7 Μαΐ 2008

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

. Ακούτε το σπάνιο μουσικό θέμα της ταινίας "Ο Πεταλούδας" (Papillon, 1973), γραμμένο από τον Gerry Goldsmith.


"Ο Πεταλούδας" είναι μια από τις δύο πρώτες ταινίες που θυμάμαι να είδα στη ζωή μου, σε ...πολύ μονοψήφια ηλικία (εκτός από τα παιδικά φυσικά, η άλλη ήταν το "Κράμερ εναντίον Κράμερ", πάλι με τον Ντάστιν Χόφμαν). Από την ταινία θυμάμαι ελάχιστα πράγματα, είναι η ιστορία δύο φίλων που προσπαθούν απεγνωσμένα ν' αποδράσουν από ένα νησί-φυλακή-κολαστήριο, το Νησί του Διαβόλου. 

Αυτό που χαράχτηκε βαθιά μέσα μου, εκτός από τη μουσική, είναι η σκηνή με τα γυαλιά: Ένας χυδαίος και τερατώδης συγκρατούμενος (ή μήπως ήταν δεσμοφύλακας;) χτυπάει τον Ντάστιν Χόφμαν στο πρόσωπο, και τα γυαλιά του πέφτουν κάτω, όπου το κτήνος τα συνθλίβει χαιρέκακα με το παπούτσι του. Ο Ντάστιν σκύβει, καταματωμένος αλλά ατάραχος, παίρνει τα γυαλιά, τα ξαναφοράει έτσι σπασμένα, και κοιτάζει το κάθαρμα μ' ένα βλέμμα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Την ίδια περίπου σκηνή την ξαναείδα μερικά χρόνια αργότερα, στην ταινία "1922" τού Νίκου Κούνδουρου, με πρωταγωνιστές αυτήν την φορά έναν εκλεπτυσμένο διοπτροφόρο Έλληνα της Σμύρνης κι έναν άτακτο Τούρκο συμμορίτη. Μόνο που αυτήν την φορά τα γυαλιά έμειναν στο χώμα...


Οι εικόνες αυτές με στοίχειωσαν για πάντα. Τόσο πολύ με επηρέασαν, που για χρόνια αναζητούσα με αγωνία αυτήν την Δύναμη, αυτήν την Αγαθή Δύναμη, που δεν θα επέτρεπε να επαναλαμβάνονται τέτοιου είδους φρίκες. Κι έκανα σκοπό της ζωής μου να κάνω ό,τι μπορώ για να θριαμβεύει, αντί να ταπεινώνεται, η Ανθρωπιά.


Η Δύναμη αυτή δεν μπορεί να είναι παρά ο Ανθρωπισμός και ο ανθρώπινος Πολιτισμός. Κόντρα στο Νόμο της Φύσης, κόντρα στο Δίκαιο του Ισχυροτέρου. Προσπαθώ να είμαι εγώ αυτή η Δύναμη, όσες φορές τυχαίνει να είμαι σε θέση ισχύος. Και γίνομαι έξαλλος όταν βλέπω να εφαρμόζεται γύρω μου ή επάνω μου η κτηνώδης δύναμη του ανθρώπινου ζώου, κυριολεκτικά ή μεταφορικά.


Ας αντισταθούμε στο Ζώο, γύρω μας, αλλά και μέσα μας .

Σκεφτείτε το ξανά, πχ, πριν πατήσετε το γκάζι (ισχύς), την επόμενη φορά που θα δείτε έναν πεζό (ανίσχυρο) να περιμένει σε μια διάβαση να περάσει απέναντι....


.


5 σχόλια:

Φαίδρα φις είπε...

"μα η δύναμη που φύλαγε
στην άκρη παραφύλαγε
και τώρα τη σκοτώνει...
και το χαλί είν'απαλό
κι είναι το χέρι της ζεστό
κι είναι το άγγιγμα γλυκό
σαν προσδοκία
τη νανουρίζει η επαφή
καθώς νικά με την αφή
του κόσμου την κακία..."

Πανόπτης είπε...

Για αυτό πρέπει να συνεργασούμε όλοι μαζί για να είμαστε πιο δυνατοί!

Surrealist είπε...

Τι μου θύμισες... αγαπημένη... ταινία

να είσαι καλά

Surrealist είπε...

Υ.Σ. δεν εννοούσα την ταινία κράμερ εναντίον κράμερ
- αν και την έχω μελετήσει για λόγους εκπαιδευτικούς :}

Thanx

Irini Vergopoulou είπε...

και μένα είναι από τις αγαπημένες ταινίες μου, και έχω δει χιλιάδες.....