Ό,τι και να μού πεις δε Σε πιστεύω
γιατί ο Ήλιος στο βασίλεμα ματώνει

το αίμα του σκορπά μέσα στη Σκόνη
και το πρωί γεννιέται από πληγές.


{( //τόσοι Φόνοι
και το φονιά να επαινούν
ατις Εκκλησιές// )}
<μ<

ΜΙά ΦΟρά μόΝο

«Θέλω να κάνουμε Έρωτα. Μια φορά ακόμα. Μόνο.»

Τής τό ‘πε μέσα στο αυτί, και την ένιωσε ν’ αναρριγά ολόκληρη, στο άγγιγμα των χειλιών του, στο άκουσμα της φωνής του. Ήταν δέκα χρόνια που δεν είχαν ειδωθεί.

Αυγουστιάτικο ελληνικό νησί. Ηλιοβασίλεμα. Μια μηχανή με δύο νέους έρχεται από τη Δύση. Το κορίτσι έχει γείρει το κεφάλι του πάνω στο αγόρι, και σιγοτραγουδάει. Τα μακριά της μαλλιά ανεμίζουν. Δε φορούν κράνη. Μα ο αστυνομικός στο μπλόκο δεν τολμά να τους σταματήσει. Πώς αλλιώς;

Την παρακολουθούσε από την αρχή, αθέατος, από μακριά- ήξερε πως διορίστηκε, πως παντρεύτηκε, πως έκανε παιδί, παιδιά. Ήξερε ακόμα και πού δούλευε κάθε χρονιά, κι ας μην επεδίωξε ποτέ να τη συναντήσει, κι ας μην είχαν καν ποτέ μιλήσει στο τηλέφωνο, από Τότε. Λες όμως τελικά να είχε δίκιο η Φαιδρή Φίδη, που τού ‘λεγε με πίκα πως είναι ακόμα κολλημένος μ’ Εκείνη; Ποιος ξέρει. Τόσα χρόνια που πέρασαν αγάπησε πολλές. Μα δεν ερωτεύτηκε ξανά, ποτέ, καμμίαν άλλη.

Βροχερή νύχτα στην Πόλη. Το αμάξι παρκαρισμένο σ’ ένα απόμερο σημείο, με τους υαλοκαθαριστήρες να δουλεύουν. Τα τζάμια θολά από τη θέρμη τους. Το στέρεο παίζει ένα δίσκο που Εκείνος έγραψε ειδικά για Εκείνη. Αγκαλιάζονται. Φιλιούνται. Χαϊδεύονται. Κλαίνε. Πώς αλλιώς;

Το τηλέφωνο χτυπά. Δίνουν ραντεβού. Έρχεται αμίλητη, χλωμή. Αγκαλιάζονται. Φιλιούνται. Κλαίνε.

Κάνουν ολοκληρωτικό έρωτα, όπως τότε.

Τα μάτια της φρουμάζουν στη θέα του Μαχαιριού. Μεγάλο, σαφώς πάνω από τα όρια του Νόμου. Αστραφτερό. Παγωμένο. Θανατηφόρο.

«Μη φοβάσαι», της λέει. «Δεν είναι για σένα».

Αυλή στρατοπέδου. Ο Λοχίας εκπαιδεύει τους νεοσύλλεκτους, που είναι καθισμένοι γύρω γύρω,  στη χρήση της ξιφολόγχης. Τον διαλέγει για μοντέλο. Σηκώνεται όρθιος, κάνει δυό βήματα μπροστά,  και ο Λοχίας τον αγκαλιάζει  από πίσω, κι όπως τον έχει εκεί  ακινητοποιημένο,  με τα χέρια κάτω από τις μασχάλες του, κάνει πως τού μπήγει την ξιφολόγχη: ανάποδα,, από μπροστά προς τα πίσω, από κάτω προς τα πάνω. «Κάτω από τα πλευρά πρέπει, με κατεύθυνση και φορά προς την καρδιά.» Πώς αλλιώς;

Εκείνη έχει φύγει. Για πάντα, πια. Η λάμα αστράφτει. Παγωμένη. Θανατηφόρα. Ανάποδη, από μπροστά προς τα πίσω, από κάτω προς τα πάνω, με κατεύθυνση και φορά προς την καρδιά.

