έΡΩΤΑ, ΣΑΓΗΝΕΥΤή, ΦΑΝΤΑΧΤΕΡέ

εφυαλωμένε, έυθραυστε πηλέ
έρωτα, κακομοίρη



2-2-2009
.

Θα ΠάΩ ΣΤΙΣ ΠΟΥΤάΝΕΣ (ποτΈ, μΑ ποτΈ) (τραγούδι)

.

(το τελευταίο μου τραγούδι - σάς χρωστάω τη μουσική)


Ποτέ, μα ποτέ
ποτέ, μα ποτέ

Θα πάω στις πουτάνες - ποτέ, μα ποτέ .
.για να σ' εκδικηθώ - και ποτέ, μα ποτέ
δε θα σε συγχωρήσω - ποτέ, μα ποτέ .
τα μάτια μου θα κλείσω - μα ποτέ, μα ποτέ .
δε θα σ' ονειρευτώ - ξανά, και ποτέ .
δε θα σε συγχωρήσω - ποτέ, μα ποτέ .
δε θα σε ξαναδώ .
ποτέ .





(c) Μαύρος Γάτος 2009
ελεύθερη αναδημοσίευση με αναφορά της πηγής
(mavrosgatos.blogspot.com)

διαβάστε κι αυτό:
βέτεμ γκρεκ (από τον "Προμηθέα")

ΑΦΙεΡΩΜέΝΟ (DeDICaTION, MaNOS HATZIDaKIS - auToPlaY)

.

Manos Hatzidakis - Dedication {instrumental)

Αφιερωμένο

Δε με τρομάζει ο χρόνος, ας με γερνά
το ξέρω πως αλλάζω πολύ βαθιά
μα νιώθω πως ακόμα δε μπορώ να πω
πως έμαθα πια ν’αγαπώ, μπορώ να ερωτευτώ

Δε νοιάζομαι για μέρη πολυτελή
είμαι μαζί σου τώρα εδώ, κι αρκεί
μα δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω πως
είμ' έτοιμος να ερωτευτώ, πως ξέρω ν’αγαπώ


Κι όσο θα έχω φωνή θα τραγουδώ
δεν έσβησες ποτέ
αγάπη πρώτη, δεν σε ξεχνώ

Αύριο μπορεί να σωπάσει η μουσική
η μνήμη όμως θα ζει
η πρώτη αγάπη, ήσουν εσύ


Η εικόνα ξεθωριάζει, έσβησε πιά
η θύμηση, σκισμένη, γραφή παλιά
κι αν πέρασε καιρός, η μνήμη δεν περνά
βαθιά σ’αγάπησα, πολύ
και σ’έχασα μετά.

Μουσική Μάνος Χατζιδάκις
πρώτη εκτέλεση The New York Rock Ensemble, 1969
πρωτότυποι αγγλικοί στίχοι Clifton Nivison
(πιστή) μετάφραση Μαύρος Γάτος 2005

με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος για τη μετάφραση αυτή

.

ΖΩή ΠΙΚΡή, ΖΩή ΜέΛΙ

Το μέλι λιώνει στην πίκρα του καφέ
αλλά τον κάνει λίγο πιό γλυκό

έτσι κι η Αγάπη, λιώνει στις πίκρες της ζωής,
 αλλά,
την κάνει λίγο πιό γλυκιά


31-1-2009

.

ΕίΝΑΙ ΒέΒΑΙΟ ΠΩΣ ΔΕΝ

.

αλλά τότε, γιατί σάν;


.

ΠόΣΑ ΠΟΥΛΙά ΧΩΡάΕΙ Ο ΟΥΡΑΝόΣ;

.

Κι έτσι έσβησαν μέσα μου τα πάντα για εσένα- έρωτας, πόνος, θλίψη, αγάπη
έμεινε μόνο μια διάφανη απουσία, αλμυρή
σαν δάκρυ



.

