παράΞενες μέΡες του 2012 μ.Χ.

τη μέρα καμαρώνω για το Φως

και βγάζω την Αλήθεια μου στη φόρα

τη νύχτα τρέμω αν ακούσω σκουπιδιάρικο

προσμένοντας

τα ερπυστριοφόρα

<μ<

η "κοινωΝία της αγοΡάς" για αρχάΡιους

Πείνασα- μού 'παν "αγόρασε τροφή"- την αγόρασα

Δίψασα- μού 'παν "αγόρασε νερό"- το αγόρασα

Πνίγηκα- μού 'παν "αγόρασε αέρα"- τον αγόρασα

Συνθλίφτηκα- μού 'παν "αγόρασε Αγάπη"

προτίμησα να πεθάνω.

<μ<

η στοΛή

«Σού πάει η στολή», τού είπαν. Κι εκείνος ντράπηκε ακόμα περισσότερο. Γιατί να τού πάει κάτι που τού αφαιρούσε την ατομικότητα, την προσωπικότητα, την μοναδικότητά του, την ανθρωπιά του, μετατρέποντάς τον σ’ ένα πολλαπλό αλληλόμορφο εξάρτημα μιας απρόσωπης μηχανής θανάτου, ντυμένης βέβαια με όμορφες στολές, και στολισμένης με δάφνες ηρωισμού και πατριωτισμού, και δίκαια ίσως, μα πάντα και οπωσδήποτε, μιας μηχανής θανάτου;

«Σού πάει η στολή», τού είπαν. 


Και την ένιωσε ακόμα πιο ξένη επάνω του.

<μ<

ένα πρωί άρχισα να καταλαβαίνω τη γλώσσα των χελιδονιών

μόλις που είχε ξημερώσει
καθόμουν σ’ ένα ψηλό μπαλκόνι με θέα στη θάλασσα, κι ένα χελιδόνι
ήρθε και κάθισε στο σύρμα, πολύ κοντά μου
αμέσως μετά ήρθε κι ένα δεύτερο, κι άρχισε να τού λέει:


«τσίπ! τσίπ! τσίπ τσίπ! τσίιιιιρπ! τάτατα τατατάαα! τάτατα τατατάααααααα!!!!»


έτσι ο χελιδόνος εξομολογούνταν στη χελιδόνα τον έρωτά του


κι εγώ, τα καταλάβαινα όλα!


<μ<

Το πΙό μυΣτικό μυστιΚό της Ζωής

"Να ζεις την κάθε σου μέρα σα νά 'ν' η ΤΕΛΕΥΤΑίΑ,

και ΤΑΥΤόΧΡΟΝΑ, σα νά 'ναι η ΠΡώΤΗ!"

<μ<

έΡΩΣ ΘέΡΟΣ ΘάνΑΤΟΣ

Δεν είναι ο Έρωτας σατράπης

επαναστάτης ή αντάρτης

είν' ένα ζώο πεινασμένο

ένα αγρίμι κυνηγημένο

απ'τη φθορά

ένας διαβάτης ζαλισμένος

στην αντηλιά

<μ<

“According to Freud our life is played out in two different, opposing forces. One of them, Eros, is the drive for sex, love, and self-preservation, whereas the other is known as Thanatos, the drive for death and self-destruction. It is the yin and yang of motivations and urges. Put simply, Eros wants us to live and struggle through and with pain and suffering; Thanatos prefers to end it all with death, the equalizer, the dark force, the state of constant peace, calm and rest.”

