EL GRAN DESIERTO DE MEXICO

you r listening to: "El Desierto" by Lhasa De Sela

ΘΕΡΜΑΪΚόΣ

.

Δεν είναι ακριβώς θάλασσα-
είναι μιά υπόσχεση

AMOUR ET PSYCHE - έΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΨΥΧή

William Bouguereau (1895, λεπτομέρεια)

Antonio Canova (1: 1796-1800, Louvre - 2: 1800-1803, Hermitage )

Jacques Louis David, 1813

Tadovino (1834), copy of original by Antonio Canova

William Bouguereau (1889)

Zimmerman's "Metamorphoses", director Steven Young (Broadway 2002)

Edward Burne-Jones, "The Wedding of Psyche" (1895)

blackeri.deviantart.com (2002)

Gerard Francois Pascal Simon (1798)

Antonio Canova (1787-1793)

William Bouguereau (1895)

Annie Swynerton (1891)

William Bouguereau (1883)

ΟΙΟΝΕί ΟΙΩΝΟί

.

Στη χτεσινή μου βόλτα στο βουνό, συνάντησα κατά σειρά, στην αρχή της ανηφόρας, μόλις βγήκα από την πόλη:

-Ένα τεράστιο σκουλήκι στη μέση του δρόμου (τόοοοοοοοοοσο μακρύ, με το συμπάθειο)

-Ένα νεκρό σκυλάκι στην άκρη του δρόμου, σε αποσύνθεση

-Άλλο ένα τεράστιο σκουλήκι στη μέση του δρόμου, μισοπάτημένο αυτό, κι όμως σέρνονταν (μεγάλη ανακάλυψη "παιδιού" της πόλης: τα σκουλήκια ματώνουν)


Τί κάνει ο κάθε Τειρεσίας και ο κάθε Λεφάκης σε αυτήν την περίπτωση; Υπακούει στους Οιωνούς και κάνει μεταβολή- είναι βέβαιος ότι λίγο παρακάτω τον περιμένει σίγουρος θάνατος, το λιγότερο στη σούβλα (με πατάτες).

Τί κάνει ο λογικός άνθρωπος; Σκέφτεται ότι:

-Α, το βράδυ έβρεξε αρκετά, και βγήκαν βόλτα τα σκουλήκια.

-Α, το καημένο το σκυλάκι- τί θα γίνει επιτέλους σ' αυτήν την χώρα με τα αδέσποτα; Και με τους απρόσεκτους οδηγούς;

-Για δες, το σκουλήκι ακόμα και μισολιωμένο αγωνίζεται να επιβιώσει...

Συνεχίζει κανονικά το δρόμο του, αγνοώντας τις σαχλαμάρες του κάθε Τειρεσία και του κάθε Λεφάκη, και κερδίζει:

Την ανθισμένη κι ευωδιαστή αμυγδαλιά...

...το χωράφι με τις ανθισμένες ροδακινιές (και το μεθυστικό βουητό των μελισσών)...

...το κρινάκι του βουνού (καλά μη βαράτε, πείτε μου εσείς τί είναι)...

...τα μικρά μπλε λουλουδάκια - ποντικοαυτάκια (μυοσωτίς, μη με λησμόνει)...

...το όμορφο και περήφανο άλογο.

ΥΓ: Τα όσα είπα και εννόησα ισχύουν όμως και αντίστροφα. Οι καλοί οιωνοί (και τα προαισθήματα) δεν φέρνουν καλά αποτελέσματα, όταν δεν βασίζονται στη Λογική.

ΥΓ 2: Πήγα και σήμερα! (και είδα τον πρώτο μου τρυποκάρυδο live- ολόιδιος ο Γούντυ!)

Καλό απόγευμα!

NUE COMME LA MER - ΓΥΜΝΗ ΣΑΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Autoplay disabled - please locate the song beside (Radio Mavros Gatos) then press play

Eίδα να περνά - κι ήταν γυμνή σαν θάλασσα
σαν παιδί γυμνή, ήταν γυμνή μέσα στο φως

στα φωτεινά της μάτια χόρευε ο πόνος μου, πικρός
ένα πικρό δάκρυ, που έπεσε στη θάλασσα

ήτανε όμορφη- νομίζω
πως ήταν για μένα τα πάντα


Christophe (Rippert)
Nue Comme La Mer - όλοι οι στίχοι εδώ
Photo by Usuakari@deviantart.com

ΑΔΙΕΞΟΔΑ

Στη ζωή, λέει, δεν υπάρχουν αδιέξοδα (κι εγώ το έχω πει παλιότερα).

