Ο ΨΑΡΑΣ, ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΣΕ, ΚΙ ΕΡΙΞΕ ΠΑΛΙ ΠΙΣΩ ΣΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ, ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ...

Έτσι σ' ’έχω κοιτάξει πού μού αρκεί
Νά '’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμά σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν' ’ακολουθεί
Καί νά παίζει μέ τ' ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε, πήγαινε κι ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος, κι ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί νεογέννητο
Μόνος, κι ας είμ' ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σού κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος, ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’' ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !

Οδυσσέας Ελύτης, Το Μονόγραμμα, VI
.

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΓΙΟ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ

Υπήρξα ο ανέραστος έφηβος που σε μισούσε, ζητιανεύοντας λίγο Έρωτα, που τού τον έδινες, αλλά όχι από εκείνην που αυτός είχε διαλέξει. Και πολύ αργότερα, υπήρξα ο Ερωτευμένος που φιλιόταν και χούφτωνε στη μέση του δρόμου, χωρίς να τον νοιάζει ποιός περνούσε και ποιός έβλεπε. Υπήρξα αυτός που περιφρονούσε δήθεν τα σιροπιάσματα, και υπήρξα αυτός που τα ρουφούσε ακόρεστα. Υπήρξα αυτός που κορόιδευε τα αρκουδάκια και τα ποντικάκια με τις κόκκινες καρδούλες, και υπήρξα αυτός που τα διάλεγε προσεκτικά, με λαχτάρα, γιατί θα τα χάριζε σ' Εκείνην.

Τώρα μπορώ πιά να περάσω δίπλα από τα ζευγαράκια που χαμουρεύονται (ναι, αυτή είναι η λέξη) και να χαμογελάσω. Ποτέ μου δεν τα φθόνησα, αλλά τώρα, ούτε καν τα ζηλεύω. Γιορτάζω κι εγώ μαζί τους.

Γιατί αν μια φορά γιορτάσει κάποιος τη γιορτή Σου, Άγιε, σ'όλη του την υπόλοιπη ζωή θα σ'έχει φίλο. Κι ας μη γιορτάζει ο ίδιος, πιά.

Άγιε, αλίμονο σ' εκείνους που δε σε γιόρτασαν ποτέ...
Άγιε, ανακωχή;



14 Φεβρουαρίου 2007
Χρόνια πολλά κι αγαπημένα στους εορτάζοντες,
πολλή αγάπη και συμπάθεια στους μη εορτάζοντες.

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ

Καβάλα στο Ροσινάντη
θα ρίχνω πάντα το γάντι
στους άδικους

με Γϊγαντες θα μαλώνω
και σκλάβους θα ελευθερώνω
κατάδικους

θα λιώνω για την Ωραία
την Ακριβή Δουλτσινέα...


Μαύρος Γάτος, 2-2007

Μεγάλη υπόθεση να έχεις υγιή πρότυπα στη ζωή Σ;))))))))...

Όπως ίσως καταλάβατε, διαβάζω αυτές τις μέρες τον (δεύτερο τόμο του) Δον Κιχώτη, του Μιγκέλ Ντε Θερβάντες. Αυτό το έργο δεν είναι άδικα το καμάρι της Ισπανικής Λογοτεχνίας. Ξεχειλίζει από πνεύμα, από εξυπνάδα, από χιούμορ, από αποκρυσταλλωμένη πείρα ζωής. ΟΧΙ όμως στις κουτσουρεμένες μεταφράσεις που ξέρετε και που ήξερα κι εγώ ως τώρα. Δεν έχουν ΚΑΜΜΙΑ σχέση με το πρωτότυπο, ακόμα κι αν είναι δίτομες και προσεγμένες, όπως του Καρθαίου.

Διαβάζω για πρώτη φορά τον ΑΛΗΘΙΝΟ Δον Κιχώτη. Και μαθαίνω ότι ο αληθινός συγγραφέας των περιπετειών του, δεν είναι ο Θερβάντες, που απλώς τις αντιγράφει, αλλά ο μυστηριώδης Άραβας Σίντ Χαμέντ Μπενεγκελί (μπορεί και Σίντ Χαμέντ Μελιτζανί...). Μαθαίνω ότι το ΑΛΗΘΙΝΟ όνομα του Δον Κιχώτη, πριν γίνει περιπλανώμενος Ιππότης, ήταν Αφέντης Κεσάδα (Τυρόπιτας) ή Κιχάνα (Μουσούδης), ότι το όνομα "Ροσινάντες" σημαίνει "το άλογο μπροστά" αλλά και "το πρώην άλογο", ότι ανάμεσα στον πρώτο τόμο του Δον Κιχώτη και τον δεύτερο μεσολάβησε τόσο τεράστια επιτυχία που κάποιος μάγκας Ισπαναράς πρόλαβε κι έγραψε έναν ψεύτικο δεύτερο τόμο, πριν από τον Θερβάντες... Μαθαίνω όλα εκείνα που δεν έμαθα ποτέ γι αυτόν, γιατί κάποιοι μεταφραστές τα ΕΚΟΨΑΝ, ώστε το βιβλίο να γίνει "παιδικό". Που σάς διαβεβαιώ ότι δεν είναι, καθόλου, στην Original εκδοχή του...

Διαβάστε κι εσείς την ΠΛΗΡΗ μετάφραση του Δημήτρη Ρήσου (που δυστυχώς θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη, και ειδικά στα ποιητικά αποσπάσματα...), εκδόσεις Γράμματα 1997, και θα με θυμηθείτε...

Δον Μιγκέλ Ντε Θερβάντες

(από το οπισθόφυλλο του δίτομου Δον Κιχώτη των "Γραμμάτων")

