ΣΚΟΤΕΙΝή

Νύχτα κυλά στο αίμα σου

Νύχτα και στην ψυχή σου

κι είν' η αναλαμπή σου

θανατηφόρα αστραπή

Νύχτα σκορπίζεις γύρω σου

Νύχτα θλίψη και πόνο

κι οι σύντροφοί σου μόνο

Νυχτερινοί

μ

ΕΡΩΧΡόΝΟΣ

Σ' αγάπησα πριν αμέτρητα χρόνια, τότε
που ο Κόσμος ήταν Νέος- και στό'χα πει, θυμάσαι
θα σ' αγαπώ για Πάντα- τι είναι "Πάντα", απόρησες -ως το Τέλος, απάντησα- 


πέρασαν Αιώνες
ήρθε το Τέλος, πέρασε, ακόμα
σ' Αγαπώ

μ

O ΚυΝηγός τωΝ ΕικόΝων

Κυνηγούσε Εικόνες πολύ πριν μάθει τί είναι φωτογραφική μηχανή. Τις καδράριζε καλά-καλά με ορθάνοιχτα τα παιδικά του μάτια, τις θαύμαζε για ώρα, και τις κρατούσε για πάντα χαραγμένες στο μυαλό του, σαν αδρές εντυπώσεις, σαν αίσθηση, χωρίς πολλές πολλές λεπτομέρειες. Τις πιό όμορφες τις ζωγράφιζε με χρωματιστές μπογιές, κι αργότερα με σινική μελάνη. Τις πιό όμορφες από τις πιό όμορφες τις ύφαινε στα Όνειρά του.

Μόλις μεγάλωσε κι απέκτησε την πρώτη του κάμερα, το κυνήγι των Εικόνων έγινε η πιο αγαπημένη του ενασχόληση. Όπου κι αν πήγαινε την κουβαλούσε μαζί του κι απαθανάτιζε τις Εικόνες που έπιανε σε χρωματιστό φιλμ. Κι όσο πιο πολλές Εικόνες μάζευε, τόσο πιο πολύ χαιρόταν.

Όμως τα πακέτα με τις φωτογραφίες άρχισαν σιγά σιγά να συσσωρεύονται. Γινόταν όλο και πιο δύσκολο να τις τακτοποιήσει και να τις βάλει σε άλμπουμ, έστω τις καλύτερες. Οι πολύτιμές του Εικόνες άρχισαν να στοιβάζονται σε πλαστικές τσάντες και κουτιά παπουτσιών, ήρθαν και μερικές μετακομίσεις, οι λεπτοί φάκελοι των φωτογραφείων άρχισαν να σκίζονται, τ’ αρνητικά και οι φωτογραφίες άρχισαν ν’ ανακατεύονται, τα κουτιά με τις διαφάνειες άρχισαν να διαλύονται, κι οι Εικόνες του κατέληξαν τελικά ανάκατοι σωροί, σχεδόν χύμα. Αυτό όμως δεν τον αποθάρρυνε από το να κυνηγά συνέχεια νέες Εικόνες, όλο και πιό πολλές, όλο και πιό πολλές- το χόμπυ του τού είχε γίνει εμμονή.

Από το χάος των διαφανειών και των τυπωμένων φωτογραφιών τον έσωσε η ψηφιακή φωτογραφία. Με την πρώτη του ψηφιακή τον συνεπήρε νέος οίστρος, κι άρχισε να αιχμαλωτίζει ακόμα μεγαλύτερα κοπάδια από Εικόνες, ενώ ταυτόχρονα κυνηγούσε ξένες Εικόνες στους ολοκαίνουργιους Κυνηγότοπους του Διαδικτύου. Όσο όμως οι σκληροί δίσκοι γέμιζαν, τόσο λιγότερη ικανοποίηση του έδινε το κυνήγι, κι ακόμα χειρότερα, τόσο πιο σπάνια έβλεπε τις Εικόνες που είχε πιάσει. Με παράξενη ζέση περνούσε βράδια ολόκληρα στην οθόνη του υπολογιστή, χτυπώντας απανωτά δεξί κλικ και μαζεύοντας Εικόνες, νέες Εικόνες, κι άλλες, κι άλλες, κι ακόμα περισσότερες, και ακόμα πιο πολλές από ακόμα περισσότερες, όλες τους ενδιαφέρουσες, κάθε μια τους μοναδική, τόσο πολλές όμως, που ακόμα κι αν τις έψαχνε αργότερα δυσκολευόταν πολύ να τις εντοπίσει μέσα στο σωρό.

