έΠεα

Αιόλες  οι λέξεις 

 στου ανέμου τις έξεις

πουλιά τα λόγια

 τουφέκια τα ρολόγια 

H ΔευτέΡα ΠαρουΣία του ΚαρόΛου ΜάΡξ

...

Έκανα λάθος το 1848, που νόμιζα πως ο καπιταλισμός ήταν στα τελευταία του. Έπεσα έξω γύρω στα διακόσια χρόνια... [Χαμογελάει]. Δεν περίμενα πως ο καπιταλισμός είχε τέτοιες ικανότητες επιβίωσης. Δε φανταζόμουν πως θα εφευρίσκονταν φάρμακα που θα κατάφερναν να κρατήσουν στη ζωή το άρρωστο σύστημα: πόλεμοι για να συνεχίσουν οι βιομηχανίες να δουλεύουν και για να παθιάζονται οι άνθρωποι με τον πατριωτισμό, ξεχνώντας τη μιζέρια τους. Θρησκόληπτοι να "προφητεύουν" την επικείμενη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού στη Γη. [Κουνάει το κεφάλι του]. Τον γνωρίζω τον Ιησού. Δεν ξανακατεβαίνει με τίποτα...

Αλλά πού θα πάει, ο κόσμος θ' αλλάξει. Οι άνθρωποι δεν είναι βλάκες. Όπως έλεγε κι ο Λίνκολν, "δεν μπορείς να κοροϊδεύεις όλους τους ανθρώπους για πάντα". Η κοινή λογική και το ένστικτο για αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη θα τους ενώσουν. 

Ναι,  ο καπιταλισμός έχει πετύχει θαύματα της τεχνολογίας και της επιστήμης. Αλλά σκάβει το λάκκο του. Η ακόρεστη δίψα για κέρδος, κι άλλο, κι άλλο, δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο ταραχή. Μετατρέπει την τέχνη, τη λογοτεχνία, τη μουσική, την ίδια την ομορφιά, σε εμπορεύματα που αγοράζονται κaι πωλούνται. Μετατρέπει τους ίδιους τους ανθρώπους σε εμπορεύματα. Όχι μόνο τον εργάτη στο εργοστάσιο, αλλά και  το γιατρό, τον επιστήμονα, το δικηγόρο, τον ποιητή τον καλλιτέχνη- είναι όλοι υποχρεωμένοι να πουληθούν!

Και τι θα γίνει όταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι αποκτήσουν εργατική συνείδηση και αντιληφθούν πως έχουν έναν κοινό εχθρό; Θα ενωθούν για να εκπληρώσουν τον προορισμό τους. Και όχι μόνο στη δική τους χώρα, γιατί ο καπιταλισμός χρειάζεται την παγκόσμια αγορά.  Το σύνθημά του είναι "ελεύθερο εμπόριο!" επειδή το κεφάλαιο έχει ανάγκη να κινείται ελεύθερα σε κάθε σημείο της υδρογείου για να έχει περισσότερα κέρδη. Αλλά έτσι, χωρίς να το θέλει, δημιουργείται μια παγκόσια κουλτούρα. Σήμερα οι άνθρωποι, περισσότερο από ποτέ, διασχίζουν τα σύνορα. Οι ιδέες διασχίζουν κι αυτές τα σύνορα.

Κάτι νεό θα βγει από όλα αυτά.

Αποσπάσματα από το θεατρικό έργο "Ο Μάρξ στο Σόχο" του Howard Zihn

 μετάφραση Άρης Λασκαράτος- Εκδόσεις Αιώρα 1999  

www.aiora.gr

.

Τα περασΜένα

μέσα μου συσσωρεύτηκαν όλα τα περασμένα

και τρώγανε και πίναν κι  εμένα δε μού δίναν

μισο΄΄υσαν κι αγαπούσαν, και κλαίγαν και γλεντούσαν,  και τη ζωή μου ζούσαν

χωρίς εμένα

.

Το Ναζιστικό κράτος του Ισραήλ δολοφονεί ξανά

Χτες βράδυ έγινε πειρατική επίθεση ισραηλινών κομμάντος στο διεθνή στολίσκο που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη μαρτυρική Γάζα. Υπάρχουν τουλάχιστον δέκα νεκροί, οι περισσότεροι Τούρκοι, και πολλοί τραυματίες, μεταξύ των οποίων κι ένας Έλληνας, και μάλιστα σοβαρά. Η επίθεση έγινε σε διεθνή ύδατα.

