ΛέΣ ΚΑι Θα ΜάΣ ΡΩΤήΣΕΙ ο άΝΕΜΟΣ αΝ ΘΑ ΦΥΣήΞΕΙ

.

λες και θα μάς ρωτήσει το Σύννεφο πότε θα βρέξει

λες και θα μάς ρωτήσει ο Κεραυνός

πού θα χτυπήσει

.

ΚΟΙΜΟύΝΤΑΙ Τα ΔέΝΤΡΑ ΠΟυ ΑΠΟΜέΝΟΥΝ;

.

ή ξύπνια μόνο βλέπουν εφιάλτες;

η ΑΡΧή ΤηΣ ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤίΑΣ

.
Κι ας είμαι ένα Κύμα Πιθανοτήτων


είμαι Όμορφο

όταν με κοιτάς


*

είμαι ταραγμένο

όταν λείπεις

α φ ι ε ρ ω μ έ ν ο

άΝ ΞέΡΑΜΕ ΠόΣΟ ΠΟΛύ ΜΟΙάΖΟΥΜΕ

θα ήμασταν πολύ πιό γαλήνιοι κι ευτυχισμένοι...

(ναι, τα μωρά είναι δίδυμα!)

.

Το άΚΟΥΣΑ ΚΑι Μ'ΕΝΤΥΠΩΣίαΣΕ:

.

"σταμάτα να προσπαθείς ν' αλλάξεις το παρελθόν"

!!!!!!!!!!!!
(ε;)

.

ΘΡΑΚΙΚό ΠέΛΑΓΟΣ

.

Όσα θέλω, τα έχω. Όχι πολλά.

Κι όσα έχω, τα θέλω. Πολύ.


.

Τ' ΑΣΤΕΡάΚΙΑ ΤηΣ ΘάΛΑΣΣΑΣ

.

Νυχτερινό κολύμπι
παρέα με μυριάδες
αστραφτερά διάτομα


ό,τι ονειρεύομαι
το ζω!

Αγία Παρασκευή Μάκρης (Έβρου), 24 Αυγούστου 2009

Το ΠΑΡΚάΡΙΣΜΑ ΣΤο ΔΙΔΥΜόΤΕΙΧΟ

.
τόσο θλιβερά άπλετο παντού

[<ο>]

αχ, παλιά, μακρινή Πατρίδα
γεμάτη απουσίες

.

ΔΥό ΣΥΝΝΕΦάΚΙΑ όλΑ ΚΙ όλΑ ΣΤοΝ ΟΥΡΑΝό

.

και παν και στέκονται
μπροστά στον Ήλιο!


πάρτε δρόμο, βρε!

Τον λαχταρώ
Τον έχω Φίλο!



Λευκή Άμμος, Καβάλα
22 Αυγούστου 2009

NoN è Lo STeSSO, No, NoN è Lo STeSSO

.

far l' amore

e fare sesso

.

ΕΠΕΙΔή ΠΟΛύ ΚΟΥΡάΣΤΗΚΕΣ

.

επειδή πόνεσες πολύ,

ομόρφυνες ακόμα πιό πολύ,
ψυχή!

.

Τα ΤΡΑΓΟύΔΙα ΤηΣ ΛΙΜΝΟΘάλΑΣΣΑΣ (ΙΙΙ): ο ΚΑΘΡέΦΤΗΣ Με Τα ΧΡώΜΑΤΑ

.

ΤΖίΤΖΙ-ΓίΝ ΚΑι ΤΡίΖΟ-ΓΙάΓΚ

.

Όταν τα τζιτζίκια (...),
τότε τα τριζόνια )...(

όταν τα τριζόνια (...),
τότε, τα τζιτζίκια )...( !


.

Το ΤΡΑΓΟύΔΙ ΤηΣ ΛΙΜΝΟΘάλΑΣΣΑΣ (AuTOPLaY ON)

.


Ακούτε: "Λιμνοθάλασσα" (σε ερασιτεχνική ηχογράφηση...)
Μεσολόγγι, Αύγουστος 2009

Τα ΤΡΑΓΟύΔΙα ΤηΣ ΛΙΜΝΟΘάλΑΣΣΑΣ (ΙΙ): Το ΠΟΔήΛΑΤΟ

.

Μεσολόγγι (Τουρλίδα) 11/8/2009

η αυθεντική (απείραχτη) φωτογραφία είναι η πρώτη.

Σ;ο)

Τα ΤΡΑΓΟύΔΙα ΤηΣ ΛΙΜΝΟΘάλΑΣΣΑΣ (Ι): "ΜΕΤά Τη ΔύΣΗ"

.