Ναι, καλά...

ΓύΖΗΣ ΕΝΑΝΤίΟΝ WATERHOUSE

Ψάχνοντας για εικόνες της Ψυχής, βρήκα τον πίνακα αυτόν του Waterhouse.

Όσο κι αν έψαξα στο Web, δεν βρήκα τον αντίστοιχο πίνακα του Γύζη που εδώ και χρόνια κοσμεί το γραφείο μου (σε πολύ καλής ποιότητας αντίγραφο, φυσικά). Κι έτσι τον έψαξα σε δικές μου φωτογραφίες:

Προτιμώ χίλιες φορές τον πίνακα του Γύζη. Όχι επειδή είναι "δικός μας", καμμία σχέση (να φανταστείς, στην εκστρατεία για το δίευρω ΔΕΝ ψήφισα τον 'δικό μας'- αφού μού άρεσε πιό πολύ το άλλο!). Μού αρέσει πολύ περισσότερο επειδή είναι πιό αφηρημένος, πιό ονειρικός, πιό αισθησιακός.

Εσείς τί λέτε;

ΥΓ: Ξέρει κανείς ποιό είναι το αρχέτυπο και των δυό έργων;

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΗ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΚΑΜΜΕΝΟ ΣΕΪΧ ΣΟΥ

Ανεβαίνοντας, πριν τα καμμένα

Εκατό μέτρα πιό πέρα, υφολική καταστροφή

Δεν μπορείς ν' αγαπήσεις κάτι που δεν γνωρίζεις. Δεν μπορείς και να πονέσεις για κάτι που δεν γνωρίζεις.

Ανέβηκα σήμερα με το ποδήλατο στο καμμένο Σέιχ-Σου. Πόνεσα πολύ, όπως πάντα. Το μεγαλύτερο μέρος από τα καμμένα είναι ακόμα άφυτο ή αραιόφυτο, ενώ το μη καμμένο τμήμα είναι πολύ μικρό σε σχέση με την συνολική έκταση. Οι σποραδικές δενδροφυτεύσεις που γίνονται δεν αρκούν για ν' αναστηθεί το δάσος. Και φυσικά, πάντα υπάρχει ο κίνδυνος μιας νέας πυρκαγιάς. Γιατί οι άνθρωποι αυτής της πόλης ΔΕΝ πονάνε το Δάσος.

Σε όλη μου την τρίωρη βόλτα είδα άλλον έναν ποδηλάτη, δύο που έκαναν τζόγκιγκ, και έναν πατέρα με τα δυό παιδιά του. ΣΥΝ μια μεγάλη παρέα στο κιόσκι στο Παρατηρητήριο, που όμως είχαν ανέβει με το αυτοκίνητο.

Α ναι, συνάντησα και μια μεγάλη παρέα ποδηλάτες (καμμιά δεκαριά) που ανέβαιναν την οδό Ακροπόλεως, δεν ξέρω με ποιόν τελικό προρορισμό. Μεγάλοι, μού φάνηκαν πενηντάρηδες. Απίστευτο; Κι όμως. Λεπτομέρεια: ήταν ΞΕΝΟΙ. Όχι Έλληνες. Τώρα εξηγείται, ε...

Πώς μπορεί ο Θεσσαλονικιός να πονέσει για κάτι που δεν γνωρίζει; Στις ελεύθερες ώρες του, προτιμά να κάθεται με τις ώρες ο ένας πάνω στον άλλον στα τρέντυ καφέ και μπαρ παρά να κάνει μια βόλτα στη φύση, που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την πόλη. Οι περισσότεροι δεν έχουν ανέβει ποτέ στο Σέιχ Σου (ή σε ό,τι έχει απομείνει). Άντε να έχουν πάει ως το Φιλίππειο, για κανένα γαμήλιο γεύμα ή για κανένα ινκόγκνιτο ραντεβού.

Αν ήμουν Δήμαρχος, θα έβαζα κάθε Κυριακή δωρεάν λεωφορεία για το Δάσος, όλη μέρα, κάθε μισή ώρα. Θα οργάνωνα Κυριακάτικες εκδρομές για τα σχολεία ΚΑΘΕ Κυριακή. Θα κερνούσα και μια πορτοκαλάδα στην κορυφή, εκεί στο ρημαγμένο Παρατηρητήριο. Έτσι σιγά σιγά ο κόσμος θα γνώριζε το Δάσος και θα το αγαπούσε, θα το πονούσε, θα το προστάτευε... και δεν θα ήταν εύκολο για κανέναν να το απειλήσει.

