ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΧΝΙΚΌ ΠΡΌΒΛΗΜΑ...

...τώρα όλες οι φωτογραφίες είναι στη θέση τους στο...


http://mavrosgatos.blogspot.com/


...γιά όποιον ενδιαφέρεται.

Σ:ο)

ΠΟΙΑ ΕΊΝΑΙ ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ ΑΥΤΉ Η ΑΝΘ'Η...

...που έχει γεμίσει τον κόσμο μαγαζιά με φυτά ;!;!;!;

...ΝΑ ΑΦΟΡΆ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΓΈΛΟΥΣ;;;;;;;...

Λέτε η γρίππη των πουλερικών...

...ΝΑ ΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΓΈΛΟΥΣ;!;!;!;

Άραγε η γρίππη των πουλερικών...

... των πουλερικών...

...ΚΑΙ Η ΘΈΑ...

...από το στέκι μου.
Καλό απόγευμα...
Μαύρος Γάτος

ΠΟΥ ΠΑΣ,ΚΑΡΑΒΆΚΙ

... Με τέτοιον καιρό...

Ο ΆΝΕΜΟΣ

Ο άνεμος, που σ'εμποδίζει να προχωρήσεις,
θα σε κατευοδώσει, όταν γυρίσεις

μικρό πουλί του λιμανιού...

«ΘΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙΣ ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΟΥ;» ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ

Έλα μαζί μου

να ταξιδέψουμε σε άγνωστες θάλασσες

σε μακρινούς, απρόσιτους τόπους

σε νέους τρόπους

Έλα μαζί μου στη χαρά και στη λύπη, στο γλυκό καρδιοχτύπι

στο θυμό, στο χαμόγελο, στην απελπισία

έλα μαζί μου στην ευτυχία

έλα μαζί μου, στη ζωή μου, αγάπη μου

…της είχα απαντήσει.

Ήταν Χριστούγεννα του 2003.

Κατάλαβες τώρα, Μαρία,

γιατί έχω πλαντάξει στο κλάμα

από την ώρα που πήρα το υπέροχο δώρο σου…

Σ’ευχαριστώ από βάθος καρδιάς…

ΦΙΛΟΙ ΣΚΥΛΟΙ ΜΟΥ ΜΗΝ ΚΛΑΙΤΕ, ΥΠΆΡΧΕΙ (;) ΖΩΉ ΚΑΙ ΜΕΤΆ ΤΟ ΜΠΛΟΚΑΚΙΑΣΜΑ (BLOGGING)

Ο άνθρωπος, κάθε φορά,
τρελλά δενείζεται φτερά
και ψάχνει εδώ, και ψάχνει εκεί
για μια χαμενη Κυριακή...

Νίκος Γκάτσος


Καλημέρα φίλοι και φίλες

Μακριά από εμένα οι θεατρινισμοί, αλλά το μέλλον αυτού του μπλοκακίου δεν διαγράφεται ρόδινο. Στο πρώτο μου πόστο έγραφα Προφητικά (ούτε ο Λιάκουρας να ήμουν funEL..) "να δούμε τι είδους κόλλημα θα φάω πάλι εδώ..." Λοιπόν έφαγα απρόσμενα μεγάλο κόλλημα. Με συνέπειες τεράστιες, και μην γελάτε. Παραμελώ τη δουλειά μου. Αργώ στα ραντεβού μου. Δεν κοιμάμαι αρκετά. Αφήνω απότιστα τα φυτά. Δεν παίζω πιά πιάνο, που είναι η πιό ιερή μου εκτόνωση, του Μαύρου. Ούτε καν ακούω πιά μουσική, όπως πριν, αράχνιασε και το kazaa. Ακόμα και το βιβλίο μου, το Ταξίδι Χωρίς Επιστροφή, έχει μείνει σχεδόν στάσιμο. Να μην μιλήσω για τον περιορισμό των εξόδων (εξόδων έξω, δηλαδή), που ήταν ήδη λίγες. Ούτε μια βόλτα με ποδήλατο δεν έχω πάει από τότε που γύρισα από την Γαλλία, και μόλις γύρισα, η πρώτη μου δουλειά ήταν να μπώ στο blogger. Για να μην αναφέρω και την απλυσιά, που κοντεύω να βρωμίσω (μα πλένονται οι γάτοι ;ο). Last but not least, μας ανακάλυψε και η KGB (ναι, υπάρχει ακόμα, ακούει η Ποντίκα; Ακούει...) και χάθηκε και η πολύτιμή μου ανωνυμία...

Και τώρα εσείς νομίζετε ότι αστειεύομαι; Μπα. Μακάρι. Υπάρχει μέση λύση; Υπάρχει ισορροπία; Θα βοηθήσει το κινητό μου, που στέλνει πόστα σε email από οπουδήποτε...

Ευχαριστώ όλους όσοι με επισκέφτηκαν, συζήτησαν μαζί μου, μού συμπαραστάθηκαν, με στήριξαν στις μαύρες μου, όλους τους νέους φίλους που απέκτησα εδώ... αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω όπως πριν. Κάηκα ήδη, κι ας είναι πολύ νωρίς. Θα ανανεώνω το μπλοκάκι μου κάπου κάπου, αλλά οι δικές μου μπλοκότσαρκες και αναμείξεις θα είναι αναγκαστικά πολύ περιορισμένες. Μην παρεξηγηθείτε, δεν είναι κίνηση εγωισμού, είναι κίνηση αυτοσυντήρησης.

Έβαλα τους Αντικατοπτρισμούς μόλις ξύπνησα, και μας αφιερώνω το πιό παράξενο και πιό δυνατό κομμάτι...