Ο Μιγκέλ Ντε Θερβάντες (1547-1616), ο σημαντικότερος μυθιστοριογράφος που γνώρισε ποτέ η Ισπανία, και ένας από τους κορυφαίους της παγκόσμιας λογοτεχνίας, υπήρξε πρόσωπο σχεδόν μυθικό. Σε τρυφερή ηλικία μαγεύτηκε από το θέατρο, και μαθητήςε έγραψε ποιήματα στα λατινικά, ωστόσο το 1569 βρέθηκε στην Ιταλία, υπηρέτης του καρδινάλιου Ακουαβίβα, και αμέσως μετά στο στρατό, σε πολέμους και περιπέτειες που μοιάζουν με μυθιστόρημα. Στη ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) πληγώθηκε βαριά και το αριστερό του χέρι αχρηστεύτηκε για πάντα. ¨Εμεινε έξι μήνες στο νοσοκομείο, κι από εκεί βρέθηκεξανά στη μάχη, στην Κέρκυρα, στο Ναυαρίνο, στην Τύνιδα, και τέλος αιχμάλωτος των πειρατών στο Αλγέρι, πότε αλυσοδεμένος και πότε σε μπουντρούμια, πότε περνώντας από φριχτά βασανιστήρια για τις μάταιες προσπάθειές του να αποδράσει. Το 1580 αφέθηκε τελικά ελεύθερος κι επέστρεψε στην Ισπανία, όπου διορίστηκε επισιτιστής του Ισπανικού στόλου. Η θέση ήταν ασήμαντη, η αμοιβή του ισχνή, και παρόλο που οι θίασοι συναγωνίζονταν ποιός θα πρωτοανεβάσει τα θεατρικά του έργα, πράγμα που σήμαινε κάποιο πρόσθετο εισόδημα, έμεινε φτωχός ως το τέλος της ζωής του. Το 1584 παντρεύτηκε την ερωμένη του, την Δόνια Καταλίνα, από την οποία είχε ήδη αποκτήσει μιαν εξώγαμη κόρη, αλλά ούτε και στο γάμο του βρήκε την ευτυχία. Πέρασε αρκετές φορές από την φυλακή, πότε με άδικες κατηγορίες, πότε για τα χρέη του,
και πέθανε στη Μαδρίτη το 1616.

Άστα λα βικτόρια σιέμπρε, αμίγκος Ιππότες, αμίγκες Δεσποσύνες!!!!!
Σ;)

ΝΕΟ BLOG - "ΟΙ ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΕΣ (ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΦΡΟΙ)"

ΟΙ ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΕΣ ΚΑΦΕΛΛΟΙ- ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΦΡΟΙ (κλικ!)

Ένα Μαυρογάτειο project, με συνενόχους τον Ημίαιμο και την Ροδιά
και συνερ/γάτες - γαταδότες όλους εσάς (ελπίζω)
Αντιγράφω από το ιδρυτικό ποστ:

Το Blog αυτό αφιερώνεται στον Κάφελλο (Κάφ.Ελλ.Ο., Κάφρο Ελληναρά Οδηγό).

Στον Κάφελλο οδηγό που παρκάρει όπου να ναι το καβουρδιστήρι του, μα αυτοκίνητο, μα μηχανή, μα πατίνι είναι αυτό, εμποδίζοντας τη διέλευση πεζών, αναπήρων, παιδικών καροτσιών, ηλικιωμένων.

Στον Κάφελλο οδηγό που περνάει με κόκκινο και σκοτώνει τον αθώο πάνω στο μηχανάκι.

Στον Κάφελλο οδηγό που προσπερνά χωρίς ορατότητα και βάζει σε κίνδυνο τη ζωή όλων γύρω του.

Στον Κάφελλο οδηγό που τρέχει με ταχύτητες Autobahn στους ελληνικούς κατσικόδρομους.

Στον Κάφελλο φορτηγατζή που κυκλοφορεί με φθαρμένα και αναγομωμένα ελαστικά που μπορεί ανά πάσα στιγμή να σπείρουν το θάνατο.

Στον Κάφελλο οδηγό που οδηγεί μέσα στη μαύρη σούρα του (και στην πολλή σκοτούρα του), μιλώντας στο κινητό με το αγαπουλίνι, πίνοντας την φραπεδιά ( ή την φραπελιά) με το ένα χέρι και καπνίζοντας με το άλλο.

Επειδή απ όλους αυτούς (που συνήθως είναι το ίδιο πρόσωπο) πιό εύκολο να πιαστεί στα πράσσα είναι ο οδηγός που παρκάρει σαν Κάφρος, κυρίως τέτοιες φωτογραφίες θα δημοσιεύονται εδώ. Δημιουργώ εδώ και λίγο καιρό το δικό μου αρχείο, αλλά θα ήθελα και την δική σας βοήθεια. Περιμένω τις φωτογραφίες σας στο miltiadis_s@yahoo.gr

Παρακαλώ στις φωτογραφίες σας να φαίνεται όσο γίνεται πιό καθαρά το μπλοκάρισμα του περάσματος για τους πεζούς, ΚΑΙ επίσης, πολύ σημαντικό, να φαίνεται καλά η πινακίδα του Ελληναρά Κάφελλου. Η πινακίδα θα είναι και ο τίτλος του ποστ. Αν δεν φαίνεται καλά, σάς παρακαλώ στείλτε και μια δεύτερη φωτογραφία, όπου να διακρίνεται. Επίσης, θα πρέπει να μού στέλνετε το μέρος όπου τραβήχτηκε η φωτογραφία (περιοχή, οδό), ημερομηνία και περίπου ώρα.

Δεν ξέρω αν θα πετύχουμε κάτι με αυτό το blog. Αλλά είναι καλύτερο από το να μην κάνουμε τίποτα.
.

Η ΕΠΑΙΤΕΙΟΣ

Γεννήθηκα πριν από τριανταεφτά χρόνια. Περίπου.

Με το που γεννήθηκα, ΑΠΑΙΤΗΣΑ αέρα, ΑΠΑΙΤΗΣΑ ζεστασιά, ΑΠΑΙΤΗΣΑ φροντίδα, ΑΠΑΙΤΗΣΑ φαγητό, ΑΠΑΙΤΗΣΑ αγάπη.

Ήμουν τυχερός, και μού δόθηκαν. Κι έτσι, επέζησα.

Πολύ γρήγορα έμαθα πως όλα αυτά που νόμιζα πως ΑΠΑΙΤΟΥΣΑ από τη Ζωή, η Ζωή δεν ήταν καθόλου υποχρεωμένη να μού τα παρέχει. Και πώς δεν δικαιούμουν να ΑΠΑΙΤΩ, αλλά μόνο να ΕΠΑΙΤΩ.

Μεγάλωσα. Κι επιζώ επαιτώντας, μέχρι αυτήν την στιγμή που σάς μιλώ, σ’όλη μου τη ζωή, εκτός από την αρχή-αρχή, ίσως και τότε ακόμα, ήμουν ένας Επαίτης.

Γι’ αυτό σήμερα, όπως κάθε μέρα, γιορτάζω την ΕΠΑΊΤΕΙΌ μου. Γιορτάζω που επέζησα ως την επαίτειο αυτή.

Κι ευχαριστώ το Έλεος - πες το αν θέλεις Τύχη -
που μ’ έφερε ως εδώ.

Κάθε μέρα.


Μαύρος Γάτος, 11-2-2007
Με αφορμή ένα ορθογραφικό lapsus της Βασιλικής στού Zardav...

.

"ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΝ ΣΟΦΙΑ"; Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕ MAVROS GATOS TOURS - ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ...

.

Το ταξίδι μας θα πραγματοποιηθεί αεροπορικώς...

