αΝε-ΜόΝη

.

πας να τη χαϊδέψεις

και χώνεται στην τρύπα της

η Ανεμόνη

όμορφη 
ανέγγιχτη

δηλητηριώδης

.

Η ΒουβουζΕλλάΣ Ποτέ Δεν Πεθαίνει (Και Ξανά Προς Τη ΔόΞα ΤραΒά, ΤραΒά, τΡαΒά…)

Βουβουζέλληνες φίλαθλοι πανηγυρίζουν για την επερχόμενη Νίκη
ευχαριστώντας τους Ηγέτες μας που μάς οδηγούν προς αυτή

…μπορεί αρχικά να ταπεινωθήκαμε ως Έθνος από τους Ασιάτες του Καραμάν-Λη...

…πετύχαμε όμως με τη Νέα Αλλαγή πρωτοφανή και περηφανή Νίκη ενάντια στους Αφρικανούς μισθωτούς και συνταξιούχους…

…και τώρα ορμάμε ολοταχώς προς το Κύπελλο!!!

Είναι δικό μας!

ΔΕΝ ΜέΝΕΙ ΠΑΡά, ΑΠΛΟύΣΤΑΤΑ,

Να ΣΥΝΤΡίΨΟΥΜΕ Την ΔιΑΦΘΟΡά

δλδ την ΑΣήΜΑΝΤΗ ΑΡΓΕΝΤΙΝή!!!

θα την πατήσουμε κάτω σαν σκουλήκι λέμε!!!!

τρομοκρατημένη η Διαφθορά  συνειδητοποιεί πως τα έχει βάλει μαζί της το ΠΑΣΟΚ

ΥΓ. Εκείνον τον γελοίο (και κακό) θεατρίνο που "πανηγύριζε" ουρλιάζοντας δήθεν υστερικά για κάθε γκολ της Εθνικής, μπορώ να τον έχω σαγανάκι;

ΥΓ 2 Όχι, δε λέω το γιωργάκη, τον άλλο σπίκερ λέω.

Η ΕποΧή Του ΦωτόΣ

Ήλιο ρουφώ. Φως καθαρό. Πώς να στο πω;

Δεν έχω άλλο χώρο για Σκοτάδι.

.

ΜνήΜη ΜάΝου ΧατζιδάΚι

Αφιερωμένο τη Μνήμη του Μάνου...

που τόσο την έχουμε ανάγκη.

Μίλτος Θαλασσινός, Ιούνιος 2010

συγγνώμη για την κακή ηχογράφηση

Create a playlist at MixPod.com

ΔεκάΞι ΧρόΝια Χωρίς Μάνο ΧατζηδάΚι

 
...ό,τι ακουμπούσε γινόταν Ανθρώπινο...

Ήταν από εκείνους τους σπάνιους ανθρώπους που η παρουσία του και μόνο "δίπλα" σου σε έκανε να αισθάνεσαι Άνθρωπος. Ευτυχώς μας άφησε το έργο του, που έχει ακριβώς την ίδια επίδραση στους ανθρώπους με την φυσική του παρουσία.

Η επί του ΘερΜοκηπίΟυ Ομιλία

Εάν η δροσιά μαραθεί,

εν τίνι δροσισθήσεται;

One LAst GoodbYe

by Thymournia

ΑδικαιολογήΤως Ερών

Ξάγρυπνος ξημερώματα

πλάι σε άυλα σώματα

ψιθυρίζω μουσικές

σ' ανύπαρκτες μορφές

Aν ΠετάΞειΣ Μια ΦοΡά

Ήρθες σαν όνειρο χτες βράδυ

εσύ

πώς να πατήσω τώρα πάλι

στη γή

.

ΟλυΜπιάΔος και ΚαΣΣάνδρου γωΝίΑ

Δεν έχει πιά κολοφωτιές

στις ρεματιές του σέιχ σου- 
μαγαρισμένο, σκυλεμένο από δράκους

 απλώνεται ως τη Θάλασσα

το αρχαίο Κάστρο μου

κι ονειρεύομαι φωτιές

.

φωτογραφία: μιλτιάδης θαλασσινός, 2010

ΓυμΝή Σαν ΘάΛαΣΣα

Αέρας, Θάλασσα, και Ήλιος και Βροχή
σα νά 'ταν χειμωνιά
 Σκοτάδι Κρύο στη Ματιά της Αστραπή
Θυμός οργή Φωτιά

Πέρασε μπροστά μου - ήταν σαν θάλασσα γυμνή

σαν παιδί γυμνή, ήταν γυμνή μέσα στο φως

χόρευε ο καυμός μου στων ματιών της το ανοιχτό  

δάκρυ  αλμυρό, που χύθηκε στη θάλασσα

ήτανε όμορφη

τα πάντα ήταν, ναι

.

.