Πέντε σκύλοι πεινασμένοι, μιά ζωή βασανισμένοι
μέσα σε βρισιές και γιούχα, βάλανε καινούργια ρούχα
και με γιορτινή φορεσιά
βγήκανε να πάνε βόλτα, στού Παράδεισου την πόρτα
πίσω απ'την παλιά εκκλησιά

μέσα στη ζωή, ποτέ μη ζητάς να βρεις ποιός είναι ο δικαστής
να περπατάς, και πάντα να κοιτάς, πού θα πας να κρυφτείς...

μες την ερημιά του κόσμου, ένα χέρι γράφει εντός μου,
"κάπου υπάρχει θεός..."

Πέντε πεινασμένοι σκύλοι, στου Παράδεισου την πύλη,
περιμέναν απ'τους πρώτους για να στήσουν το χορό τους
μα προτού η αυγή χαράξει, στ'ουρανού την άγια τάξη
χωροφύλακες αγγέλοι, τους κρεμάσαν στο τσιγγέλι

μέσα στη ζωή, ποτέ μη ζητάς να βρεις ποιός είναι ο δικαστής
να περπατάς, και πάντα να κοιτάς, πού θα πας να κρυφτείς...

...φίλοι σκύλοι μου μην κλαίτε
μες τη συμφορά να λέτε
"κάπου υπάρχει θεός"...

Νίκος Γκάτσος ( το απαγγέλει ο ίδιος ο Μάνος)

ΥΓ Μπορείτε να εκλάβετε αυτό το πόστο σαν Ταξιδιωτικό Αποχαιρετισμό, το Ταξίδι συνεχίζεται, θα σας επισκέπτομαι, αλλά δεν θα φαίνομαι τόσο πολύ... Εκτός αν... Μα τί λέει αυτό το τραγούδι;

Πάλι μεγάλα λόγια, κι υπερβολές
πάλι μεγάλα λόγια μην ξαναλές...

...Μαύρο Γάτο.

(λες; Πάντως τώρα το κλείνω και πάω για μπάνιο.)

Καλημέρα σε όλους και καλή Κυριακή!
Σ:ο)κ

Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΈΧΑΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΆ ΤΟΥ

Μάλλον έχω παραισθήσεις
στον καθρέφτη του ασανσέρ έμοιαζα όντως με γάτο

"Όλες οι γυναίκες είναι τρεελέεες, χωρίς αυτές δεν κάaaaaνω"
τραγουδούσε δυνατά ένας νεαρός

"σταμάτα ρε μαλάκα, μας ακούν", τον μάλωσε ο κολλητός του

"εμένα δεν μού αρέσει η πολλή ζέστη" είπε μιά χοντρούλα, τυλιγμένη στο χοντρό της πανωφόρι

δυό μαντράχαλοι παίζανε γελώντας κυνηγητό

"οι πορτοφολάδες", είπε ένας ψηλός, με στομφώδες ύφος, τον είχαν τρομάξει,
"μπορούν να σού πάρουνε το πορτοφόλι, την τσάντα, το μπουφάν, και να μην τους καταλάβεις"


Oι περαστικοί με αποφεύγουν, δεν πέφτουν επάνω μου
δεν περνάνε από μέσα μου
μάλλον, ακόμα υπάρχω

"να σού δείξω το μυστικό;" είχε πει το Φιλάκι
"η γραμμή στο κλειδί πρέπει να είναι από πάνω"
κι άνοιξε την καινούργια εξώπορτα της πολυκατοικίας

τώρα πιά, έμαθα, ανοίγω μόνος μου.
Καληνύχτα, κόσμε.

ΜΑΥΡΟΓΑΤΟ-ΒLUΕS

ΤΑ ΒLUΕS ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟΥ

Από τα κλαδιά που υψώνονται, σαν προσευχές, στον ουρανό
από τα σκυλιά που βγάλαν βόλτα τους 'αφεντες' τους
από τά νέα παιδιά που βγαίνουν 'έξω',
όμορφα, καλοντυμένα κορίτσια, φωνακλάδικα αγόρια

τίποτα, τίποτα δεν θα μείνει...

από τα κτίρια, τους δρόμους, τα αυτοκίνητα,

τίποτα, τίποτα δεν θα μείνει..

από την θάλασσα
από την θάλασσα, θα μείνει μόνο, ίσως,
ένα παράπονο.

Με μες απαισιόδοξο, αλλά,
αν μια φορά αναγνωρίσεις την μυρωδιά του σάπιου αίματος
ποτέ ξανά δεν θα μπορέσεις να την αγνοήσεις.

(σταλμένο μέσω e-mail από το κινητό μου)

ΕΊΜΑΣΤΕ ΖΏΑ

Είμαστε Ζώα



Είμαστε Ζώα. Δεν το συζητάμε.

Όμως, πονάμε. Και συμπονάμε. Και αγαπάμε, καμιά φορά.

Κι έχουμε ανάγκη ένα χαμόγελο, ένα χάδι
Έχουμε ανάγκη λίγη ομορφιά.

Κόντρα στο Ένστικτο. Κόντρα στο Ζώο. Κόντρα στη Φύση.

Έχουμε μέσα μας λίγη Ανθρωπιά.



Μαύρος Γάτος

30-8-2004

...ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ, ΚΡΕΜΑΣΤΗΚΕ (ΑΠΕΛΘΩΝ ΑΠΗΓΞΑΤΟ)

Απελθών Απήγξατο

Είσαι άσχημος άσχημος
άσχημος στην οίηση της κενότητας σου
άσχημος στην αλαζονεία στην υποκρισία σου
άσχημος άμορφος στο θράσος της βαθιάς σου άγνοιας
στον κυνισμό σου στον αρριβισμό σου

είσαι άσχημος στα μέσα και στα έξω σου
στις εκφράσεις στις κινήσεις στο φέρσιμό σου
στην ασύστολη χυδαιότητα που ανεμίζεις σαν λάβαρο
στην ανθρωποφάγο διαφθορά της επιρροής σου


άσχημος άσχημος
στα τριάντα αργύρια της αμοιβής σου

μα εσύ, στο τέλος, φεύγοντας, θα κρεμαστείς
και η ομορφιά
η ομορφιά, θα τον σώσει, 
τον κόσμο

12-1-2005 Μαύρος Γάτος

ΥΓ: Αυτός που κρεμάστηκε, φεύγοντας, ήταν ο Ιούδας.
"Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο": από τον "Ηλίθιο" του Ντοστογιέφσκι.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕ!