"Εκείνο που διέσχισε την αίθουσα, με κατεύθυνση προς το κεντρικό τραπέζι, δεν ήταν άνθρωπος"

.
η ΠίΣΤΗ ΤΩΝ ΠATέΡΩΝ ΜΑΣ

απόσπασμα από το ομώνυμο διήγημα του Philip K. Dick
μετάφραση Μαύρος Γάτος - Μιλτιάδης Θαλασσινός 2009

Μια όμορφη, ψηλή, καλοντυμένη γυναίκα, που στεκόταν κοντά στον Τσιέν, τον έπιασε ξαφνικά από το μπράτσο. Ένιωσε την ένταση στα δάχτυλά της. «Νά ‘τος, έρχεται. Η Μεγαλειότητά Του. Είναι η πρώτη μου φορά- φοβάμαι λίγο. Πώς είναι τα μαλλιά μου;»
«Μια χαρά», τής απάντησε μηχανικά, κι ακολούθησε το βλέμμα της, αναζητώντας μιαν εικόνα, την πρώτη του, του Απόλυτου Ευεργέτη.

Εκείνο που διέσχισε την αίθουσα, με κατεύθυνση προς το κεντρικό τραπέζι, δεν ήταν άνθρωπος.

Δεν είχε σχήμα. Ούτε ψευδοπόδια, σάρκινα ή μεταλλικά. Κατά κάποιο τρόπο, ήταν σαν να μην βρισκόταν καν εκεί. Όταν κατάφερε να το κοιτάξει απ’ ευθείας, η μορφή του εξαφανίστηκε. Έβλεπε από μέσα του, έβλεπε τον κόσμο από την άλλη πλευρά - αλλά όχι το ίδιο. Κι όμως, αν έστρεφε το βλέμμα του, και το κοίταζε με την άκρη του ματιού, μπορούσε να διακρίνει το περίγραμμά του.
Ήταν τρομερό. Τον μαστίγωνε με την ενάργειά του καθώς μετακινούνταν, αποστραγγίζοντας τη ζωή απ’ όλους διαδοχικά. Καταβρόχθιζε τους καλεσμένους του, πήγαινε παρακάτω, έτρωγε κι άλλους, κι άλλους, με ακόρεστη λαιμαργία. Και με μίσος- ένιωθε το μίσος του. Και με αηδία- ένιωθε την αηδία του για όλους τους παρόντες, αηδία που άλλωστε συμμερίζονταν και ο ίδιος. Ξαφνικά ο ίδιος και όλοι οι παρόντες στην τεράστια βίλλα έμοιαζαν με γυμνοσάλιαγκες, και πάνω από τα πεσμένα σαλιγκαρίσια κουφάρια το πλάσμα τα γευόταν, κινούμενο αργά, πλησιάζοντάς τον όλο και πιό πολύ- ή μήπως δεν ήταν παρά μια παραίσθηση; Αν είναι παραίσθηση, σκέφτηκε ο Τσιέν, είναι η χειρότερη παραίσθηση που είχα ποτέ. Αν όμως δεν είναι, τότε είναι η σκαιή πραγματικότητα. Είναι ένα σκαιό πράγμα που τραυματίζει και σκοτώνει. Είδε τη γραμμή από τα ποδοπατημένα, πολτοποιημένα απομεινάρια ανδρών και γυναικών που άφηνε στο πέρασμά του. Τα είδε να προσπαθούν να επανασυγκροτηθούν, να ελέγξουν τα διαλυμένα τους κορμιά, τ’ άκουσε να επιχειρούν ν’ αρθρώσουν λόγο.
Ξέρω ποιός είσαι, σκέφτηκε ο Τούνγκ Τσιέν. Εσύ, η υπέρτατη κεφαλή της παγκόσμιας δομής του Κόμματος. Εσύ, που καταστρέφεις ό,τι ζωντανό αγγίζεις. Κατάλαβα τώρα εκείνο το αραβικό ποίημα, την αναζήτηση για τα άνθη της ζωής, προκειμένου να τα καταβροχθίσεις. Σε βλέπω να περιφέρεσαι στην πεδιάδα που είναι για σένα η Γη, πεδιάδα χωρίς λόφους, χωρίς κοιλάδες. Πηγαίνεις οπουδήποτε, εμφανίζεσαι οποτεδήποτε, καταβροχθίζεις οτιδήποτε. Μηχανεύεσαι τη ζωή και μετά την απομυζείς, και το φχαριστιέσαι.