ΑΝ ήμουν Δήμαρχος. Αλλά δεν είμαι... ο παρών Δήμαρχος (που μένει στη βίλα του στο Πανόραμα) έχει πιό σοβαρά πράγματα να κάνει. Έχει να τελειώσει το ολοκαίνουργιο τέρας-έκτρωμα-τσιμεντόκλουβο-Δημαρχείο στην καρδιά της πόλης. Έχει να τσιμεντάρει την Ολυμπιάδος με ολοκαίνουργια νησίδα, χωρίς καμμιά πρόβλεψη για δέντρα, έχει να κόβει κλήσεις για τ' αυτοκίνητα που δεν πληρώσαν τα παρκόμετρα που έχει βάλει παντού (αντί να εστιάσει σ' εκείνα που μπλοκάρουν το πέρασμα στις διαβάσεις και καβαλάνε τα πεζοδρόμια...)

Να τον χαίρεστε, τον Δήμαρχό σας. Να την χαίρεστε, την Θεσσαλονίκη σαν τα μούτρα σας.

Το μεγαλοπρεπές μου όχημα


Το καμμένο παρατηρητήριο

Αριστερά καμμένα

Στη μέση καμμένα

Δεξιά καμμένα (το ξενοδοχείο Φιλίππειο όμως γλύτωσε...)

Κατεβαίνοντας

Πίσω στον "πολιτισμό" (ο περιφερειακός)
πόσοι περνούν κάθε μέρα από δίπλα, χωρίς να γνωρίζουν το Σέιχ Σου...

Η νέα νησίδα της οδού Ολυμπιάδος - το μεγαλείο του τσιμέντου
τα δέντρα δεν χωράνε στον σχεδιασμό τσιμεντοποίησης του Δήμου μας...

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ: 'ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΑΞΙΑ" ΚΑΙ "Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ"

Αφιερωμένο στον Γιώργο Πήττα
με αγάπη και εκτίμηση

"Καλησπέρα, Συνταξιδιώτες.
Καλωσήρθατε στa Μονοπάτια του Γαλαξία"...

Όντας μαθητής, άκουσα κάποιο βράδυ, αργά, στο ράδιο, μια παράξενη εκπομπή. Μια βαθιά φωνή, που μιλούσε για όλα αυτά που με γοήτευαν. Ενδιάμεσα, μαγικές, άγνωστες για μένα μουσικές...

Την κυνήγησα αυτήν την εκπομπή, αλλά λίγο τα διαβάσματα του Λυκείου, λίγο η μεταμεσονύκτια ώρα, και κυρίως, το σαραβαλάκι το ραδιόφωνό μου με την σπασμένη κεραία που δύσκολα έπιανε Αθήνα, εκεί στη μικρή μου επαρχία, ελάχιστες φορές κατάφερα να την ξανακούσω.

Χρόνια μετά, φοιτητής, ωρίμασε μέσα μου η ιδέα για μια παρόμοια εκπομπή. Το όνομά της θα ήταν "Η σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού"

Από το ράδιο Παρατηρητής της Θεσσαλονίκης που άκουγα, μού είπαν να κάνω ένα demo και το σχεδιάγραμμα επτά εκπομπών και να τους τα πάω. Πανεύκολο. Στρώθηκα στη δουλειά με ενθουσιασμό.

Η κασέτα περιείχε το διήγημα "Νυχτερινή συνάντηση" του Ray Bradbury, με υπόκρουση Jean Michel Jarre, ένα μέρος από την εισαγωγή του John Gribbin στο βιβλίο του "Η γάτα του Σραίντιγκερ" με τίτλο "κβαντική φυσική και πραγματικότητα", Pink Floyd ("Pigs"), Vangelis (Direct - Glorianna), το "More" των Sisters of Mercy, και πολλά άλλα... η "εκπομπή" τελείωνε με το "Ζωοσκόπιο", ένα σατιρικό ωροσκόπιο που δημοσίευε τότε η Βαβέλ, το περιοδικό. Διάρκεια, μία ώρα.

Δεν δυσκολεύτηκα να φτιάξω και ένα πλάνο επτά εκπομπών...

Η απάντηση ήτανε, "πολύ προχωρημένο". Με την ΚΑΚΗ έννοια...