Πώς αλλιώς;

<μ<

ποσειΔώνιο κολυμβητήΡιο

Ο σκυλάκος με το λουράκι απαυτώνει τη σκυλίτσα με το γιλεκάκι, κι είναι αστείο, αλλά κάτι έχει αλλάξει, στο ακόμα πιο αστείο- το παληκαράκι κρατάει από το χέρι την κοπελίτσα, κι είναι πάντα όμορφο, μα κάτι έχει αλλάξει, στο ακόμα πιο όμορφο- ο ήλιος λιώνει στη δύση σε χίλια χρώματα, κι είναι πάντα εντυπωσιακό, αλλά κάτι έχει αλλάξει- στο μεγαλειώδες


Μια φορά κι έναν καιρό, που λέτε, ήταν ένας Χειμώνας, κρύος, βαρύς, γκρίζος, θλιμμένος- κι ήρθε και τον βρήκε μια Άνοιξη γλυκιά, ανθισμένη, χρωματιστή- και γέννησαν ένα ζεστό- Καλοκαίρι- μια φορά κι έναν καιρό- ήταν ένας Χειμώνας αβάσταχτος- κι ήρθε και τον βρήκε μια Άνοιξη- λαφριά-


κι έκαναν δυό παιδιά- το Καλοκαίρι-λες;


και το Φθινόπωρο
<μ< — στην τοποθεσία Thessaloníki.

νύΧτα καταιΓίδας

κι όταν το ποτάμι του χρόνου γυρίσει πίσω

κι όταν η βροχή του πόνου γυρίσει

στον ουρανό

κι όταν η ομίχλη του μόνου ξαναμπεί

στον Ωκεανό

κι όταν η θέρμη του Ήλιου ξανακλειδώσει

στο χημικό της Δεσμό

τότε κι εγώ θα πάψω

να σ’ Αγαπώ

χάσΜα

Εσύ αυτόχθων - λέει - στον Παράδεισο
εγώ πρόσφυγας στην Κόλαση

<μ<

Al Kawthar - ("και δεν θα ξαναΔιψάσεις")

Στον Παράδεισο είναι - λέει- ένα ποτάμι

που όταν πιείς μία φορά ποτέ ξανά

δεν θα διψάσεις

και τί Παράδεισος θά είν' αυτός, Αγάπη μου

που όσο πίνω απ' γλυκά σου χείλη 

τόσο διψάω πιό πολύ;

<μ< — στην πόλη Casablanca, Morocco.

Η ανθρώΠινη τραγικΩμΩδία

Όλα τα θέλεις

πριν είναι αργά

Πολλά μπορείς 

πριν είναι αργά

Όλα τα ξέρεις

όταν είναι πια

αργά

<μ< — στην πόλη Casablanca, Morocco.

Απ' όλα τ' αρώματα της Ανατολής

προτιμώ το δικό σου

Απ' όλα τα χρώματα της Δύσης

προτιμώ το χαμόγελό 

σου

<μ< — στην πόλη Rabat, El Kelaa des Srarhna.

ΧΡΗΣΜόΣ τού ήΛΙΟΥ

"
Εκείνος που θα έρθει από την Ανατολή
θα φύγει από τη Δύση
και όποιος δεν τ' αντέχει, και δεν το μπορεί, 
αχ, πώς να ζήσει;
"

<μ<

Το ΡέΜΠΟΥΣ της ΕΣΠΕΡίαΣ (Κάτω Ηράκλεια Στήλη)

Στην πατρίδα των μανταρινιών

απέραντα λιβάδια ασφοδελών

όπου βλέπεις πρόβατα ο τσομπάνος δεν είναι ποτέ μακριά

όπου βλέπεις γλάρους η Θάλασσα δεν είναι ποτέ μακριά

όπου βλέπεις κοράκια...

μ — στην τοποθεσία Gare Rabat Ville.

ΣΤιΣ ΣτήλεΣ του ΗΡΑΚΛή

Αν είσαι πράος, κούλ και χαβαλές

θα κάθεσαι και θα κοιτάς απέναντι την Ισπανία, 

και θα κλαις

Μ’ αν είσαι Βέρβερος και Μώρος

θα φτάσεις έως την Αλάμπρα, ή ακόμα

και στ’ Άγιο Όρος.