Είσαι ο Θεός, σκέφτηκε.

«Κύριε Τσιέν», είπε η φωνή, κι έρχονταν μέσα από το κεφάλι του, όχι από το αστόματο πνεύμα που εκδηλώνε την παρουσία του ακριβώς μπροστά του, «χαίρομαι που σε ξανασυναντώ. Μα δεν κατάλαβες τίποτα, φύγε από μπροστά μου. Δεν μ’ ενδιαφέρεις. Γιατί θα έπρεπε να νοιάζομαι για τις βλέννες; Βλέννες. Μ’ εμποδίζουν, πρέπει να τις αποβάλω, κι επιλέγω να το κάνω. Θα μπορούσα να σε τσακίσω, θα μπορούσα να τσακίσω ακόμα και τον εαυτό μου. Πατώ επάνω σε κοφτερές πέτρες, σκορπίζω κοφτερά και αιχμηρά πράγματα στη στασιμότητα. Οι νιφάδες της σάρκας μου είναι συνδεδεμένες με τα πάντα. Είσαι εγώ. Είμαι εσύ. Δεν έχει σημασία, όπως δεν έχει σημασία αν το πλάσμα με τα φωσφορικά στήθη ήταν αγόρι ή κορίτσι- θα μπορούσες να μάθεις ν’ απολαμβάνεις αμφότερα». Γέλασε.

Δεν μπορούσε να πιστέψει πως απευθύνονταν σε κείνον. Δεν μπορούσε να φανταστεί- ήταν υπερβολικά τρομερό- πως τον είχε επιλέξει.

« Όλους τους έχω επιλέξει», είπε. Κανείς δεν είναι υπερβολικά ασήμαντος, όλοι εκπίπτουν και πεθαίνουν κι εγώ είμαι εκεί και παρακολουθώ. Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτ’ άλλο, είναι αυτοδίκαιο, είναι έτσι κανονισμένο.»
Και μετά σταμάτησε να τού απευθύνεται. Αποδιοργανώθηκε. Αλλά ήταν ακόμα ορατό. Αισθάνονταν την πολυδιάστατη παρουσία του. Ήταν μια σφαίρα που αιωρούνταν στο δωμάτιο, με χιλιάδες μάτια, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια- ένα μάτι για κάθε ζωντανό ον, μάτι που το περιμένει να εκπέσει, για να πατήσει επάνω του, όπως θα βρίσκεται εκεί πεσμένο, τσακισμένο. Γι αυτό είχε δημιουργήσει τα πάντα, καταλάβαινε τώρα, ήξερε. Αυτό που είχε πιστέψει πως ήταν ο θάνατος, στο αραβικό ποιήμα, δεν ήταν ο θάνατος- ήταν ο Θεός. Ή μάλλον ο Θεός ήταν θάνατος, μια δύναμη, ένας κυνηγός, ένα είδος κανίβαλου, που αστοχούσε ξανά και ξανά αλλά, έχοντας όλη την αιωνιότητα μπροστά, διέθετε την πολυτέλεια να αστοχεί.

