ΦΥΣΙΚά ΚΑι ΔεΝ ΕίΜΑΣΤΕ όΛΟΙ ίΔΙΟΙ, ΕΛΕΕΙΝέ

Αν ήμουν σαν εσένα,

πώς θά 'μουν σαν εμένα;

.

Οι έΝΔΟΞΟΙ ΕΛΛΗΝΑΡάΔΕΣ ΚάΦ.εΛΛ.Ο.Ι. ΞΑΝΑΧΤΥΠΟύΝ!!!

Αντιγράφω από το ΜΠΛόΓΚ ΤωΝ ΕΛΛΗΝΑΡάΔΩΝ ΚάΦΕΛΛΩΝ:

"Ο ΚάΦΕΛΛΟΣ ΠΑΓΚόΣΜΙΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤήΣ ΣτΟ ΘΡάΣΟΣ"


Όσο τραγικό και να είναι, κάθε φορά που το θυμάμαι σκάω στα γέλια:

Ένας Κάφελλος φορτηγατζής έχει μόλις παρκάρει κάθετα στην είσοδο ενός πεζόδρομου, ανάεσα σε άλλα παρκαρισμένα οχήματα, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για να περάσει κάποιος  κι αυτό μόνο  ακροβατώντας. Μια περαστική  τολμά και τού λέει ήρεμα: "εδώ είναι δρόμος, περνάμε". Για να εισπράξει αυθωρεί την αγριεμένη αγανάκτηση (!!!) του Κάφελλου:

- Γιατί, δε χωράς; Νταλίκα είσαι;

ΥΓ Το Μπλόγκ των έΝΔΟΞΩΝ ΕΛΛΗΝΑΡάΔΩΝ ΚάΦΕΛΛΩΝ είναι μια ιδέα που ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια με δική μου πρωτοβουλία, όταν βαρέθηκα να γκρινιάζω τόσο για τα "παρκαρισμένα" αυτοκίνητα που μού εμπόδιζαν το πέρασμα, την πρόσβαση, και τη ζωή γενικώς, όσο και για τη γενικότερη έλλειψη ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟύ στους ελληνικούς δρόμους, στα ελληνικά πεζοδρόμια (λέμε τώρα) και στις ελληνικές πόλεις γενικώς. Στην πορεία συνεισέφεραν με υλικό, ιδέες και ποστ πολλοί ακόμα φίλοι .


Μετά από μια   περίοδο αδράνειας, το μπλογκ ξαναενεργοποιείται δριμύτερο! Δεύτε όσοι νομίζετε ότι αξίζει τον κόπο να γίνετε ενεργά μέλη και να συνεισφέρετε υλικό. 


Πίσω ρε Κάφελλοι και σάς φάγαμε!!!!

Σ;ο))))

.

ΕίΝΑΙ Ο ΘΕόΣ ΜΙά ***ΚΑΚΙΑΣΜέΝΗ*** ΑΔΕΡΦή;;;;;;

α) ποτέ κανείς δεν τον έχει δει με γυναίκα

β) όχι μόνο θέλει αποκλειστικά άντρες για παπάδες…

γ) …αλλά τους βάζει να φοράνε και φουστάνια

δ) είναι απίστευτα εκδικητικός και μνησίκακος (πόσες μυριάδες χρόνια για ένα κώλο-μήλο;;;; ε;;;;; πόσες;;;;;)

ε) τού αρέσει τρομερά το ατέλειωτο μπλα-μπλά, το κουτσομπολιό, το γλύψιμο και τα παρακάλια, αλλά....

στ) ...είναι δειλός και μήν τον είδατε μόλις έρθουν τα δύσκολα

ΚΑΙ ΤέΛΟΣ

ζ) μάς έχει ταράξει στις ΠΟΥΣΤΙέΣ

Η ΔΙΑΦΟΡά ΚΑΛΛΙΤέΧΝΗ ΚΑι σΤάΡ

Ο σταρ θέλει να τον χειροκροτούν ΠΡιΝ

ενώ ο Καλλιτέχνης ΜΕΤΑ...