Την ίδια τύχη είχε αργότερα η κασέτα μου και στο Δημοτικό ραδιόφωνο της Κω, όπου δούλεψα για πρώτη φορά (στην Κω, όχι στο ραδιόφωνο...)

Περιττό νομίζω να ανaφέρω ότι η εκπομπή που ανέφερα στην αρχή, και που με ενέπνευσε για όλα αυτά, και όχι μόνο, ήτανε, φυσικά, "Τα μονοπάτια του Γαλαξία", του Γιώργου Πήττα.

Από αυτήν την δοκιμαστική "εκπομπή", που την είχα για χαμένη, ακούστε τον εικοσάχρονο εαυτό μου να διαβάζει το διήγημα "Νυχτερινή Συνάντηση' του Ray Bradbury, σε μετάφραση Δημήτρη Αρβανίτη, με μουσική υπόκρουση το Equinoxe του Jean Michel Jarre. Δείξτε κατανόηση παρακαλώ για τα λαθάκια στην απαγγελία και για την ηχογράφηση, που έγινε μ' ένα σπιτικό κασετόφωνο...

Κλείστε λοιπόν τα φώτα, καθήστε κάπου αναπαυτικά, και πατήστε Play- ξεκινάμε...

Καλησπέρα, Συνταξιδιώτες. Προορισμός μας, η Σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού.

" Ήταν μακρύς ο δρόμος, μέσα στο σκοτάδι και τους λόφους..."

.

ΣΑΝ ΔάΚΡΥΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧή

"Δυνατή εμπειρία, να ζεις μέσα στο φόβο, ε;
Αυτό σημαίνει να είσαι σκλάβος...

Έχω δει πράγματα που εσείς οι άνθρωποι δε θα τα πιστεύατε... αστρόπλοια να καίγονται, πέρα από τον ώμο του Ωρίωνα... είδα ακτίνες C να λάμπουν στο σκοτάδι, κοντά στις Πύλες του Τενχάουζερ...

...όλες εκείνες οι στιγμές
θα χαθούν
στο χρόνο...

...σαν δάκρυα
στη βροχή...

...ώρα
να πεθάνω."


Το Ανδροειδές ("ρομπότ") Roy Batty
μιλά στον διώκτη του, τον κυνηγό επικηρυγμένων ανδροειδών Harisson Ford,
σώζοντάς του τη ζωή, λίγο πριν το ίδιο "πεθάνει"
στην τελευταία σκηνή της ταινίας "Blade Runner" του Ridley Scott
βασισμένη στο αριστούργημα "Do Androids Dream Of Electric Sheep?"
του λατρεμένου μου Philip K. Dick

Τώρα πατήστε Play, και ξαναδιαβάστε τη μετάφραση (δεν θα χάσετε!)

Φίλιπ Κ. Ντικ, Philip K.Dick (1928-1982): Ο ιστορικός του μέλλοντος, ο Άρχοντας των χειροπιαστών παραισθήσεων, ο κορυφαίος συγγραφέας Επιστημονικής Φαντασίας όλων των εποχών. Έγραψε καμμιά πενηνταριά μυθιστορήματα και αρκετά διηγήματα, παντρεύτηκε πέντε φορές, έκανε τρία παιδιά, λάτρευε τις γάτες. Πέθανε από θυμό, για τα στραβά του κόσμου. Αρκετά από τα έργα του έχουν γυριστεί τα τελευταία χρόνια σε ταινίες, με πρώτο χρονολογικά το Blade Runner του Ρίντλεϋ Σκοτ.

"Η πραγματικότητα είναι αυτό, που όταν πάψεις να το πιστεύεις, δεν εξαφανίζεται."
— Philip K. Dick, Do Androids Dream of Electric Sheep?

"Το βασικό εργαλείο για τον χειρισμό της πραγματικότητας είναι ο χειρισμός του λόγου. Αν μπορείς να ελέγξεις τον λόγο, μπορείς να χειριστείς και τους ανθρώπους που είναι αναγκασμένοι να τον χρησιμοποιούν."

— Philip K. Dick, How To Build A Universe That Doesn't Fall Apart Two Days Later (1978)

"Μερικές φορές, η αρμόζουσα αντίδραση στην πραγματικότητα είναι να σού στρίψει"

— Philip K. Dick, Valis

Διαβάστε επίσης: Η συνάντηση με τη γριά -Αρειανό τσακάλι

Το ΑΡΙΣΤΕΡό ΧέΡΙ ΤΟΥ ΣΚόΤΟΥΣ

Το φως είναι το αριστερό χέρι του σκότους
το σκότος είναι το δεξί χέρι του φωτός
δύο σε ένα, ζωή και θάνατος, μαζί
ενωμένα σαν εραστές σε συνουσία
σαν δύο χέρια ενωμένα
σαν το δρόμο και το τέρμα.