http://www.harpreetkhara.com/archives/9070

αιώΝια επιστροΦή

Να ξανακάνω Έρωτα μαζί σου Θάλασσα

να ξανασφίξω το κορμί σου στο κορμί μου

να ξανανιώσω την ψυχή σου

ψυχή μου

<μ<

Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜέΝΟΣ

Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜέΝΟΣ

Πολλές φορές αισθανόμουν ότι κάποιος έπαιζε μαζί μου. Όχι κάποιος θνητός, αλλά μια Δύναμη, μια δαιμονική, αόρατη παρουσία- όχι ένας Θεός με την έννοια του Υπέρτατου Όντος- ούτε καν ένας Διάβολος με την έννοια του Απόλυτου Κακού. Έχεις δει κωλόπαιδα να βασανίζουν ζώα; Το θεωρούν παιχνίδι, τουφεκίζουν με τ' αεροβόλο τα πουλάκια που κελαηδούν στα κλαδιά, ακρωτηριάζουν τ’ ανυπεράσπιστα βατράχια, πετάνε πέτρες στις αμέριμνες γάτες, και το απολαμβάνουν όσο κανένα άλλο «παιχνίδι». Κάπως έτσι και ο Δαίμονάς μου, ένιωθα ν’ απολαμβάνει την κάθε πέτρα που μού πετούσε, την ώρα που τολμούσα λίγο να ξεχαστώ και να χαρώ, να μού κόβει τα πόδια, μόλις τολμούσα να βαδίσω, και να χαχανίζει καψαλίζοντάς μου τ' αδύναμα φτεράκια που κάποτε κάποτε τολμούσα, ο έρμος, να φυτρώσω.

Δεν είναι απαραιτήτως «κακός» ο Δαίμονάς μου. Ούτε υπερφυσικός είναι- είναι απλά ένα άγνωστο κι απροσπέλαστο για μας Ον, ανώτερο από εμάς, με την έννοια που κι εμείς είμαστε «ανώτεροι» από τα ψάρια κι από τις γάτες. Μπορεί κάποιες στιγμές να βαριέται, και να με βασανίζει από ανία, και μετά να το μετανιώνει, και να λυπάται, και να με βοηθάει για λίγο, μέχρι ν’ αλλάξει πάλι διάθεση. Μπορεί όμως και νά ‘ναι από τη φύση του σαδιστής και χαιρέκακος, και νά ‘χει βάλει σκοπό της αιώνιας (με τα ανθρώπινα μέτρα) ζωής του να παιδεύει την ασήμαντή μου Ύπαρξη. Μπορεί ακόμα να μην είναι ένας, αλλά πολλοί, με διαφορετικό χαρακτήρα και συμπεριφορά ο καθένας. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Ήξερα κάποτε ένα παιδί που ηδονίζονταν να σκοτώνει, μεταξύ άλλων, μυρμήγκια. Μπορούσε να στέκεται ώρες στο σημείο απ’ όπου περνούσαν οι ορδές τους, και να τα τσαλαπατάει, κατά εκατοντάδες, κατά χιλιάδες, ώρες ολόκληρες, αδυσώπητα, ακούραστα, ατελείωτα, εξολοθρεύοντας κάθε φορά ολόκληρες μυρμηγκοφωλιές. Όταν βαριόταν αυτό το «παιχνίδι», έπαιρνε τα πλαστικά αυτοκινητάκια του, τζιπάκια και τανξάκια και στρατιωτικά φορτηγά, έβαζε μέσα λίγα ψίχουλα, κι όταν το μέρος γέμιζε μυρμήγκια, τα περιέλουζε όλα μαζί με οινόπνευμα κι έβαζε φωτιά.

Τέτοιος κι ο Δαίμονάς μου. Λίγα ψιχουλάκια μού ρίχνει για δόλωμα, και μόλις τσιμπήσω, μπουρλότο η Ζωή μου.

Έτσι αισθανόμουν πολλές φορές, στις ξαφνικές συμφορές και στα – φαινομενικά- αναίτια, απανωτά παιδέματα. Όσο παράλογο, όσο αστείο κι αν σας φαίνεται, ένιωθα αυτό το απαίσιο ον να με παρατηρεί, και να χαμογελά χαιρέκακα, να ηδονίζεται με τα παθήματά μου, να χτυπιέται στα γέλια με την απελπισία μου.

Αυτά ως τώρα. Γιατί τώρα τελευταία μού κατέβηκε μια νέα, ακόμα πιο αποτρόπαια, ακόμα πιο αβάσταχτη ιδέα. Μια φρικτή σκέψη πέρασε από το μυαλό μου, και δε λέει να ξεκολλήσει, και είναι ακόμα χειρότερη από τα όσα ήδη σάς εξιστόρησα:

Κι αν, λέμε, αν, ο Δαίμονας αυτός, το μισητό μου εκείνο άπιαστο και απροσπέλαστο Ον,

αν ήταν, λέει, ένα κομμάτι του ίδιου μου του Εαυτού;