<μ<

Ταγγέρη, 28-1-2013

ΤΑΓΓό ΣΤηΝ ΤΑΓΓέΡΗ

Όταν θα πάμε στην Ταγγέρη, θα μού κρατάς σφιχτά το χέρι

θα σε φιλάω από Καημούς, από τους δύσκολους Καιρούς 
κι από Κακούς ανθρώπους

με Περηφάνια και Καρδιά, μ' Αλήθεια πονεμένη
και ματωμένη Καλωσύνη, κι Αγάπη τρομαγμένη

κι αν δε σού φτάνουν όλ’ αυτά να βρεις Εμπιστοσύνη

λυπάμαι, Αγάπη μου αλλά
δεν ξέρω άλλους τρόπους

κράτα και τον Ατλαντικό και τη Μεσόγειο- εγώ
στο χιονισμένα μου Βουνά 
θα πάω να σωθώ

<μ<
Σιδηροδρομικός Σταθμός της Φες, Μαρόκο
28/1/2013

ΠΡώΤΗ ΘέΣΗ 68 DIRHάM, ΔΕύΤΕΡΗ 45

Τη Ραμπάτ ή την Ταγγέρη. Την Καζαμπλάνκα ή τη Φες. Τη Σαλέ ή τη Μεκνές. Ουαρζαζάτ ή Μαρακές. Ρε, ξεκαθάρισε τί θες. Γιατί περνάει ο καιρός. Και σκοτεινιάζει ο ουρανός. Θα κατεβάσει ό,τι βρέξει. Και ας χτυπάς τον κώλο κάτω. Πνίγεται όποιος ζει στον πάτο. Άκου καλά που σού μιλώ. Και σκέψου το πριν κάτι πεις. Κερδίζει όποιος το αντέξει. Κέρδος μια τρύπα στο νερό. Ό,τι προλάβεις και χαρείς. Με ακυρωμένες προσδοκίες. Κι επουλωμένες τραγωδίες. Χωρίς πολλούς ηρωισμούς. Κι άγριους, απρόσιτους Θεούς.

ΥΓ. Το καλό, είν’ ότι έχω πολλές επιλογές. Το κακό, είναι πως έχω πολλές επιλογές. 

η ΣΙΩΠή

ΘΩΜΑΣ (Ο γριππωμένος απαρηγόρητος χήρος πάστορας)

ΜΑΡΘΑ (Η δασκάλα της μικρής κωμόπολης, ημιεπίσημη σύντροφος του χήρου πάστορα) 

ΜΑΡΘΑ Τι συμβαίνει, Θωμά;

ΘΩΜΑΣ Δε σε αφορά.

ΜΑΡΘΑ Πες το μου πάντως.

ΘΩΜΑΣ Η σιωπή του Θεού.

ΜΑΡΘΑ (συλλογισμένη) Η σιωπή του Θεού;

ΘΩΜΑΣ Ναι. (Μεγάλη παύση). Η σιωπή του Θεού.

Ακουμπά το κεφάλι της στον ώμο του, ο σκούφος της γλυστρά καταγής. Κοιτάζουν το χιόνι που πέφτει όλο και πιο πυκνό.

Η άκρη του δάσους, στην απέναντι πλευρά του δρόμου, σιγά-σιγά εξαφανίζεται.

(…)

ΜΑΡΘΑ (εκνευρισμένη) Ώρες-ώρες δεν μπορώ να σε αντέξω. "Η σιωπή του Θεού! Ο Θεός σωπαίνει!" Ο Θεός δεν μίλησε ποτέ, γιατί δεν υπάρχει. 

Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

«Οι Μεταλαμβάνοντες» ή «Χειμωνιάτικο φως», 1961

«Μέσα απ΄ τον σπασμένο καθρέφτη», η κατακτημένη βεβαιότητα. Στους «Μεταλαμβάνοντες», η βεβαιότητα απογυμνώνεται, εκτίθεται. «Η Σιωπή», η σιωπή του Θεού, η άρνηση της βεβαιότητας.  Επομένως, συνιστούν μια Τριλογία».  

( Ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν για την «Τριλογία της Σιωπής»,1963)

Ο έρωτας δεν ξέΡεις

Ο έρωτας δεν ξέρεις πού

ο έρωτας δεν ξέρεις πότε

ο έρωτας δεν ξέρεις πριν

ο έρωτας δεν ξέρεις μετά

ο έρωτας δεν ξέρεις

ποτέ!

<μ<

art by Marc Chagall 

"Au dessus de la ville", 1924

"Σήμερα δεν ήρθε"

Σήμερα δεν μπορώ να γράψω τίποτ' άλλο. Ούτε για το παραμυθένιο χιονισμένο Κάρντιφφ, ούτε για το χτεσινό τρελλό Erasmus party, με όλες τις φυλές του Ισραήλ, ούτε για την Marjolene από τη Νάντη, ούτε το χασάπικο που γεννήθηκε μέσα στο κεφάλι μου. 

Σήμερα θα γράψω μόνο για τον Σαχζάτ Λουκμάν.

"Κάθε μέρα ξεκινούσε στις 02:30 τα ξημερώματα για να πάει με το ποδήλατό του από το Περιστέρι στα Πετράλωνα στη δουλειά του. Έκανε μια ώρα να φτάσει.

Ο άντρας φόρτωνε πορτοκάλια, με προορισμό την τοπική λαϊκή.

Το μεροκάματό του την ημέρα, έφτανε τα 20 ευρώ, ενώ τις αποταμιεύσεις τις έστελνε στις αδελφές του στο Πακιστάν για να παντρευτούν. Έλεγε συχνά ότι ο ίδιος δε θα καταφέρει ποτέ να κάνει οικογένεια και να ζήσει σαν άνθρωπος»

«Σήμερα δεν ήρθε», ήταν η απάντηση που πήραν οι συγγενείς του, από τον εργοδότη του, όταν τον αναζήτησαν την Πέμπτη."

(enet)

πεΡί κόΛασης

Όταν θα πας στην Κόλαση, Θεέ

δε θά ναι γι αμαρτίες κι ανυπακοές

θά ναι για την απελπιισία των αδικημένων

θά ναι για τον καημό των αποχωρισμένων

θά ναι για το γαμώτο των αδικοχαμένων

θά ναι για τον συσσωρευμένο πόνο όλων των πλασμάτων

του Κόσμου Σου

Και θά ναι και που μ' απειλείς με Κόλαση εμένα

και που μού τάζεις λέει ανύπαρκτους Παράδεισους

εμένα, που δεν είμαι Μέγας όπως Σύ

μα ούτε κι απειροελάχιστος, και έτσι

ούτε "ποτέ", ούτε και "πάντα"

ούτε Παράδεισος εμένα, ούτε Κόλαση

μόνο Εδώ, και μόνο Τώρα

μού προσήκει. 

<μ<

photo: "Slave Of God" by ssconi@deviantart

Ο Γέρο Γατίcιοc λέγει: "ΆνΘρωπος δε γεΝνιέσαι, γίΝεσαι"

Άνθρωπος δε γεννιέσαι, γίνεσαι

Κι αν δεν είναι κανείς, ας γίνουμε 'μείς

κι ας είμαστε λίγοι

και φύρα στο ζύγι

<μ<

τοΥ πάγΟυ

Κόσμε, φτηνό κολπάκι

αρχαίου Μάγου

μικρό μπλε λουλουδάκι

του Πάγου

<μ<

.

Photo: "Frozen flowers" by FrozenStardust

Αν κλάψω θά 'ναι μόνο για ζωή

Αν κλάψω θά 'ναι μόνο για ζωή

Γι' αγαπημένους πού'σβησαν, ή μαραθήκαν, ή απλά ποτέ μου
δε θα ξαναδώ
για τη νεότητα που σπαταλιέται στο χυδαίο
την ωριμότητα που πέφτει στο κενό
για την αδυναμία μας μπροστά στον παντοδύναμο Καιρό
για τον πικρό, μικρό μου
εαυτό

Αν κλάψω θά' ναι μόνο για ζωή, και τώρα
εδώ που σού μιλώ
νομίζω ήρθε η ώρα

<μ<