 .
.
,

photo by Ruven Afanador

αΧ, ΟΜΟΡΦΟύΛΑ (UFO, 1976)

.

ένα από τα πιό αγαπημένα μου ροκ τραγούδια

Αχ, ομορφούλα (Belladona)
πόνος  φοβερός

Ίσως τα χάνω, ίσως, 
ήδη είμαι τρελλός

Το γράμμα πάνω στο 
τραπέζι, ανοιχτό

Κι η σιωπή φαρμάκι

Τσάι με άρωμα λεπτό

Κι ούτε θες

Να με δεις

Πού έμαθες τόσο να μισείς

Ήταν πάθος και

Έγινε εσύ

Το άγγιγμά σου, βελόνες 
κόντρα στη βροχή
Χαμογέλα μου στην 

τόση σου ομορφιά

Φεύγω γλυστρώ σαν ίσκιος

Ξέχασέ με πιά

Ξέχασέ με
Aν μπορείς
Πού έμαθες τόσο να μισείς

UFO, "Belladonna" (from the LP "No Heavy Petting", 1976)

μετάφραση (c) Μαύρος Γάτος - Μιλτιάδης Θαλασσινός 2009

ΘΕΣΣΑΛΟΝίκΗ, ΝΟέΜΒΡΗΣ, ΚΥΡΙΑΚή, ΝύΧΤΑ

.

τη Νύχτα που δε με χωράει το έρημο σπίτι γίνομαι τουρίστας στην Πόλη μου

και τί δεν κρύβει η Νύχτα της πόλης μου: τουρίστες και ξενύχτηδες, ζευγαράκια αγκαλιασμένα και ζευγαράκια τσακωμένα, μοναχικούς και μοναχικές, αντροπαρέες και κοριτσοπαρέες, που όλοι τους ζηλεύουν κρυφά τα ζευγαράκια, ακόμα και τα τσακωμένα. Λαμπερές βιτρίνες με χριστουγεννιάτικα και διαβάτες με κοντομάνικα και δεκαοχτώ βαθμούς. Γατιά που σκαρφαλώνουν βουνά από σκουπίδια και θηριώδη  τέρατα θορυβώδη που γυρνούν στους άδειους δρόμους και καταβροχθίζουν αυτά τα βουνά. Σκυλιά που γαβγίζουν το φεγγάρι κι ανθρώπους που γαβγίζουν τα σκυλιά. Ζωντανά φαντάσματα και φαντασμένα ζωντανά. Παράξενους ανθρώπους,  πολλούς παράξενους ανθρώπους








οι παράξενοι άνθρωποι χάνονται την ημέρα ανάμεσα στο πλήθος που πουλάει κι αγοράζει και παζαρεύει και χαζεύει και βιάζεται και ουρλιάζει, κατακλύζοντας κάθε γωνιά της Αγοράς με τη σάρκα του και με τις ρόδες του και με τις λαμαρίνες του. Αλλά το βράδυ που όλοι οι Κανονικοί αποσύρεστε στις φωλιές σας, στα ήσυχά σας προάστια, στους δρόμους της Πόλης κυριαρχούν οι Παράξενοι Άνθρωποι: όπως ο τρελλός με το αμπέχωνο και με τα φυτά μπροστά στην Οθωμανική τράπεζα. Ο γέρος με τα μούσια, Γιάννη τον λένε, χειμώνα καλοκαίρι στο ίδιο παγκάκι της Αριστοτέλους. Η παλαβιάρα που ταΐζει το μηχάνημα της ανακύκλωσης χαϊδεύοντάς το. Το πρεζόνι με τη σύριγγα να τού κρέμεται από τον αγκώνα. Το φρικιό με τη μολότωφ να τού κρέμεται από το μυαλό. Η  χοντρή που τσουλάει χαμογελαστή το παιδικό καροτσάκι με τις κούκλες. Η πλούσια αδερφή που ψάχνει να πληρώσει για να πηδηχτεί. Το καμάκι που σχόλασε άπραγο  κι από το τελευταίο μπαράκι, κακόκεφο, ούτε απόψε θα πηδήξει.  Ο διαρρήκτης που μελετά τον επόμενο στόχο. Στο πατσατζίδικο οι σκυλάδες ανακατεμένοι με ηθοποιούς και ταξιτζήδες. Στο διανυκτερεύον γυράδικο, στο Βαρδάρη, οι τραβεστί, γύρος με πίτα και σάλτσα κραγιόν