...εκτός αν φοβάστε τα ύψη, οπότε
θα χρειαστείτε - αν είστε γυναίκα -
μιαν άδεια οδήγησης περίπου σαν κι αυτή...

...γιατί θα ξεκινήσουμε από την Ευσεβή στις Παραδόσεις Σομαλία, στη Μαύρη Ήπειρο...

μπλε: γυναίκες που υφίστανται σεξουαλικό ακρωτηριασμό (κλειτοριδεκτομή)

γκρι: γυναίκες που δεν υφίστανται κλειτοριδεκτομή


...μετά θα ανακαλύψουμε την όμορφη Αγκόλα...

κόκκινο: αριθμός ατόμων μολυσμένων μετον ιό του AIDS
μαύρο: αριθμός ατόμων μολυσμένων από ελονοσία
κίτρινο: ποσοστό των ασθενών που έχουν πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη


...θα μείνουμε ακόμα λίγο στην εντυπωσιακή και άγρια ομορφιά της Αφρικής,
για να επισκεφτούμε την Μπουρκίνα Φάσο...

κόκκινο: παιδιά που πεθαίνουν πριν κλείσουν τον ένα χρόνο ζωής
πράσινο: παιδιά που πεθαίνουν πριν κλέισουν τα τρία χρόνια ζωής
κίτρινο: παιδιά που φτάνουν ως την ενηλικίωση


...και μετά από μια μικρή παράκαμψη,
για μια στάση για ξεκούραση στην φιλόξενη Αυστραλία...



...θα πετάξουμε για την εξωτική και γλεντζέδικη Βραζιλία...

πράσινο: ποσοστό του πληθυσμού που ζει με κάτω από 10 δολλάρια το μήνα
κίτρινο: ποσοστό του πληθυσμού που ζει με 10-100 δολλάρια το μήνα
μπλε: ποσοστό του πληθυσμού που ζει με 100-1000 δολλάρια το μήνα
άσπρο: ποσοστό του πληθυσμού που ζει με πάνω από 100.000 δολλάρια το μήνα



...από εκεί θα περάσουμε στην πανέμορφη Κολομβία...

κόκκινο: εξαγωγές μπανάνας
μπλε: εξαγωγές καφέ
κίτρινο: εξαγωγές κοκαΐνης


...κι αφού κάνουμε μια στάση στις ΗΠΑ...

Κόκκινο: υπέρ του πολέμου στο Ιράκ
Λευκό: κατά του πολέμου στο Ιράκ
Μπλε: δεν ξέρουν πού είναι το Ιράκ



...για να επισκεφτούμε το καταπράσινο Κονέκτικατ...



...θα περάσουμε από την παγωμένη (όχι για πολύ ακόμα) Αρκτική...




...κι από την μεγαλοπρεπή κι Αυτοκρατορική Κίνα...

κόκκινο: δεκατετράχρονα παιδιά που εργάζονται
κίτρινο: δεκατετράχρονα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο




...για να καταλήξουμε στα ρομαντικά Ιμαλάια,
όπου θα θαυμάσουμε το υπέροχο ηλιοβασίλεμα.

Είδατε τί υπέροχη που είναι η ζωή στη Γη μας;
"Τα Πάντα εν Σοφία" ποιημένα.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

Οι σημαίες είναι από διαφημιστική εκστρατεία
του Πορτογαλικού δημοσιογραφικού περιοδικού Grande Reportagem,
και έχουν κερδίσει το διεθνές βραβείο EPICA D’OR (PRINT) 2005
.

ΤΟ ΚΟΛΛΙΕ

Χωρίς λόγια (φυσικά)

(μού έμεινε η φωτογραφία από το προ-προηγούμενο ποστ, κρίμα δεν ήταν να πάει χαμένη;;;;)


Η δεύτερη φωτό είναι ειδική παραγγελία του κυρίου Υπουργού Σ;)))))

ΔΥΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΠΑΝΙΑΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ : ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΚΟΝΤΡΑΜΠΑΤΖΗΔΩΝ - ΜΕΡΑ ΓΕΜΑΤΗ ΘΛΙΨΗ

Σε μια συζήτηση που έγινε σε κάποιο blog για τα πιό αγαπημένα ελληνικά τραγούδια, δήλωσα Θεοδωρακικός. Αν όμως διάλεγα ΕΝΑΝ ΜΟΝΟ δίσκο για να πάρω μαζί μου στον Άρη, τελικά θα διάλεγα χωρίς αμφιβολία το "Αχ Έρωτα" του Χρήστου Λεοντή: οι στίχοι είναι του Λόρκα, σε υπέροχη μετάφραση Λευτέρη Παπαδόπουλου. Τραγουδούν οι Μανώλης Μητσιάς και Τάνια Τσανακλίδου. Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1974, και η επανέκδοση σε CD έχει εξαντληθεί από καιρό...

Όλα τα τραγούδια του δίσκου είναι εξαιρετικά και πολυ-αγαπημένα, σάς έχω όμως εδώ το δεύτερο και το τρίτο πιό αγαπημένο μου. Το πρώτο πιό αγαπημένο μου είναι το Νανούρισμα, που το είχα ανεβάσει παλιότερα. Καλή ακρόαση...

σημείωση: κοντραμπατζής ή κοντραμπαντιέρης είναι ο λαθρέμπορος.

Μέρα Γεμάτη Θλίψη (κλικ για κατέβασμα)


Μέρα γεμάτη θλίψη στη Γρανάδα
κλαίνε κι οι πέτρες της ακόμα
σαν βλέπουν να πεθαίνει στην κρεμάλα
γιατί δεν πρόδωσε, η όμορφη Μαριάννα

Κοντραμπαντιέρης είμαι εγώ
κι όπου μ αρέσει πάω
τα βάζω με τον αρχηγό, κανένα δε ρωτάω

Χάι, χάι, χάι!
στήστε χορό, κορίτσια
χάι χάι χάι
στήστε χορό, χάι χάι!



Το Τραγούδι Των Κοντραμπατζήδων (κλικ για κατέβασμα)


Από το Γιβραλτάρ στο Κάντιξ, πρίμα θα πάει το κοντραμπάντο
γιατί φεγγάρι δε θα βγει
στη στράτα σου κοντραμπατζή
που οργώνεις θάλασσες και γη

Αχ, κορίτσι, κοριτσάκι
τα μάτια σου προφτάσανε
πόσα καράβια φτάσανε
στης Μάλαγας το λιμανάκι

Από το Κάντιξ στη Σεβίλλια
ειν τα λεμόνια χίλα μύρια
μα είν οι πίκρες μου πολλές
και μάραναν τις λεμονιές
κι απλώνονται οι στεναγμοί μου
σε θάλασσες και σε στεριές

Αχ, κορίτσι, κοριτσάκι
τα μάτια σου προφτάσανε
πόσα καράβια φτάσανε
στης Μάλαγας το λιμανάκι...