Christophe (Rippert)
Nue Comme La Mer - όλοι οι στίχοι εδώ
Photo by Usuakari@deviantart.com

έΝΑΣ ΚόσΜοΣ ΧωρίΣ Πόνο

Χτες το βράδυ ήμουν ανάπηρος σε καροτσάκι, μού έλειπαν και τα δυό πόδια, μαυριδερός και κάτισχνος γυρνούσα από κάδο σε κάδο κι έψαχνα στους σωρούς γύρω γύρω, τον ίδιο τον κάδο δεν τον έφτανα. Μετά ήμουν κοριτσάκι τριών-τεσσάρων χρονών και καθόμουν με το ποτηράκι μου στην έρημη παραλία και περίμενα κανένα κέρμα από τους λιγοστούς περαστικούς, πίσω μου ένας παππούς έπαιζε ξεψυχισμένα ακκορντεόν. Στη συνέχεια ήμουν κατουρημένη γριά με τσεμπέρι κα μπαστούνι, κι ανηφόριζα με κόπο προς τις γειτονιές των φτωχών,  σταματώντας σε κάθε δοχείο σκουπιδιών. Μετά, συναξιούχος του ΙΚΑ, μετρούσα και ξαναμετρούσα κι υπολόγιζα πως με τη μείωση της πενιχρής μου σύνταξης δεν θα μού έφταναν τα λεφτά για τη συμμετοχή στα φάρμακα. Αργότερα ξανάγινα έφηβος, κι έσπαγα αυτοκίνητα φτωχών, λιγότερο φτωχών από μένα, για ν' αρπάξω ό,τι έβλεπα μέσα και μπορούσε να πουληθεί. Μετά ήμουν απολυμένος ή υπό απόλυση υπάλληλος κι έβρισκα το αυτοκίνητό μου σπασμένο και το πορτοφόλι μου να λείπει, μαζί με το νοίκι μου, και με τη δόση του δανείου. Ακόμα πιό μετά  απέκτησα κακόηθες μελάνωμα, απελπισμένο, οι μεταστάσεις είχαν αφηνιάσει, κι έβγαζα  βόλτα το γέρικό μου σκύλο, με κόπο, ποιός ήξερε για πόσες φορές ακόμα. Ύστερα μπατίρησα, κι απελπισμένος, μετρούσα τις ζημιές κι έκλαιγα, κλείνοντας το μαγαζάκι μου, για πάντα. 

Δεν άντεχα πιά αυτόν τον παράξενο εφιάλτη

Λαχταρούσα τόσο να ξυπνήσω, ας ξυπνούσα επιτέλους

Μα δεν κοιμόμουν. 

"Είπαν πως την είχα αγαπήσει...

 

....σε μια κρίση μαύρου πυρετού"

.

((((oο))))

Γλυκό νησάκι

ο Έρωτας, στου Κόσμου

την αλμύρα

.

Το ΚράΧ (CRaSH) Για ΑρΧάΡιους

.

Ήμουν ένα αθώο μα έξυπνο παιδάκι μονοψήφιας ηλικίας, και τρία πράγματα δεν τα χωρούσε με τίποτα το μυαλουδάκι μου: πώς γίνεται το Σύμπαν να μην τελειώνει πουθενά, πώς γίνεται να σκοτώθηκαν στιγμιαία τόσοι άνθρωποι με τόσο φρικτό τρόπο (εξαέρωση) στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, και πώς κατέρρευσε η αμερικάνικη οικονομία το 1930, συμπαρασύροντας και την παγκόσμια οικονομία. Οι αυτοκτονίες ανθρώπων που "είχαν χάσει τα πάντα σε λίγα λεπτά" και οι εικόνες με τις ουρές τους εξαθλιωμένους στα συσσίτια με είχαν χαράξει βαθιά, σχεδόν όσο και οι εικόνες από τη Χιροσίμα.

Από τα τρία αυτά προβλήματα μόνο το τελευταίο έχω λύσει, κι ας βρίσκομαι πιά στα δεύτερα –άντα: Κατάλαβα σιγά σιγά πως το καπιταλιστικό σύστημα κατέρρευσε γιατί ήταν απλά μία φούσκα, οι "περιουσίες" που «χάθηκαν» με το που έσκασε η φούσκα ήταν απλά αέρας. Γιατί  δεν μπορεί η Παγκόσμια Οικονομία να λειτουργεί σαν «ΑΕΡΟΠΛΑΝΑΚΙ», δεν μπορεί το χρήμα να γεννά νέο χρήμα επ’ αόριστον, χωρίς αντίκρυσμα στην πραγματική οικονομία, δεν μπορεί το Χρηματιστήριο ν’ ανεβαίνει για πάντα και οι ΚΑΤΕΧΟΝΤΕΣ να κερδίζουν όλο και περισσότερα. Κάποια στιγμή το ΑΕΡΟΠΛΑΝΑΚΙ πρέπει να προσγειωθεί, γιατί δεν υπάρχουν πια διαθέσιμοι ΝΕΟΙ ΠΟΡΟΙ για να συντηρήσουν τη φούσκα. Και η φούσκα σκάει. Αυτό είναι το ΚΡΑΧ. Ο ήχος από τη φούσκα που σκάει…..

