Θά 'ρχεσαι, πάΝτα

...ως τη μέρα που

πια δε θα ρθεις

θά 'μαι εδώ, πάντα

ως τη μέρα που

δε θα με βρεις...

μ

photo: here comes kitty

by mhk-annai.deviantart.com

Τα κάλαντα του Μαύρου γάτου

....να τα πούμε; Σ;-)))

κι όμως σού το είχα πει

κι όμως σού'χα υποσχεθεί

σ'αγαπούσα

για να ζήσω

πες μου τώρα πώς να μη 

σε ποθώ κι αν πάψω πια 

πώς να μη 

σε μισήσω

μ

ZaZie "οδόΣ ειΡήΝης"

Zazie, Οδός Ειρήνης (Rue de la Paix)

από το album: La Zizanie

Μετάφραση από τα γαλλικά: Μαύρος Γάτος 2006 (c)

Πουλάω το αμάξι μου, πάει τόσο γρήγορα που μ' απειλεί

Πουλάω την μαγκιά μου, την επιτυχία που δεν ευτυχεί

Κόλπα και όπλα και τρέλλα και κάλλη, τα που-λώ

Πουλώ την ψυχή μου, ορμώ να σωθώ

Πουλώ τα εργοστάσια πριν το οξυγόνο μου εξαντληθεί

Πουλάω την βενζίνη πριν η θάλασσα μου δολοφονηθεί

Πριν να πουλήσω το τομάρι σώζω τ' αρνί

το σπίτι  μου βγάζω στο σφυρί

και Χτίζω στην Όδό Ειρήνης

µπορείς κι εσύ να’ρθείς να μείνεις

και να' μαστε όλοι αγαπημένοι

επιτέλους

Χτίζω στην άμμο ένα παλάτι

για της ειρήνης τους αγγέλους

για νά' ναι όλοι ευτυχισμένοι

επιτέλους

Πουλώ τους μπαλαντέρ μου, όλα τα σκοτώνω, χρειάζομαι ρευστό

Όλα τα σηκώνω, που έχω και δεν έχω, για κοινό καλό

Περνάω στην δράση, κι ας πάω φυλακή, έλα και σύ
κι ας πέσουν να μάς φάν
οι πολλοί 

Για ένα σπίτι στην Ειρήνη

Για ένα σπίτι στην Ειρήνη

για νά' ναι όλοι αγαπημένοι

επιτέλους

Πάνω στην άμμο ένα παλάτι

Πάνω στην άμμο ένα παλάτι

να είμαστ' όλοι, αληθινά

ευτυχισμένοι

Όλα τα πουλώ, για τ'ανεκτίμητα που έχω στερηθεί 
Πουλώ ό,τι πουλιέται, σώζω τα πολύτιμα  χωρίς τιμή

Όσο αξίζω με πουλώ για ό,τι νιώθω πιο ακριβό

κι αν  τίποτα δεν πιάνω, όλα μου τα δίνω

με σκορπώ

και

Χτίζω στην οδό Ειρήνης

µπορείς κι εσύ να 'ρθείς να μείνεις

και νά' ναι όλοι αγαπημένοι

επιτέλους

Χτίζω στην άμμο ένα παλάτι

για της ειρήνης τους αγγέλους

για να'ναι όλοι ευτυχισμένοι

Επιτέλους!

αναμοΝή

Tί περιμένεις; Σιγουριά; Τύχη; Λεφτά; Παρηγοριά;

Να ισιώσουν όλα τα στραβά; Να διορθωθούν τα χαλασμένα;

Τί περιμένεις; Όλ' αυτά; Αχ

να περίμενες εμένα

τΑ κουΚκιά

Μέτρησαν, ξαναμέτρησαν τα κουκκιά μου, τα βρήκανε λειψά- τα χάρισα στην Αγάπη μου και τό’σκασε- τά'δωσα σ'ένα Φίλο, με κοίταξε σαν σκύλο- τα ξεπούλησα στην Αγορά, και βγήκα με ζημιά- μόνο η Μάνα μου, μόνο εκείνη- τά’βρεξε με τα δάκρυά της- τα ζέστανε με την καρδιά της- τά ’βαλε σ’ ένα ταπεράκι «για το Δρόμο- φύγε, Παιδί μου, να σωθείς, μακριά από εδώ- μακριά από τον θλιβερόν ετούτο τόπο- τον φριχτό»

μ

όΝειΡο

Τί κι αν σ' αγάπησα

στα όνειρά μου;

κι αν είσαι πλάσμα

φανταστικό;

θα ξέρω πάντα

που να σε βρώ.

