αναπάντηΤη επίΚληση

Όρθιο, Μισό Φεγγάρι

Ουρανέ Χαρακωμένε

Χρόνε, Σύνορο του Πόνου

Καταφύγιο του Λίγου 

και του Mόνου

<μ<

ύσΤερα άΡχισε νΑ βρέΧει

Όλο το καλοκαίρι ο Ήλιος έκαιγε δριμύς, αλύπητα, έκαιγε. Όλο το καλοκαίρι ο Άνεμος φυσούσε τραχύς, ασταμάτητα, φυσούσε.

Ύστερα άρχισε να βρέχει. Στην αρχή απαλά, μετά δυνατά, μετά πολύ άγρια, με αστραπές και κεραυνούς. Νότισε τη διψασμένη, κατακαμμένη γη, πότισε τα φυτά, που είχαν μαραζώσει από την ανομβρία, δρόσισε τους ανθρώπους.

Όταν ο Ήλιος ξαναβγήκε, μέρες μετά, δεν ήταν πια ο ίδιος. Ήταν ένας Ήλιος πιο θαμπός, πιο αδύναμος, και, αν μπορεί κανείς να το πει αυτό για τον Ήλιο,

πιο λυπημένος.

<μ<

να σε δω να γελάς

να σε δω να γελάς

μες στου Κόσμου το χάλι

μόνο αυτό λαχταρώ

να σε δω να γελάς

πάλι

<μ<

NAI

Ναι, θα ξαναβγεί ο Ήλιος

Θα ξαναφανεί ο Φίλος

Ναι, θ' ανθίσει το Κλαδί

Ναι, θα 'ρθείς

Εσύ!

<μ<

φωτογραφία (μου): ανεμόμυλος στην Όλυμπο της Καρπάθου

ΠρωινόΣ ΝτάΚοΣ

Τον πιό υπέροχο ντάκο της ζωής μου τον έφαγα φέτος το καλοκαίρι στην ταβέρνα "η Κρήτη", στην Αρκάσα της Καρπάθου. Πανδαισία γεύσης και δροσιάς! Αντί για κάπαρη, είχε μικρούτσκες ντόπιες ελίτσες, σαν κάπαρη, κι ένα ελαιόλαδο να γλύφεις και το πιάτο.

Από τότε καθιέρωσα τον ντάκο για πρωινό! Ποιά κορν φλέικς και ποιές μαρμελάδες. Παξιμάδι, ντομάτα, τυρί, λαδάκι και είσαι έτοιμος για όλα!

στη φωτογραφία (μου): πρωινός ντάκος στην Αμοργό Σ;ο)

MISTRaL GAGNaNT, ΝΙΚΗΦόΡΟΣ ΒΟΡΙάΣ

Ο Θρύλος λέει πως όταν ο Renaud ηχογραφούσε το δίσκο, σκέφτηκε να παραλείψει αυτό το τραγούδι, θεωρώντας το "υπερβολικά προσωπικό". Ο Θρύλος λέει πως τηλεφώνησε στη γυναίκα του Δομινίκη και τής το τραγούδησε στο τηλέφωνο, για να τού πει τη γνώμη της. Ο Θρύλος λέει πως εκείνη τού απάντησε πως αν ΔΕΝ το έβαζε στο δίσκο, θα τον χώριζε. Θρύλος είναι, ό,τι θέλει λέει... Σ;-)

μετάφραση Μίλτος Σαρηγιαννίδης Θαλασσινός 2012

"Δίπλα σου νά ‘μαι καθισμένος στο παγκάκι

Και να κοιτάζω τους περαστικούς

Να σού μιλώ για τη χαρά πού ‘ναι νεκρή μα θα ξανάρθει

Να σφίγγω τα μικρά σου δάχτυλα

Και να ταΐζω τα χαζοπερίστερα

Και να τους δίνω ψεύτικες κλωτσιές

Ν’ ακούω το γέλιο σου να σκαρφαλώνει τοίχους

Το γέλιο σου που μού γιατρεύει τις πληγές

Να σού μιλώ για τότε που ήμουν πιτσιρίκος

Για καραμέλες για γλυκά για σκανταλιές

Και για Βοριάδες Νικητές"

....

κι ας είναι ο Χρόνος κλέφτης δολοφόνος

 που παίρνει μακριά
 το γέλιο απ' τα παιδιά

και να σού λέω ν' αγαπήσεις τη ζωή
και για το νικητή Βοριά
και για το νικητή Βοριά..."

...

ΕΠΙΤέΛΟΥΣ ΕΠΙΜήΚΥΝΣΗ

Αχ! Κύριε Λαδέμπορα!

βάλτε μού τη, για λίγη φασολάδα!

Αχ! Αχ! Κύρ ελλαδέμπορα!

κόψτε μου λίγη Ελλάδα!

