ΠεπερασμέΝα Τα ΑνθρώΠινα

υπάρχουν πολύ περισσότεροι δρόμοι απ’ όσους θα βαδίσεις

υπάρχουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσους θα γνωρίσεις

υπάρχει πολύ περισσότερη Αγάπη

απ’ όση θ’αγαπήσεις

και θ’ αγαπηθείς.


.

Η ΜεγάΛη ΠαρασκεΥή του ΚόΣμου

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι μια σταγόνα μαύρο αίμα, που σού κρύβει το φως.
Όμως, εκείνη η μικρή σταγόνα, μπορεί να περιέχει ένα μόριο από το Χριστό. Κι άλλο ένα από τον Αϊνστάιν. Κι άλλο ένα από τον Μπετόβεν. Κι ένα , αλίμονο, από τον Εφιάλτη, τον Ταμερλάνο, ή τον Χίτλερ- μα ίσως, ίσως, κι ένα ακόμα, από το Φιόντορ, τον Ίνγκμαρ, το Γουίλιαμ. Και κάθε δευτερόλεπτο, κάπου γεννιέται ένα παιδί.


Γι αυτό τη Μεγάλη Παρασκευή πάντα βρέχει.


Γι αυτό δεν πειράζει που δεν θα υπάρξει Ανάσταση.

Όλα καλά καμωμένα.

Στο περιβολάκι μπρος στην εκκλησιά
θύμιζες πουλάκι σ'άγρια φυλλωσιά
δυόσμο κι αγιοκέρι κράταγες στο χέρι
κι έλεγες, "Ραββί, σώσε μας και πάλι"
ήτανε Μεγάλη Παρασκευή

Νύχτες κι άλλες Νύχτες, γύρισε η χρονιά
τού Πολέμου οι δείχτες σήμαναν Εννιά
κι είδαμε να βγαίνει, μ'όψη κολασμένη
μέσα απ' τό κλουβί, το φριχτό Τσακάλι
ήτανε Μεγάλη Παρασκευή

Τα παιδιά φευγάτα, άδεια τα χωριά
πάλευαν τα Νιάτα για την Λευτεριά
κι όταν ήρθα λίγο
να σε δω πριν φύγω
έκλαιγες βουβή, με σκυφτό κεφάλι
ήτανε Μεγάλη Παρασκευή


Νίκος Γκάτσος/Σταύρος Ξαρχάκος/Βίκυ Μοσχολιού
από το δίσκο "Νυν και Αεί", 1974

"ουκ εκ του κόcμου τούτου" 



Τζών Λέννον (Νέα Υόρκη, 8 Δεκεμβρίου 1980 - 4 σφαίρες)



Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ (Μέμφις, 4 Απριλίου 1968 -σφαίρα)


Μοχάντας Καράμτσαντ Γκάντι (Νέο Δελχί, 30 Ιανουαρίου 1948 - σφαίρα)



Όλαφ Πάλμε (Στοκχόλμη 28 Φεβρουαρίου 1986 - σφαίρα)


Γρηγόρης Λαμπράκης (Θεσσαλονίκη 22(23) Μαΐου 1963- σιδερολοστός)



Όλγα Μαρίνα Βεργκάρα (Μεντελίν Κολομβίας, 25 Σεπτεμβρίου 2008)
Δολοφονήθηκε μαζί με το γιό της και τα δυό ανηψάκια της,
το πιό μικρό 5 χρονών


.

Το ΘείοΝ Πάθος του ΦρικιΟύ

 ....ο διάλογος που ακολουθεί είναι ΑΥΘΕΝΤΙΚόΣ!!!!

- Ρε μαλάκα, σήμερα έχει τα Τέσσερα Ευαγγέλια- πάλι θα κλαίει η μάνα μου όλη μέρα 

- Ποιά τέσσερα ρε ηλίθιε, τα Δώδεκα Ευαγγέλια θες να πεις

- Καλά ρε μη βαράς, αύριο τι έχει;

- Α, αύριο έχει Πορεία...