Ενώ εμείς ασχολούμαστε με την αναθεώρηση του Συντάγματος, με τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές, με το παραδικαστικό κύκλωμα, με τον Γιοσάκη και την Μπουρμπούλια και τον Ευαγγελάτο και τον Αρναούτογλου, ο κόσμος γύρω μας αλλάζει δραματικά, και ΔΕΝ μας περιμένει.

47% των Γάλλων δηλώνει ότι ενημερώνεται κυρίως από το internet (και όχι από την τηλεόραση). 68% των Εσθονών (ξέρετε, αυτή η "καθυστερημένη" τέως Σοβιετική χώρα) είναι δικτυωμένοι με τον Ιστό, έναντι 25-30% των Ελλήνων. Για την ακρίβεια, είμαστε πρώτοι σε κόστος του ίντερνετ στην ΕΕ και τελευταίοι στην διάδοσή του. Η Ιρλανδία, από πάμφτωχη χώρα, έχει εξελιχτεί σε χώρα υψηλής τεχνολογίας και τεχνογνωσίας.

Κι εμείς ακόμα αγωνιζόμαστε να αποδείξουμε, εν έτει 2006, ότι είμαστε γνήσιοι κληρονόμοι του Βυζαντίου…

Ο ΜΕΓΑΣ ΘΕΟΣ ΕΡΩΤΑΣ (2ο ΜΕΡΟΣ)

Ο Μέγας Θεός Έρωτας (συνέχεια)

- Πες μου, τι ξέρεις για τον Έρωτα;

- Κοιμήσου αγοράκι, έπαιζες όλη μέρα, κοιμήσου τώρα ήσυχα

- Σε παρακαλώ, πες μου, τι ξέρεις για τον Έρωτα;

- Είναι ένα παραμύθι, το πιο όμορφο απ΄όλα…

- Πες το μου, κάθε νύχτα ξαγρυπνώ για να τ'ακούσω.

- Κοιμήσου, αγοράκι, είσαι πολύ μικρό για τόσο φως.

- Όλη μου τη ζωή τ'ονειρεύομαι… ας καώ!

- Και τι ξέρεις εσύ για την ζωή!

- Είναι ένα παραμύθι, το πιο αληθινό απ'όλα.

Ίσως παρατηρήσατε πόσο πρόθυμα δέχτηκα να παραμυθιαστώ με τον Έρωτα, ενώ λίγο πριν αρνήθηκα κατηγορηματικά να πράξω το ίδιο στο θέμα του θεού. Αυτό όμως δεν εξαρτάται από την βούλησή μου, είπα, αν θυμάστε, μακάρι να μπορούσα να παραμυθιαστώ με τον Χριστό (και με καμμία άλλη θρησκεία ή παραθρησκεία, Οκ;), και μακάριοι όσοι μπορούν και πιστεύουν βαθιά. Όμως εγώ, αν και ανατράφηκα σε χριστιανικό περιβάλλον, όχι μόνο δεν μπορώ να πιστέψω, αλλά επιπλέον, ποτέ δεν ένιωσα την παρουσία Του, ή έστω την ανάγκη της ύπαρξής Του. Αντίθετα, διαπίστωσα πολλές φορές τις αποδείξεις της ανυπαρξίας Του. Έβαλα τον τύπον επί των ήλων, και έπιασα το απόλυτο κενό. Ενώ αντίθετα, τον Έρωτα, τον είδα με τα μάτια μου, είδα τον ουρανό σφοντύλι, τον έζησα με όλο μου το κορμί σαν τσουνάμι. Δεν τον έψαξα εγώ, τουλάχιστον όχι συνειδητά, αυτός με έψαξε, με σημάδεψε, με τόξευσε, και μού άλλαξε τα φώτα. Ό,τι και να λες, φίλε Αρθούρε, πλαναίσθηση ξε-πλαναίσθηση ηδονής, εγώ πιστεύω στον Έρωτα, γιατί τον έχω ζήσει ως το μεδούλι. Ενώ τον Θεό, δεν τον έχω δει πουθενά…

Αγάπη και Έρωτας. Υπάρχουν. Αγάπη όπως Χριστός. Έρωτας όπως Πάθος. Δίνουν νόημα στη ζωή. Χωρίς αυτά, το χάος.

Τι είναι όμως η αγάπη; «Είναι ένα δέντρο, που τό’χουν κόψει, κι όμως πετάει, κι όμως πετάει, κι άλλα κλαδιά»; Είναι μυστήριο, είναι βασανιστήριο, είναι ιερουργία, είναι μαγεία, είναι;

Τίποτα από όλα αυτά.

Τα πράγματα είναι απλά. Πολύ απλά. Πάρα πολύ απλά. Απίστευτα απλά, τόσο υπερβολικά απλά, που μοιάζουν υπερβολικά περίπλοκα:

Αγάπη είναι να επικοινωνείς, να κατανοείς, να συμπονείς, να συγχωρείς.

Αυτοί είναι οι τέσσερις ακρογωνιαίοι λίθοι του οικοδομήματος της Αγάπης. Αν λείψει ένας μόνο από αυτούς, το οικοδόμημα γκρεμίζεται, και η αγάπη πάει περίπατο. Αγάπη χωρίς επικοινωνία δεν γίνεται. Αγάπη χωρίς κατανόηση δεν υπάρχει. Αγάπη χωρίς συμπόνια- «συμπάθεια», να συμπάσχεις με τον Άλλο, να χαίρεσαι με την χαρά του, να ανησυχείς για τις αγωνίες του, να θλίβεσαι για τις πίκρες του, αγάπη χωρίς αυτά, δεν υφίσταται. Αγάπη χωρίς συγχώρεση δεν νοείται.