*

photo by Jan Saudek 

www.saudek.com

ΕΞήΓηΣΗ

"Όποιος δεν έχει γνωρίσει το πάθος δε γνωρίζει τη γεύση του

Μόνο εκείνος που τό 'χει γευτεί τη γνωρίζει

Και η ψυχή εκείνου που έχει γευτεί το πάθος

δεν μπορεί πια ν' αγαπήσει

παρά μόνο το πάθος"

Ibn Arabi (Άραβας ποιητής του 12ου αι. από την Ανδαλουσία)

μετάφραση (από τα γαλλικά) δική μου

επιστΡοΦή

...Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, κατέβηκε στην Παραλία, γδύθηκε, και βούτηξε στα παγωμένα νερά.

"Επέστρεφα στην Πατρίδα", πρόλαβε μόνο να ψελλίσει, στους ναυτικούς που τον περισυνέλεξαν, 

λίγο πριν ξεψυχήσει.

μ

Tου ΚρύΟυ και τΦεγγαριΟύ

Πες μου λυπημένο, κίτρινο φεγγάρι

την Αγάπη μου, ποιός την έχει πάρει

τη Χαρά μου ποιός, ποιός μελαγχολεί

τί μου σκοτεινιά-νοιάζει τη Ζωή; 

μ

να μπορούΣα

Να μπορούσα να δαμάσω τον Άνεμο

να τον εμπόδιζα να σού χαϊδεύει τα μαλλιά

και να σού ψιθυρίζει «σ’αγαπώ»

Να μπορούσα να δαμάσω τον Ήλιο

να τον εμπόδιζα να σού χαϊδεύει το κορμί

κι εγώ να μη μπορώ

Να μπορούσα να δαμάσω τη Θάλασσα

να την εμπόδιζα να μπαίνει μες στα μάτια σου

κι αιτία να μην είμαι

εγώ

μ

τΟ κλείΣιμο τΩν βιβλίΩν

Τον τελευταίο καιρό δεν παύω να κλείνω ανοιχτούς λογαριασμούς και υποθέσεις. Τακτοποιώ χρέη. Πιέζω οφειλέτες. Επιστρέφω δανεικά. Διαγράφω χρεωστούμενα. Εξαργυρώνω έναντι. Εξιχνιάζω μικρά, παλιά εγκλήματα. Λύνω ζητήματα. Ακυρώνω πάγιες εντολές. Διαγράφομαι από δαπανηρές (δια)συνδέσεις. Απαρνιέμαι ανενεργές σχέσεις.

Κι όσο οι εκκρεμότητες λιγοστεύουν, κι οι τελευταίες αβεβαιότητες διαβεβαιώνονται, όσο οι Γόρδιοι δεσμοί κόβονται, και οι Δαμόκλειες σπάθες πέφτουν, τόσο δεν παύω να σκέφτομαι, πως οι μόνοι, οι μόνοι, οι μόνοι, που τα έχουν όλα, μα όλα, μα όλα, τακτοποιημένα, είναι, ναι, ναι, ναι- οι Νεκροί.

μ

Το ΠαΡάΠΟνο τΟΥ κόΚκοΥ τηΣ άμΜοΥ

- Πότε θα μ'αγάπησεις, λιγάκι;

πόσους Αιώνες ακόμα

θα με συντρίβεις;

- Κουτέ, είμαι η Θάλασσα

τη συντριβή ορίζω

γι' Αγάπη.