Περισσότερα στον ιστότοπο της πρωτοβουλίας "Ένα καράβι για τη Γάζα" http://www.shiptogaza.gr/

.

Το ΤριανταφυΛΛέΝιο ΤζαΜί

.... όταν μπήκαν οι Οθωμανοί στην  μαρτυρική Πόλη, σαν σήμερα, στις 29 Μαΐου του 1453, μια από τις πρώτες εκκλησίες που συνάντησαν ήταν εκείνη της Αγίας Θεοδοσίας, που γιόρταζε, κι ήταν ολόκληρη στολισμένη με τριαντάφυλλα. Την μετέτρεψαν σε τζαμί, που το ονόμασαν "gul camii", το τριανταφυλλένιο....

.

ΒράΔυ στΟ μεΓάΛο ΛιμάνΙ

Ανάμεσα σε καντίνες που παίζουν την «Πριγκηπέσσα» και μαύρους που πουλάνε κινέζικα, είναι ένα τραινάκι κι ένας κατακίτρινος πύργος που τον λένε «Λευκό» και δεσπόζει στον πιο ενδόμυχο μυχό του μεγάλου λιμανιού- δεν έχει βγει ακόμα το φεγγάρι, ο ουρανός είναι σκεπαστός κι η θάλασσα μπλαβόμαυρη, στο βάθος μεγάλα καράβια με βουνά κοντέινερ- δεν είναι όμως χάρη σ αυτά «μεγάλο» το λιμάνι, είναι που τα ζευγαράκια φιλιούνται στην προκυμαία- κι είναι πολλά, γιατ' είναι παρασκευόβραδο, και κάνει ζέστη, κι είναι Μάης, και δε μπορείς να μείνεις μέσα… γιατ' είναι παρασκευόβραδο, είναι ζέστη, κάνει Μάη, και δε μπορείς να μην αγαπηθείς.

Σ’ αφήνω τώρα- φτάνει το πλοίο

Ο "ΚινέΖος" και οι ΙθαΓεΝείΣ ΨηΦΟΦ(Θ)όΡοι

Μαντέλης, Τσουκάτος, και ποιός ξέρει πόσοι άλλοι στρουμφοπασόκοι, με τους αγκώνες μέσα στο μέλι.... κι ο Πρωθυπουργός τους, ο που μάς έβαλε με τερτίπια στην ΟΝΕ, ο Πρωθυπουργός των Ολυμπιακών και της Εγνατίας και του Ελ. Βενιζέλος και της Αττικής Οδού, ο άξιος, ο κουλτουριάρης, ο κος Καθηγητής, δεν είχε πάρει χαμπάρι... και τώρα είναι "εξοργισμένος" με τους στενούς του φίλους και συνεργάτες του...

...ώστε αυτό εννοούσαν όταν τον αποκαλούσαν "Κινέζο"!

Να ΤΟυς ΧΑίΡΕΣΤΕ,  ΤΙΜΗΜέΝΟΙ ΣΥΝέΛΛΗΝΕΣ ΙΘΑΓΕΝΕίΣ...


...ΦΗΦΟΦ(Θ)όΡΟΙ!!!! 

Βρε άΘλιε, διεΦθαρμένε, ανεΡμάτιΣτε Ψηφοφ(Θ)όρε

...όταν ο "πολιτικός" σου σού έκανε "μικρές χάρες"

δεν φανταζόσουν ότι στον εαυτό του θα έκανε "ΜΕΓΑΛΕΣ ΧάΡΕΣ";;;;;

ΣελήΝη Μάη

Μοιάζει απόψε η Σελήνη με Γυναίκα
που κολυμπά σε άπατα νερά
θάλασσα μαύρα στάχυα
O

τόσο μακριά, κι όμως εδώ, κυριαρχεί στον ουρανό

το σκοτεινό – άστρο κανένα, πουθενά - είναι Θεά

κι είναι ένα πρόσωπο αδειανό,

με μια καρδιά από βράχια

.

ΔΡόΜοι

Θυμήσου που ήσουν παιδί

πόσοι υπέροχοι Δρόμοι!

