όΜΦΑΚΕΣ

Ξεκινάς από τα Πλούτη: όμφακες, εννοείται

όμφακες κι  ο Έρωτας - κι η Ομορφιά, όμφακες, όμφακες

 όμφακες τελικά κι η Υγεία, και τα Νειάτα

όμφακες ομφάκων

η μικρή μας Ζωή

...

όλΟ το Φώς του ΚόΣμου, και όλΕς οι ΒροχέΣ

.

στο πρόσωπό σου

όλες μου οι χαρές

στα μάτια σου

photo by armene

.

ΑκασιΚά πΑΙδία

Οι μελλοντικές μου εκδοχές

σε αποστειρωμένο, πλαστικό βαζάκι -μισές κι αυτές

όπως όλα

Kι ο ΑέΡας θα μυρίΖει ΚαταιΓίδα

Oπωσδήποτε Άνοιξη- δροσερή, κάπως συννεφιασμένη, αναποφάσιστα υγρή. Θα σε περιμένω στο Σταθμό, οπωσδήποτε στο Σταθμό, κι όταν θα φτάσεις, σαν με καθυστέρηση Αιώνων, θα βγει για λίγο ο ήλιος- θα το θεωρήσουμε καλό σημάδι. Θα σε πάω στα μέρη μου, όχι στα καθημερινά, με τους κακοντυμένους και ταλαιπωρημένους ανθρώπους, με τα κλειστά, βρώμικα μαγαζιά στη σειρά, με τις στρατιές τους κακόμοιρους να τσακώνονται με τις γάτες και τα  σκουπίδια- θα σε πάω στα λαμπερά μου μέρη, με τις φωτισμένες βιτρίνες και τα καλόγουστα καφέ, με τα λαμπερά κορίτσια και τους κομψούς νέους- θα είναι η μπλε ώρα, του δειλινού, οι λάμπες του δρόμου δεν θά‘ χουν ακόμα ανάψει, θα πέφτουν οι πρώτες στάλες της βροχής, πολύ ψιλές, πολύ ψιλές. Κι ο Αέρας θα μυρίζει καταιγίδα, κι όλοι θα τρέχουν βιαστικοί να προλάβουν μη τυχόν και βραχούν- μόνο οι μαύροι με τις ομπρέλες θα στέκουν και θα χαμογελούν τρισευτυχισμένοι σαν το Μπάρμπα Θωμά- τα πλακάκια θα γλυστρούν, και θα σε πιάσω να μη μου πέσεις. Θα σού αγοράσω από την Καστριτσίου μια γαλάζια χάντρα, όπως τα μάτια σου- κι αν τα μάτια σου δεν είναι γαλάζια, και γελάσεις αμήχανα, θα σού μιλήσω για τον Κούντερα, και θα γελάσεις ξανά, κολακευμένη.

Μετά θα πάρουμε την ανηφόρα αγκαλιασμένοι. 

