΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ (4,3ΜΒ mp3)
από την λατρεμένη Τάνια (Τσανακλίδου), στο πιάνο ο Τάκης Φαραζής
από το δίσκο "Μουσικό Κουτί", Mercury 1997

Τα μεσάνυχτα που σμίγουνε οι ώρες
προδομένη μου αγάπη
τα μεσάνυχτα που σμίγουν οι καρδιές μας
προδομένη μου αγάπη

Νταν, νταν, νταννταννταν σημαίνει
νταν το τέλος της αγάπης

Δυό πουλιά, δυο περιστέρια, ταξιδεύουνε μέσα στ'αστέρια
ταξιδεύουνε μέσα στ'αστέρια, δυό πουλιά, δυό περιστέρια

Τα μεσάνυχτα που 'ναι μακριά ο ήλιος
προδομένη μου αγάπη
τα μεσάνυχτα πού'ναι κοντά οι καρδιές μας
προδομένη μου αγάπη

Νταν, νταν, νταννταννταν σημαίνει
νταν το τέλος της αγάπης

Δυό πουλιά, δυο περιστέρια, ταξιδεύουνε μέσα στ'αστέρια
ταξιδεύουνε μέσα στ'αστέρια, δυό πουλιά, δυό περιστέρια

Τα μεσάνυχτα θα σε περιμένουν
προδομένη μου αγάπη
σα θα φύγει το φεγγάρι στο σκοτάδι
πρόδομένη μου αγάπη

Νταν, νταν, νταννταννταν σημαίνει
νταν το τέλος της ζωής μας

Δυό πουλιά, δυο περιστέρια, ταξιδεύουνε μέσα στ'αστέρια...

ONE DAY TO PLAY, BRIGHTEST OF DAYS, HOLDS ME IN EMBRACE - I AM REAL, I AM PAPILLON

Stratovarius - Papillon
(5MB mp3)


Flying to the day
One day to play
With eyes open wide
I am Papillon

I watch the world
Curiously
World is my home
I am Papillon

I have no God
Life is in me
I am in life
I am Papillon

Brightest of days
Holds me in embrace
I am free
I am Papillon

In my dreams
In my life
In my soul
In my eyes
In my heart
I am real
Ah, I am Papillon

In my dreams
In my life
In my soul
In my eyes
In my heart
I am real
Ah, I am Papillon

Papillon, πέρυσι το καλοκαίρι στν Επανωμή, στο χέρι της

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ (Ν.ΓΚΑΤΣΟΣ-Μ.ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ-Δ.ΓΑΛΑΝΗ-Μ.ΜΗΤΣΙΑΣ)

Φωτό: Νίκος Γκάτσος - Μάνος Χατζιδάκις

"Παράξενη Πρωτομαγιά" (5ΜΒ), από την "Αθανασία" (1975)

Παράξενη Πρωτομαγιά, μ'αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια
ήρθε ο καιρός του έχε γειά, τί να την κάνεις πιά την περηφάνια

Παράξενη Πρωτομαγιά, ο Ήλιος καίει το πέλαγο στη Δύση
μα της καρδιάς την πυρκαγιά, πού θα βρεθεί ποτάμι να τη σβήσει


Στα δυό σου μάτια τα χρυσαφιά, σκοτάδι πέφτει και συννεφιά
ποιές μπόρες φέρνεις, και ποιές βροχές, σε κουρασμένες, νεκρές ψυχές

ΤΟ ΜΑΗ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΘΑ ΒΡΕΞΕΙ (4,3MB mp3)

"Το Μάη λένε πως θα βρέξει" (4,3MΒ mp3)
Αφιερωμένο σε όλους όσους αγάπησαν... και θα ξαναγαπήσουν!