Τουλάχιστον όμως, σκέφτηκε, έχω την αξιοπρέπειά μου. Με αξιοπρέπεια άφησε κάτω το ποτό του, γύρισε, περπάτησε προς τις πόρτες της αίθουσας. Πέρασε τις πόρτες. Διέσχισε ένα μακρύ διάδρομο με χαλιά. Ένας υπηρέτης ντυμένος στα πορφυρά του άνοιξε μια μπαλκονόπορτα. Βρέθηκε να στέκεται στο σκοτάδι της νύχτας, σε μια βεράντα, μόνος.
Όχι μόνος.
Τον είχε ακολουθήσει. Ή μήπως βρίσκονταν εκεί πριν από αυτόν; Ναι, τον περίμενε. Δεν είχε τελειώσει ακόμα μαζί του.
«Έφυγα», είπε, και βούτηξε προς τα κάγκελα. Βρίσκονταν έξι ορόφους ψηλά, κι από κάτω λαμπύριζε το ποτάμι, και ο θάνατος.
Όπως έπεφτε, τον Όν τον άρπαξε από τον ώμο, με μια προέκτασή του.
«Γιατί;» είπε. Αλλά ήταν αμήχανο. Μπερδεμένο. Δεν καταλάβαινε, καθόλου.
«Μην πέσεις εξαιτίας μου», είπε. Δεν μπορούσε να το δει, γιατί βρίσκονταν πίσω του. Αλλά το κομμάτι του στον ώμο του έμοιαζε τώρα με ανθρώπινο χέρι.
Και μετά το Όν γέλασε.
«Πού βρίσκεται το αστείο;», το ρώτησε, καθώς αιωρούνταν καβάλα στα κάγκελα, συγκρατημένος από το ψεύδο-χέρι.
«Μού κλέβεις τη δουλειά», του απάντησε. «Τόσο πολύ βιάζεσαι, δεν έχεις χρόνο να περιμένεις; Θα σ’ επιλέξω έτσι κι αλλιώς, δεν χρειάζεται να το επισπεύσεις».
«Κι αν το κάνω;» είπε. «Από αποστροφή για σένα;»
Γέλασε ξανά. Και δεν απάντησε.
«Γιατί δεν απαντάς», είπε.
Ξανά σιωπή. Άρχισε να γλυστράει προς τα πίσω, προς τη βεράντα. Και με μιάς η πίεση από το ψεύδο-χέρι αναιρέθηκε.
«Εσύ ίδρυσες το Κόμμα;» το ρώτησε.
«Ίδρυσα τα πάντα. Και το Κόμμα, και το αντί-Κόμμα, και το Κόμμα που δεν είναι Κόμμα, και τους υπέρ, και τους κατά, κι εκείνους που αποκαλείτε γιάνκηδες ιμπεριαλιστές, και τους αντιδραστικούς, και πάει λέγοντας. Ίδρυσα τα πάντα. Σα να ήταν φύλλα γρασίδι.»
«Και βρίσκεσαι εδώ για να το απολαύσεις;» είπε.
«Εκείνο που θέλω», απάντησε, «είναι να με δεις, όπως είμαι, όπως με είδες, και να μ’ εμπιστευτείς».
«Πώς;» είπε τσιρίζοντας υστερικά. «Να σ’εμπιστευτώ σε τι;»
«Πιστεύεις σ’ εμένα;»
«Ναι, αφού σε βλέπω.»
«Τότε γύρισε πίσω στη δουλειά σου στο υπουργείο. Πές στην Τάνια Λη ότι είδες έναν κουρασμένο, υπέρβαρο ηλικιωμένο που μπεκροπίνει και βάζει χέρι στα οπίσθια των κοριτσιών.»
«Ω, Χριστέ», είπε.
«Καθώς θα συνεχίσεις να ζεις, χωρίς να μπορείς να σταματήσεις, θα σε υποβάλω σε μαρτύρια. Θα σού στερήσω, ένα ένα, όλα όσα έχεις ή ποθείς. Και όταν θα έχεις συντριβεί του πεθαμού, τότε, θα σού αποκαλύψω το μυστήριο».
«Ποιό μυστήριο;»
«Οι νεκροί θα ζήσουν, οι ζωντανοί θα πεθάνουν. Σκοτώνω ό,τι ζει- σώζω ό,τι πεθαίνει. Και θα στο πω κι αυτό: υπάρχουν και χειρότερα από μένα. Αλλά δεν θα τα συναντήσεις, γιατί ως τότε θα σ’ έχω σκοτώσει. Γύρισε τώρα στην τραπεζαρία κι ετοιμάσου για το δείπνο. Μην αμφισβητείς τα έργα μου, υπήρχα πολύ πριν υπάρξει Τούνγκ Τσιέν, και θα υπάρχω για πολύ μετά.
Το χτύπησε όσο πιο δυνατά μπορούσε.
Κι ένιωσε δυνατό πόνο στο κεφάλι.
Και σκοτάδι, και την αίσθηση ότι πέφτει.
Και μετά, πάλι σκοτάδι. Σκέφτηκε, πού θα μού πας. Θα φροντίσω να πεθάνεις κι εσύ. Να υποφέρεις. Να υποφέρεις σαν εμάς, ακριβώς όπως εμείς. Θα σε καρφώσω- ορκίζομαι στο Θεό να σε καρφώσω κάπου. Και θα πονέσεις. Όσο πονάω τώρα εγώ.
Έκλεισε τα μάτια…