Και θα φτάσουμε λίγο πριν αγριέψει η βροχή 

Σ’έΝαν ΙδανιΚό ΚόΣμο

Θα είχα σπρώξει τη μισάνοιχτη πόρτα του λουτρού σ’εκείνη τη σοφίτα, στη Σκιάθο, το καλοκαίρι της ενηλικίωσής μας, εσύ την είχες αφήσει μισάνοιχτη, θυμάσαι, ήμασταν δυό άφθαρτοι Έφηβοι διψασμένοι για Έρωτα και Ζωή… θα εξερευνούσες με το απαλό χεράκι σου όλο μου το σώμα, σε μια κρυφή κόχη στο Κάστρο της Νάξου, κοντά στο Μουσείο, και δε θα χόρταινα το ευωδιαστό σου στόμα… θα σού έκανα έρωτα όλη νύχτα στην παραλία της Μάγισσας, στην Αντίπαρο, κάτω από την Πανσέληνο, Ανατολή, Μεσουράνημα, Δύση, ο Ήλιος θα μας έβρισκε αγκαλιασμένους στην Ψαραλυκή... θα κολυμπούσαμε ολόγυμνοι στο κάμπιγκ, και στον κρυφό ορμίσκο, στο Σαλίγκαρο, μέσα στο νερό, θα επικονίαζα το γόνιμο ύπερό σου με τη γύρη μου- την Άνοιξη θα γεννιόταν οι καρποί, θα τους μεγαλώναμε με Αγάπη ώσπου ν'αγγίξουν την Ομορφιά, το Φθινόπωρο θα γινόμασταν οι πιο νέοι παππούδες, θα προλαβαίναμε να εξερευνήσουμε με την ησυχία μας και τον υπόλοιπο Κόσμο, χέρι χέρι… τις κρύες νύχτες του Χειμώνα στην παραλία, στην Ελιά, θα σού έδειχνα ξανά και ξανά τον Ωρίωνα- κεφάλι, ώμοι, πόδια, ζώνη, σπαθί… θα γελούσες, θα ήσουν η πιο όμορφη απ’ όλες τις γιαγιάκες, κι εγώ περήφανος παππούς, να σε γυρίζω παντού κλεισμένη στην αγκαλιά μου, και ποτέ να μη σε χορταίνω… δε θα μας άγγιζε ο Χρόνος, θα είχε σταματήσει για πάντα σ’ εκείνη τη σοφίτα, στη Σκιάθο, το καλοκαίρι εκείνο της ενηλικίωσής μας… δε θα μας άγγιζε ούτε ο Θάνατος, δεν έχει καμμιά Εξουσία στους Ερωτευμένους… κι ο μεγαλύτερος, ο μόνος μου Τρόμος, θα ήταν μη μού φύγεις πρώτη…

Στον κόσμο της Λύπης όπου ζούμε, των χαμένων ευκαιριών, μού γράφεις «σ’αγαπάω», και δε σού απαντώ

Αγάπη μου

ΑΠΟΚάΛΥΨΗ

...μού απάντησε πως οι Θεοί είν’ όλοι τους Λαμόγια

χλευάζουν τους Αγγέλους που τσακίζονται στη Γη

μού ‘μαθε πώς ο Διάβολος κουρδίζει τα ρολόγια

μού έδειξε το Θάνατο στα πιό ωραία λόγια

μ' έψεξε που λαχταρώ τη θλίψη σα Γιορτή

"οι Άγιοι", μού τόνισε, "αμάρτησαν πολύ..."
 .
. 
.

...αυτά μού είπε, κι άλλα, που μού σφίξαν την Ψυχή
 και δεν μού είπε, Αγάπη μου

πότε θα ρθεις Εσύ



.

Το ΣπέΡμα του ΠευΚώΝα

Το σπέρμα του Πευκώνα

-κίτρινο σύννεφο απαλό-
 φλερτάρει με την Άνοιξη
 χορεύει με τον Άνεμο




 

Το σπέρμα του Πευκώνα

μεθά ένα πολύβουο

αόρατο Μελίσσι

Το σπέρμα του Πευκώνα

ύπουλη σκόνη 
που λερώνει

Το σπέρμα του Πευκώνα
 .
.

κίτρινη λάσπη  
στην άκρη του Δρόμου

.

Του ΑνέΜου και του ΟνΕίΡου

μπορεί ποτέ να μην την έχω δει

μα ο Άνεμος την ξέρει

(λιγνό καλοκαίρι, λινό το κορμί)

θα ρθεί

και θα τη λένε Κλαίρη

.

ΝυχτεριΝή ΠτήΣη: ΑΠό τηΝ ΟαΞάκα (17°3'0"N,96°43'0"W) σΤο ΧαρΤούμ (15°35'57''N,32°33'21''E)

Πετώ στη Νύχτα. Κολυμπώ σε τοίχους. Κουτουλώ στο ταβάνι. Πίνω ήχους. Φτύνω στίχους. Φυλακίζω βλέμματα.  Ματώνω ψέμματα. Χουφτώνω θαλπωρή. Κλέβω ζωή. Δε μού φτάνει.