.

ΤΟ ΑΙΔΟΙΟ (Ή "ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΚΑΚΟ")

Το αιδοίο

Όταν δοκίμασε τη γεύση του για πρώτη φορά, τα έκανε θάλασσα.

Με εντελώς δική του πρωτοβουλία το έκανε, και με όρεξη, αλλά τα βρήκε σκούρα: Η άλλη δεν είχε προετοιμαστεί, ήταν και κάπως αναπάντεχη η κατάληξη στο κρεβάτι εκείνο το βράδυ, αλλά όπως και νά 'χει το ζήτημα, το επίμαχο σημείο μύριζε έντονα, ένα ειδεχθές μίγμα από μουνίλα και κατουρλίλα. Ίσως να έφταιγε κι εκείνη η σγουρή τρίχα που βρήκε το δρόμο ως το λαιμό του, πάντως αηδίασε έντονα, και δεν μπόρεσε να το κρύψει, παραλίγο να κάνει εμετό.

Η άλλη έγινε έξαλλη. «Μα τόσο πολύ αηδίασες πιά;» τού είπε, και τον πέταξε έξω από το σπίτι της κακήν κακώς. Τί διεστραμμένοι εκείνοι οι Γάλλοι ευγενείς, σκέφτονταν καθώς ντυνόταν βιαστικά, που έγραφαν στην ερωμένη τους ραβασάκια του στυλ "μην πλυθείτε, το βράδυ θα σάς επισκεφθώ". Καλά τους έκανε η Επανάσταση και τους έκοψε το ανώμαλό τους κεφάλι.

Δεν τον πολυπείραξε. Έτσι κι αλλιώς η γυναίκα εκείνη δεν σήμαινε τίποτα. Γελούσε καθώς κατέβαινε τρέχοντας τις σκάλες της, χαμογελούσε κι όταν θυμόταν το περιστατικό.

Κάποτε όμως ξαναγνώρισε εκείνο το αλλιώτικο κορίτσι, εκείνη που θα τής έγραφε τραγούδια. Μαζί της, τα πάντα ήταν διαφορετικά. Υπήρχε μια τεράστια ερωτική χημεία ανάμεσά τους, μια απίστευτη αμοιβαία έλξη, ένας πρωτόφαντος αισθησιακός συντονισμός.

Αλλά εκείνη αντιστεκόταν. Εκείνος νόμιζε πως ήταν θέμα χρόνου, αλλά δεν ήξερε πως εκείνη δεν ήταν ελεύθερη, απλώς δοκίμαζε μαζί του τα όριά της, και τα όρια των δεσμών της με τον άλλον.

Μετά από ώρες πολιορκίας, επικοινωνίας, αγκαλιών, χαδιών, χουφτωμάτων, φιλιών, μόλις που τού επέτρεψε να βάλει το χέρι του μέσα στο αιδοίο της. Ήταν ζεστά και υγρά, και όταν έβαλε το χέρι στη μύτη του, μύριζε παράδεισο.

Και τελικά εκείνη έφυγε, «φοβάμαι να μη σού κάνω κακό», τού είπε, κι έφυγε, για να γυρίσει στον άνθρωπό της. Έφυγε, παίρνοντας μαζί της και τον παράδεισο του αιδοίου της.

Άφησε όμως πίσω της τη μυρωδιά της, αιχμάλωτη στα δάχτυλά του. Για μέρες εκείνος μύριζε τα νύχια του και μεθούσε, κι απέφευγε να πλύνει το χέρι του, προσπαθώντας να την κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο δική του. Έστω, τη μυρωδιά της.

Και κάθε φορά που μύριζε τα νύχια του, μύριζε τον παράδεισο. Τελικά κάτι ήξεραν εκείνοι οι Γάλλοι... Ήταν κάτι ανάμεσα σε πιπέρι και μοσχοκάρυδο, ένα αιθέριο άρωμα, που τού υπόσχονταν μια γεύση που δεν θα γνώριζε ποτέ.

Την ευωδιά εκείνη δεν την ξαναβρήκε, στα ελάχιστα, πολύ αγαπημένα, αιδοία, που γεύτηκε έκτοτε. Μόνο πολύ αγαπημένα αιδοία. Δεν θα ξαναέκανε ποτέ το λάθος της πρώτης φοράς.

...........................................................................


«Μήπως μπορείς να με γλύψεις λιγάκι, εκεί κάτω;» τού είπε ένα γλυκό πλάσμα.

Αρνήθηκε με τρόπο.

Μα είναι δυνατόν να κάνεις κάτι τέτοιο επί παραγγελία, σε κάποιαν σχεδόν άγνωστη;

Μαύρος Γάτος 2-2007
Με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος
Απαγορεύεται κάθε αναδημοσίευση εκτός blogs

"Φοβάμαι να μη σού κάνω κακό"
Κλικ εδώ για κατέβασμα
(c) Μαύρος Γάτος
επιτρέπεται η αναμετάδοση με οποιοδήποτε μέσο
με απλή ενημέρωσή μου στο miltiadis_s@yahoo.gr
και με αναφορά του δημιουργού
απαγορεύεται η τροποποίηση της ηχογράφησης
και η χρήση της μελωδίας με οποιονδήποτε άλλον τρόπο.

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΩΝ ΠΑΛΙΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

.
«Μα πώς βγήκα έτσι; Να την ξαναβγάλουμε!»

«Δυστυχώς έτσι πρέπει να είναι, χωρίς υποψία χαμόγελου. Σαν κατάδικους τους βγάζουμε όλους… Το ζήτημα είναι να γίνουν δεκτές...»

«Ναι, αλλά τόσο χάλια;»

«…»

«Τέλος πάντων, τί να κάνουμε, αφού είναι έτσι…. τυπώστε τις… θα περάσω σε καμμιάν ώρα να τις πάρω.»

Έξω στο δρόμο, το βλέμμα του έπεσε και πάλι στα κηδειόσημα. Οι παλιοί νεκροί τον κοίταζαν χαμογελαστοί, από τις φωτογραφίες των ταυτοτήτων τους.

Οι παλιοί νεκροί.

«Οι νέοι νεκροί, ούτε αυτό το τελευταίο χαμόγελο δεν θα δικαιούμαστε πιά», σκέφτηκε.

.............

Οι φωτογραφίες, τυπωμένες, ήταν ακόμα χειρότερες.

Πλήρωσε, κι έφυγε, ανέκφραστος.

Αγέλαστος.


7-2-2007
.

"ΦΙΛΕ"...

.