Όσον αφορά τον ΄Ερωτα, τα πράγματα είναι λίγο πιο σύνθετα: στα τέσσερα Στοιχεία που αποτελούν την Αγάπη, προστίθεται στον Έρωτα ένα πέμπτο, εκείνη η περίφημη «χημεία», που υπάρχει αντικειμενικά, δεν είναι μόνο δικαιολογία για χυλόπιτα («δεν υπάρχει χημεία μεταξύ μας»). Υπάρχουν όμως κάποιες μορφές Έρωτα που δικαιούνται νομίμως να στερούνται πλήρως τα τέσσερα πρώτα στοιχεία. Ένας κεραυνοβόλος Έρωτας, για παράδειγμα, δεν μπορεί παρά να βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην Χημεία…

…Εκεί κύλησαν οι ώρες, ώρες που ανάσαιναν με μια πνοή, που οι καρδιές τους χτυπούσαν με μια καρδιά, ώρες που ο Κ. κατατρυχόταν από το αίσθημα ότι χάνεται, ή ότι περιπλανιέται σε μια παράξενη χώρα, πιο πέρα από εκεί που περιπλανήθηκε ποτέ του άνθρωπος, μια χώρα τόσο παράξενη, που ο αέρας της δεν είχε τίποτα κοινό με τον γνωστό του αέρα, όπου μπορούσες να πεθάνεις από την αίσθηση του παράξενου, και που ωστόσο η μαγεία της ήταν τέτοια, ώστε δεν μπορούσες παρά να προχωρείς και να χάνεσαι όλο και περισσότερο…

Μόνο που συνήθως αυτή η Χημική μαγεία δεν κρατάει πολύ… πολύ γρήγορα αρχίζει να ξεφτίζει…

… κυλίστηκαν πάνω στο στρώμα. Απόμειναν πλαγιασμένοι εκεί, αλλά δεν ξαναβρήκαν τη λησμονιά της πρώτης νύχτας. Γύρευε εκείνη κι εκείνος γύρευε, αγρίεψαν, παραμορφώθηκαν τα πρόσωπά τους, έχωναν τα κεφάλια τους ο ένας στον κόρφο του άλλου, γύρευαν, και τα σφιχταγκαλιάσματά τους, και οι σπασμοί των κορμιών τους, δεν μπορούσαν να τους κάνουν να λησμονήσουν, παρά μονάχα τους θύμιζαν εκείνο που γύρευαν. Σαν τα σκυλιά που απεγνωσμένα σκάβουν το χώμα, έσκαβαν ο ένας το κορμί του άλλου, και συχνά, ανέλπιδα ξεγελασμένοι, σε μια τελική προσπάθεια να φτάσουν στην ευτυχία, οσφραίνονταν κι έγλυφαν ο ένας το πρόσωπο του αλλουνού. Ο κάματος τους καταπράυνε τέλος, και τους έκανε να νιώσουν αμοιβαία ευγνωμοσύνη .

Φράντς Κάφκα, Ο Πύργος, (Der Schloss, 1926)

μετάφραση Αλέξανδρου Κοτζιά (με μικρές τροποποιήσεις)

Εκδόσεις Γαλαξία, Αθήνα 1964

… όπως και μια ευκαιριακή, επιπόλαιη «σχέση» (Τι αντιπαθητική λέξη. ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ; ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ!). Για να διαρκέσει και να ανθίσει μία Σχέση, αν δεν πρόκειται για έναν Έρωτα δίχως αύριο, τύπου Ασφαλώς και δεν πρέπει να μας δούνε παρέα (τραγούδι του Άκη Πάνου με την Βίκυ Μοσχολιού), αν πρόκειται το ζευγάρι να δεθεί και να καταλήξει σε έναν Γάμο ή σε κάποιας άλλης μορφής μονιμότητα, πρέπει να υπάρχει από την αρχή ουσιαστική επικοινωνία, πέρα από την σωματική. Επικοινωνία, που θα φέρει και την κατανόηση του άλλου, κατανόηση που περιλαμβάνει και την αποδοχή του ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ, και όχι όπως μας παρουσιάστηκε, ή όπως θα θέλαμε να είναι, και την συμπάθεια, με την έννοια της συμπόνιας, να πονάς τον άλλο και να τον σκέφτεσαι, να μην σκέφτεσαι μόνο τον εαυτούλη σου και τα θέλω σου, και να βάζεις κάτω τον εγωισμό σου όταν πρέπει, και τέλος, να αγαπάς τόσο, ώστε να μπορείς και να συγχωρείς. Αυτό το τελευταίο ίσως είναι και το πιο δύσκολο στην εφαρμογή…

Μόνη της η Χημεία σε καμμία περίπτωση δεν αρκεί, αν πρόκειται, επαναλαμβάνω, για μια σχέση που προορίζεται να κρατήσει, και όχι για μια αρπαχτή. Η Χημεία αυτή βοηθάει βέβαια σαν προϋπόθεση, επιταχύνει την εξοικείωση, καθώς σιγά-σιγά ανακαλύπτεις τον Άλλο, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του, καθώς σιγά-σιγά δένεσαι μαζί του, καθώς αρχίζεις να νιώθεις άνετα μαζί του, καθώς, σιγά-σιγά, τον αγαπάς, καθώς ανακαλύπτεις τι τού αρέσει, τι τον ενοχλεί, τι τον απωθεί, στην καθημερινή ζωή, αλλά και στην καθενυχτική ζωή, στο κρεβάτι… και μαθαίνει κι αυτός τι σου αρέσει κι εσένα… Και όλο και πιο πολύ επικοινωνείς μαζί του, και όλο πιο πολύ τον καταλαβαίνεις, και όλο πιο πολύ τον νοιάζεσαι, βάζοντας τον Εαυτό σου στην άκρη, και όλο και πιο εύκολα τον συγχωρείς, γιατί ο αλάθητος άνθρωπος δεν γεννήθηκε ακόμα πάνω στην γη, αν εξαιρέσουμε φυσικά τους Πάπες της Ρώμης, που λαμβάνουν το Αλάθητο με κούρριερ, κατ’ευθείαν από το Ουράνιο Βασίλειο, με το που εκλέγονται στον Παπικό Θρόνο.