Φίλιπ Κ. Ντικ, Philip K.Dick (1928-1982): Ο ιστορικός του μέλλοντος, ο Άρχοντας των χειροπιαστών παραισθήσεων, ο κορυφαίος συγγραφέας Επιστημονικής Φαντασίας όλων των εποχών. Έγραψε καμμιά πενηνταριά μυθιστορήματα και αρκετά διηγήματα, παντρεύτηκε πέντε φορές, έκανε τρία παιδιά, λάτρευε τις γάτες. Αρκετά από τα έργα του έχουν γυριστεί τα τελευταία χρόνια σε ταινίες, με πρώτο χρονολογικά το Blade Runner του Ρίντλεϋ Σκοτ.

Η συνάντηση με τη γριά- αρειανό τσακάλι

"Η πραγματικότητα είναι αυτό, που όταν πάψεις να το πιστεύεις, δεν εξαφανίζεται."
— Philip K. Dick, Do Androids Dream of Electric Sheep?

"Το βασικό εργαλείο για τον χειρισμό της πραγματικότητας είναι ο χειρισμός του λόγου. Αν μπορείς να ελέγξεις τον λόγο, μπορείς να χειριστείς και τους ανθρώπους που είναι αναγκασμένοι να τον χρησιμοποιούν."

— Philip K. Dick, How To Build A Universe That Doesn't Fall Apart Two Days Later (1978)

"Μερικές φορές, η αρμόζουσα αντίδραση στην πραγματικότητα είναι να σού στρίψει"

— Philip K. Dick, Valis



διαβάστε επίσης:
η Αγία Τριάδα του μαύρου γάτου (Douglas Adams, Philip Dick, Mike Oldfield)

άΚοΥ Τη ΒρΟΧή

.

άκου τη...


Listen to each drop of rain (listen, listen)
Whispering secrets in rain (listen, listen)
Frantically searching for someone to hear
Their story before they hit ground
Please don't let go
Can't we stay for a while
It's just too hard to say goodbye
Listen to the rain

Listen, listen, listen, listen, listen, listen to the rain
Weeping

Oooooooooooooooooooh

Listen (listen), listen (listen)
Listen (listen), listen (listen)

I stand alone in the storm (listen, listen)
Suddenly sweet words take hold (listen, listen)
Hurry they say for you haven't much time
Open your eyes to the love around you
You may feel you're alone
But I'm here still with you
You can do what you dream
Just remember to listen to the rain

Oooooooooooooooooooh

Listen...






.

Το ΑΣΤέΡΙ ΚΑΙ Το ΒΟΥΝό

.

Ένα Αστέρι κρύφτηκε
πίσω από το Βουνό- για να τ' αγγίξω
έκανα πέρα το Βουνό



26-1-2009

.