ένας απίστευτος θίασος που δε θα τον συναντήσεις σε κανένα μυθιστόρημα και σε καμμιά ταινία. Κι όμως είναι εκεί, κάθε βράδυ, κάθε Νύχτα, όταν εσύ κοιμάσαι
 
όταν δε με χωράει το έρημο σπίτι και γίνομαι τουρίστας στην Πόλη μου

μάλλον θα είμαι Παράξενος κι εγώ

 

ΦΕΥΓΑΛέρΩΣ

.

νά 'ξερα πού κοιμάσαι

νά 'ξερα πώς φιλάς

νά 'ξερα πώς ξυπνάς

νά 'ξερα πώς λυπάσαι

.

όΤΑΝ ήΡΘΕ η ΒΡΟΧή ("ΑΠΟΥΣίΑ")

.

Όταν ήρθε η βροχή

πού 'σουν εσύ; πού 'σουν εσύ;




>/>/>
 
όταν ήρθανε τα χιόνια

πού κρυβόσουν, τόσα χρόνια;





πού θα είσαι, αλήθεια, πού

όταν ρθούν τα Χελιδόνια;




original photo (b&w): "La mesa" by Gwarf
[red version modified by me]
.

όΛΟΙ Οι ΣΚύΛΟΙ ΠάΝΕ ΣΤον ΠΑΡάΔΕΙΣΟ

.

Photo: "Where My Dreams Are" by Armene

ό,ΤΙ ΔεΝ ΚΑΤΑΝΟΕίΣ, Το ΒΑΦΤίΖΕΙΣ "ΘΑύΜΑ"

/////////////\\\\\\\\\\\\\

θα ξεπεράσεις, Ανθρωπάκι,

αυτό το τραύμα;

\\\\\\\\////////

Η ΑΓΓΕΛΙΚή ΦΩΝή ΤηΣ DiVNA LJUBoJEVIC

.

Ακούστε τον ύμνο "Bogorodica" (Θεοτόκος)
από την υπέροχη Divna
στο Radio Mavros Gatos (δεξιά) >>>>

.

ΕΔώ Ο ΜΑύΡΟΣ Ο ΓάΤΟΣ Ο ΚΑΛόΣ, Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚόΣ (Με ΣήΜΑ Τα ΚΕΡΑΜίΔΙΑ Σ:ο))))

Κόπυ-ράιτ στα παρατσούκλια δεν μπορεί να υπάρχει, και δεν υπάρχει. Ούτε εγώ ζήτησα άδεια από το Θανάση Παπακωνσταντίνoυ ( "ήταν ένας γάτος, μαύρος, πονηρός..."), ούτε εκείνος πριν γράψει το τραγούδι είχε ζητήσει άδεια από τον Aristide Bruyant και από το περίφημο καμπαρέ του Παρισιού "ο Μαύρος Γάτος".


Επειδή όμως τελευταία εμφανίστηκαν αρκετοί "Μαύροι Γάτοι" στη μπλόγκο-γειτονιά (και όχι μόνο), κι επειδή η γούνα τους έχει διάφορες αποχρώσεις του μαύρου, κι επειδή ΔΕΝ θέλω ν' αναρωτιέστε, ξεκαθαρίζω ότι δεν έχω σχέση μαζί τους. Εγώ προσωπικά είμαι εδώ, στους Ηρωικούς Κάφελλους, σε πεντέξι ακόμα ομαδικά blogs του blogger, στο facebook, και στο twitter (όπου μπαίνω πολύ σπάνια, για την ώρα).