Ούρσουλα Λε Γκεν, γλωσσολόγος-ανθρωπολόγος
k συγγραφέας Επιστημονικής Φαντασίας
από το μυθιστόρημά της 'The Left Hand Of Darkness" (1969)
που σάρωσε τα βραβεία Hugo και Nebula το 1970

ΜΙΑ ΚΟΤΡΩΝΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Σε κάθε πολιτισμένη χώρα του κόσμου, ο πρώτος που θα την έβλεπε, θ' ακινητοποιούσε το όχημά του στην άκρη του δρόμου, θα έπαιρνε την κοτρώνα, και θα την άφηνε στην άκρη.

Στον Τρίτο Πολιτισμικό Κόσμο όπου ανήκει και η Ελλάδα μας, συμβαίνουν τα εξής:


Ο Ελληναράς βλέπει την κοτρώνα. Την αποφεύγει τελευταία στιγμή, κατεβάζοντας όσες χριστοπαναγίες του βρίσκονται πρόχειρες.

Αυτό επαναλαμβάνεται χ φορές, ώσπου κάποια στιγμή...

... ένας απρόσεχτος/άτυχος Ελληναράς δεν βλέπει την κοτρώνα. Πού να τη δει, αφού μιλούσε με το γκομενάκι στο κινητό;

Ο απρόσεχτος/άτυχος Ελληναράς πατάει την κοτρώνα. Τού σκάει/ δεν τού σκάει το λάστιχο, ανάλογα με τα κέφια του (του λάστιχου).

Ο απρόσεχτος/άτυχος Ελληναράς κατεβάζει ό,τι χριστοπαναγίες του βρίσκονται, και καλεί (ναι, με αυτήν την σειρά):

α-ω) ΤΑ (ιΔΙΩΤΙΚΑ) ΚΑΝΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΡΕΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥ

β) Τον Χαρδαβέλα ("Οι Πύλες του Ανεξήγητου")

γ) Το Μάκη (γιατί μπορεί την κοτρώνα να την έβαλε εκεί ο Θέμος)

δ) την Αστυνομία

ε) την Πυροσβεστική

στ) τα ΜΑΤ / ΕΚΑΜ

ζ) Το Μηχανικό του Στρατού

η) Τα ΟΥΚ ("Ομάδα Υποβρύχιων Καταστροφών" του Πολεμικού Ναυτικού)

θ) Την Πολεμική Αεροπορία

ι) τους ΜΙΒ ( Men In Black)

κ) Την Οδική Βοήθεια

Οι αρμόδιες Αρχές που επιλαμβάνονται του θέματος (αφού το έπαιξαν και τα κανάλια, αλλιώς σιγά να μην), προβαίνουν στις ακόλουθες ενέργειες:

α) Συλλαμβάνουν την κοτρώνα (ατάκα κι επιτόπου, όχι παίζουμε - μηδενική ανοχή, δεν το είπαμε;)

β) Διατάσσουν ΕΔΕ (Ένορκη Διοικητική Εξέταση) για να διαπιστωθούν τυχόν ευθύνες για την μυστηριώδη παρουσία της κοτρώνας στο οδόστρωμα.

γ) Προκηρύσσουν Δημόσιο Μειοδοτικό Διαγωνισμό για την απομάκρυνση της κοτρώνας από το οδόστρωμα.

δ) Στο μεταξύ, περιφράσσουν προληπτικά την κοτρώνα με συρματοπλέγματα και απαγορεύουν προσωρινά την κυκλοφορία σε ολόκληρο τον δρόμο (για κάνα δυό χρόνια μόνο, ώσπου να οριστεί ο εργολάβος για το Έργο).

δ) Προσπαθούν ευσυνείδητα να εξασφαλίσουν κονδύλια από τα ΚΠΣ (Κοινοτικά Πλάισια Στήριξης) για το Μέγα αυτό Αναπτυξιακό Έργο της Ελληνικής Περιφέρειας.