μ

ύΣ Τ εΡα όΛ α έΓι Ν αν Όν Ε ι ρ Ο

ύΣ Τ εΡα όΛ α έΓι Ν αν Όν Ε ι ρ Ο

Είμαστε μαζί, μπροστά στο σπίτι του παππού, στο χωριό. Είναι σκοτάδι, και βρέχει, πολύ, κι η εξώπορτα χάσκει ορθάνοιχτη στο πλάι. Κοιτάζω μέσα από ένα παράθυρο με ανοιχτά παντζούρια που παραδέρνουν, βλέπω το κλιμακοστάσιο που ανεβαίνει επάνω, μα- τί περίεργο- κι εκεί βρέχει, διακρίνω τις χοντρές στάλες να σκάζουν στις σκάλες. Γιατί να βρέχει μέσα στο σπίτι; Να μπούμε; Θα έχει ρεύμα; Θα είναι επικίνδυνο; Μπαίνουμε όμως, τί άλλο να κάνουμε, και να που βρεθήκαμε στον επάνω όροφο, και- ω του θαύματος, έχει και ρεύμα, έχει φως. Πριν προλάβουμε όμως να χαλαρώσουμε λίγο ακούγεται θόρυβος, κι εμφανίζεται ένας παπάς με μάλλινα σώβρακα και με δίκαννο, ήρεμα Πάτερ, εγώ είμαι, πώς το ξέχασα πως μένετε κι εσείς εδώ, δλδ δεν το ήξερα καν, αλλά ξαφνικά φαίνεται τόσο λογικό, σάς έχει παραχωρήσει ένα δωμάτιο στο ισόγειο ο Μπαμπάς, έπρεπε να ειδοποιήσω, οκ, κατεβάστε τώρα το δίκαννο. Εντάξει, πάει κι αυτό, μα τί να κάνει το Φιλάκι, κάπου θα κρύφτηκε, θα τά 'χει παίξει, και με το δίκιο της, μα νά ‘σου νέα φασαρία στις σκάλες. Ένα πολύχρωμο πλήθος με τα γιορτινά του ανεβαίνει τη φαρδιά σκάλα, σαν καλεσμένοι από βαφτίσια είναι, που πάνε για το τραπέζι, μετά την τελετή. Στοοοοοοοοπ!!!! Πού πάτε; Ποιος σάς έδωσε την άδεια να κάνετε το γλέντι στο δικό μου το σπίτι; Ναι, είμαι ο γιός του ιδιοκτήτη. Στοοοοοοπ!!!! Δεν περνάτε! Δεν με νοιάζει που το έχετε κανονίσει. Ας ρωτούσατε. Κοίτα ρε φίλε μου κάτι άνθρωποι. Τους εμπιστεύεσαι τα κλειδιά κι εκείνοι μπαίνουν κι αλωνίζουν όποτε και όπως γουστάρουν. Στόοοοοοπ είπα!!! Επιτέλους, έφυγαν.

Πού να είναι το Φιλάκι; Θα έφριξε η καημένη, με όλα αυτά. Είχαμε που είχαμε καιρό να βρεθούμε, ποιος θα περίμενε πως θα συναντούσαμε και τόση περιπέτεια. Μα όχι, να τη, στο αποκεί δωμάτιο, ήρεμη φαίνεται, γδύνεται κιόλας, φοράει εκείνες τις μαύρες κάλτσες ως το μηρό, που κάνουν τόσο έντονη αντίθεση με το λευκό της δέρμα, και με τρελλαίνουν. Ορμάω και την αγκαλιάζω ολόκληρη, και την φιλάω παντού, έτσι στο όρθιο. Της χουφτώνω τα μπούτια. Είμαστε ξαπλωμένοι και κάνουμε έρωτα. «Αχ, αυτό το μουνάκι», λέω. «Τί;», μού λέει απαλά, με τη γλυκιά, αισθησιακή παιχνιδιάρικη φωνή της. «Πόσο μού έλειψε!», απαντάω. «Αχ, αυτά τα μπουτάκια»- είν’ απαλά, ζεστά, σφριγηλά, όπως τότε. Έτσι όπως είμαστε ενωμένοι σε συνουσία, σε υπέρτατη Ένωση, σε Μέθεξη στο Θείο, ξαπλώνω μαλακά προς τα πίσω, και… ξυπνάω.

Με ταχυπαλμία, πάνω στο όνειρο, πάνω στο άδειο μου κρεβάτι, στο άδειο μου δωμάτιο, στο άδειο μου σπίτι, που σε λίγο δεν θα υπάρχει πια, ούτε κι αυτό.

Αργώ πολύ να συνέλθω...

μ




photo by Jan Saudek @ saudek.com

Η Με Τ α κΟ Μ ι δΗ

Ήρθε, λοιπόν, το φορτηγό. Σε τούτο εδώ το χώρο

πού αποκαλούσες τόσα χρόνια "σπίτι", άλλοι πια θα κατοικούν.