<μ<

Art: "Le sacre du Printemps" by Paul Mellender

Μα ΤΟ ΦεγΓάΡι

μα το φεγγάρι είναι μακριά, κι εγώ που σ’ αγαπώ

με τα σκυλιά μαλώνω

μα το φεγγάρι είναι μικρό, κι εγώ που σ’ αγαπώ

σε χάνω και ζαρώνω

μα το φεγγάρι είναι κρυφό

κι από τα νέφη πίσω

κι εγώ που σ’ έχω μυστικό, πικρό και σκοτεινό

πού να σε ομολογήσω

και το φεγγάρι είναι χλωμό, κι εγώ που σ’ αγαπώ

μακριά σου θα πεθάνω


<μ<

Υπάρχει πιο μεγάλο μαρτύριο, να καίγεσαι,

να βλέπεις μπροστά σου τη Θάλασσα

και να μη μπορείς

να βουτήξεις;

<μ<

Ο ΦΑΣΙΣΜόΣ ΠίΣΩ ΣΤο ΠΕΡΙΘώΡΙΟ όΠΟΥ ΑΝήΚΕΙ

ΕΠΕΙΓΟΝ: Ξεκαθαρίστε σε όλους τους συγγενείς, φίλους και γνωστούς σας, ότι όποιοι κι αν είναι, ό,τι δεσμοί κι αν σάς δένουν, οικογενειακοί, φιλικοί, επαγγελματικοί, ερωτικοί, ΔΕΝ θα τους ξαναμιλήσετε ποτέ αν (ξανα)ψηφίσουν Νεοναζιστές.

Γιατί ΟΛΕΣ οι ιδεολογίες μπορουν να εκχυδαϊστούν στην πράξη, ο ναζισμός/φασισμός/εθνικοσοσιαλισμός όμως είναι χυδαίος ΚΑΙ στη θεωρία.

Και γιατί ακόμα κι ανάμεσα στα πλήθη που κουνούσαν τις σημαίες με τη σβάστικα και φώναζαν "χάιλ χίτλερ", πολύ λίγοι ήταν οι συνειδητοποιημένοι ναζιστές. Οι υπόλοιποι ήταν και είναι όλοι αυτοί οι επιπόλαιοι, ρηχοί, ανώριμοι άνθρωποι που σύρονται για διάφορους λόγους στο φασισμό. Αυτό όμως δεν τους κάνει ούτε περισσότερο συμπαθείς ούτε λιγότερο επικίνδυνους.

art: "no nazism" by wanderingcrow @ deviantart

Η ειδοποιός διαφορά του Ήλιου

από τις άλλες πηγές Φωτός,

είναι πως δε ζητά ανταλλάγματα,

υποθήκες, παραναλώματα

σε αντάλλαγμα για το Φώς του-

αλλιώς τι Ήλιος θά 'ταν.

<μ<

‎"Το γινάτι βγάζει μάτι", έλεγε η γιαγιά μου.

η έσΧατη προΦητεία

Πες μου πού το γράφει πού το είδες γραμμένο

πως όσο μεγαλώνουνε οι μέρες

θα μικραίνουν οι ελπίδες

<μ<

λίΓο πριΝ

Το έσχατο σημείο της ηθικής κατάπτωσης, στο οποίο βρισκόμαστε αυτήν την στιγμή, είναι να μιλάμε για τις μπούκλες και για την "αυθάδεια" του Αλέξη, γα τις δόσεις και για τα μνημόνια και για την δραχμή, αντί ν' ασχολούμαστε με οποιαδήποτε πολιτικά ή ιδεολογικά ζητήματα. Να καταπίνουμε θέματα όπως η πρωτοφανής ανεργία και οι αυτοκτονίες και η νέο-μετανάστευση και ο διασυρμός των ιερόδουλων και η μετατροπή των ελληνοναζιστών σε στρατό, και να κοπτόμαστε που ο Τσίπρας ΔΕΝ είπε τον Ολάντ "Παπανδρέου" (κοίτα να δεις που έγινε και επισήμως διεθνής βρισιά). Στο μεταξύ τρωγόμαστε μεταξύ μας όπου βρεθούμε κι όπου σταθούμε, οι "σοβαροί" υπερασπιζόμενοι εκείνο το έκτρωμα που λέγεται "ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ", και οι φαιδροί ζητώντας να δείξουμε τσαμπουκά να πούμε ΌΧΙ ΣΕ ΟΛΑ και τα τινάξουμε όλα στον αέρα. ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΚΑΠΝΟ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ. 'Η, κάνει πως δεν τον βλέπει, ή, δεν πιστεύει στα μάτια του, ή, ελπίζει πως θα την γλυτώσει, εκείνος προσωπικά, από την πυρκαγιά.

Κάπως έτσι πρέπει να ήταν λίγο πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή. Λίγο πριν ορμήσουμε ακάθεκτοι στην Άγκυρα. Και λίγο πριν ορμήσει ακάθεκτη η Άγκυρα σε μάς.