Μεσολόγγι, Αύγουστος 2009

αντίγραφα χαμηλής ανάλυσης - πρωτότυπη φωτό η πρώτη, εντελώς απείραχτη

κι έχω κι άλλες Σ:Ο)))

Να ΦύΓΟΥΜΕ! Να ΦύΓΟΥΜΕ!!!

.

Να πάμε αλλού!!!

Καλό γιορτινό Σ-Κ, χρόνια πολλά και καλά σε σάς που γιορτάζετε!

Σ:Ο))))

ΑΣΤέΡΙΑ ΤωΝ ΕΥΧώΝ, ΔάΚΡΥΑ ΤωΝ ΑΣΤΕΡΙώΝ

.

Ανάμεσα Πλειάδες και Πολικό
τις είδες, τις Περσείδες;



τις είδες; τις είδες;


.

"ο ΤΑΞΙΔΕΥΤήΣ ΠάΝΩ ΑΠό Τη ΘάΛΑΣΣΑ ΤωΝ ΣύΝΝΕΦΩΝ"

.

..."Ο κόσμος πρέπει να εκρομαντιστεί, μόνο έτσι θα ξαναβρούμε το πρωταρχικό νόημα. Να δίνεις στα τετριμμένα ένα νόημα αυτοκρατορικό, στις συνήθεις αλήθειες έναν αέρα μυστηρίου, σ' εκείνο που είναι γνωστό, την περηφάνεια του άγωστου, αυτό σημαίνει να είσαι ρομαντικός...

Νοβάλις, 1798


*"Le Voyageur au dessus de la mer des nuages", πίνακας toy Caspar David Friedrich

III

Μια μέρα κυλούσαν τα πικρά μου δάκρυα, και η ελπίδα μου αποσυντίθονταν, εκμηδενίζονταν σε πόνο και στεκόμουν μόνος μπροστά στο γυμνό ανάχωμα που αποκάλυπτε με τη στενή και ζοφερή του διάσταση τη Μορφή της ζωής μου – μόνος όσο κανείς δε είχε υπάρξει ως τότε μόνος, κάτω από τη πίεση ενός άφατου φόβου – χωρίς δύναμη, δε ήμουν πιά παρά μια σκέψη απελπισίας. Αναζητούσα μια βοήθεια με το βλέμμα, αδυνατώντας τόσο να προχωρήσω όσο και να υποχωρήσω, αγκιστρωμένος με ατέλειωτη θλίψη στη φευγαλέα ζωή που έσβηνε. Τότε μού ήρθε από τα μακρινά γαλαζωπά, από τα ύψη των παλιών μου χαρών, μια λυκόφωτη ανατριχίλα – και με μιάς ερράγη ο δεσμός, ο ομφάλιος λώρος – η αλυσίδα του Φωτός. Χάθηκε το γήινο μεγαλείο και το πένθος μου γι’ αυτό – η νοσταλγία ανακουφίστηκε σ’ έναν καινούργιο κόσμο, απροσμέτρητο - ήρθες εσύ, ζέση της Νύχτας, ύπνε θεϊκέ, μού ήρθες εσύ – το τοπίο ανυψώθηκε μαλακά στους αιθέρες, και πάνω από το τοπίο πλανιόταν το πνεύμα μου, απελευθερωμένο, αναγεννημένο. Το ανάχωμα έγινε σύννεφο σκόνης – και μέσα από το σύννεφο διέκρινα τ’ ακτινοβόλα χαρακτηριστικά της Πολυαγαπημένης. Στα μάτια της αναπαύονταν η Αιωνιότητα – την κράτησα από τα χέρια και τα δάκρυά μας έγιναν δεσμός σπινθηροβόλος, ακατάλυτος. Πέρα μακριά περνούσαν οι χιλιετίες και χάνονταν, σαν καταιγίδες. Έκλαψα στο λαιμό της με δάκρυα χαράς για την καινούργια ζωή. Ήταν το πρώτο, το ανεπανάληπτο όνειρο· έτσι έγινε, κι αφιέρωσα αιώνια πίστη, αμετακίνητη, στο φως και στον ουρανό της Νύχτας, της Πολυαγαπημένης.

Νοβάλις, " Ύμνος στη Νύχτα" (κεφ. ΙΙΙ)

Νοβάλις (Friedrich von Hardenberg, 1772-1801)
"Μα εγώ στρέφομαι προς την ιερή Νύχτα, τη άφατη, τη μυστηριώδη Νύχτα... Είναι δυνατό να μην αποκριθεί στα παιδιά της, που περιμένουν με την πίστη της αθωότητας;"

μεταφράσεις μιλτιάδης θαλασσινός 2009

ΑΤΡόΜΗΤΟΣ ΚΟΛΥΜΒΗΤήΣ

.

Δυό πράγματα φοβόταν μόνο:

τις βάρκες και τους κεραυνούς...

.