η ξεΔιάΝτροπη ΘάλαΣσα

-Πώς το μπορείς, βρε Θάλασσα, και με Κοιτάς στα Μάτια;

Λιώνεις τα Βράχια με τη Γλώσσα σου, Στοιχειό

Μασάς Αρχαία Μάρμαρα, τα Φτύνεις σε Κομμάτια

Και Καταπίνεις τα Καράβια, στο Βυθό!

-Μπορώ, και σε Κοιτώ, γιατί 'μαι η Θάλασσα

Και το δικό σου Βλέμμα Αντανακλώ

<μ<

Αντίπαρος, 26 Αυγούστου 2012

καλοσύνη ("μπονάτσα")

Πες μου "σ' αγαΠώ"

Πες μου σ' αγαπώ κόντρα στα Θηρία

το Χρόνο, το Τυχαίο, τον Εγωισμό

Πες μου σ' αγαπώ πριν να βυθιστώ

στην Ανυπαρξία

<μ<

τρείΣ ζωέΣ

για να προλάβω λίγο να χαρώ

θα έπρεπε να ζήσω τρεις ζωές

τη μια να σε ποθώ απελπισμένα

την άλλη να σε καίω να με καις

την τρίτη να μπορώ

χωρίς εσένα

<μ<

ΑρκεΣία

ΑρκεΣία

Μην ψάχνεις στη Θάλασσα για Θεριά

Θεριό, είναι η Θάλασσα

Άκου τον Άνεμο

Μην ψάχνεις στον Άνεμο για Θεριά

Θεριό, είναι ο Άνεμος

Άκου τη Θάλασσα

Μην ψάχνεις στη Γη για Θεριά

Θεριό, είναι ο Άνθρωπος

Μην ακούς κανένα

Άκου εμένα...

<μ<

¨Αγιος Νικόλαος, Αρκάσα, Κάρπαθος

10/8/2012

31 Ιούλη, καύΣωνας, βΡάδυ, οσμή καΤαιγίΔας

Έμαθα πως παντρεύτηκες κι εσύ, Ανδριανή. Κρατάς κι ένα παιδί στην αγκαλιά σου

Κι εγώ, που σ' είχα τόσο ερωτευτεί, κηδεύω έναν Ιούλιο ακόμη-

μακριά σου

"να κατέβω στην Αθήνα

να σε δω, τον άλλο μήνα"

Κηδεύω έναν ακόμη Ιούλη, και τρέμω έναν ακόμη Νοέμβρη

μυρίζω από μακριά την Καταιγίδα, και τρέχω, μα πού

να φυλαχτώ;

"να κατέβω στον Περαία

να σαλπάρουμε παρέα"

Η στάχτη του Έρωτα είναι βαριά- τέμνει, καίει, πονάει

Μα η στάχτη των Εραστών είν' ελαφριά,

την παίρνει ο Άνεμος, και πάει.

"είπε η πρώτη σταγόνα της βροχής

στο δεξί μου αντιβράχιο"

<μ<

Πιο σκοτεινά κι απ' το σκοτάδι

πιο κρύα κι απ' το κρύο

είναι τα μάτια σου, όταν δεν

αγαπάς

και νιώθω, παρουσία σου

πιο μόνος κι από μόνος,
πιο ξένος
κι από Ξένος.

<μ<

23/7/2012 - Αντίπαρος

η Δύση στο ΣιΦνέικο

κάθε βράδυ ο Ήλιος δύει στο Σιφνέικο γυαλό

και δεν τον νοιάζει αν είσαι γυμνός

και δεν τον νοιάζει αν είσαι λυπημένος

και δεν τον νοιάζει αν είσαι

ή αν δεν είσαι

...........γέμισαν τα μάτια μου Ήλιους

Αντίπαρος, 23 Ιουλίου 2012

το ρόΔο των ανέΜων

Φυσάει γραίγος και σε χάνω

μακριά σε παίρνει ο μαΐστρος

πού θα με βγάλει αυτός ο Οίστρος 

σε ποιό κατσάβραχο επάνω

να νοσταλγώ κείνη την όστρια

που δεν εφύσηξε ποτέ

<μ<

περΣινό τρΑύμα

κι όπως κλείνουν σιγά σιγά οι πληγές

αχ, να έσβηναν κι οι ουλές

από την Ψυχή

<μ<

η ΚάΨΑ του ΣΚύλΟΥ και οι ΕΤΗΣίΕΣ

Μια φορά κι έναν καιρό (λέμε τώρα), ο Σείριος, το Α του αστερισμού του Μεγάλου Κυνός, το πιό λαμπρό αστέρι μετά τον ήλιο, τσουρούφλιζε την έρμη τη χώρα μας, όταν ανέτειλε μαζί με τον Ήλιο, εκεί προς το τέλος του Ιούλη, στις λεγόμενες Κυνάδες Ημέρες. Στέρευαν λοιπόν οι πηγές, ξεραίνονταν τα πάντα, κι οι άνθρωποι υπέφεραν πολύ από την τρομερή ζέστη, την ανυδρία και τις ασθένειες. Πρόκειται για τα περίφημα Κυνικά Καύματα, τότε που μόνο οι σκύλοι ήταν τόσο χαζοί ώστε να κυκλοφορούν το μεσημέρι και να καψαλίζονται, και για τα οποία ο ποιητής Αρχίλοχος έγραφε...