Ε ρε Έλληνες. Καλόκαρδοι, αλλά με την παιδική έννοια- της συναισθηματικής ανωριμότητας, που ξεπέφτει εύκολα στο ακριβώς αντίθετο:

'Μαμά, θα μού πάρεις παγωτό; - ναι μωρό μου - είσαι η καλύτερη μανούλα του κόσμου! Σ αγαπώ μαμά!" - "Μαμά, θα μού πάρεις και άλλο παγωτό; - όχι, φτάνει ένα- ΕΙΣΑΙ ΚΑΚΙΑ! ΣΕ ΜΙΣΩ! ΜΑΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ;"

Ε ρε Έλληνες. Δειλοί, αυτοκαταστροφικοί, επιπόλαιοι, χειραγωγήσιμοι- μοιραίοι.

ΥΓ Επειδή με ρωτήσατε (στο facebook) "λοιπόν τι προτείνεις": Προτείνω να είχε πει την αλήθεια ο Καραμανλής στο λαό και να είχε πάρει μέτρα αντί να κάνει εκλογές, κι ας έπεφτε μετά- ο Παπανδρέου δεν θα μπορούσε να έχει πει "λεφτά υπάρχουν". Προτείνω ο Παπανδρέου να είχε πει κι εκείνος την αλήθεια για τις ευθύνες του κόμματός του και να είχε καταβαραθρωθεί το 2009. Προτείνω ακόμα κι αν έβγαινε, να έβαζε το μαχαίρι στο κόκκαλο και να έκανε όσα έπρεπε για να μη καταντήσουμε εδώ, κι ας έπεφτε με τη σειρά του. Προτείνω ο Σαμαράς να αναλάμβανε τις ευθύνες του και να τον στήριζε από την αρχή στις αναγκαίες περικοπές και στα μέτρα που θα απέδιδαν. Προτείνω ο ΤΣΙΠΡΑΣ να έφτιαχνε την αριστερή κυβέρνηση όταν πήρε την εντολή, αντί να βρίσκει προφάσεις για ν αποφύγει το -όντως- πικρό ποτήριο εκείνο.

Αλλά τί σημασία έχει τί προτείνω εγώ; Σημασία έχει τί ψηφίζει η πλειοψηφία.

είΝαι κάΤι ουΡαΝοί

είναι κάτι ουρανοί σκοτεινοί και ζοφεροί

βαριά συννεφιασμένοι

που κανένας τίποτα καλό από αυτούς

δεν περιμένει


<μ<23 Μαΐου 2012

διπλαΝή μπόΡα

Σκοτεινιάζει και φυσά

κάπου μακριά

βρέχει, στο βάθος

σαν ξένο πάθος, ή

σαν λάθος

<μ<

ΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ!!!!!

Κσεκηνάμε τη μαίρα μας με επήπεδο!

αφηερομένο εξερετηκά στον Άκη τον ομωρφάντρα στον Κώστα με της εληές στον Κόστα τον μουλοχτό στα φοβερά τα δήδημα τον Θόδορα κε τον Βαγγέλα στον Τσουκάτο το μάγκα κε σε όλη τους τιν παρέα 



"Εμένα που με βλέπεις, περπάτησα σε δρόμους
Έξω από τους νόμους και από τη λογική
Εμένα που με βλέπεις δεν άφησα ρεμάλι
Απ' όλους τά 'χω πάρει- τι να μου πεις εσύ


α να χαθείς κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ απ’τη ζωή μου
μια μίζα απ’τη δική μου
ολοοοοόκληρη η δικήηηηηηη σουουουουου


α να χαθείς κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ απ’τη ζωή μου
μια μίζα απ’τη δική μου
ολόκληρη η δικήηηηηηη σουουουουου


ΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ!!!!!

προετοιμασίΑ

Μη ρωτάς τα χελιδόνια πού πηγαίνουν το χειμώνα-

μάθε πρώτα να πετάς.

<μ<

20 Μαΐου 2012

χρονιΚό μιάΣ βροΧής που θ'αΡγήσει ή δεΝ θαΡθεί

Αν δεν βρέξει δεν είναι βροχή

αν δεν φωτίσει δεν είναι αυγή

αν δεν παραδοθεί 
δεν είναι ήττα, αν δεν ξεψυχήσει- αν δεν είναι νεκρό, 
δεν είναι φονικό

<μ<