.....

(ό,τι κι αν "συνωμοτήσει", όσο κι αν το "θέλεις πολύ")

παιδί δεν ξαναγίνεσαι- μα οι Δρόμοι

είναι ακόμα εκεί!

ΞυπνήΜατα

Ξυπνάς και νυστάζεις, ξυπνάς και κρυώνεις, ξυπνάς και φοβάσαι, ξυπνάς και πονάς

Άλλοτε πάλι ξυπνάς κι ελπίζεις, ζυπνάς κι ανυπομονείς, ξυπνάς και ποθείς, ξυπνάς κι αγαπάς

Και μετά δεν ξυπνάς

.

"ΕίΝαι Μια ΧώΡα ΑνεπίΓνωστη κι ΑπΡόσιΤη" (Παιδιά του ΧειμώΝα)

Να μας που τρέχουμε, πρόσωπα φλου 

λήψη κοντινή, του χειμώνα παιδιά
ασπρόμαυρα, χνούδι αραιό σε πόδια όλο μελανιές
γεμάτα γρατζουνιές από ανυπεράσπιστους κήπους
ψευδαισθήσεις απαγορευμένων προδοσιών
ναυάγια υποσχέσεων παιδικών
μαύρες αμμουδιές, χείλη μώβ,
νύχτες και νύχτες μας νοσταλγώ

Είναι 

μια χώρα
ανεπίγνωστη
κι απρόσιτη, σαν τους νεκρούς
μία ζωή την αναζητώ

 

Φιλμ σε μπομπίνα παλιά, η ζωή μου πίσω γυρνά
αυτά τα παιδιά στη μαύρη αμμουδιά, με το θρίαμβο στο βλέμμα
ήταν εμείς, μαμά, μπαμπά, υπέροχα φαντάσματα 

κι οι πόρτες της ζωής μας ν' ανοιγοκλείνουν
ανάσες χειμωνιάτικες, σαν καπνός
από τσιγάρο,  γέλια τρελλά
που τελειώνουν με κλάμματα

Είναι 

μια χώρα
ανεπίγνωστη
κι απρόσιτη, σαν τους νεκρούς
μία ζωή θα μάς λαχταρώ

Είναι 

μια χώρα
ανεπίγνωστη
κι απρόσιτη, σαν τους νεκρούς
μία ζωή θα τους νοσταλγώ

Jane Birkin

μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός 2010

.

ΠΑΤΡίΔα

.

Οι Τούρκοι την έλεγαν «Καρά-», ίσως γιατί είχαν βαριές απώλειες όταν την πάτησαν, ίσως γιατί έβρεχε πολύ κι ο ουρανός ήταν μαύρος, ίσως και για τα δύο- εγώ τη λέω πατρίδα-

Λίγο πριν ξεσπάσει η μπόρα, το δειλινό του Σαββάτου στο Αρχαίο μου Κάστρο μοιάζει χειμωνιάτικο, κι ας είναι προχωρημένη Άνοιξη-

Καθώς αστράφτουν οι πρώτες αστραπές, και πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες, οι γύφτοι συνεχίζουν το γλέντι τους στο ποτάμι με τις πυγολαμπίδες, ενώ στις απόμερες γειτονιές το σκοτάδι σκεπάζει σιγά σιγά το μόχθο και την κούραση της εβδομάδας - λάμπει εδώ κι εκεί κι από ένα κακόμοιρο ψιλικατζίδικο, στα φτωχικά καφενεία ανάβουν τα φώτα, μαζεύονται οι συνήθεις παππούδες, μια ηλικιωμένη βγάζει βόλτα το σκύλο της και τρέχει πίσω του με το χέρι στην πονεμένη της μέση-

Περπατώ και βρέχομαι, στους γνώριμους δρόμους- να εδώ έμενε ο Βαγγέλης, εδώ φάγαμε εκείνο το κρύο βράδυ τη σούπα, εδώ ζούσε εκείνος ο τρελλάρας με την όμορφη κόρη, εδώ ο κύριος Παύλος ο μικροβιολόγος, εδώ είναι ο ποδηλατάς, εκεί ο επιπλάς, αυτός ο δρόμος βγάζει στο σπίτι Εκείνης, κάθε γωνιά και μια ανάμνηση- εγώ το λέω πατρίδα-