Και φυσικά εννοείται πως η Χημεία αφορά κυρίως την σωματική επαφή και το σεξ. Και προϋποθέτει βρε παιδί μου και κάποιον πνευματικό συντονισμό, δεν είναι δυνατόν ο ένας να βρίσκει ερεθιστική την Σονάτα του Σεληνόφωτος του Μπετόβεν και ο άλλος να την βρίσκει με τον Γκουσγκούνη (Ντιν νταν -Τι θέλετε; -Έφερα τα ψάρια… –Μα δεν παραγγείλαμε ψάρια! –Παραγγείλατε δεν παραγγείλατε, εγώ θα σας γαμήσω!), ούτε μπορεί ο ένας να θέλει χαδάκια στη χάση και στη φέξη, και ο άλλος να έχει ορέξεις διαστάσεων Mauna Loa (το μεγαλύτερο ενεργό ηφαίστειο στον κόσμο, βρίσκεται στην Χαβάη, έχει ύψος 4170 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και άλλα 4500 κάτω από αυτήν, σύνολο δηλαδή κάπου εννιά χιλιόμετρα, όγκο περίπου 40000 κυβικά χιλιόμετρα, εξερράγη 15 φορές από το 1900, τελευταία φορά το 1984, όταν η λάβα έφτασε πάνω από πενήντα χιλιόμετρα μακριά, σε απόσταση 6,5 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα της Χαβάης, Χίλο). Δεν μπορεί, και μην ακούτε βλακείες του τύπου τα αντίθετα έλκονται κτλ. Ακόμα κι αν οι μεγάλες διαφορές προκαλούν το ενδιαφέρον και την περιέργεια στην αρχή, στοιχεία που φυσικά είναι πολύ ερωτικά, στην πορεία θα γίνουν ανυπέρβλητα εμπόδια. Όπως έλεγε και η Αρλέτα…

Σού’ φερνα στρείδια απ’ το Ασπρονήσι, σού’φτιαχνα τσάι γιασεμιού

μα εσένα σ’είχαν συνηθίσει σε φασολάδες και τουρλού

Γενικότερα πρέπει να υπάρχει ένα ταίριασμα στο ζευγάρι, στα χόμπυ, στα πιστεύω, στο οικογενειακό και το μορφωτικό, ακόμα και στο οικονομικό, βρε παιδί μου, υπόβαθρο. Μη με παρεξηγήσετε, δεν θέτω ζήτημα «ανωτερότητας» ή «κατωτερότητας», τα γνώρισα άλλωστε από μικρός τα ΚΒΠ (Κωλόπαιδα Βορείων Προαστείων), και ξέρω τι ντενεκέδες ξεγάνωτοι είναι οι (περισσότεροι από τους) άντρες, και τι κουφιοκέφαλες χαζογκόμενες είναι οι (περισσότερες από τις) γυναίκες, ούτε και τρέφω ρομαντικές κομμουνιστικές ιδέες (τι οξύμωρο σχήμα, ε, «ρομαντικές κομμουνιστικές») περί «περήφανης και τιμημένης εργατιάς» κτλ, η αγραμματοσύνη και η τραχύτητα δεν με προσέλκυσαν ποτέ. Σας προλαβαίνω, δεν έχω εξιδανικεύσει την μεσαία τάξη, έχω πολλά να τις σύρω κι αυτής. Είναι κακό να χωρίζεις τους ανθρώπους σε κατηγορίες και να τους κρίνεις σε αυτήν την βάση, παντού υπάρχουν και καλοί και κακοί, και άξιοι και ανάξιοι, και αξιόπιστοι και αξιόπιστες, και αξιέραστοι και αναξιέραστοι. Το να κρίνεις εκ των προτέρων κάποιον άνθρωπο πριν τον καλά-καλά τον γνωρίσεις με βάση π.χ. το κοινωνικό του στάτους και να του φέρεσαι ανάλογα είναι το λιγότερο επιπολαιότητα, κάτι σαν να τον κρίνεις με βάση το ζώδιό του.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι σε μια κοινωνική ομάδα ίδιοι, αλλά δεν είναι και όλες οι κοινωνικές ομάδες ίδιες. Θέτω απλά θέμα συμβατότητας. Αν δεν υπάρχει από την αρχή η απαιτούμενη συμβατότητα, μία σχέση είναι καταδικασμένη να βρίσκεται υπό συνεχή δοκιμασία. Μπορούν βέβαια να γίνουν και από τις δύο πλευρές βήματα, αλλά όχι μεγάλα, η απόσταση πρέπει να είναι από την αρχή μικρή, γιατί αλλιώς, αν οι διαφορές είναι μεγαλύτερες από τα όρια ανοχής και μετακίνησης των δύο μερών, το ζευγάρι δύσκολα θα επιβιώσει, θα τσακιστεί στον γκρεμό. Όλοι έχουμε κάποια περιθώρια αλλαγής, αυτό που οι μαστόροι λένε «τζόγο», αλλά όχι πολύ μεγάλα, και καθόλου ελαστικά. Ακόμα και να θέλουμε, που συνήθως δεν θέλουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε ριζικά τον εαυτό μας, πέρα από ένα σημείο, δεν αλλάζουν αυτά που είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας, αυτά που έχουμε ζήσει στην πατρική μας οικογένεια, και έχουμε εμπεδώσει από τότε που καταλάβαμε τον εαυτό μας, και ακόμα πιο πριν.