Βαριά κουβέντα η λέξη φίλος

αν δεν την εννοείς

αν δεν έχεις σκοπό να την τιμήσεις

γίνεται η πιό βαριά βρισιά

.

ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ: "ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΠΩΣ ΠΑΩ - ΑΣΕ, ΠΟΛΛΗ ΠΙΚΡΑ."

Έτσι, για να παίρνουμε και λίγο κουράγιο, εμείς οι κοινοί θνητοί, που νομίζουμε ότι μόνο εμείς έχουμε προβλήματα... Θα εκπλαγείτε όταν δείτε ποιός έγραψε τα παρακάτω λόγια. Τα παραθέτω χωρίς άλλα σχόλια - τί να πει κανείς;

Ρωτάς πώς τα πάω – άσε, πολλή πίκρα. Μού λείπει ο Βασίλης, ο πνευματικός μου αδερφός, και ο Καισάριος, ο βιολογικός μου αδερφός. «Ο πατέρας και η μητέρα μου μ’έχουν εγκαταλείψει», για να το πω με τα λόγια του Δαυίδ. Τα τού σώματος πονεμένα, τα γηρατιά επικρέμονται πάνω από το κεφάλι μου, οι υποχρεώσεις με εξαντλούν, τα προβλήματα συσσωρεύονται, οι φίλοι με προδίδουν, η Εκκλησία διαλύεται. Χάθηκαν τα καλά, έμειναν τα στραβά, μέσα στη μαύρη νύχτα αρμενίζω, και φως πουθενά, ο Χριστός κοιμάται. Τι άλλο πρέπει πια να πάθω; μια μόνο λύση υπάρχει για τα βάσανά μου, ο θάνατος. Αν κρίνω όμως με βάση τα εδώ, κι εκεί απαίσια θα είναι!

Ερωτάς πώς τα ημέτερα. Και λίαν πικρώς. Βασίλειον ουκ έχω, Καισάριον ουκ έχω, τον πνευματικόν αδελφόν και τον σωματικόν. “Ο πατήρ μου και μήτηρ μου εγκατέλειπόν με”, μετά του Δαβίδ φθέγγομαι. Τα του σώματος πονηρώς έχει, το γήρας υπέρ κεφαλής, φροντίδων επιπλοκαί, πραγμάτων επιδρομαί, τα των φίλων άπιστα, τα της Εκκλησίας αποίμαντα. Έρρει τα καλά, γυμνά τα κακά, ο πλούς εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει. Τί χρή παθείν; Μία μοι των κακών λύσις, ο θάνατος. Και τα εκείθεν μοι φοβερά, τοις εντεύθεν τεκμαιρομένω”.

Επιστολή προς τον ρήτορα Ευδόξιο - μετάφραση Μαύρος Γάτος

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Ναζιανζηνός,
ένας από τους Τρεις Ιεράρχες
(τοιχογραφία από την μονή Σίμωνος Πέτρας του Άθω)

Γρηγόριος ο Θεολόγος (ο Ναζιανζηνός)

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος γεννήθηκε περί το 328 μ.Χ. στην Καππαδοκία. Μορφώθηκε στην Καισάρεια και στην Αλεξάνδρεια, και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Νεοπλατωνική Σχολή της Αθήνας, που ήταν η φυσική συνέχεια της Ακαδημίας του Πλάτωνα. Εκεί υπήρξε συμφοιτητής με το Μέγα Βασίλειο. Από την Αθήνα επέστρεψε στη Ναζιανζό, όπου παρέδιδε μαθήματα ρητορικής. Βαπτίστηκε χριστιανός, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και κατόπιν επίσκοπος. Μετά το θάνατο του πατέρα του κατέληξε στην αρειοκρατούμενη Κωνσταντινούπολη, μετά από παρακλήσεις και πιέσεις.

Η εξωτερική του εμφάνιση "δεν προέδιδε σοβαρόν μαχητήν", αλλά η φωνή του μεγάλου ρήτορα και Θεολόγου Ιεράρχη διαδόθηκε ταχύτατα. Όταν ο Θεοδόσιος εξεδίωξε τους αρειανούς, παρέδωσε την Αγία Σοφία στο Γρηγόριο, τον οποίο η Β' Οικουμενική Συνοδος (381 μ.χ.) ανακήρυξε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Κατά τον Συνακτήριο λόγο του (τον λόγο που εκφώνησε κατά την ενθρόνισή του) ο Γρηγόριος ενόχλησε πολύ τους αυλικούς και των εκκλησιαστικούς, λόγω του ελέγχου που τους άσκησε. Έδωσε λοιπόν την παραίτηση του στη Σύνοδο και στον Αυτοκράτορα, κι αποσύρθηκε στην Αριανζό (τόπο γεννήσεώς του), όπου πέθανε σε ηλικία 62 χρόνων. Δεν ξέρω αν υπήρξε άλλος Πατριάρχης που να παραιτήθηκε.

Ο Γρηγόριος επιζητούσε την τελειότητα, ήταν χαρακτήρας ευαίσθητος, με συναίσθηση μεγάλης ευθύνης, και καθόλου επιδεικτικός. Θεωρείται ένας από τους πιό ευαίσθητους ποιητές του Χριστιανισμού. Συνδύασε τη χριστιανική διδασκαλία με την ελληνική παιδεία και υπήρξε πράγματι ο Θεολόγος του χρυσού αιώνα της Εκκλησίας. Γι' αυτό η Εκκλησία τον τιμά ως Θεολόγο, και σαν έναν από τους Τρεις Ιεράρχες.

Βοήθειά μας (χωρίς ίχνος ειρωνίας...)

.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΑΕΡΙΚΟ, ΠΟΥ ΑΝΑΔΕΥΕΙΣ ΤΟ ΓΥΑΛΟ...

μού 'μειναν από σένα,

μια αγκαλιά, ένα λουλούδι,
κι ένα τραγούδι.

Λίγα είναι;

"...Φύλα αυτό το μυστικό, που σού χάρισε το κύμα
και τη θάλασσά μου φίλα..."

.

ΟΙ ΜΗΝΕΣ ΤΗΣ ΑΛΚΥΟΝΗΣ

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο φιλόξενο "Φιλοξενείο". Επιτρέπεται η ελεύθερη αναδημοσίευση του κειμένου και των φωτογραφιών (εκτός από δύο που δεν μού ανήκουν: την πρώτη, της Αλκυόνης, και τη φωτογραφία των δεξαμενών ), με οποιοδήποτε μέσο, αλλά με αναφορά της πηγής και με ενημέρωσή μου στο miltiadis_s@yahoo.gr

...σαν παραμύθι, με λυπημένο τέλος...

Αλκυόνη (Kingfisher)

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό γαλάζιο πουλί. Mια χαϊδεμένη κόρη του Ανέμου, που τη λέγανε Αλκυόνη.