Τί ΨΗΦίΖΕΙ Ο ΜΑΛάΚΑΣ ΑΓΡόΤΗΣ;

α’ περίπτωση: ο μαλάκας αγρότης ψηφίζει ΝΔ, ένα κόμμα νεοφιλελεύθερο, που πιστεύει λέει στην ελεύθερη οικονομία και στη διαμόρφωση των τιμών με βάση την προσφορά και τη ζήτηση, με μίνιμουμ παρεμβατισμό από το κράτος, κι όποιος επιβιώσει. Αυτά στη θεωρία, γιατί πρακτικά ο παρεμβατισμός βασιλεύει ΚΑΙ επί ΝΔ, στη χείριστή του μορφή, στον βρώμικο αγώνα για την εξουσία στα ψηφο-τσιφλίκια, και στη μοιρασιά ( ξεκοκκάλισμα ) των κοινοτικών επιδοτήσεων, όπως ακριβώς γινόταν και επί ΠΑΣΟΚ.

β’ περίπτωση: ο μαλάκας αγρότης ψηφίζει ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα κατ’ όνομα μόνον σοσιαλιστικό, μια που στην πράξη ενστερνίζεται κι αυτό ακριβώς τις ίδιες "αρχές" με τη ΝΔ, δηλαδή νεοφιλελευθερισμός όπου μάς (το κόμμα) βολεύει, παρεμβατισμός όπου μάς βολεύει, διαφθορά όπου μάς βολεύει, αναξιοκρατία (μάς βολεύει παντού).

γ’ περίπτωση: ο μαλάκας αγρότης ψηφίζει ΛΑΟΣ, ένα ρατσιστικό και φασιστικό κόμμα, που θέλει να διώξει τους Αλβανούς και τους Πακιστανούς, κι άντε να δούμε μετά ποιός θα μαζεύει τα λάχανα/τις φράουλες/τα πορτοκάλια/τα ροδάκινα.

Σε κάθε περίπτωση (σύνολο: 85% το 2007), ο μαλάκας αγρότης τα θέλει και τα παθαίνει. Αφού τους ψηφίζει, ΤΟΣΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ, ποιός ξέρει γιατί (ξέρει, ξέρει...). Αυτούς που τον έχουν καταντήσει εκεί που τον έχουν καταντήσει. Όχι ερήμην του. ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ ΤΟΥ, ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΤΟΥ, ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΟΥ, ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΤΟΥ.

Άρα ο μαλάκας αγρότης είναι άξιος της τύχης του, όπως και κάθε μαλάκας νεοέλληνας.

Όμως ΕΓΩ τί χρωστάω να πληρώνω τη μαλακία του κάθε μαλάκα, αγρότη ή μη; Όμως ΕΜΕΝΑ γιατί με τυρρανάει ο παλιομαλάκας ο αγρότης, κλείνοντάς μου τους δρόμους μου, μπορεί να μού τα εξηγήσει αυτά κανείς;

Ρητορική η ερώτηση. Υπάρχει όμως απάντηση: Επειδή δεν σηκώνομαι να φύγω από αυτό το κώλο-μπουρδέλο.

ΔιΠΟΛΙΚή ΔΙΑΤΑΡΑΧή

Αν δεν πέθαινα τόσες φορές μέσα στη Θλίψη

πώς θα ξαναγεννιόμουν άλλες τόσες

στο Φώς;

.

26-1-2009

η ΧΑΡΑΜάΔΑ

Καημένοι Άνθρωποι, από μία χαραμάδα

μαντεύουμε Κόσμο, μαντεύουμε Θεό

μαντεύουμε Εαυτό

.

.

.

26-1-2009

ΜΕΤά τΗ ΒΡΟΧή

έβρεξε πολύ, πού ήσουν

μού 'λειψες

.

πολύ

24-1-2009
photo: "The View of Everlast" by x_horizon

ΦΤΟύ, ΞΕΛΕΥΘΕΡίΑ!