Να ΧρεωκοπήΣουμε επιτέΛους, να τελειώΝουμε

πολύ μετά την ηθική χρεωκοπία, έρχεται τώρα και η οικονομική

να μπορούν τάχα εκείνοι που μάς έσυραν στην πρώτη, 
να μάς σώσουν από τη δεύτερη;;;

ας έρθει λοιπόν μιαν ώρα αρχύτερα να τελειώνουμε!

αλλιώς θα πάθουμε έλκος εγκεφάλου με αυτό το σήριαλ
τρομοκρατίας και υποκρισίας.

.

ΟΝηριΚό ΛεξιΚό ΛορεντζάΤου, σελ 191

                    


                  Ίμερος

         


     Ιμερόεσσα, Ιμερτός

Ιμερόεν 

Κι έΤσι, μεΤά το ΘάΝαΤό μας, στη ΡίΖα του ΑρχαίΟυ ΚάΣτρου,

.

φύτρωσε ένα λουλουδάκι


<@> 

ήμουν εγώ; ήσουν εσύ; ήμασταν και οι δυό μαζί;

λένε πως μάς έμοιαζε

λιγάκι

 

φωτογραφίες: σήμερα, στα Κάστρα

ΓειάΣου

Δεν είναι τόσο που μιλάω με τη γάτα μου.

Είναι που καταλαβαινόμαστε κιόλας...

(η ΣκόΝη)

Το πΙό ΕυγεΝιΚό ΕπάΓγελμα τΟυ ΚόΣμου

δεν είναι ο Νευροχειρουργός, 

που πολεμά το γλοιοβλάστωμα, 

που τρώει τα μυαλά

είναι η Καθαρίστρια,

που πολεμά τη Σκόνη, 

που τα  απελπίζει

.

Μα ΠΟΙόΣ ΑΜόΛΗΣΕ Τα ΣΚΥΛΙά; "Η ΠολιτιστιΚή ΆΝοιΞη της ΘεσσαλονίΚης"

«Αυτό δεν το έχω ξαναδεί», ομολογεί άνθρωπος που γνωρίζει καλά τη νύχτα της Θεσσαλονίκης. «Τόση δίψα για μπουζούκια και διαρκώς αυξανόμενη…»

....μα ποιός αμόλησε τα σκυλιά;;;;
(κλικ στο κείμενο, ντε...)

"ΟυΡαΝόΣ, ΠαράΔεισος, ΜακαρίΤαι" - ΜάΛιστα, ΚαθηγηΤά ΠόΠλετον!

Μακαρίται δε οι αποθανόντες, 

ότι ουκ αισθάνονται τινός δεινού

ΧΡιστόΣ ΑνέΣτη!

Ω

Τa υπόλοιπα ΑρνάΚια;

.

ΜόΝο τα ξεΡά

δε λαχταρούν την Άνοιξη!


.

ΧαΜιντουΛά ΝατζάΦι, ετών 15, ΑνέΣτιοΣ, ΔΕΝ ΑνέΣτη

.

Δεν ΥπάΡΧΕΙ ανάΣταΣη αφού

παιδιά γίνονται κομμάτια

επειδή

.

ΠεπερασμέΝα Τα ΑνθρώΠινα

υπάρχουν πολύ περισσότεροι δρόμοι απ’ όσους θα βαδίσεις

υπάρχουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσους θα γνωρίσεις

υπάρχει πολύ περισσότερη Αγάπη

απ’ όση θ’αγαπήσεις

και θ’ αγαπηθείς.


.

Η ΜεγάΛη ΠαρασκεΥή του ΚόΣμου

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι μια σταγόνα μαύρο αίμα, που σού κρύβει το φως.
Όμως, εκείνη η μικρή σταγόνα, μπορεί να περιέχει ένα μόριο από το Χριστό. Κι άλλο ένα από τον Αϊνστάιν. Κι άλλο ένα από τον Μπετόβεν. Κι ένα , αλίμονο, από τον Εφιάλτη, τον Ταμερλάνο, ή τον Χίτλερ- μα ίσως, ίσως, κι ένα ακόμα, από το Φιόντορ, τον Ίνγκμαρ, το Γουίλιαμ. Και κάθε δευτερόλεπτο, κάπου γεννιέται ένα παιδί.