ΗΛΙΑΧΤίΔΑ

Κάποτε ήθελα μιαν Ηλιαχτίδα στο τσεπάκι μου

μετά 
μου αρκούσε να την κοιτώ

Λ

<*> 

V

τώρα κλείνω
τα μάτια

και την φαντάζομαι

Λες Και ΓινόΤαν ΑλλΙώΣ

Λες και γινόταν

η Άνοιξη να είναι ήπια. 

Λες και γινόταν η Άνοιξη 

να είναι λίγη.

 Λες και γινόταν η Άνοιξη να είναι 

ανώδυνη. 

Λες και γινόταν 
η Άνοιξη 

 να μην έρθει!

.

Από Το ΠάΘοΣ στηΝ ΑνάΣταση- Το ΜήΝυΜα των ΕορτώΝ

Μεγάλη Εβδομάδα: Σκάσε και ψώνιζε

Μεγάλη Παρασκευή: Σκάσε και κλαίγε

Άγιον Πάσχα: Σκάσε και τρώγε

και του χρόνου, ακόμα πιό σκασμένοι

ΚάΝε Το ΣωσΤό

Κάποιες φορές η αμφιβολία, η δειλία, η αδράνεια, 

είναι - απλά - ανήθικες.

Πρέπει να κάνεις το σωστό.

Κάνε το!


.

ΘλιβεΡέ, ΗλίΘιε ΒομβισΤή

σκάει η βόμβα της ματαιοδοξίας σου

και σκοτώνει παιδιά 

σκουπίδι
.
.
.

.
. 

Κι Εσύ ΑκόΜα ΠεριμέΝεις Την ΑποκάΛυψη

Θεοί πεθαίνουν, και νέοι δε γεννιούνται. Αγαπημένοι δε μιλιούνται. Μόνοι αγνοούν μόνους. Γονείς κλαίνε παιδιά. Παιδιά κουβαλούν γονείς. Φυσικές καταστροφές και ατυχήματα σκοτώνουν αδιακρίτως. Άνθρωποι σκοτώνουν κι επιλεκτικά και αδιακρίτως. Άνθρωποι μισούν, κι επιλεκτικά, και αδιακρίτως

τι άλλο

Εν Ου ΠαικτοίΣ

αγωνία - απογοήτευση - ανησυχία - θυμός - εγωϊσμός - εκνευρισμός  -κούραση - ανασφάλεια - επισφάλεια - ειρωνεία - παράπονο - μίσος - φθόνος - επιβίωση - πόνος - αγώνας - συμβιβασμός - συμφέρον -  αμετροέπεια - υποκρισία - ψέμα -  ψέμα - ψέμα - λαϊκισμός - χυδαιότητα - ευτελισμός - εξευτελισμός  - παρακμή - άγχος - δουλοπρέπεια - σύμβαση - συμβιβασμός - απελπισία - παραίτηση  - υποκατάστατα - ανυπόστατα - αερόστατα

παίζει καθόλου Αγάπη

photo: "the demolition of dreams" by andrewf

.

Ο Ανθρώπινος ΠόΝος και ο ΑνθρώΠινος Νόμος

Αξίωμα 1: 

Η αυστηρότητα του Νόμου είναι αντιστρόφως ανάλογη με την Ισχύ του παραβάτη.


Αξίωμα 2:


Η τάση για παραβατικότητα είναι ευθέως ανάλογη με την απόσταση από τον κοντινότερο Φύλακα.


Αξίωμα 3:

Η Δικαιοσύνη του Νόμου δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη από την Ανθρωπιά του. 


.

Το "Θρίλλερ" του Κώλο-δανείου των Βρυξελλών και οι Τρομοκράτες δημοσιογράφοι

.

Μάς πρήξατε όλη μέρα χτες, δημοσιογράφοι, σ' εφημερίδες και ραδιόφωνα, με "το θρίλλερ των Βρυξελλών", καλλιεργώντας "αγωνία" για τη σύσκεψη και για το αποτέλεσμά της. Που στο κάτω κάτω ήταν λίγο πολύ προδιαγεγραμμένο. Και που δεν είναι παρά ένα καρότο, ώστε να ξεχνάμε το μαστίγιο. Κι από πάνω να έχεις και το Μητσοτάκη να συνεντευξιάζεται και να κάνει βαρυσήμαντες δηλώσεις για "απότομες προσγειώσεις", και να τρίβει τα χέρια του.