Ζούμε εποχές πολύ κοντινές στο ’30. Κοινό στοιχείο η  ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ και η ΑΝΕΔΑΦΙΚΗ ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ του κεφαλαίου, που βλέπει την κατάρρευση να πλησιάζει, βλέπει τις κοινωνίες να απεξαρθρώνονται, αλλά ΑΡΝΕΙΤΑΙ να βάλει φρένο στην ΑΚΟΡΕΣΤΗ ΑΠΛΗΣΤΙΑ του, κι εξακολουθεί να ζητά όλο και περισσότερα, όλο και περισσότερα, σε βάρος όλο και περισσότερων.

Βοήθειά μας.

Έξι Πρωθυπουργοί Κινάν Και Παν, Να Σώσουνε Το Έρμο Ελλαδιστάν

Αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη,

όλοι οι συνδυασμοί είναι σωστοί.

Έξι πρωθυπουργοί κινάν και παν,

να σώσουνε το έρμο Ελλαδιστάν!

Τραλαλάλαλα, τραλαλάλαλα

τραλαλά τραλαλά τραλαλά!!!!

Ο πρώτος - δήθεν- λαμογιές δεν κάτεχε,

ο δεύτερος στους πειρασμούς δεν άντεχε,

ο τρίτος ήταν υποκείμενο γελοίο,

ο τέταρτος ανδρείκιλο αστείο...

τραλαλά τραλαλά τραλαλά!!!

Έξι Πρωθυπουργοί κινάν και παν

και κάνουν μπάχαλο το Ελλαδιστάν...

....ο πέμπτος τους περνιόταν για καμπόσος!

κι ο έκτος δε φοβότανε το κόστος!

Τραλαλά τραλαλά τραλαλάλαλάααααααααααααααα!!!!

Music Playlist at MixPod.com

ΛΟΥίΤΖΙ ΠΙΡΑΝΤέΛΛΟ, "ΣυνοΜιλίΑ με Τη μηΤέρα"

Και μού συνέβη, πλησιάζοντας πρώτη φορά τη γωνιά  του δωματίου όπου είχαν αρχίσει να ζουν οι σκιές, να συναντήσω κάποια που δεν περίμενα:

- Μαμά, εσύ εδώ;  

Κάθεται, μικρόσωμη, στην πολυθρόνα, όχι εδώ, όχι στο δωμάτιό μου, αλλά σ' εκείνο το δωμάτιο του μακρινού μας σπιτιού, όπου ωστόσο κανείς πιά δεν τη βλέπει να κάθεται κι απ΄ όπου ούτε εκείνη βλέπει πιά γύρω της τα πράγατα που άφησε για πάντα, το ζεστό φως του ήλιου, φως λαμπερό που ευωδιάζει θάλασσα, τη βιτρίνα από τη μια με τ' αστραφτερά σερβίτσια, το μπαλκόνι από την άλλη που βλέπει στο δρόμο του παραθαλάσσιου χωριού, όπου κυλάει μονότονη, όλο θόρυβο, η καθημερινή ζωή, γεμάτη κίνηση για τους άλλους και πλήξη για εκείνην. Ούτε βλέπει πια απέναντί της τ' αγαπημένα της εγονάκια ν' ακούν τις ιστορίες της με ορθάνοιχτα τα γλυκά τους ματάκια, ούτε εκείνους τους δύο που περισσότερο απ' όλους, σίγουρα, της στοίχισε ν' αφήσει πίσω: το σύντροφο της ζωής της και την πιό αγαπημένη της κόρη, αυτήν που μέχρι τέλους περιέβαλλε με την άγρυπνη λατρεία της.

Σκυφτή, διπλωμένη στα δύο, για ν΄' ανακουφίσει τους πόνους, με τους αγκώνες στα γόνατα και το μέτωπο στα χέρια, κάθεται εκεί στην πολυθρόνα της που της θυμίζει τις έγνοιες του σπιτιού και το μαρτύριο των ατέλειωτων στοχασμών στη διάρκεια της αναγκαστικής απραξίας της, τα ταξίδια της ψυχής ανάμεσα στους παρατεταμένους πόνους και στις μακρινές αναμνήσεις, και τις τελευταίες χαρές που γνώρισε σαν γιαγιά...

 .

"Βρε Λές Να Φταίμε Κι ΕμείΣ Για ΤηΝ ΚρίΣη;;;;;"

Ανυποψίαστοι ψηφοφόροι του ΠΑΣόΚ, της ΝΔ του ΛάοΣ και της ΑΠΟΧήΣ

την ώρα που έκπληκτοι μαθαίνουν για την

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚή ΚΑΙ ΗΘΙΚή ΧΡΕΩΚΟΠίΑ 

από τα έγκριτα ΜΜΕ τους

.

ΤΑξίΔι Στο ΧρόΝο

με κοιτάζει μια φωτογραφία μου

τί βλέπει; τού αρέσει; τον τρομάζει; 

.

ΣΚοτάΔι ΦώΣ

Είμαι πηλός; Είμαι Θεός; Ωραίος, ή χυδαίος;

Ήμουν εκείνος, είμαι αυτός. Ο που θα είμαι. Έως.

.