Γι αυτό τη Μεγάλη Παρασκευή πάντα βρέχει.


Γι αυτό δεν πειράζει που δεν θα υπάρξει Ανάσταση.

Όλα καλά καμωμένα.

Στο περιβολάκι μπρος στην εκκλησιά
θύμιζες πουλάκι σ'άγρια φυλλωσιά
δυόσμο κι αγιοκέρι κράταγες στο χέρι
κι έλεγες, "Ραββί, σώσε μας και πάλι"
ήτανε Μεγάλη Παρασκευή

Νύχτες κι άλλες Νύχτες, γύρισε η χρονιά
τού Πολέμου οι δείχτες σήμαναν Εννιά
κι είδαμε να βγαίνει, μ'όψη κολασμένη
μέσα απ' τό κλουβί, το φριχτό Τσακάλι
ήτανε Μεγάλη Παρασκευή

Τα παιδιά φευγάτα, άδεια τα χωριά
πάλευαν τα Νιάτα για την Λευτεριά
κι όταν ήρθα λίγο
να σε δω πριν φύγω
έκλαιγες βουβή, με σκυφτό κεφάλι
ήτανε Μεγάλη Παρασκευή


Νίκος Γκάτσος/Σταύρος Ξαρχάκος/Βίκυ Μοσχολιού
από το δίσκο "Νυν και Αεί", 1974

"ουκ εκ του κόcμου τούτου" 



Τζών Λέννον (Νέα Υόρκη, 8 Δεκεμβρίου 1980 - 4 σφαίρες)



Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ (Μέμφις, 4 Απριλίου 1968 -σφαίρα)


Μοχάντας Καράμτσαντ Γκάντι (Νέο Δελχί, 30 Ιανουαρίου 1948 - σφαίρα)



Όλαφ Πάλμε (Στοκχόλμη 28 Φεβρουαρίου 1986 - σφαίρα)


Γρηγόρης Λαμπράκης (Θεσσαλονίκη 22(23) Μαΐου 1963- σιδερολοστός)



Όλγα Μαρίνα Βεργκάρα (Μεντελίν Κολομβίας, 25 Σεπτεμβρίου 2008)
Δολοφονήθηκε μαζί με το γιό της και τα δυό ανηψάκια της,
το πιό μικρό 5 χρονών


.

Το ΘείοΝ Πάθος του ΦρικιΟύ

 ....ο διάλογος που ακολουθεί είναι ΑΥΘΕΝΤΙΚόΣ!!!!

- Ρε μαλάκα, σήμερα έχει τα Τέσσερα Ευαγγέλια- πάλι θα κλαίει η μάνα μου όλη μέρα 

- Ποιά τέσσερα ρε ηλίθιε, τα Δώδεκα Ευαγγέλια θες να πεις

- Καλά ρε μη βαράς, αύριο τι έχει;

- Α, αύριο έχει Πορεία...

ΗΛΙΑΧΤίΔΑ

Κάποτε ήθελα μιαν Ηλιαχτίδα στο τσεπάκι μου

μετά 
μου αρκούσε να την κοιτώ

Λ

<*> 

V

τώρα κλείνω
τα μάτια

και την φαντάζομαι

Λες Και ΓινόΤαν ΑλλΙώΣ

Λες και γινόταν

η Άνοιξη να είναι ήπια. 

Λες και γινόταν η Άνοιξη 

να είναι λίγη.

 Λες και γινόταν η Άνοιξη να είναι 

ανώδυνη. 

Λες και γινόταν 
η Άνοιξη 

 να μην έρθει!

.