Η Αλκυόνη ζούσε σ'ένα μέρος που ονομαζόταν Καλοχώρι, στην καρδιά μιάς γκρίζας βιομηχανικής ζώνης. Ζούσε ολομόναχη, εκεί όπου κάποτε υπήρχε ένας υδροβιότοπος με μυριάδες πουλιά. Πλάι της είχε μιά δολοφονημένη θάλασσα, όπου κάποτε κολυμπούσαν χαρούμενα παιδιά, τότε που ήταν διάφανη και γεμάτη αμέτρητα ψάρια, αλλά τώρα κείτονταν εκεί νεκρή, νεκρή και παντέρημη. Παραδίπλα βρίσκονταν τ’ απομεινάρια του Δενδροπόταμου, ενός πεθαμένου ποταμού, χωρίς νερά στην κοίτη του, χωρίς δέντρα στις όχθες του. Χωρίς πουλιά.

Εκεί μεγάλωνε η Αλκυόνη τα παιδιά της, ανάμεσα στις λάσπες και στα βιομηχανικά απόβλητα .

Σάς είπα στην αρχή ότι η Αλκυόνη ήταν πουλί. Η αλήθεια όμως είναι πως η Αλκυόνη ήταν βέβαια πουλί, αλλά τον καιρό εκείνο δεν έμοιαζε καθόλου με πουλί, όχι πιά: είχε ξεχάσει να πετά, είχε μεταλλαχτεί εντυπωσιακά, χάνοντας τα φτερά της, το ράμφος της και τα πούπουλά της, και είχε γιγαντωθεί αφύσικα, έτσι που τελικά να μοιάζει πάρα πολύ με μιά τεράστια γκριζογάλανη κυλινδρική δεξαμενή. Μια ζωντανή δεξαμενή όμως, που τρέφονταν με απόβλητα, που ρουφούσε αχόρταγα διάφορα δηλητήρια, και που φούσκωνε, κι όλο φούσκωνε, κι όλο ρουφούσε, κι όσο πιο πολύ ρουφούσε, τόσο πιο πολύ φούσκωνε. Με τον καιρό, είχε πιά φτάσει στο μέγεθος ενός μεγάλου κτιρίου: δεν ξεχώριζε από τις μεγάλες δεξαμενές πετρελαίου των γύρω διυλιστηρίων.

Γύρω της ζούσαν και μεγάλωναν τα παιδιά της, μεταλλαγμένα κι αυτά. Όλη μαζί η Οικογένεια Αλκυόνης έμοιαζε λοιπόν τόσο πολύ με διυλιστήριο, που οι άνθρωποι την άφηναν στην ησυχία της, γιατί την μπέρδευαν με τα γύρω διυλιστήρια, αυτά που είχαν σκοτώσει τον ποταμό και τη θάλασσα, αυτά που με τα δηλητήριά τους είχαν προκαλέσει τη μετάλλαξη και τον γιγαντισμό της Αλκυόνης, αυτά που την έτρεφαν με τα απόβλητα και με τις αναθυμιάσεις τους κι αυτήν και τα παιδιά της.



Τον καιρό εκείνο οι ομίχλες όλο και πύκνωναν στην περιοχή. Οι μετεωρολόγοι έλεγαν ότι οι ομίχλες ήταν φυσικό φαινόμενο, που προέρχονταν από το ποτάμι. Κανείς βέβαια από τους μετεωρολόγους που το έλεγαν αυτό δεν ήξερε ότι ποτάμι πιά δεν υπήρχε - δεν μπορούσαν να το ξέρουν, γιατί άνθρωποι δεν κυκλοφορούσαν πιά στο Καλοχώρι εκείνες τις μέρες, παρά μόνο όσοι δούλευαν εκεί, κι αυτοί μετακινούνταν όσο γινόταν λιγότερο, κλεισμένοι μέσα σε κάτι τσίγκινα κονσερβοκούτια που έπιναν πετρέλαιο και έφτυναν μαύρους καπνούς. Μόνο κάτι κυνηγούς έβλεπες πού και πού να τριγυρίζουν, με το μάτι τους να γυαλίζει για φόνο, παραφυλώντας τα περαστικά πουλιά, που ήταν σπάνια πιά .

Κι έτσι, μ' αυτά και με αυτά, κανείς δεν ήξερε ότι αληθινή αιτία της βρωμερής ομίχλης ήταν η Αλκυόνη και τα παιδιά της. Η Αλκυόνη, που τρέφονταν με αναθυμιάσεις, με σκουπίδια, με μπάζα, με σάπια λάστιχα αυτοκινήτων, με απόβλητα εργοστασίων, κι όλο πάχαινε και θέριευε και φούσκωνε, κι όσο πιό πολύ φούσκωνε, τόσο πιο πολύ, πώς να σάς το πω... "αερίζονταν". Δηλαδή τί αερίζονταν και σαχλαμάρες, έκλανε, κανονικότατα και μεγαλοπρεπέστατα, σε επίπεδο μνημειώδες. Το ίδιο και τα παιδιά της.

Όταν έκλανε η Αλκυόνη και τα παιδιά της, παράγονταν τόσες αναθυμιάσεις που θάμπωνε η ατμόσφαιρα: αυτή ήταν η αληθινή αιτία της ομίχλης. Η μπόχα ήταν φυσικά ανυπόφορη, πολλά χιλιόμετρα μακριά από το Καλοχώρι, αλλά κανείς από τους περαστικούς δεν νοιάζονταν, γιατί την εποχή εκείνη όλοι το θεωρούσαν τελείως φυσικό να βρωμάνε οι Δενδροπόταμοι και τα Καλοχώρια. Κι έτσι οι περαστικοί έτρεχαν να φύγουν όσο γίνονταν πιο γρήγορα από το Καλοχώρι, χωρίς να σκοτίζονται για την αιτία της μπόχας και της ομίχλης.

Κι έτσι η Αλκυόνη γλύτωνε από τους ανθρώπους, ακόμα και από τους κυνηγούς, που μέσα στην θαμπή ατμόσφαιρα, την περνούσαν όπως είπαμε για δεξαμενή πετρελαίου.

Μια μέρα όμως που είχε φυσήξει Βαρδάρης, και το Καλοχώρι είχε κάπως καθαρίσει από την ομίχλη, μια παρέα από ροζ φλαμίγκο, που πήγαιναν για την Αφρική, λοξοδρόμησε κυνηγημένη από τους κυνηγούς, και πέρασε ακριβώς επάνω από την Αλκυόνη, που εκείνη την ώρα ρουφούσε αμέριμνη ολόφρεσκο διοξείδιο του θείου.