Εντάξει, ν' ανησυχώ για το νοίκι μου, αν έχω να το πληρώσω. Ν' ανησυχώ για τη δουλειά μου, αν πάει ή δεν πάει καλά. Ν' ανησυχώ για τη μάνα μου και για τον πατέρα μου, μην πάθουν κάτι. Ν' ανησυχώ και για τη φτώχεια και την ακρίβεια που έχουν πέσει τριγύρω. Ν' ανησυχώ όμως και για τα μαγειρέματα στας Βρυξέλλας; Πάει πολύ...

Ο ΑνθρώΠινος ΠόΝος: η ΝτροΠή και η ΒιασύΝη

.

Είναι μια φτωχοντυμένη, ψιλόλιγνη, χλωμή, λιανή γυναικούλα, πολύ πάνω από τα εβδομήντα. Κοντεύει να καταρρεύσει, στηρίζεται -με φανερή δυσκολία- σε μια λάμπα του παραλιακού πεζοδρομίου της Λεωφόρου Νίκης. Όλοι περνούν δίπλα της κάνοντας πως δεν τη βλέπουν. Βιάζονται. Δε νοιάζονται. Είναι μεσημέρι, αργά παρά δέκα. Ο ανοιξιάτικος ήλιος καίει. Βιάζομαι κι εγώ.

Την προσπερνώ με το ποδήλατό μου, μερικά μέτρα, μα επιστρέφω αμέσως, να τη ρωτήσω, στον πληθυντικό αποστάσεως, αν είναι καλά, αν χρειάζεται κάτι. Δεν είναι καλά. Το παιδί της νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Παπανικολάου, είναι ανάπηρο, και άπορο, πρέπει να προλάβει να πάει στη Μητρόπολη να ζητήσει βοήθεια, και στις τέσσερις το αργότερο να είναι πίσω. Κατέβηκε όλο το δρόμο από τη Νεάπολη με τα πόδια. Δεν προλαβαίνει να σταματήσει για να ξεκουραστεί. Είναι - ακόμα μια – πονηρή ζητιάνα που λέει παραμύθια για να προκαλέσει την γενναιόδωρη συμπόνια; Πού να ξέρω, το πιό πιθανό. Βιάζομαι.

Την προσπερνώ ξανά, πάω πιο μακριά αυτή τη φορά, μα επιστρέφω και πάλι, για να της δώσω "κάτι". Πέντε ευρώ. Ακόμα κι αν υποκρίνεται, τόσο το χειρότερο. Πέντε κακόμοιρα ευρώ. Τόσα μπορώ. Και τι είναι πέντε ευρώ; Κοροϊδία. Τι πέντε, τι δέκα. Επιστρέφω το γκρι χαρτονόμισμα στο ισχνό πορτοφόλι και παίρνω ένα κόκκινο. Δέκα λοιπόν, μήπως ακόμα παραπάνω;  Κι αν είναι απατεώνισσα; Βιάζομαι, βιάζομαι.

Μα πού χάθηκε; Εξαφανίστηκε; Την κατάπιε η θάλασσα, το πλήθος; Να τη, εκεί πιο πέρα είναι, προχώρησε πολύ λίγα μέτρα στο μεταξύ. Μοιάζει ακόμα πιο ετοιμόρροπη από πριν, ακουμπισμένη τώρα στις σιδεριές της παραλίας, γυρτή. Μη, ντρέπομαι, μού λέει αναστατωμένη,  καθώς στρέφεται και βλέπει τα χρήματα, τα βάζω στο χέρι της με τρόπο, κρυφά, να μη τα δουν οι  βιαστικοί περαστικοί.  Άλλοι θα πρεπε να τρέπονται, καλή μου, ακριβή μου, όχι εσύ. Εγώ που βιάζομαι, πχ.