Από Το ΠάΘοΣ στηΝ ΑνάΣταση- Το ΜήΝυΜα των ΕορτώΝ

Μεγάλη Εβδομάδα: Σκάσε και ψώνιζε

Μεγάλη Παρασκευή: Σκάσε και κλαίγε

Άγιον Πάσχα: Σκάσε και τρώγε

και του χρόνου, ακόμα πιό σκασμένοι

ΚάΝε Το ΣωσΤό

Κάποιες φορές η αμφιβολία, η δειλία, η αδράνεια, 

είναι - απλά - ανήθικες.

Πρέπει να κάνεις το σωστό.

Κάνε το!


.

ΘλιβεΡέ, ΗλίΘιε ΒομβισΤή

σκάει η βόμβα της ματαιοδοξίας σου

και σκοτώνει παιδιά 

σκουπίδι
.
.
.

.
. 

Κι Εσύ ΑκόΜα ΠεριμέΝεις Την ΑποκάΛυψη

Θεοί πεθαίνουν, και νέοι δε γεννιούνται. Αγαπημένοι δε μιλιούνται. Μόνοι αγνοούν μόνους. Γονείς κλαίνε παιδιά. Παιδιά κουβαλούν γονείς. Φυσικές καταστροφές και ατυχήματα σκοτώνουν αδιακρίτως. Άνθρωποι σκοτώνουν κι επιλεκτικά και αδιακρίτως. Άνθρωποι μισούν, κι επιλεκτικά, και αδιακρίτως

τι άλλο

Εν Ου ΠαικτοίΣ

αγωνία - απογοήτευση - ανησυχία - θυμός - εγωϊσμός - εκνευρισμός  -κούραση - ανασφάλεια - επισφάλεια - ειρωνεία - παράπονο - μίσος - φθόνος - επιβίωση - πόνος - αγώνας - συμβιβασμός - συμφέρον -  αμετροέπεια - υποκρισία - ψέμα -  ψέμα - ψέμα - λαϊκισμός - χυδαιότητα - ευτελισμός - εξευτελισμός  - παρακμή - άγχος - δουλοπρέπεια - σύμβαση - συμβιβασμός - απελπισία - παραίτηση  - υποκατάστατα - ανυπόστατα - αερόστατα

παίζει καθόλου Αγάπη

photo: "the demolition of dreams" by andrewf

.

Ο Ανθρώπινος ΠόΝος και ο ΑνθρώΠινος Νόμος

Αξίωμα 1: 

Η αυστηρότητα του Νόμου είναι αντιστρόφως ανάλογη με την Ισχύ του παραβάτη.


Αξίωμα 2:


Η τάση για παραβατικότητα είναι ευθέως ανάλογη με την απόσταση από τον κοντινότερο Φύλακα.


Αξίωμα 3:

Η Δικαιοσύνη του Νόμου δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη από την Ανθρωπιά του. 


.

Το "Θρίλλερ" του Κώλο-δανείου των Βρυξελλών και οι Τρομοκράτες δημοσιογράφοι

.

Μάς πρήξατε όλη μέρα χτες, δημοσιογράφοι, σ' εφημερίδες και ραδιόφωνα, με "το θρίλλερ των Βρυξελλών", καλλιεργώντας "αγωνία" για τη σύσκεψη και για το αποτέλεσμά της. Που στο κάτω κάτω ήταν λίγο πολύ προδιαγεγραμμένο. Και που δεν είναι παρά ένα καρότο, ώστε να ξεχνάμε το μαστίγιο. Κι από πάνω να έχεις και το Μητσοτάκη να συνεντευξιάζεται και να κάνει βαρυσήμαντες δηλώσεις για "απότομες προσγειώσεις", και να τρίβει τα χέρια του.

Εντάξει, ν' ανησυχώ για το νοίκι μου, αν έχω να το πληρώσω. Ν' ανησυχώ για τη δουλειά μου, αν πάει ή δεν πάει καλά. Ν' ανησυχώ για τη μάνα μου και για τον πατέρα μου, μην πάθουν κάτι. Ν' ανησυχώ και για τη φτώχεια και την ακρίβεια που έχουν πέσει τριγύρω. Ν' ανησυχώ όμως και για τα μαγειρέματα στας Βρυξέλλας; Πάει πολύ...