.

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος για νά 'ναι ευτυχισμένος
λίγο φαΐ, μιαν αγκαλιά, λίγο κουράγιο ν' αψηφά
τις Φυλακές !


23/1/2009

photo: "freedom" by tyt2000
.

ΤηΝ ώΡΑ ΠΟΥ ΠΕΤΟύΣΕ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟίΗΣΕ ΞΑΦΝΙΚά ΠωΣ ΔεΝ ΕίΧΕ ΦΤΕΡά

.

Στο θέατρο, λέει, αν δεις πιστόλι στην πρώτη πράξη, στη δεύτερη πράξη θα δεις φόνο.

Έτσι και στη ζωή: αν δεις έρωτα, χαρά, ευτυχία στην πρώτη πράξη,

στη δεύτερη πράξη θα δεις πόνο.

Όμως "από τον καιρό του Κάιν είναι γνωστό πως η τιμωρία δεν είναι αποτελεσματική σαν αποτρεπτικός παράγοντας" (1).

Τουτ΄ εστίν, θα πετάξεις, δε γίνεται αλλιώς. Χωρίς φτερά. Όχι για πάρα πολύ. Μετά; Ή τσακίζεσαι απλώς, ή σαλτάρεις κατά, ή αγιάζεις μετά. Σε κάθε περίπτωση, μη γελιέσαι, πέφτεις. Βγάλε συμπέρασμα, και κανόνισε την πορεία σου.

Έλα, ησύχασε. Μη βασανίζεσαι. Δεν αποφασίζεις εσύ για όλ' αυτά. Δε φταις.

Άλλωστε, μην το ξεχνάς, "από την ώρα που γεννιόμαστε αρχίζουμε να πεθαίνουμε" (2). Γεννήθηκες, υποθέτω. Άρα; Σωστάαααα.... Θα πεθάνεις. Αλλά πρώτα, θα πετάξεις. Ναι, χωρίς φτερά.

Είναι κι αυτό μια παρηγοριά.


23/1/2009

(1) Κριστόφ Κισλόφσκι, "Ο Δεκάλογος"
(2) Λουίτζι Πιραντέλλο, "Ερρίκος ο τέταρτος"

Ο έΡΩΤΑΣ, ΠάΝΤΑ

.

Έρχεται από το Τίποτα

πηγαίνει στο Πουθενά

κι είναι, απλά, τα Πάντα...

.

Η ΝΙΑ-ΟΥΡΙΣΤΙΚή ΚΑΙ ΓΑΤ-ίΣΙΑ ΑΠάΝΤΗΣΗ ΣΤο ΨΕΥΤΟΔίΛΗΜΜΑ "άΝΘΡΩΠΟΣ ή ΓάΤΟΣ"

με αφορμή ένα κείμενο της Μεγαλοπρεπέστατης και Πετεφρέστατης Φαραώνας

Μπλιάχχχ... άνθρωπος...

Κατ' αρχήν τους έχουν πέσει όλες οι τρίχες (από τα πολλά πλυσίματα;)

δεύτ' αρχήν δεν ξέρουν να νιαουρίζουν (μερικοί όμως ξέρουν καλά να γαβγίζουν)

τρίτον δεν έχουν ουρά (κι όμως, την βάζουν παντού, και ειδικά εκεί που δεν πρέπει)

τέταρτον δεν ξέρουν να χουρχουρίζουν για τα μικρά υπέροχα πράγματα της ζωής, όπως ο ήλιος, η ζέστη, ένα χάδι, ένα πιάτο φαί, λίγο γάλα (πολλοί δεν ξέρουν καν να χουρχουρίζουν γενικώς)

πέμπτον συνήθως δεν έχουνε μουστάκια (κι όμως τα τρώνε για ψύλλου πήδημα)

έκτον δεν ξέρουν να προσγειώνονται στα πόδια τους όταν πέφτουν (ξέρουν μόνο να τσακίζονται, και να τσακίζουν)