Αλλάζω θέμα για περισπασμό. Να την περάσω απέναντι, να κάτσει λίγο, ν’ ανασάνει; Να της φέρω μια πορτοκαλάδα από τις φωνακλάδικες καφετέριες, με τους εκατοντάδες καλοστεκούμενους αργόσχολους; Δεν προλαβαίνει. Πρέπει να συνεχίσει το δρόμο της. Με κάθε τρόπο. Το παιδί της είναι στο νοσοκομείο. Ανάπηρο. Άπορο. Απένταρο. Κι εκείνη βιάζεται, να γυρίσει κοντά του. Κι εγώ βιάζομαι, να πάω στη δουλειά μου. Κι εσύ βιάζεσαι. Κι ο άλλος. Όλοι μας. Βιαζόμαστε. Ή δε βιαζόμαστε. Αλλά και δε νοιαζόμαστε. Καθένας μας για τους λόγους του. Βιάζομαι. Φεύγω. Αργά παρά πέντε…

Καλό κουράγιο, κυρούλα

κυρούλα του Πόνου

"o Πόνος του Κόσμου

αγκάθι εντός μου

και πού να βρει

χώρο η Χαρά"

.

άΝ ήΤαν το φεγγάΡι από τυΡί....

...θα το κατοικούσαν ποντικοί!

ΝανούΡισμα για μεγάΛα κορίΤσια (autoplAy)

νάνι νάνι, νάνι νάνι

νάνι νάνι της

να  χωρέσω το Φεγγάρι

στην παλάμη της

να  χωρέσω και τον Ήλιο

και τις Θάλασσες

και τα χρόνια της

και τα κλώνια της

τα όνειρα τα παιδικά της

που της χάλασες

 

νάνι νάνι, νάνι νάνι

νάνι νάνι της

να αράξω σαν καράβι

στο λιμάνι της

να ξεχάσω τις φουρτούνες

και τα κύματα

και τα χρόνια τα πικρά μου 

που περίμενα
)))

αφιερωμένο <3<3<3
σε όλες 
τις μοναχικές
γυναίκες

στίχοι/ μουσική/ εκτέλεση: μουά

αγνώΣτου ταυτόΤητος ιπτάμενα αντικείΜενα

....μα τι' νά 'ναι άραγε κείνο το μεγάλο, κίτρινο, φωτεινό και ζεστό πράγμα, εκεί πάνω, που τολμάει να μού χαλάει την παγερή μαυρίλα μου;

Σ;ο)))

κι η άΝοιξη

και τα τωρινά- 
και τα μελλοντικά-

και τα περασμένα-

και τα φανερά- 
και τα κρυμμένα-

και τα τολμηρά- 
και τα σκιαγμένα-

και τ'αληθινά- 
και τα φαντασμένα-

και τα χαρισμένα-
και τα κλεμμένα-

και τα λατρεμένα- 
και τα σιχαμένα-

και τα φωτεινά-
και τα ματωμένα-

και τα "για μένα"-

και τα " για σένα"

.............

..........

.......

όλα

αφιερωμένο στην ΦΦ που βαυκαλίστηκε πως

"τίποτα δεν πάει χαμένο"

.

ΓυρίΣανΕ πολλΟί, σημαΔεμέΝοι απ' του Καιρού την άγΡια πληρΩμή

,

και στα υπόγεια, ζάρια τους Αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Μάνος Ελευθερίου

"μαλαματένια λόγια" 

ΚΑΙ ΤΩΡΑ (2009)

Μάνος Ελευθερίου 

"έχω πρόβλημα υγείας"
(και πώς να το ξεπεράσω):

ώΣπου ν’ αλλάΞει ο άΝεμος

.

- για κοίτα, αναπνέει;

- μπα, ούτε καν εμπνέει

- χτυπάει η καρδιά του;

- ίσως, στα όνειρά του

- καρδιογράφημα, καύλα;

- τελεία, και παύλα 

.
---------------------------------------------------------------------------------

- μα, πεθαίνει ο Έρωτας

- τώρα τι ρωτάς

Κομοτηνή - Θεσσαλονίκη
20/3/10

"Ο ΠειΡαιάΣ είΝαι φίΛος μου" είπε η μΑϊμού

και το δελφίνι την πέταξε 
πίσω στη Θάλασσα

.