26 Ιουλ 2007

ΠΑΡΑΛΛΑΓΉ ΛΕΥΚΟΎ ΠΎΡΓΟΥ

Αν μασήσει κανείς πολλή ώρα το ψωμί, γλυκαίνει, γιατί
η αμυλάση του σάλιου διασπά το άμυλο σε γλυκόζη. Ακόμα
και μπροστά από το Λευκό Πύργο έχει κάτι ψαρούκλες να,
μόλις πήδηξε μιά θεαματικά έξω από το νερό. Άραγε έχει
κανένα αρκετά μεγάλο για να με χάψει όπως τον Ιωνά, να
επανεκτιμήσω με το στανιό τη χαρά της ζωής;
Εκνευριστικές Ποντιακές λύρες ακούγονται από κάποιον
πλανόδιο, ποντιακές λύπες έγραψε η αυτόματη συμπλήρωση
κειμένου, το διόρθωσα, ίσως δεν χρειαζόταν. Πολύς
κόσμος στην παραλία, συνωστισμός, δεν έχει ένα μέρος
να κλάψει κανείς με την ησυχία του. Αλλά σιγά μην
κλάψω, ολόκληρος μαντράχαλος, γιατί άλλωστε, για ποιαν
αιτία, αχάριστε, γκρινιάρη και κουραστικέ μου εαυτέ;
Αν μασήσει κανείς πολλή ώρα το ψωμί, γίνεται γλυκό.
Ίσως κι αν μισήσει κανείς πολύ τη ζωή, να γίνεται
κάπως πιο γλυκιά...
.
Υγ. Όλα αυτά ξεκίνησα να τα γράφω μόνο και μόνο γιατί
δεν εχω τρόπο να διαγράψω το αμέσως προηγούμενο ποστ,
εξ' ου και "παραλλαγή"...

4 σχόλια:

eduardo waghorn είπε...

Hello to everybody, my friends!
I am Eduardo from Chile, Southamerica...everybody invited to comment into my blogs, even into your own language...
Wonderfull page, congratulations:)

nuntius είπε...

Κάτι πήγα να σχολιάσω αλλά με κάλυψε ο φίλος eduardo :P

An-Lu είπε...

Ίσως και να γλυκαίνει μαυρογατούλη...έχουμε μια ζωή για να το ανακαλύψουμε...

ο δείμος του πολίτη είπε...

Πολύ μαύρε, ρε γάτε, πολύ μαύρα τα βλέπεις μου φάινεται.