Καλημερνιάου!

Σ;ο)))

ΧΡΥΣΑΛΛίΣ

.

Δες την πεταλούδα στη χρυσαλλίδα

δες στα μάτια μου τού Έρωτα

την Ελπίδα!


.

ύΜΝΟΣ ΣΤη ΝύΧΤΑ, ΙΙΙ ("ΜόΝΟΣ όΣΟ ΚΑΝΕίΣ ΔεΝ ΕίΧΕ ΥΠάΡΞΕΙ ωΣ ΤόΤΕ ΜόΝΟΣ"...)

.

III

Μια μέρα κυλούσαν τα πικρά μου δάκρυα, κι η ελπίδα μου αποσυντίθονταν, εκμηδενίζονταν σε πόνο και στεκόμουν μόνος μπροστά στο γυμνό ανάχωμα που αποκάλυπτε με τη στενή και ζοφερή του διάσταση τη Μορφή της ζωής μου – μόνος όσο κανείς δε είχε υπάρξει ως τότε μόνος, κάτω από τη πίεση ενός άφατου φόβου – χωρίς δύναμη, δε ήμουν πιά παρά μια σκέψη απελπισίας. Αναζητούσα μια βοήθεια με το βλέμμα, αδυνατώντας τόσο να προχωρήσω όσο και να υποχωρήσω, αγκιστρωμένος με ατέλειωτη θλίψη στη φευγαλέα ζωή που έσβηνε. Τότε μού ήρθε από τα μακρινά γαλαζωπά, από τα ύψη των παλιών μου χαρών, μια λυκόφωτη ανατριχίλα – και με μιάς ερράγη ο δεσμός, ο ομφάλιος λώρος – η αλυσίδα του Φωτός. Χάθηκε το γήινο μεγαλείο και το πένθος μου γι’ αυτό – η νοσταλγία ανακουφίστηκε σ’ έναν καινούργιο κόσμο, απροσμέτρητο - ήρθες εσύ, ζέση της Νύχτας, ύπνε θεϊκέ, μού ήρθες εσύ – το τοπίο ανυψώθηκε μαλακά στους αιθέρες, και πάνω από το τοπίο πλανιόταν το πνεύμα μου, απελευθερωμένο, αναγεννημένο. Το ανάχωμα έγινε σύννεφο σκόνης – και μέσα από το σύννεφο διέκρινα τ’ ακτινοβόλα χαρακτηριστικά της Πολυαγαπημένης. Στα μάτια της αναπαυόνταν η Αιωνιότητα – την κράτησα από τα χέρια και τα δάκρυά μας έγιναν δεσμός σπινθηροβόλος, ακατάλυτος. Πέρα μακριά περνούσαν οι χιλιετίες και χάνονταν, σαν καταιγίδες. Έκλαψα στο λαιμό της με δάκρυα χαράς για την καινούργια ζωή. Ήταν το πρώτο, το ανεπανάληπτο όνειρο· έτσι έγινε, κι αφιέρωσα αιώνια πίστη, αμετακίνητη, στο φως και στον ουρανό της Νύχτας, της Πολυαγαπημένης.


Νοβάλις, " Ύμνος στη Νύχτα" (κεφ. ΙΙΙ)

Νοβάλις (Friedrich von Hardenberg, 1772-1801)

"Μα εγώ στρέφομαι προς την ιερή Νύχτα, τη άφατη, τη μυστηριώδη Νύχτα... Είναι δυνατό να μην αποκριθεί στα παιδιά της, που περιμένουν με την εμπιστοσύνη της αθωότητας;"

μεταφράσεις μιλτιάδης θαλασσινός 2009 (c)

ΝύΧΤΑ ΣαΝ όΜΟΡΦΗ ΜέΡΑ

.