Ώσπου κάηκε ο σκληρός του δίσκος, ασφυκτικά γεμάτος με τις πολύτιμές του Εικόνες.

Έφταιγε εκείνη η γυμνή Μάγισσα από την Πάτρα, που με την Εικόνα της ψάρευε θύματα στο Διαδίκτυο, για να τα καταβροχθίσει. Της αντιστάθηκε κι εκείνη τον καταράστηκε, κι από την ένταση της κατάρας ήταν που κάηκε ο δίσκος, μαζί με χιλιάδες αναντικατάστατες Εικόνες. Φτηνά τη γλύτωσε ο Κυνηγός, σχετικά, αλλά αντίγραφα από τις πολύτιμές του Εικόνες δεν είχε- όπως όλοι μας, πάντα ανέβαλλε την δημιουργία τους.

Το σοκ ήταν τόσο μεγάλο που έκανε καιρό να ξανακυνηγήσει εικόνα με το φακό του. Ξανάρχισε όμως τελικά το κυνήγι, φτάνοντας γρήγορα σοτυς παλιούς του ρυθμούς, ώσπου ήρθε απανωτά η χαριστική βολή: Του έκλεψαν το καινούργιο του φωτογραφικό κινητό, γεμάτο με νέες αναντικατάστατες Εικόνες.

Αυτήν τη φορά δεν το ξεπέρασε. Ο πόνος ήταν τόσο βαθύς, η αίσθηση της Ματαιότητας τόσο μεγάλη, που έπαψε πιά να κυνηγά Εικόνες με φακούς.

Τότε όμως ήταν που τού συνέβη κάτι το εξαιρετικά περίεργο κι αναπάντεχο: ξαναβρήκε τη χαμένη του Χαρά των Εικόνων! Η παρόρμηση να τις αιχμαλωτίσει μ’ έναν φακό παρέμενε ισχυρή, κάθε φορά που αντίκρυζε όμορφες Εικόνες, όμως δεν τις κυνηγούσε πιά, αντίθετα, αφήνονταν να τον αιχμαλωτίσουν Εκείνες. Αντί να κουβαλάει περίπλοκες μηχανές και να πολεμάει με ρυθμίσεις, κουμπιά, μπαταρίες και κάρτες μνήμης, έμαθε ν’ αφήνεται στις Εικόνες, παρατηρώντας τες πιο πολλή ώρα, επιτρέποντας τους να του μιλήσουν, αφουγκραζόμενος αυτά που είχαν να του πουν, κρατώντας ύστερα την εντύπωσή τους χαραγμένη στο μυαλό του,

ακριβώς όπως τότε που ήταν παιδί.

ΠΕΝΤέΜΙΣΙ ΧΡΟΝώΝ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛήΣ, ΚΙ ΑΚόΜΑ Να ΜιλήΣει!!!!

«Δεν θα υποδείξω 
σε έναν πρώην πρωθυπουργό 
πεντέμισι χρόνων 
πότε θα μιλήσει»

Αντώνης Σαμαράς, συνέντευξη τύπου στη ΔΕΘ, 19/9/2010

Μήπως κάτι τρέχει με το "παιδί";;;; Γιατί δεν το πάτε σ' έναν παιδοψυχίατρο, σ' έναν λογοθεραπευτή τέλος πάντων, κύριε Σαμαρά μου;;;;

δική μου επεξεργασία ενός παλιού εξώφυλλου της "Γαλέρας"

παρακαλώ ενημερώστε με για τυχόν αναδημοσίευση!!!

ΑΣυΜβατόΤητα

Αν είσαι φτιαγμένος για Χειμώνες- μην ελπίζεις να χαρείς το Καλοκαίρι

σαν μακρύτριχο σκυλί θα υποφέρεις-

 θα βολοδέρνεις με τη γλώσσα έξω, ασθμαίνοντας- 

θα τρέχουν τα σάλια σου για λίγη δροσιά.