Ένας βοσκός βρήκε μια παγωμένη μέρα του χειμώνα ένα φίδι, ετοιμοθάνατο από το κρύο και την πείνα. Το λυπήθηκε, πονόψυχος καθώς ήταν, το έβαλε στον κόρφο του, και το πήρε στο σπίτι του. Εκεί το ζέστανε κοντά στην φωτιά, το περιποιήθηκε, το ταΐσε.

Το φίδι συνήλθε, δυνάμωσε, και έγινε η αγαπημένη παρέα του βοσκού. Τον περίμενε σαν σκυλάκι να γυρίσει στο σπίτι, κι όταν αυτός καθόταν να ξεκουραστεί, ανέβαινε στα γόνατά του και του κρατούσε συντροφιά.

Μια μέρα, καθώς κάθονταν μπροστά στο αναμμένο τζάκι, γυρίζει ξαφνικά το φίδι, και δαγκώνει με το θανάσιμό του δηλητήριο τον βοσκό.

-Γιατί το έκανες αυτό, λέει ξεψυχώντας ο βοσκός, γιατί το έκανες αυτό σ’εμένα, το ξέχασες, ότι σού έσωσα την ζωή;

-Δεν το ξέχασα, απάντησε το φίδι, όμως εσύ, όταν με έσωζες, δεν το ήξερες ότι είμαι ένα δηλητηριώδες φίδι; …

Από τους Μύθους του Αισώπου

Και σίγουρα δεν θα πρέπει να ελπίζουμε και να περιμένουμε να αλλάξει ριζικά ο άλλος, να κάνει αυτός τα βήματα ή τα άλματα που δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς. Αν ξεπεραστούν τα όρια ελαστικότητας, η συνέπεια είναι η θραύση, και ο χωρισμός, ή η αδιέξοδη δυστυχία, αν μείνουμε για κάποιο λόγο εγκλωβισμένοι (και υπάρχουν πολλοί…). Ξεχάστε επιτέλους τις βλακείες που μάθατε παιδιά, πάψτε να πιστεύετε σε ανεδαφικά παραμύθια, παραμύθι ήταν το «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» όπου η «σοσιαλίστρια» κόρη εργοστασιάρχη Αλίκη ερωτεύεται τον «εργάτη» Παπαμιχαήλ, παραμύθια και τόσες άλλες ταινίες με το ζευγάρι αυτό της συμφοράς, κι άλλες με τον Ξανθόπουλο και τόσους ακόμα μιμητές, τις πόρνες με τους αριστοκράτες, τους οικοδόμους με τα πλουσιοκόριτσα, τόσα ακόμα αταίριαστα ζευγάρια, παραμύθια, όπως το «Η Λαίδη κι ο Αλήτης» του Ντίσνεϋ, τουλάχιστον σε αυτό το τελευταίο οι πρωταγωνιστές είναι σκυλιά. Όχι αητοί και πέρδικες.

Αητός αητό μεγάλωνε, τού’λεγε, και τον μάλωνε:

«αητόπουλο γεννήθηκες, μ’αητό να ζευγαρώσεις, αητούς κι εσύ να δώσεις

εσύ’σαι ένα αετόπουλο, της συννεφιάς ρηγόπουλο»

Κι εκείνο επαράκουσε, και πήγε και ξεστράτισε

μια πέρδικα ορέχτη, σε ρούγα πάει, και πέφτει

ένας αητός γκρεμίστηκε, και το βουνό εσείστηκε…

(«Αητός αητό μεγάλωνε»)

Γειά σου ρε Μεγάλε Στράτο Διονυσίου με τα ωραία σου. Προσέξτε το ηθικό δίδαγμα. Σεβαστείτε τις διαφορές, ΔΕΝ γεφυρώνονται, να το ξέρετε, αν από την αρχή δεν είναι γεφυρώσιμες. Και οι αβυσσαλέες διαφορές δεν είναι γεφυρώσιμες, όχι, δεν αρκεί η Αγάπη και η Χημεία. Μπορώ εγώ, για να ξαναγυρίσω στο βασικό θέμα του κεφαλαίου, Έρωτας, σας το θυμίζω, μπορώ εγώ, με αυτά και άλλα πολλά διαφορετικά ακούσματα, να ζήσω μια ζωή με μια σκυλού; Άντε κανένα δυο μήνες μπορεί, αν τα πάμε καλά σε άλλους τομείς, αλλά μετά, ή εγώ θα γίνω σκυλάς, και στο βάθος δεν θα της το συγχωρήσω ποτέ, ή εκείνη θα γίνει κουλτουριάρα, και στο βάθος δεν θα μου το συγχωρήσει ποτέ, ή θα χωρίσουμε. Θα μού πείτε, μα θα χωρίσετε με αφορμή τις μουσικές σας επιλογές; Δεν είναι τραγική επιπολαιότητα αυτό; Όχι δεν είναι. Γιατί αυτή είναι η κορυφή του παγόβουνου, η μουσική που προτιμάς, σημαίνει πολλά άλλα πράγματα. Επιρροές από τα ακούσματα και τους στίχους. Στάση ζωής. Τρόπο διασκέδασης. Άστα να πάνε.

Πολύ σπάνια λοιπόν μπορεί να συντονιστούν αρμονικά άνθρωποι με πολύ διαφορετικά backgrounds, υπόβαθρα, φόντα. Αυτό πιστεύω, κι ας λένε το αντίθετο όλα αυτά τα παλιότερα και σύγχρονα σκυλοτράγουδα, αμέτρητα χαζομυθιστορήματα τύπου Άρλεκιν, τόσες ηλίθιες εμπορικές ταινίες του Hollywood ή εγχώριας παραγωγής. Που είναι εγκληματικά, τα κατατάσσω στην ίδια κατηγορία με τα ναρκωτικά, αφού οι «δημιουργοί» τους προσπαθούν να πετύχουν ακριβώς τον ίδιο στόχο με τους εμπόρους ναρκωτικών, το κέρδος, αδιαφορώντας για τις ζημιές που προκαλούν.