Πυκνώνουν οι αστραπές, δυναμώνει η βροχή, μια σύντομη διακοπή ρεύματος- θυμάσαι τότε με τις απεργίες της ΔΕΗ, πάλι έβρεχε, έβρεχε στο σκοτάδι κι είχα έρθει με το λεωφορείο να σε βρω στην Καλαμαριά, δεν ήσουν-

Θυμάσαι τότε με τα τρακτέρ που είχαν καταλάβει την πόλη, αγάπη μου, ήταν και πάλι άνοιξη, τι απόκοσμη ησυχία- κι ένα ανοιξιάτικο απόγευμα που έβρεχε όπως τώρα, έντονα, ο κόσμος έτρεχε να φυλαχτεί, συνάντησα κατά τύχη την αδερφή σου, εδώ λίγο πιο πέρα, η βροχή δημιουργούσε χιλιάδες φουσκάλες στα ποταμάκια των δρόμων, πρώτη μου αγάπη- 

εγώ σε λέω πατρίδα-

--------------------------------

ακόμα ψιχαλίζει


-----------------

.

ΚατασΤάΣεις Υπό

Ακόμα κι αν εκείνος ήταν υποκατάστατο δικό μου, γίνεται τώρα να υποκαταστήσω εγώ το υποκατάστατο;

.

ΕκαΤό ΣονΝέΤα έΡωΤα

Στη Ματίλντε Ουρρούτια

"Κυρά μου πολυαγαπημένη, υπέφερα τόσο γράφοντάς σου αυτά τα παρώνυμα σοννέτα και με πόνεσαν βαθιά και μού κόστισαν, μα η ευτυχία να σού τα προσφέρω είναι μεγαλύτερη κι από λιβάδι"....

Πάμπλο Νερούντα

έπεται μεταφραστική συνέχεια...

...ακούστε κι αυτό:

Music Playlist at MixPod.com

ΠΑΝΙΚόΣ Στο ΜανΤΡί

.

Μια μέρα ο τσοπάνης μάζεψε γυρω του όλα τα ζώα του μαντριού για να τους μιλήσει σοβαρά:

«Αγαπημένα μου πρόβατα, λατρεμένα μου κατσίκια, γειά σου Μαριγούλα, τιμημένα μου σκυλιά. Ξέρετε όλα σας για την Κρίση που επικρατεί. Το γάλα που παράγετε λιγοστεύει συνεχώς, και μού βγαίνει όλο και πιο ξυνό. Το κατσιασμένο μαλλί σας μόλις σάς κουρέψω γεμίζει σκώρους. To τυρί σας δεν πήζει. Το κρέας σας είναι σκληρό και άνοστο. Ενώ εκείνο το Ευρωπαϊκό γάλα… είναι όλο άρωμα και γλύκα… εκείνο το ινδικό μαλλί, είναι σαν μετάξι… εκείνα τα κινέζικα κρέατα… είναι δέκα φορές πιο φτηνά…

Είμαι όμως ο τσομπάνης σας, από πάππο προς πάππο, και σάς αγαπώ απεριόριστα, γι’ αυτό και θα σάς σώσω. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό μόνος μου, γιατί εκείνος ο άθλιος, ο ακατανόμαστος, ο άχρηστος, ο προηγούμενος τσομπάνης ντε, σάς είχε κακομάθει με τζάμπα σανό, κι έκλεβε ασύστολα στα στέγαστρα και στις ποτίστρες.

Τόσα χρόνια όμως έχουμε περάσει τόσα και τόσα μαζί… χαρές, λύπες, αγωνίες, γκολ, καλάθια, επιτυχίες… Είμαι υπεύθυνος για σας, και πρέπει οπωσδήποτε να σάς σώσω, το θεωρώ χρέος μου. Όσο δύσκολες κι αν είναι οι αποφάσεις που πρέπει να πάρω, δύσκολες τόσο για σάς, όσο και για μένα.