.d.b.
q.p.

αφιερωμένο σε όλους [εμάς] τους κυκλοθυμικούς

κρύο

σκοτάδι

βροχή




μα

εδώ

Εσύ


.d.b.
q.p.



διαβάστε το και ανάποδα, από το τέλος...


.

ΝΟέΜΒΡΗΣ, ΧΕΙΜόΠΩΡΟ

.

σκοτεινιάζει νωρίς .... το βράδυ πέφτει κρύο .... στα πάρκα μόνο ζευγαράκια


παίζουν με τα παιχνίδια των νηπίων .... κυλιούνται στα φύλλα των πλατανιών ....

φιλιούνται στη γλώσσα των περιστεριών .... αγκαλιάζονται με τα Όνειρα .... αγαπιούνται σιωπηλά

όπως εμείς

τότε

.

ΣΤο ΔΡΥΟΔάΣΟΣ

.

Κάπου στ' όνειρό μου
έχασα Εκείνη


πάω στο Δρυοδάσος
ψάχνοντας γαλήνη


και ρωτάω μία Δρύ
η Χαρά πού κατοικεί


κι απαντάει μια Οξιά
«ή Εδώ, ή πουθενά!»

.
..
...
..
.


γενναιόδωρη γκορτσιά
τ’ αχλαδάκια σου
πικρά

.

Η ΜΥΡΙΟΚΑΛή

.

*. * . * . * Η Μυριoκαλή * .* .*. *


*
....
*.*.*
*


Στον ψηλό, Κρυστάλλινο Πύργο της
κοιμόταν κι ονειρευόταν
η Μυριοκαλή

και περίμενε

και περίμενε…

και περίμενε.

.
* *
.

Μια Νύχτα ήρθ' ένας γάτος ντυμένος Εραστής
νιαούριζε όλη νύχτα μπρος στο παράθυρο τής.

Δεν την ξύπνησε.


Την άλλη Νύχτα ήρθ' ένας βαθύπλουτος Κροίσος.

Τής έταξε παλάτια και ταξίδια, ζωή
παραμυθένια, πολυτέλεια και χλιδή,

μα πάλι δεν την ξύπνησε.


Την άλλη Νύχτα ήρθ' ένας ατρόμητος Ιππότης

της μίλησε για Δόξα, γι' Αγώνες, για μάχες και για αίματα
θά ’κανε, λέει, για χάρη της μεγάλα κατορθώματα.

Ούτε κι αυτός την ξύπνησε.


Την άλλη Νύχτα ήρθε ένας ευγενικός Τραγουδιστής.

Είπε τραγούδια του Έρωτα, λόγια της Ομορφιάς
της τραγουδούσε με όλη του την τέχνη της Καρδιάς

μα δεν την ξύπνησε ούτ' αυτός.


Την άλλη Νύχτα ήρθ' ένας παντοδύναμος Μάγος.

Κέντησε τον Χώρο άνθη, πότισε τον Χρόνο αρώματα,
μέθυσε τον Ουρανό ουράνια τόξα, να στροβιλίζεται χιλιάδες χρώματα,
έκανε την Νύχτα ολόλαμπρη Μέρα,
της έδειξε θαύματα που κανείς δεν είχε ως τότε αντικρύσει,

μα ούτ’ αυτός κατάφερε να την ξυπνήσει.


Την άλλη Νύχτα δεν ήρθε κανείς.