"Βρέξτε τα σπλάγχνα με κρασί, το αστέρι ανατέλλει!

δύσκολη τώρα η εποχή, όλα διψούν και καίγονται,

και το τζιτζίκι τραγουδά και το αγκάθι ανθίζει

Κι είν' οι γυναίκες μιαρές κι οι άνδρες κατσιασμένοι

καθώς ο Σείριος απ' την κορφή ως και τα νύχια

τους τσουρουφλίζει !"

...και ο Άρατος ο Σολεύς έγραφε...

"...η άκρη του σαγονιού του [τού Μεγάλου Κυνός] είναι ιδιαίτερα λαμπρή- πρόκειται για έν' αστέρι που οι άνθρωποι το λένε Σείριο. Όταν αυτό το άστρο ανατέλλει μαζί με τον Ήλιο, τα φυτά δεν μπορούν ν' αντισταθούν στις φλογερές ακτίνες του, τα φύλλα τους ξεραίνονται, σκληραίνουν οι ίνες τους, ή σκάει ο φλοιός τους..."

Σε απελπιστική κατάσταση λοιπόν, τσουρουφλισμένοι και διψασμένοι, οι άνθρωποι, και συγκεκριμένα οι κάτοικοι της Κέας των Κυκλάδων, ζήτησαν τη βοήθεια του Απόλλωνα, που μέσω του μαντείου των Δελφών τους σύστησε να καλέσουν για βοήθεια τον ημίθεο και ήρωα Αρισταίο, από τη Θεσσαλία.

Ο Αρισταίος, γιος του Απόλλωνα και της Νύμφης Κυρήνης, αναθρεμμένος από τους Κενταύρους, τις Μούσες και τις Νύμφες, άφησε την ένδοξη Φθία και τους Μυρμιδόνες κι εγκαταστάθηκε στην Κέα (Τζια), όπου έχτισε βωμό στο Ικμαίο Δία (Δία των Βροχών), και πρόσφερε θυσίες τόσο στον πατέρα των Θεών, όσο και στον καυτό Αστέρα Σείριο.

Τότε ο Δίας τους (μας) λυπήθηκε, κι έστειλε τους δροσερούς Ανέμους Ετησίες (μελτέμια), να πνέουν για διάστημα σαράντα ημερών, την καυτή περίοδο τπυ Ιουλίου Αυγούστου, όταν στον ουρανό ανατέλλει, μαζί με τον Ήλιο, ο Σείριος...

ΣΣ οι μεταφράσεις των αρχαίων κειμένων είναι δικές μου Σ;ο)

Α.φιερωμέΝο στην Α.

‎"Βλάκα, βλάκα, βλάκα, βλάκα, βλάκα

δεν πληγώνουν κείνους που αγαπούν!"

Bebe - Malo (Official Video) από Bebe-Official

ΚΡύΨΟΥ

Απόκρυψη αριθμού. Τρεις η ώρα το πρωί. Η φωνή άγνωστη, βιαστική, τρομαγμένη. "ΚΡύΨΟΥ".

"Κρύψου να τα φυλάξω!" τού είχε πει κάποτε γελώντας το Μαρινάκι, ολάνθιστο, δεκάξι χρονών, σε κείνη τη δροσερή αυλή στο βουνό, με την αμυγδαλιά. Μα δεν τον βρήκε ποτέ. 

"Κρύψου αγάπη μου", τού είχε πει το Φιλάκι, ψηλά στο Κάστρο της Νάξου, ένα εξωπραγματικά όμορφο αυγουστιάτικο βράδυ, που μύριζε αγγελική και γιασεμί. Τον βρήκε.

"Κρύψου θείε Μίλτο!" τού έλεγε ο Λουκάκης, αργότερα, κι εκείνος κρύβονταν πίσω από τους θάμνους, βλέποντας το μικρούλη να πλησιάζει ανυπόμονα και να χαμογελάει. Τον έβρισκε, πάντα.

......

Απόκρυψη αριθμού. Τρεις η ώρα το πρωί. Η φωνή άγνωστη, βιαστική, τρομαγμένη. "ΚΡύΨΟΥ".

Χαμογελούσε, την ώρα που χτύπησε άγρια η πόρτα.

Είχε γεννηθεί έτοιμος.

<μ<

παράΞενες μέΡες του 2012 μ.Χ.

τη μέρα καμαρώνω για το Φως

και βγάζω την Αλήθεια μου στη φόρα

τη νύχτα τρέμω αν ακούσω σκουπιδιάρικο

προσμένοντας

τα ερπυστριοφόρα

<μ<