12 Αυγ 2009

"ο ΤΑΞΙΔΕΥΤήΣ ΠάΝΩ ΑΠό Τη ΘάΛΑΣΣΑ ΤωΝ ΣύΝΝΕΦΩΝ"



.
..."Ο κόσμος πρέπει να εκρομαντιστεί, μόνο έτσι θα ξαναβρούμε το πρωταρχικό νόημα. Να δίνεις στα τετριμμένα ένα νόημα αυτοκρατορικό, στις συνήθεις αλήθειες έναν αέρα μυστηρίου, σ' εκείνο που είναι γνωστό, την περηφάνεια του άγωστου, αυτό σημαίνει να είσαι ρομαντικός...
Νοβάλις, 1798


*"Le Voyageur au dessus de la mer des nuages", πίνακας toy Caspar David Friedrich


III

Μια μέρα κυλούσαν τα πικρά μου δάκρυα, και η ελπίδα μου αποσυντίθονταν, εκμηδενίζονταν σε πόνο και στεκόμουν μόνος μπροστά στο γυμνό ανάχωμα που αποκάλυπτε με τη στενή και ζοφερή του διάσταση τη Μορφή της ζωής μου – μόνος όσο κανείς δε είχε υπάρξει ως τότε μόνος, κάτω από τη πίεση ενός άφατου φόβου – χωρίς δύναμη, δε ήμουν πιά παρά μια σκέψη απελπισίας. Αναζητούσα μια βοήθεια με το βλέμμα, αδυνατώντας τόσο να προχωρήσω όσο και να υποχωρήσω, αγκιστρωμένος με ατέλειωτη θλίψη στη φευγαλέα ζωή που έσβηνε. Τότε μού ήρθε από τα μακρινά γαλαζωπά, από τα ύψη των παλιών μου χαρών, μια λυκόφωτη ανατριχίλα – και με μιάς ερράγη ο δεσμός, ο ομφάλιος λώρος – η αλυσίδα του Φωτός. Χάθηκε το γήινο μεγαλείο και το πένθος μου γι’ αυτό – η νοσταλγία ανακουφίστηκε σ’ έναν καινούργιο κόσμο, απροσμέτρητο - ήρθες εσύ, ζέση της Νύχτας, ύπνε θεϊκέ, μού ήρθες εσύ – το τοπίο ανυψώθηκε μαλακά στους αιθέρες, και πάνω από το τοπίο πλανιόταν το πνεύμα μου, απελευθερωμένο, αναγεννημένο. Το ανάχωμα έγινε σύννεφο σκόνης – και μέσα από το σύννεφο διέκρινα τ’ ακτινοβόλα χαρακτηριστικά της Πολυαγαπημένης. Στα μάτια της αναπαύονταν η Αιωνιότητα – την κράτησα από τα χέρια και τα δάκρυά μας έγιναν δεσμός σπινθηροβόλος, ακατάλυτος. Πέρα μακριά περνούσαν οι χιλιετίες και χάνονταν, σαν καταιγίδες. Έκλαψα
 στο λαιμό της με δάκρυα χαράς για την καινούργια ζωή. Ήταν το πρώτο, το ανεπανάληπτο όνειρο· έτσι έγινε, κι αφιέρωσα αιώνια πίστη, αμετακίνητη, στο φως και στον ουρανό της Νύχτας, της Πολυαγαπημένης.


Νοβάλις, " Ύμνος στη Νύχτα" (κεφ. ΙΙΙ)


Νοβάλις (Friedrich von Hardenberg, 1772-1801)
"Μα εγώ στρέφομαι προς την ιερή Νύχτα, τη άφατη, τη μυστηριώδη Νύχτα... Είναι δυνατό να μην αποκριθεί στα παιδιά της, που περιμένουν με την πίστη της αθωότητας;"



μεταφράσεις μιλτιάδης θαλασσινός 2009

5 σχόλια:

AΓΑΠΗ είπε...

Γατούλι πιστεύω να είδες το νεο σπιτι
Τώρα με λένε Αγάπη(η παλιά νένη)

κόκκινο μπαλόνι είπε...

Να δίνεις αέρα πρωινού continental στον σκέτο καφέ που πίνετε μαζί το πρωί πριν τη δουλειά...
Αυτά τα μικρά, που είναι μεγάλα!
υ.γ. το ότι δεν σου αφήνω ίχνη, δε σημαίνει πως δεν σε διαβάζω!
Σε φιλώ!

dsquared είπε...

autos o pinakas mou aresei para poly!
din

Μιχάλης Ρ. είπε...

Ρε συ ποιητή, κάπως έτσι θα είμαι στη κορυφή του κόσμου;

Μαύρος Γάτος είπε...

Φίλοι μου, είναι πολύ απλό: είσθε όλοι σας ρομαντικοί! Ακόμα και η τιν-Νταν!!! Καλά σάς είχα υποπτευθεί....

Σ;Ο))))