Όμως, λίγο πριν το Χάραμα, ήρθ' ένα λυπημένο Αγόρι.
Στάθηκε κάτω από το παράθυρό της, και τής είπε:

«Αρχόντισσα Μυριοκαλή,
είμαι Εκείνος που περίμενες καιρό
άσε με λίγο να σε δω»


…μα εκείνη δεν ξύπνησε. Είπε…
.
* *
.
«Αρχόντισσα Μυριοκαλή,
σ’έψαχνα σ’ όλη τη ζωή μου
έλα μαζί μου»

…μα εκείνη και πάλι δεν ξύπνησε. Είπε…
.
* *
.
«Αρχόντισσα Μυριοκαλή,
χωρίς εσένα
δεν τη θέλω τη ζωή»

...και, στην άκρη του ματιού του,
κύλησε ένα κρυστάλλινο Δάκρυ.


Μέσα στο Δάκρυ του άστραψε ο Κρυστάλλινος Πύργος
και μες στον Κρυστάλλινο Πύργο, απ’άκρη σ’άκρη
άστραψε το Δάκρυ.

Κι ήταν τόσο όμορφο και τόσο Αληθινό, το Δάκρυ του αυτό,
που ο Κρυστάλλινος Πύργος άρχισε να τρέμει απαλά
και να τραγουδά μιάν ουράνια μουσική, μιάν ανήκουστη μελωδία
και να ραγίζει.

Με κάθε νότα ράγιζε και μιά νέα ρωγμή,
κι ο ψηλός Κρυστάλλινος Πύργος ράγισε σε άπειρα σημεία,
ώσπου έγινε κομμάτια, κι έπεσε, αμέτρητα θρύψαλλα, στο έδαφος,

ένας σωρός από μικρά κρυστάλλινα θρύψαλλα,
σαν κρυστάλλινα δάκρυα,
στα πόδια του Αγοριού.


Στην κορυφή, στέκονταν η Μυριοκαλή, αγέρωχη, πανέμορφη
στα μακρυά μαλλιά της ανέμιζε η Άνοιξη
και λάμπανε στα μάτια της θάλασσες κι αστραπές:

«Είμαι η Αρχόντισσα των Ονείρων, της Χαράς και της Λύπης των Αγοριών
είμαι η Κυρά του Φεγγαριού και των Βροχών,
Αφέντρα του Ανέμου και των Κυμάτων,
Δέσποινα των Αστεριών

είμαι η ξακουστή Μυριοκαλή

Ποιος είσαι συ, που έκανες θρύψαλλα τον Ακριβό μου Ύπνο;ποιός είσαι, γιατ' ήρθες να με βρεις, από πόσο μακριά;
ποιος είσαι, πώς τόλμησες,
 να μου ραγίσεις την Καρδιά;

»

.
* *
.
* *
.

Είπε, και νόμιζε πως ήξερε την Απάντηση
όμως απάντηση δεν πήρε ποτέ...γιατί τ' Αγόρι είχε ήδη φύγει.
.
.

Έστυψε την Καρδιά του στη Γροθιά του
κι έφυγεγιατί κατάλαβε
πως η Μυριοκαλή, κρυστάλλινη σαν τον Πύργο της,
θά 'σπαγε μέσα στην αγκαλιά του
και θα μάτωνε τη ζωή του
αμέτρητα μικρά κοφτερά θρύψαλλα


Κι έτσι προτίμησε να ζήσει μακριά της,
κρατώντας από κείνη την άφθαρτη Εικόνα της

.
* *
* . * . *
* *
.

Και ζήσαν αυτοί καλά και χωριστά,
κι εμείς, ακόμα,
ζούμε.


*
....
*.*.*
*
Καλοκαίρι 1992
*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*


,

ΕΚΤόΣ ΑΠό ΤΟΥΣ (ΚάΦΡΟΥΣ) ΠΟΛΙΤΙΚΟύΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡάΦΟΥΣ ΠοΥ ΜάΣ ΑΞίΖΟΥΝ, έΧΟΥΜΕ *ΚΑΙ* ΤουΣ "ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤέΣ" ΠΟυ ΜάΣ ΑΞίΖΟΥΝ