Κι εσύ, ανέστιος, αναίτιος, κι αζήτητος- το βιός σου όλο κι όλο

ένα ψυγείο, ένα πιάνο, δύο γάτες, πεντέξι ράφια με βιβλία

κι ένα τσουβάλι αναμνήσεις- ασήκωτες, μα πώς

να τις αφήσεις

μ




photo by Jan Saudek- "David, Lonely Forever"

Ξ η Μ έ Ρ ω Μ α Στ Η Σ α Λ οΝί Κ η

"Δεν είμαστε πάντα αυτό που φαινόμαστε, 
και σπάνια είμαστε αυτό που ονειρευόμαστε-
διάβασα όμως, ή τ' άκουσα σ'ένα τραγούδι,
πως οι μονόκεροι, τότε που ο χρόνος ήταν παιδί,
μπορούσαν να ξεχωρίσουν τη διαφορά
ανάμεσα στην ψεύτικη λάμψη και την αληθινή,
ανάμεσα στο γέλιο της καρδιάς,
και στων χειλιών την σύσπαση"

Peter S. Beagle, "The Last Unicorn"
φωτογραφία δική μου

Θά Λ α ΣΣ α Ο κτ ώ Β Ρ η

Θά Λ α ΣΣ α Ο κτ ώ Β Ρ η

Δεν είναι σαν τη Θάλασσα του Ιούλη, λεία. Δεν είναι σαν τη Θάλασσα του Αυγούστου, εύκολη. Δεν είναι σαν τη Θάλασσα του Σεπτέμβρη, απαθής. Δεν είναι για όλους.

Η Θάλασσα του Οκτώβρη είναι ταραγμένη, αφρισμένη, αφηνιασμένη. Η Θάλασσα του Οκτώβρη είναι ζωντανή. Η Θάλασσα του Οκτώβρη είναι για Λίγους.

Μοιάζει απόμακρη, παγωμένη, μα είναι ζεστή και παθιασμένη. Σε περιμένει να την κολυμπήσεις. Σε περιμένει να τής κάνεις έρωτα. Αρκεί να το τολμήσεις.

Θα σ’ αποτρέψει η έρημη παραλία, με τα γυαλόξυλα και τα φύκια. Θα σε τρομάξουν οι πρώτες σταγόνες της βροχής. Θα σ’ εμποδίσει ο παγερός, ζηλιάρης Άνεμος.

Αν όμως τολμήσεις να γυμνωθείς και να βουτήξεις, η Θάλασσα του Οκτώβρη θα σε τυλίξει στα σμαραγδένια της κύματα, και θα σ’ ανταμείψει με χίλια χάδια, με χίλια φιλιά, με χίλιους σμαραγδένιους οργασμούς.

Θα τολμήσεις;

μ

I Gi A R D i N i D i E D e M

I'll meet you in the Gardens of Eden

I'll give you my Love

You' ll give me a reason 

To Live

μ

photo by intao

T ο Δ έ Ν Τ Ρ Ο

Το Δέντρο αυτό που φύτεψες, χέρι ευγενικό
έν' άλλο χέρι θα το κάψει, θα το κόψει, θα το ξεριζώσει
έν' άλλο χέρι άπληστο, ανίδεο, χυδαίο,
τραγικό


μ

Εικόνα: Gustav Klimt, "Tο Δέντρο Της Ζωής"

oN AVAiT ANNONCé DeS ORaGES POuR LA NUiT

Αν ξέρεις για τον Κεραυνό, πες μου κι εμένα

θα πέσει εδώ, λίγο πιο κει;

ποιός θα χαθεί, ποιός θα σωθεί,

ποιός θ' απομείνει, να χαρεί

τη Νέα Μέρα;

Μόλις πέρασα το Επταπύργιο, με το ποδήλατο, τριγύρω κεραυνοί, οι πρώτες στάλες στον περιφερειακό, με γύρισαν πίσω (πήγαινα για Φιλίππειο)- κι όλο και πύκνωναν, ώσπου έγιναν καρέκλες στην Ολυμπιάδος, για να... σβήσουν στο κέντρο.... 

παράξενος ο καιρός, παράξενα όλα...