Βλέποντας τα φλαμίγκο η Αλκυόνη, θυμήθηκε που κάποτε ήταν κι αυτή πουλί, κόρη του Ανέμου, και πετούσε ελεύθερη στον ουρανό.

Την πήρε το παράπονο, κι άρχισε να κλαίει, και να κλαίει, όλο και πιό σπαρακτικά, όλο και πιο δυνατά. Ξαφνικά όλος ο κόσμος γέμισε από το βαθύ και σπαρακτικό κλάμα της Αλκυόνης.

Ξέχασα να σάς πω ότι τον καιρό εκείνο οι άνθρωποι νόμιζαν πως είχαν γίνει Θεοί, και νόμιζαν πως εξουσίαζαν κάθε τί στον κόσμο, ζωντανό ή άψυχο. Αλλά τώρα δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ήταν αυτό το ανατριχιαστικό μουγκρητό που άκουγαν, κι έτσι αναστατώθηκαν πάρα πολύ, πολλές χιλιάδες άνθρωποι, πολλά χιλιόμετρα μακριά. Γιατί κανένας Άνθρωπος-Θεός δεν μπορούσε να εξηγήσει τί συνέβαινε, κι αυτό είναι πολύ ενοχλητικό για έναν Θεό, να μην ξέρει τί τού συμβαίνει.

Όταν όμως τελικά οι Άνθρωποι-Θεοί εντόπισαν την Αλκυόνη και κατάλαβαν επιτέλους, συμμερίστηκαν τον πόνο της, και την λυπήθηκαν. Ίσως γιατί πολλοί από αυτούς θυμόταν ακόμα τον καιρό, τον πολύ παλιό εκείνο καιρό, που δεν είχαν γίνει ακόμα Θεοί, τότε που ούτε καν ήθελαν να γίνουν Θεοί, τον καιρό που οι άνθρωποι ήθελαν απλά να γίνουν κι αυτοί πουλιά, και να πετούν ελεύθερα, όπως πετούν τα φλαμίγκο, όπως πετούσε κάποτε κι η κακομοίρα η Αλκυόνη...

Κάθησαν λοιπόν οι πιό Σοφοί Άνθρωποι-Θεοί και σκέφτηκαν, κι όλο έψαχναν να βρουν κάποιον τρόπο να βοηθήσουν την Αλκυόνη, να δώσουν ένα τέλος στα βάσανα της. Μετά από πάρα πολλές συζητήσεις, βρήκαν επιτέλους τη λύση: Ένας από αυτούς, ο πιο θαρραλέος, θα την πλησίαζε όσο ήταν δυνατόν, και θα τής πετούσε ευσπλαχνικά ένα αναμμένο τσιγάρο.

Έτσι κι έγινε.

Αμέσως οι αναθυμιάσεις από τις κλανιές της Αλκυόνης και της φαμίλιας της πήραν φωτιά. Η Αλκυόνη λαμπάδιασε ολόκληρη μέσα σ'αυτήν την εξαγνιστική Πυρά, μαζί με όλα τα παιδιά της.

Βλέποντας ο πατέρας της ο Άνεμος τη μοίρα της Αλκυόνης, πρόσταξε τα Σύννεφα να μην ξαναβρέξουν ποτέ πιά στο Καλοχώρι, για να μη σβήσει ποτέ η φωτιά της. Κι έτσι, η φλόγα της καίει ακόμα, εκεί στο Καλοχώρι, και φαίνεται από πάρα πολύ μακριά.

Το παρανάλωμα της Αλκυόνης παράγει τόση θερμότητα, που από κείνη την χρονιά ο Χειμώνας δεν ξαναγύρισε πιά στο Καλοχώρι. Μάταια τον περιμένουν τα ξερά δηλητηριώδη χωράφια, μάταια τον περιμένουν οι όλο και πιο ανήσυχοι κι όλο και πιό δηλητηριώδεις άνθρωποι-Θεοί. Ο Χειμώνας δεν ξανάρχεται, ούτε στο Καλοχώρι, ούτε πουθενά. Και δεν βρέχει πιά. Και τα Καλοκαίρια είναι πολύ πιο ζεστά από πριν.

Οι ζεστοί και στεγνοί μήνες που πήραν την θέση του Χειμώνα ονομάστηκαν Αλκυονίδες Μήνες, σε ανάμνηση της Αλκυόνης και των παιδιών της. Όμως την θλιβερή της ιστορία πολύ λίγοι την θυμούνται. Οι περισσότεροι άνθρωποι-Θεοί την έχουν ξεχάσει, κι όλο περνάνε τους καπνούς από την φωτιά της για ομίχλες, κι όλο γκρινιάζουν για την θαμπή ατμόσφαιρα και για τη μόλυνση του αέρα, και για τις αλλαγές στο κλίμα, μα δεν θυμούνται ότι τις προκάλεσαν αυτοί, τρέφοντας την Αλκυόνη με τα εργοστάσιά τους, κι ανάβοντας την φωτιά της, τη νεκρική της Πυρά, της ίδιας και των παιδιών της.

Κι οι άνθρωποι, αν και Θεοί, είναι όλο και πιο δυστυχισμένοι, κι ούτε που ξέρουν τί τους φταίει. Και ζούνε αυτοί φρικτά, κι εμείς χειρότερα…

Μαύρος Γάτος, Ιανουάριος 2007

Κι άλλες φωτογραφίες μου από τον Δενδροπόταμο Θεσσαλονίκης (κλικ!)

Flamigos στο Καλοχώρι, στο βάθος ο Χορτιάτης
φωτό: Mαύρος Γάτος (c)
(κλικ στις δύο τελευταίες φωτό για μεγάλη μεγέθυνση )

.

ΣΤΕΚΕΙ ΤΟ ΓΚΡΙ ΩΣ ΑΠΟΧΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΛΕ;

(Ή ΑΛΛΙΏΣ: Η ΑΛΕΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΜΜΕΝΗ ΟΥΡΑ)


Δε σε βολεύει και πολύ να το πιστέψεις
μα υπάρχουν κάποιοι, που ταιριάζουν με τις λέξεις:

κι ΕΙΝΑΙ αθώοι, τίμιοι, ειλικρινείς
κι ΕΙΝΑΙ γενναίοι, συνεπείς, ανιδιοτελείς

και είναι τόσο όμορφοι
τόσο μπλε


4-2-2007
.

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: ΚΟΒΟΥΝ 40ετή ΔΕΝΤΡΑ - ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Θαυμάστε την κατεδάφιση των λιγοστών δέντρων της Νάς Παραλίας για να γίνουν τα 'Θεματικά πάρκα' του Δήμου Θεσσαλονίκης ("τού Νερού", "του Ανέμου", "του Σχοινιού", "του Παλουκιού"...)