Aν είσαι φτιαγμένος για Χειμώνες

βρες μια σκιά και κρύψου

ώσπου το Καλοκαίρι

να περάσει

μ

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜόΣ

Ξέρεις, φεύγω για Ταξίδι

μακρινό, δε θα γυρίσω

στάσου λίγο να σε δω

το θυμάσαι; στο ’χα πει

σε αγάπησα πολύ

είμαστε πολύ μικροί

τόσο λίγος ο καιρός

κι όλα αλλάζουνε, εκτός

απ’την ψυχή

στο ‘χα πει, να το θυμάσαι

όσο ζω, θα σ’ αγαπώ
 αληθινά

τώρα φεύγω 

γειά

.

ΥΠάΡΧΕΙ ΖΩή ΜΕΤά ΤΟ FACEBOOK?????

Επειδή χτες (στο facebook) δεν καταντήξαμε σε συμπέβρασμα σχετικά με το καίρινο ερώτημα "Υπάρχει ζωή μετά το facebook;;;;", εγκάλεσα από το Υπερπέραν του http τον Σεβασμιόγατο και Δικτυότατο, Επίσχολιο Facebook & Μητροποσυνδεσμίτη Youtube, k.k. Ηλεkτρόνιο, για να μάς ξεκαθαβρίσει Τοιχολογικώς το θέμα, πέρα από κάθε αμφιβολίδα.

Ο Γάτερ Ηλεκτρόνιος είναι, μην το ξεχνάμε, εκτός των άλλων Τίλτων του, Προσγάτης των απανταχού-αχού Blogger και Πνευμαντικός μου Γατέρας.

Μαύρος Γάτος (Μ.Γ.): Γάτερ, σας ευαριστώ που e-ρθατε σήμερα εδώ, να μάς φωρτίσετε πάνω σε ένα τόσο σημαντρικό ιζήτημα.

+Γ.Ηλεkτρόνιος+ : Καθήκι μου, τεκνό μου.

Μ.Γ.: Γάτερ, ΥπΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟ FACEBOOK, όπως υπόσκεφται η e-κλησσία;

+Γ.Ηλεkτρόνιος+ : Όχι, παιδί μου. Λέμε και καμμιά μαλακία περί Μέλλουσας Ζωής πού και πού, για να περνάει e-ώρα... e-Μαύρη αλήθεια είναι πως αν μπεις μια φορά στο FB, δεν ξαναβγαίνεις. Ποτέ.

Μ.Γ.: Ό,τι like, ό,τι comment, κι ό,τι αρπάξει ο Τοίχος μας λοιπόν....

+Γ.Ηλεkτρόνιος+ : Ααααααακριβός, τεκνό μου. Κόψε κάντη.

Μ.Γ.: Μάς υπερχρεώσατε, Γάτερ.

+Γ.Ηλεkτρόνιος+ : Το ξέρνω, τεκνό.

ΥΓ: όσοι δεν είστε φίλοι μου στο fb.... προσέλθετε! Εκεί βρίσκομαι πια περισσότερο απ' ό,τι εδώ.... Θα με βρείτε σαν Mavros Gatos - με σήμα τα κεραμίδια!

όΜΟΡΦΕΣ ΜέΡεΣ του ΣεπτέΜβρη

Όμορφες μέρες του Σεπτέμβρη

ο Κόσμος χίλια χρώματα

ο Ήλιος μόνο θαλπωρή

φυσάει ο Άνεμος δροσιά, κι αρώματα

από βροχές

και είναι, κάπου εκεί,

μια Θάλασσα ζεστή, γαλήνια, 

και περιμένει, λες

Όμορφες μέρες του Σεπτέμβρη

(ότ)αν έχεις χορτάσει 

Καλοκαίρι




,

ΜίΛΗΣΕ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛήΣ!!!! άΛΛΗ ΜΙα ΠΑΓΚόΣΜΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚόΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΑύΡΟΥ ΓάΤΟΥ

τα είπε ΌΛΑ, όμως....

(το αυθεντικό σκίτσο δε θυμάμαι τίνος είναι και πού το βρήκα...
η τελική σύνθεση όμως είναι δική μου, αν την αναδημοσιεύσετε

 παρακαλώ ενημερώστε με Σ;ο)

.