Ανακεφαλαίωση: Αν μιλάμε για κάτι επιπόλαιο και ευκαιριακό, τότε όντως μπορεί να υπάρξουν πολύ μεγάλα ερωτικά πυροτεχνήματα την στιγμή της ένωσης των αντιθέτων, την στιγμή του ερωτικού βραχυκυκλώματος, όταν ενώνονται Θετικό και Αρνητικό, Βάση και Οξύ, Φωτιά και "Νερό". Μετά την στιγμή αυτή όμως, θα μείνουν μόνο στάχτες κι αποκαΐδια. Αυτά λέει η ΦυσικοΧημεία του Έρωτα. Κι αν δεν τα σεβαστείς, τότε, στην πρώτη δύσκολη στιγμή…

Η πρώτη δύσκολη στιγμή, ήταν για σένα αφορμή

να μην μπορείς να με κοιτάξεις μες τα μάτια

η πρώτη δύσκολη στιγμή, ήταν για μένα αφορμή

να μάθω πόσα μας χωρίζουν σκαλοπάτια…

(«Είναι τόσο μικρό το κουράγιο»)

Γειά σου Μεγάλε Άκη Πάνου, γειά σου λεβέντισσα Βίκυ Μοσχολιού. Ποια αβυσαλλέα διαφορά χωρίζει τα λαϊκά αυτά τραγούδια από το, ας πούμε…

ΣΤΑ’ΔΩΣΑ ΟΛΑ ΚΙ ΕΜΕΙΝΑ ΣΤΟΝ ΑΣΣΟ

συνεχίζεται...

Μαύρος Γάτος

Ο Μέγας Θεός Έρωτας(είναι αρρώστια τα τραγούδια;), τρίτο μέρος

Ο ΘΕΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ ΤΩΝ ΣΚΥΛΩΝ

(Αφορμή για να βγάλω στη φόρα το παρακάτω κείμενό μου - ως δεν σκόπευα - στάθηκε ένα σχόλιο του "Θόδωρα" στο αμέσως προηγούμενο post μου, που λεγόταν "Τι είναι Έρωτας;", και η απάντηση της "Vista")

Ο ΜΕΓΑΣ ΘΕΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Μα εκείνη χαμογέλασε, φορώντας χρώματα ανοιχτά, σαν ανθισμένη αμυγδαλιά, μέσα σε φλόγες κίτρινες… Και περπατούσε ανάλαφρα, ανοίγοντας παράθυρα, στον ουρανό που χαίρονταν… Κι είδα το στήθος της γυμνό, τη μέση και το γόνατο, πώς βγαίνει από την παιδωμή, να πάει στα επουράνια… Μέσα στους φρέσκους ροδαμούς, στήθος γυμνό ως τις φλέβες, πέρα απ’τη νύχτα τη στεγνή, πέρα απ’τους άσπρους γέροντες…

Γ.Σεφέρης

...Έτσι και στο ένστικτο αυτό, όπως και στα άλλα, η αλήθεια ντύνεται με μια πλαναίσθηση, για να επενεργήσει πάνω στην θέληση. Και ηδονής πλαναίσθηση είναι εκείνη, που παρουσιάζει στα μάτια του ανθρώπου μια πλάνα εικόνα υπέρτατης ευτυχίας στην αγκαλιά της ομορφιάς που γι΄αυτόν δεν έχει το ταίρι της. Φαντάζεται πως για την απόλαυση του θυσιάζει τους κόπους και τους αγώνες του, ενώ δουλεύει για την διαιώνιση του είδους…

Άρθουρ Σοπενχάουερ, Μεταφυσική του έρωτα

Πώς είπατε, φίλτατε Αρθούρε; Ότι είναι, ο Έρωτας, μια διαρκής ομαδική παράκρουση της ανθρωπότητας; Μια πανανθρώπινη συλλογική ψύχωση; Μια απάτη, που έγραφε και το γκράφφιτι;…


Ή για να το πούμε ακόμα πιο ωμά…

You and me baby ain’t nothing but mammals,
so let’s do it like they do on the Discovery Channel
(Boys 2 Men, The Bad Touch)

Αν χρειάζεστε μετάφραση, γυρεύοντας πάτε ε, λέει «εσύ κι εγώ μωρό μου δεν είμαστε παρά δύο θηλαστικά, ας το κάνουμε λοιπόν όπως στα ντοκυμανταίρ για τα ζώα»…

Αν είναι όμως έτσι, γιατί οι άνθρωποι, που είναι σε γενικές γραμμές έλλογα όντα, δεν το συνειδητοποιούν, και επιμένουν να επενδύουν τόσο πολλή ενέργεια, τόσα κόπο, τόσο πόνο, σε κάτι τόσο παράλογο, γιατί αφήνονται να εξ-απάτη-θούν, κυνηγώντας μια πλαναίσθηση ηδονής, ακολουθώντας έναν δρόμο που συνήθως οδηγεί σε μια προδιαγεγραμμένη και προαναγγελθείσα καταστροφή;

Επειδή δεν υπάρχει τίποτα πιο ευχάριστο σε αυτή τη ζωή από το να κρατάς στην αγκαλιά σου, και να σε κρατάει, ο άνθρωπος που αγαπάς. Χρειάζεται μήπως να πω τίποτ’άλλο;

ΤΙ ΝΑ ΠΩ
Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Ερμηνεύτρια: Χαρούλα Αλεξίου

Τι να πω σε μια πόλη με καπνούς και τσιμέντα,
τα κομπιούτερ δε λένε για αγάπη κουβέντα,
τι να πω
τι να πω Παναγιά μου στης αυλής το παιδί
που φεγγάρι τ' Αυγούστου δεν μπορεί πια να δει,
τι να πω