Γύρω τα πρόβατα και τα ερίφια είχαν σαστίσει. Ακόμα και τα συνήθως φωνακλάδικα και θρασεία τσομπανόσκυλα,  άκουγαν άφωνα και σκυθρωπά. Ο Τσομπάνης συνέχισε, πιο χαμηλόφωνα:

«Μέσα σε αυτήν την εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, ένας μόνος τρόπος υπάρχει για να σώσω το Μαντρί, και θα το κάνω, όποιο κι αν είναι το κόστος. Το σκέφτηκα από δω, το σκέφτηκα από κει, μέχρι και έρπη έβγαλα, αλλά το αποφάσισα και δεν θα κάνω ε τίποτα πίσω, κι ας μην  ξαναεκλεγώ ποτέ τσομπάνης:

Θα σάς πουλήσω στο λύκο.»

. 

19 Μαΐου, ΗμέΡα Μνήμης για τη ΓενοκτοΝία των ΕλλήΝων του ΠόΝτου

 ο σφαγέας Topal Osman

στην κεντρική πλατεία της Κερασούντας

επειδή η Λήθη είναι ένας δεύτερος Θάνατος
ΔεΝ ΞεχΝάμε

ΔραΠέτης σΤη ΔιάσΤαΣη των πουλιώΝ

.
"Χελιδόνι την Άνοιξη, Κοράκι το Χειμώνα, Περιστέρι το Μεσημέρι,

Δεκαοχτούρα το Πρωί, Σπουργίτι το Φθινόπωρο, Γλάρος το Καλοκαίρι


το Βράδυ Αηδόνι"

Λίγο πριν δραπετεύσει σκεφτόταν πως όταν μια συνταγή αποτυχαίνει, δεν την επαναλαμβάνεις πάλι και πάλι και πάλι, ώσπου να πετύχει- την αλλάζεις. Αλλάζεις τα υλικά, ή τη μέθοδο, ή και τα δύο. Μαγειρεύοντας τη γλυκιά ευτυχία, π.χ.: πώς να  ελπίζεις να πετύχεις, διατηρώντας τις ίδιες συνήθειες, τις ίδιες συμπεριφορές, τις ίδιες εμμονές,  ανεχόμενος τους ίδιους αγαπημένους ανθρώπους να σού φορτώνουν συστηματικά τα ίδια ψυχικά βάρη, ελπίζοντας στους ίδιους αδιάφορους φίλους, ποθώντας τα ίδια βασανιστικά φαντάσματα, ζώντας στην ίδια πάντα ξιπασμένη, εκνευρισμένη, βιασμένη, βρώμικη πόλη, συναναστρεφόμενος καθημερινά τους ίδιους προβληματικούς ανθρώπους, συμβιώνοντας με τους ίδιους ασεβείς κι απαίδευτους συμπολίτες; Πώς να δέσει το γλυκό με αλάτι;  

Καλύτερα λοιπόν δραπέτης, παρά επαίτης, σκεφτόταν.

Μετά κανείς δεν τον ξανάδε. Αυτά σκεφτόταν όμως λίγο πριν  δραπετεύσει, λίγο πριν του στρίψει τελείως, λίγο πριν πετάξει για πάντα στη Διάσταση των πουλιών, λίγο πριν ο Κόσμος του αποκτήσει ράμφος και βγάλει φτερά: Χελιδόνι την Άνοιξη, Κοράκι το Χειμώνα, Περιστέρι το Μεσημέρι, Δεκαοχτούρα το Πρωί, Σπουργίτι το Φθινόπωρο, Γλάρος το Καλοκαίρι, το Βράδυ Αηδόνι.

Κανείς ποτέ δεν τον ξανάδε στη Γη.

Μετά το Τέλος της Ιστορίας

Κάπως σοβαρά, κάπως στ’ αστεία,

σού ‘πανε πως τέλειωσε η Ιστορία

χάρηκες, τους πίστεψες, γελούσες, μα

γρήγορα σού κόπηκε το γέλιο- βλέπεις, το «μετά»

δεν ήταν αστείo

ήταν Συμφορά

 ..."the question in brief, is wether democracy and freedom are values to be preserved or threats to be avoided. In this possibly terminal phase of human existence, democracy and freedom are more than values to be treasured, they may well be essential to survival."

"Στα ΤαΞίΔια σου άΝ μια μέΡα Την δεις"...

...έλα να μου πεις

έλα να μού πεις...

ακούστε: "Si tu la croises un jour" 

του Francis Cabrel

(πατήστε "πλέι" = τρίγωνο)