ΑΣΥΜΒίΒΑΣΤΟ

Κανένα ποτάμι δεν επέστρεψε, ποτέ- τα ρούφηξ' όλα η Θάλασσα

μα εγώ που νιώθω κι αγαπώ, πώς να δεχτώ

πως θα χαθώ,

και που σε χάνω

.

ΤεΛεΣίγρΑφΟ

πες μου σ’ αγαπώ

πριν το "σύ" και το "εγώ"

γίνουν κομμάτια

δώσε μου ένα παιδί

πριν ραγίσει η ζωή

σε "ώ" και "ή"

14-9-2010

.

ΔιΣ ΤριΣ ΠολλάΚιΣ

Κάθε μέρα

μια νέα μέρα

Κάθε ανάσα

μια νέα ανάσα

Κάθε λάθος

το ίδιο πάντα

λάθος

.

Το ΠλήΘος

Στη Μνήμη του Φ.Κ. και του Γ.Γ.


Ήταν ένα Πλήθος, κάπου πήγαινε

κι όλο έτρεχε έτρεχε δε μιλούσε

κι όλο έτρεχε έτρεχε κι αν ρωτούσε

"πού πάμε" απαντούσε

"τρέχουμε τώρα, δε μιλάμε"

και αμφέβαλλε απελπίζονταν

πάλι έλπιζε ζορίζονταν

κι όλο έπεφτε σηκωνόταν

αποδεκατίζονταν πολλαπλασιαζόταν

κι όλο πήγαινε όλο πήγαινε

κάπου

.

έΡωταΣ όΧι ΘάναΤος

Όχι δεν θέλω να με σκοτώσεις, Αγάπη μου

Θέλω ν’ αγκαλιαζόμαστε και να φιλιόμαστε στα παγκάκια σαν εφηβάκια πολεμώντας με τα κουμπιά να χαϊδευόμαστε παντού να κρύβομαι στο λαιμό σου όταν περνάει κόσμος να κρύβεσαι στο στήθος μου

Θέλω να στροβιλιζόμαστε αργά σ’ αυτοκόλλητα μπλουζ το γόνατό μου ανάμεσα στα πόδια σου τα κορμιά μας άλυτα μπλεγμένα τα στόματά μας πεινασμένα κι αχόρταγα τα χέρια μας αποθρασυμένα τα μυαλά μας παραζαλισμένα

Θέλω να κάνουμε ολικό Έρωτα ξανά και ξανά να εξερευνήσω και ν’ αφυπνίσω κάθε γωνιά σου κι εσύ κάθε δική μου να φτάνουμε μαζί σε ανεξήγητους παροξυσμούς κοινής ηδονής να ταξιδέψουμε στα μέρη που ποτέ δεν πήγε μόνος του κανείς

Θέλω να περπατάμε αγκαλιά χέρι με χέρι και να να περιστρέφεται γύρω μας η γη χωρίς εμείς να μετακινούμαστε σπιθαμή

Θέλω να φοβάμαι μόνο για τη ζωή σου όχι για τη ζωή μου

Θέλω να πονώ όταν είσαι μακριά μου όχι μαζί μου

Θέλεις;

8/9/10: ΠεΡί ΟρΝίων

Σαν πέσεις, μην ελπίζεις

να 'ρθούν να σε σηκώσουν- κοίτα μόνο

να μην πλακώσουν τα όρνια πριν σηκωθείς

και σε τελειώσουν

8-9-10

ΠριΝ ΚοιμηΘώ, μΗν ΞεχάΣω Να σβήΣω τ'αστέΡια

Ωδή ΣΤη ΘάλΑσΣα (Πάμπλο Νερούντα)

μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός 2010

Γύρω από το νησί είν' η Θάλασσα- πόση Θάλασσα!