Μα τι να πω τέλος πάντων, ντρέπομαι και να στο πω
πως είν' ωραίος ο κόσμος, επειδή σ' αγαπώ

Τι να πω στο φαντάρο που φυλάει στη σκοπιά του
και ριπές τον γαζώνει η πικρή μοναξιά του,
τι να πω,
τι να πω στις γυναίκες μες το άδειο χωριό
που 'χουν άντρα στη πόλη και στα ξένα το γιό
τι να πω

Μα τι να πω τέλος πάντων, ντρέπομαι και να στο πω
πως είν' ωραίος ο κόσμος, επειδή σ' αγαπώ…

Και τελικά, αν αποκαθηλώναμε, μετά τον Θεό, και τον Έρωτα, τι θα έμενε στη ζωή, σ’αυτό το Ταξίδι Χωρίς Επιστροφή, από το Τίποτα, σε ένα άλλο Τίποτα, τι θα έμενε, που να την έκανε να αξίζει να την ζεις… Εντάξει, θα έμενε το σεξ, αλλά σεξ κάνουν και οι αχινοί, μένει και η αγάπη, και δεν είναι καθόλου μα καθόλου λίγη, αλλά και πάλι, μπορεί να πει κανείς ότι κάποια ανώτερα ζώα αγαπάνε. Έχετε ακούσει για σκύλους που πέθαναν από μελαγχολία μετά τον θάνατο του αφεντικού τους, για να μην πούμε για τους χιμπατζήδες, που έχουν πολύπλοκες διαπροσωπικές σχέσεις, μεταξύ των οποίων φυσικά και σχέσεις αγάπης, ενώ με το ταίρι τους φιλιούνται με πάθος, βαδίζουν χεράκι-χεράκι, κτλ, όσο κρατάει βέβαια η περίοδος του ζευγαρώματος, μετά, μην τον είδατε τον Παναή. Μόνον οι άνθρωποι ερωτεύονται… Τι είναι τελικά ο Έρωτας;

Έρωτας είναι ο χώρος και ο χρόνος δικαιωμένος από τις αισθήσεις της καρδιάς

Μαρσέλ Προυστ

Ο φίλτατος Αρθούρος είναι λοιπόν, νομίζω, υπερβολικά κυνικός, τουλάχιστον για την δική μου ψυχοσύνθεση. Μπορεί να μην είμαι παρά ένα θηλαστικό, αλλά δηλώνω ανοιχτά και ασύστολα πως συντάσσομαι με την ποιητική θεώρηση του Έρωτα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως εθελοτυφλώ, το προτιμώ, παρά να απομυθοποιήσω τον Έρωτα…

- Πες μου, τι ξέρεις για τον Έρωτα;
- Κοιμήσου αγοράκι, έπαιζες όλη μέρα, κοιμήσου τώρα ήσυχα
- Σε παρακαλώ, πες μου, τι ξέρεις για τον Έρωτα;
- Είναι ένα παραμύθι, το πιο όμορφο απ΄όλα…
- Πες το μου, κάθε νύχτα ξαγρυπνώ για να τ'ακούσω.
- Κοιμήσου, αγοράκι, είσαι πολύ μικρό για τόσο φως.
- Όλη μου τη ζωή τ'ονειρεύομαι… ας καώ!
- Και τι ξέρεις εσύ για την ζωή!
- Είναι ένα παραμύθι, το πιο αληθινό απ'όλα.

Μαύρος Γάτος

Πολύ νέος, άνοιξα την αγκαλιά μου στην αγνότητα. Δεν ήταν παρά ένα φτεροκόπημα στον ουρανό της αιωνιότητάς μου, ένα καρδιοχτύπι ερωτευμένης καρδιάς σε κατακτημένα στήθη.
Δεν μπορούσα πιά να εκπέσω. Ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στην πραγματικότητα, το φως με θαμπώνει. Έχω κρατήσει μέσα μου αρκετό για να βλέπω τη νύχτα, όλη νύχτα, όλες τις νύχτες.

…

Τα χαρτιά μού είπανε πως θα την συναντήσω στη ζωή, αλλά χωρίς να την αναγνωρίσω. Ερωτευμένος με τον έρωτα.

Paul Eluard, απόσπασμα από το Η ντάμα καρρώ

Συνεχίζεται, αλλά ΜΟΝΟ αν εσείς το ζητήσετε...

Μαύρος Γάτος

(μόνιμα ερωτευμένος και συνήθως κ(λ)αψούρης Σ:))))))

Ο Μέγας Θεός Έρωτας (ορισμός αγάπης και έρωτα), δεύτερο μέρος

Τi είναι ο Έρωτας

Έρωτας
είναι
ένα
ρολόι
που έχει
σταματήσει
από καιρό
κι όμως
ζεις
στο ρυθμό του

Έρωτας
είναι
ένα
τραγούδι
που έχει
σιωπήσει
από καιρό
κι όμως
χορεύεις
στον απόηχό του

Έρωτας
είναι
ένα
λουλούδι
που έχει
μαραθεί
από καιρό
κι όμως
υπάρχεις μόνο
για το άρωμά του...

Μαύρος Γάτος

Καλημέρα!

... ο Χρόνος

Ο Χρόνος
κατοικεί
μέσα στα μάτια μου
αγαπημένη
που έχεις
καιρό
να με δεις

Πού κατοικεί...

Ο_Χρόνος
κατοικεί
μέσα στα μάτια
του αγαπημένου
που έχεις
καιρό
να τον δεις

Δεκαοχτώ Ιουλiου

Δεκαοχτώ του μηνός δεν γιορτάζω. Δεκαοχτώ του μηνός, μόνο κλαίω. Την πρώτη αγάπη μου γνώρισα τότε. Κι όμως, την έχασα. Φταίει, και φταίω.
Δεκαοχτώ του μηνός δεν γιορτάζω. Την μόνη αγάπη μου γνώρισα, τότε. Δεκαοχτώ του μηνός, μόνο κλαίω...