Πρόκειται για δέντρα ηλικίας περίπου σαράντα ετών. Πόσοι από εμάς θα ζήσουμε άλλα σαράντα χρόνια για να τα δούμε να ξαναμεγαλώνουν; ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΣΕΒΑΣΤΟΥΝ ΤΑ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΔΕΝΤΡΑ, αυτοί που έκαναν τη μελέτη; ΠΟΣΟ ΚΑΦΡΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ;;;;

Τί μπορούμε να κάνουμε; Τϊποτα. Το έχω ξαναδεί το έργο. Πριν από έξι χρόνια, γυρίζοντας από τη δουλειά μου, είδα να κόβονται τα δέντρα της Αρχαίας Αγοράς. Είχαν ξανάρθει, αλλά τους είχαμε σταματήσει με την Αστυνομία, γιατί ΔΕΝ είχαν άδεια. Αυτήν την φορά όμως ξαναγύρισαν ΜΕ άδεια. Αν και ήμουν μόνος, έβαλα τις φωνές, περί "πολιτών", και περί "σεβασμού", έβαλα και κάτι ψευτο-απειλές του στυλ είστε παράνομοι κτλ, και το μόνο που πέτυχα ήταν να μού ορμήξουν κάτι γεροδεμένοι και πολύ χυδαίοι εργάτες. Θα έτρωγα το πιό ηρωικό και μάταιο ξύλο της ζωής μου αν δεν ερχόταν ένας αρχαιολόγος που μού εξήγησε ότι ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να κόψουν τα δέντρα για αν κάνουν τα έργα, και ότι ΜΕΤΑ *ΘΑ * ξαναφυτέψουν ακόμα περισσότερα.

Περιττό να σάς πω πως έξι χρόνια μετά, όχι μόνο δέντρα ΔΕΝ έχουν φυτέψει, αλλά και τα ΈΡΓΑ δεν έχουν φτάσει ούτε καν στη μέση. Χώματα, λάσπες, γιαπιά στη θέση των δέντρων. Εργάζονται μισή ημέρα κι εξαφανίζονται για ένα μήνα.

Και για να μη σάς αφήσω με την πικρή γεύση της ΑΝΗΜΠΟΡΙΑΣ, δείτε αυτό το βίντεο....
Καλή κ όμορφη Κυριακή...

WHY, WHY DON'T YOU DEDICATE, TO FOLLOW CHICKS SO STUPID SATURDAY AFTERNOON?

The Can - TANGO WISKYMAN
click anyehere in the text to download

Album: CAN SOUNDTRACKS, 1970
From the film DEADLOCK

Duration 4:02
Singer: Kenji "Damo" Suzuki
Written by Karoli, Czukay, Liebezeit


THE OFFICIAL "CAN" WEBSITE

The cover of the LP "Ege Bamyasi", 1972
.

ΕΠΕΙΓΟΝ - ΜΠΟΥΛΝΤΟΖΕΣ ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Δεν τολμώ να πάω ο ίδιος, γιατί θα πάθω εγκεφαλικό. Αλλά και να πάω δεν θα μπορέσω εύκολα να μπω μέσα στο "εργοτάξιο".

Ο ανταποκριτής μου όμως στη νέα παραλία με ενημέρωσε ότι ξεκίνησαν να ξηλώνουν τα δέντρα, προφανώς για να φτιάξουν τα περίφημα"θεματικά πάρκα" ("τού νερού", "τού ανέμου", "του σχοινιού", 'τού παλουκιού" κτλ.

Στις φωτογραφίες, η ροζ λωρίδα είναι το πράσινο που θα ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΙ η ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΑ, όταν θα γίνει. Μπορείτε σε αυτές τις αεροφωτογραφίες να διαπιστώσετε και μόνοι σας ότι αυτό που λείπει από αυτήν την ΤΣΙΜΕΝΤΟΥΠΟΛΗ είναι ΕΝΑΣ ΤΕΡΑΤΩΔΗΣ ΔΡΟΜΟΣ ΑΚΟΜΑ, ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ. Σε ό,τι απομένει είναι που θα γίνουν τα "θεματικά πάρκα", εκεί είναι που ΣΗΜΕΡΑ κόβουν τα δέντρα.

ΚαΙ ΡΩΤΏ: ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΤΑ ΚΩΛΟΠΑΡΚΑ, ΠΟΥ ΑΠ Ο,ΤΙ ΕΊΔΑ ΣΤΙΣ ΜΑΚΕΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΙΓΚΑ ΣΤΟ ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΘΕΙΑ ΓΡΑΜΜΗ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΣΕΒΑΣΤΕΙ ΤΑ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΥΠΕΡ-ΤΡΙΑΚΟΝΤΑΕΤΗ ΔΕΝΤΡΑ;;;;;;;;;; ΠΟΣΑ ΧΡΟΝΑΙ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ, ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ *ΘΑ* ΦΥΤΕΨΕΤΕ;;;;;;;;; ΠΟΣΗ ΜΙΖΑ ΘΑ ΠΑΡΕΤΕ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΙΖΩΣΕΤΕ ΤΑ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΤΕΨΕΤΕ ΝΕΑ;;;;;;;;;;

Περιμένω βίντεο τραβηγμένο από ψηλό μπαλκόνι για να σάς το δείξω.

Σκατοπόλη. Σκατοχώρα.

Συγνώμη για τις βρισιές, αλλά είμαι εκτός εαυτού. Και δεν τολμώ καν να κατέβω στη Νέα παραλία με το ποδήλατό μου, όπως κάθε Σάββατο. Μόλις φτάσει το βίντεο θα το βγάλω στο Youtube.

"ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΕΙΣΑΙ ΡΕ, ΜΕ ΜΑΣ Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ;;;;"

.

Μια αγέλη από αγριεμένους χούλιγκανς, του ποδοσφαίρου, της πολιτικής, του αντιεξου(σι)αστικού χωριού, της αστυνομίας, δεν ξέρω, θα σάς γελάσω, οπλισμένη με καδρόνια, λοστούς, ρόπαλα, γκλομπς, και άλλα ευγενή υλικά, περικυκλώνει έναν κακομοίρη που είχε την ατυχία να πέσει πάνω τους.

-Με ποιόν είσαι ρε; Με μας, ή με τους άλλους; Ρωτάει ο επικεφαλής των αγριμιών.

-Μα, με μας, με μας, φυσικά με μας...

Ο αρχί-λύκος χαμογελά σαρδόνια, χτυπώντας απαλά τον λοστό του στην αντίθετη παλάμη, και απαντά:

-Ναι, αλλά εμείς είμαστε ΟΙ ΑΛΛΟΙ....

Παλιό αλλά καλό (& δυστυχώς, πάντα επίκαιρο...)

.