Η πρωτοφανούς αγριότητας δολοφονική επίθεση τυφλής βίας στο ΑΤ Αγίας Παρασκευής δε με ξάφνιασε καθόλου. Όταν στα δεκαπέντε σου προπονείσαι πετώντας πέτρες στον πρώτο τυχόντα "μπάτσο", στα είκοσί σου θα κρατάς μολότωφ, και στα εικοσιπέντε σου- τί, αν όχι ένα καλάσνικοφ;

  Χάρη σε αυτούς τους (όχι λίγους) ανεγκέφαλους ο "αντιεξουσιαστικός" χώρος στην Ελλάδα έχει καταντήσει συνώνυμος με το χουλιγκανισμό, και μάλιστα καθόλου άδικα. Όμως αντιεξουσιαστική φιλοσοφία και χουλιγκανισμός είναι έννοιες τελείως ασύμβατες . Εξ' ορισμού ο χουλιγκανισμός αφορά μιαν ΑΓέΛΗ "οπαδών", ποτισμένη με οινόπνευμα, τεστοστερόνη και αδρεναλίνη, που βρίσκουν διέξοδο στη ΒίΑ- πρόκειται προφανώς για μια παραλλαγή του ΦΑΣΙΣΜΟύ. Εξ' ορισμού οι αντιεξουσιαστές πιστεύουν στην αξιοπρέπεια και στην ευθύνη του ατόμου, και είναι κάθετα αντίθετοι τόσο στην έννοια της αγέλης όσο και στην περιττή βία. Άρα;

Άρα, καμμία σχέση. Τουλάχιστον όχι στις πολιτισμένες χώρες. Το ότι στην Ελλάδα οι ασύμβατες αυτές έννοιες ταυτίζονται, είναι απλά ακόμα μια όψη της θλιβερής και πολύπλευρης κατάντιας μας.

Και αν αναρωτιέστε για τη φωτογραφία, την τράβηξα πρόσφατα σε μια γειτονική μας "καθυστερημένη" χώρα. Είδατε πουθενά στην Ελλάδα παρόμοια "αναρχικά" συνθήματα; "ΦΙΛίΑ, ΕΝόΤΗΤΑ, ΣΕΒΑΣΜόΣ", το είδατε πουθενά;;;; Οι δικοί μας τοίχοι είναι μεν γεμάτοι συνθήματα δήθεν αναρχικά, όμως ΟΛΑ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ξεχειλίζουν από "οργή" και λεκτική βία, δηλαδή, ανεκτόνωτη αδρεναλίνη και τεστοστερόνη...


.

ΑΓάΠΗ ΜΟυ

.

Καμμιά φορά φαντάζομαι πως είσαι εκεί, δεν έφυγες ποτέ, με περιμένεις να γυρίσω

Κάθεσαι σ’ ένα τραπεζάκι, κάτω από το θεόρατο πλατάνι, και διαβάζεις. Με κοιτάζεις με τα τεράστια, βαθιά, καταπράσινά σου μάτια. «Μην αφήσεις να σε πειράζουν πολύ όσο λείπω, ομορφούλα», σού λέω. Γελάς, και φωτίζεται ο Κόσμος. -«Δε θ’ αργήσω» -«Να προσέχεις, αγάπη μου»…

ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Τι φονικές λέξεις όταν είναι προδομένες
.
.

Κι όμως, εγώ φαντάζομαι πως είσαι εκεί, δεν έφυγες ποτέ, με περιμένεις να γυρίσω

και νιώθω μια γλύκα στο κορμί και στην ψυχή, σα να περπατάμε πάλι μαζί, χέρι χέρι... σα να δαγκώνω πάλι τα κερασένια σου χείλη… σα να βυθίζω και πάλι το πρόσωπό μου στα μεγάλα, ζεστά σου στήθια… σα να εισχωρώ και πάλι βαθιά στον υγρό, γλυκό σου κόλπο…

.
.
.

Μα επιστρέφω και

δεν είσαι εκεί


.