Ερμηνεύτρια: Βούλα Σαββίδη
Μουσική/Στίχοι: Γιώργος Αρσενίδης /Ηλίας Κατσούλης
από τον - εξαιρετικό - δίσκο "Αλκυονίδα Μέρα" (1996)

Το Μάη λένε πως θα βρέξει
και ένα παράπονο θα τρέξει
να σου το πει
Πως πέρασε όλος ο χειμώνας
όπως περνάει μισός αιώνας
μεσ' τη σιωπή

Θ' αλλάζουν μήνες κι εποχές
και τις λιακάδες οι βροχές θ' ακολουθάνε
κι αν μπαίνουν τ' άστρα σε τροχιές
χωρίς εσένα οι εποχές
το ίδιο θα 'ναι

Το Μάη λένε πως θα βρέξει
και ένα παράπονο θα τρέξει
να σου το πει

Ιούλιο λεν θα συννεφιάσει
Το μαύρο φως σου θα σκιάσει την αμμουδιά
Τέλος Αυγούστου θα σου στείλω
το πρώτο του Σεπτέμβρη φύλλο
απ' την καρδιά

Αρχές Νοέμβρη θα χιονίσει
η απουσία σου θα ντύσει γη κι ουρανό
Κι εγώ θα νοιώθω πως παγώνω
σαν το καράβι, που 'ναι μόνο, σ'ωκεανό

Θ' αλλάζουν μήνες κι εποχές
και τις λιακάδες οι βροχές θ' ακολουθάνε
κι αν μπαίνουν τ' άστρα σε τροχιές
χωρίς εσένα οι εποχές
το ίδιο θα 'ναι

Το Μάη λένε πως θα βρέξει
και ένα παράπονο θα τρέξει
να σού το πει

ΤΌΣΑ ΧΡΏΜΑΤΑ

-Πού τα βρήκες, κοχυλάκι, τόσα χρώματα;

-Τα έκλεψα, τα έκλεψα από τη Θάλασσα...

-Θάλασσα, τόσα χρώματα, για πες μου, πού τα βρήκες;

-Τα χρώματά μου, τα χρώματά μου μού τα χάρισε ο Ουρανός...

-Τα χρώματα σου, τόσα χρώματα, πού άραγε τα βρήκες, Ουρανέ;

-Ποτέ, ποτέ μου δε σ'αρνήθηκα
Ήλιε μου, Οδηγέ μου, και Θεέ...


Μαύρος Γάτος
Αρχαία Πύδνα Πιερίας
31 Απριλίου 2006

ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΕΔΕΜ...

...δεν είναι ο Κερέμ, που έγινε αηδόνι
ούτε κι η Εμινέ, που μέρα νύχτα λιώνει
είναι η φωνή σου, κλέβει του ανέμου, τους αναστεναγμούς
και λέει τραγούδια, απελπισμένα
αχ, νά'τανε για μένα
που ξέρω από καημούς...

ένα πανέμορφο τραγούδι
από τον δίσκο "Αλκυονίδα μέρα"
με την υπέροχη ερμηνεία της Βούλας Σαββίδη

ΤΟ ΓΕΦΥΡΆΚΙ

... Κάποτε, ήμασταν τόσο κοντά, ώστε τίποτα δεν έμοιαζε να εμποδίζει τη φιλία και την αγάπη μας. Δε μας χώριζε παρά μόνο ένα μικρό γεφυράκι. Την ώρα που ετοιμαζόσουν να το περάσεις, σε ρώτησα: "θέλεις να περάσεις το γεφυράκι και να έρθεις σε μένα"; Αμέσως σταμάτησες. Σε ξαναρώτησα, δεν απάντησες.

Από τότε, βουνά, και χείμαρροι, και όλα όσα απομακρύνουν, και αποξενώνουν, ορθώθηκαν ανάμεσά μας. Ακόμα και να θέλαμε να συναντηθούμε, δεν μπορούμε. Όταν όμως θυμάσαι εκείνο το μικρό γεφυράκι, χάνεις τα λόγια σου, ξεσπάς σε λυγμούς, και απορείς...

Φρίντριχ Νίτσε, από το βιβλίο "Ευτυχισμένη Γνώση"