έβδομον, αντί το Γενάρη των απολαυστικών γάτο-οργίων, τα ανθρώπια σέρνουν όλον τον χρόνο (αλλά ντρέπονται και δεν το παραδέχονται, τα θήλεα, και συνουσιάζονται κατά φαντασία, τα άρρενα)

όγδοον, η υγιής περιέργεια δεν σκότωσε ποτέ κανέναν γάτο, κι αν τον σκότωσε πήγε ευτυχισμένος. Εδώ στην πιό υπερβολική και διεστραμμένη της μορφή δεν πείραξε καθόλου τον Μικρούτσικο και την Τατιάνα, τόσα χρόνια (αντίθετα...)

.

ένατον, τα γατιά σκαρφαλώνουν με απόλαυση όσο πιό ψηλά γίνεται (ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ), χωρίς να νοιάζονται πώς θα κατέβουν.

.

δέκατον, έχετε δει ποτέ γατί άρρωστο; Μελαγχολικό; Αυτόχειρα; Υποζύγιο; Σε τσίρκο; Φαντάρο; Θεολόγο; Αστυνομικό; Πολιτικό;

καιτα λοιπά, και τα λοιπάαααα...

γι αυτό σάς λέω
βόηθα γαατοθεέ μου να μη γίνω ποτέ άνθρωπος!


ζήτω η γατοσύνη, λέμε!

όνΕΙΡΟΥ ΚΥΜΑΤΙΣΜόΣ

.



Κι έτσι έγινες δική μου, σαν όνειρου κυματισμός

κι ήμουν στον ύπνο βασιλιάς
στον ξύπνιο τίποτα, εντελώς



William Shakespeare
Sonnet LXXXVII (87)
μετάφραση: Μιλτιάδης Θαλασσινός 2009

photo: "a dream" by Chryztoph
.

Η ΜΑΡίΑ ΝΕΦέΛΗ ΛέΕΙ: Η ΑΛήΘΕΙΑ έΧΕΙ ΑΝάΓΚΗ ΑΠό τΟ ΑίΜΑ ΣΟΥ

.

Ας αφήσουμε λοιπόν τ' αστεία:
ένα φίδι κι ας μην έφταιξε - θα το εξοντώσεις.

Τέτοια η δικαιοσύνη μας!

Έχει τη μέση της και η άκρη-άκρη.

...

η αλήθεια. -έτσι δε λένε;- είναι οδυνηρή
κι έχει ανάγκη, να ξέρεις, απ' το αίμα σου
έχει ανάγκη απ' τις λαβωματιές σου·
απ' αυτές και μόνον θα περάσει -εάν περάσει
καπότες η ζωή που μάταια έψαχνες
με το σφύριγμα του άνεμου και τα ξωτικά
και τις κόρες με τους ήλιους επάνω στα ποδήλατα...



Μπρος! Ανοίξου! Φύγε!
Δίχως ρόπαλο και δίχως σπήλαιο
μες στους εξαγριωμένους βροντόσαυρους
κοίταξε να βολευτείς μονάχος σου
να εφεύρεις μια γλώσσα ίσως τσιρίζοντας:
ί ι ι ι ι.

Τότε που θ' ακούσεις πάλι πάλι να σου τραγουδώ
να σου τραγουδώ τις νύχτες πάνω στο ξυλόφωνο:
«Μες στο δάσος πήγα ντράγκου-ντρούγκου
μ' έφαγαν τα δέντρα ντρούγκου-ντρου
μ' έκαναν κομμάτια, ντράγκου-ντρούγκου
μ' έριξαν στα όρνια ντρούγκου-ντρου».


Ο Νόμος που είμαι δεν θα με υποτάξει.



....

ΕΝΤΡΟΠίΑ

Πόσες στιγμές σε μιάν ημέρα






πόσες ημέρες στη ζωή





πόσες ζωές




στο τίποτα








16/1.2009