ξεχειλίζει κάθε τόσο

λέει ναι, λέει όχι, πάλι όχι, όχι

σε μπλε, σε αφρό, σε κύμα

λέει όχι, πάλι όχι

αδύνατο να μείνει ήρεμη

«με λένε Θάλασσα», λέει και ξαναλέει

χτυπώντας έναν βράχο που δεν πείθει

κι έπειτα μ' εφτά πράσινες γλώσσες

μ’ εφτά πράσινες τίγρεις

μ’ εφτά πράσινα τέρατα

μ’ εφτά πράσινες θάλασσες

τον χτυπάει τον φιλάει τον καταβρέχει

πάνω στο στήθος του χορεύει κι όλο λέει

τ’ όνομά της

Ώ Θάλασσα, αυτό ας είναι τ’ όνομά σου

ω φίλε ωκεανέ

μη χάνεις χρόνο και νερό

μη χτυπιέσαι

είμαστε άνθρωποι της ακτής, φτωχοί ψαράδες

κρυώνουμε και πεινάμε

κι είσαι συ ο εχθρός μας

μη χτυπάς τόσο δυνατά, μην ουρλιάζεις έτσι

άνοιξε τον πράσινο θησαυρό σου

και δώσε μας

το καθημερινό μας ασημένιο δώρο:

το ψάρι ημών το επιούσιο.

.

Ο Συλλέκτης των Ονείρων

από μικρό παιδί μάζευε όνειρα/ τα συλλάμβανε με προσοχή, για να μην τα καταστρέψει, τα σκότωνε με στοργή, τ’ αποστείρωνε σχολαστικά, τα καρφίτσωνε σε χοντρό λευκό χαρτόνι, και τα κορνίζωνε με γούστο κι επιδεξιότητα

με το πέρασμα των χρόνων η Συλλογή του όλο και μεγάλωνε, ώσπου περιλάμβανε όνειρα κάθε είδους, κάθε χρώματος, κάθε αρώματος, καρφιτσωμένα στα λευκά τους καδράκια, προσεκτικά ταξινομημένα, το καθένα με τη λεζάντα του, επιμελώς συντηρημένα στη φορμόλη, λεπτομερώς καταλογογραφημένα

όσο μεγάλωνε όμως του γίνονταν όλο και πιό δύσκολο να βρίσκει καινούργια όνειρα για τη Συλλογή του/ δεν γεννιόταν καινούργια Όνειρα να σκοτώσει, παρά μόνο πολύ σπάνια, όλο και πιο ασήμαντα/ από την άλλη, όσες ώρες και να περνούσε θαυμάζοντας, μελετώντας, αναταξινομώντας τα παλιά του όνειρα, δεν ικανοποιούνταν πια το ίδιο/ έτσι η χαρά του όλο και λιγόστευε

μια νύχτα είχε στήσει καρτέρι σ’ ένα από τα παλιά του λημέρια, ένα πέρασμα όπου κάποτε είχε πιάσει μερικά από τα πιο Όμορφα όνειρα της Συλλογής του/ καραδοκούσε φρουμάζοντας σιωπηλός, χωρίς να ελπίζει πιά, πιο πολύ από συνήθεια, για πολλή ώρα

έξαφνα είδε, έκπληκτος, να περνά μπροστά του το πιο όμορφο Όνειρο που είχε δει ποτέ του!/ του κόπηκε για μια στιγμή η ανάσα από την  χαρά κι από την τόση Ομορφιά, όμως ο πεπειραμένος Κυνηγός Ονείρων που ήταν αντέδρασε αστραπιαία, αρπάζοντάς το

το θαυμάσιο όνειρο δεν αντιστάθηκε, δεν αντιστέκονται ποτέ τα όνειρα, είναι πανεύκολο να τα σκοτώσεις/ ακόμα και τα πιο Όμορφα

την ώρα όμως που το κάρφωνε με έξαψη στο χαρτονάκι του, αποστειρωμένο και ταξινομημένο, κι ετοίμαζε τα πασσαλάκια για το καδράρισμα, ήξερε, για κάποιο λόγο, πως αυτό το υπέροχο Όνειρο, το στερνό και μεγαλειώδες του Τρόπαιο

θα ήταν και το τελευταίο της Συλλογής του

.........

...........................

αυτό μετρίασε κάπως τη χαρά του


...

René AUBRY. Carolyn CARLSON. The Red Dress

ΝΑΥάΓΙΑ

Φοβόταν τα ναυάγια

τον τρόμαζε ο βυθός

>#<

έτρεμε μη γίνει

ναυάγιο κι αυτός

.

Λευκό νησάκι

στη μέση του Πέλαγου

αχ, Ελλάδα μου!

.