Ο αδικοπαθών/απρόσεχτος/άτυχος Ελληναράς Πολίτης, μεταφέρεται στο εφημερεύον Νοσοκομείο για να συνέλθει από το σοκ. Την επόμενη μέρα, ζητώντας αποζημίωση για το αυτοκίνητο και για την ψυχική οδύνη (τη δική του και του γκομενακίου, που άκουγε από το ανοιχτό κινητό), θα κάνει μήνυση:

α) στον Δήμαρχο

β) στην Κυβέρνηση

γ) στον Άρειο Πάγο

δ) στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης

ε) στον ΟΗΕ

στ) στην Γαλαξιακή Αυτοκρατορία

ζ) ή έστω, στον Παπαδάκη και στον Αυτιά (πού να τρέχεις τώρα στην Ανδρομέδα...).

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

...η Κοτρώνα θα είναι ακόμα εκεί.

Τυχόν προσπάθεια ν' απομακρυνθεί, θα προσκρούσει σε Κ.Π.Σ.Ι.Κ. (Κινήσεις Πολιτών για τη Σωτηρία της Ιστορικής Κοτρώνας) και σε αγανακτισμένους πολίτες, υπέρμαχους της Κ.Π.Κ. (Κοτρωνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς) του τόπου....

Το ποδήλατό μου, σήμερα το πρωί

ΑΤΛΑΝΤίΔΑ

Ρωτάς αν υπήρξε η Αρχαία Ατλαντίδα
σού λέω δεν ξέρω αν υπάρχω εγώ

και νά 'τη ξανά η Aρχαία Ρυτίδα
στα μάτια σου, γέλιο, σημάδι ακριβό



Ρωτάς αν υπάρχουν Παράξενοι Ξένοι
καβάλα σε Ούφο, ή στο Κέντρο της Γης

υπάρχουν, φοβάμαι, και είναι κρυμμένοι
στα βάθη του Νου, στις γωνιές της Ψυχής



Στ' Αστέρια, μού λες, είναι όλα γραμμένα
μ' Αίμα και Μέλι, με Σίγμα και Νι

μα κοίτα μπροστά σου, αμέτρητοι Δρόμοι
ανοίγονται πάντα, διαλέγεις Εσύ.



Μιλτιάδης Θαλασσινός, 2000
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μόνο με αναφορά της πηγής

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: ΓΡΑΨΕ ΚΑΤΙ ΚΙ ΕΣΥ, ΜΕ ΘΕΜΑ " Η ΗΘΙΚΗ ΩΣ ΖΗΤΗΜΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ (ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ)"

"Τέσσερις καρέλες" - Λήμνος, 2007
φωτογραφία: Μιλτιάδης Θαλασσινός

Ο Σοφοκλής στην "Αντιγόνη" του εξερεύνησε το ζήτημα της ηθικής ως ανυπακοή στην αυθαιρεσία της εξουσίας. Απέναντι στο Κρέοντα έβαλε την αυτοθυσία μιας ηρωικής κι ανυπότακτης Αντιγόνης, κι έδωσε στην υπόθεση ένα είδος τραγικού χάπυ εντ, τιμωρώντας τον Βασιλιά για την αλαζονεία του.

Δικαιοσύνη;

Ο Σωκράτης έδωσε μιαν άλλη διάσταση στο θέμα, πίνοντας υπάκουα το κώνειο, όπως ακριβώς τον διέταξε η δημοκρατική του Πόλη.

Δικαιοσύνη;

Όταν πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου, ποιά είναι τα όρια της ηθικής; Γιατί κάποιοι προτιμούν να πεθάνουν, παρά να παραβούν τις αρχές τους, ενώ κάποιοι άλλοι επιζούν τσαλαπατώντας τους γύρω τους; Ποιοί είναι οι μεν, και ποιοί οι δε;

Διάβασε ένα εξαιρετικό γιαπωνέζικο διήγημα που ασχολείται με το θέμα. Μετά, γράψε κάτι κι εσύ, μια σκέψη, ένα διήγημα, ένα ποίημα, ό,τι θέλεις.

Προτιμώ να μην στείλω ονομαστικές προσκλήσεις- η πρόσκληση είναι ανοιχτή για όλους. Παράκληση, μην γράψετε εδώ, αλλά στο δικό σας χώρο, καλώντας με τη σειρά σας κι άλλους να συμμετέχουν. Δεύτερη παράκληση, αφήστε εδώ ένα σχόλιο, για να μπορέσω να παρακολουθήσω τις απαντήσεις σας. Στο τέλος θα φτιάξω ένα συγκεντρωτικό άρθρο, με παραπομπές σε όλους τους συμμετέχοντες.

Ανυπομονώ να δω τις συμμετοχές σας!

υγ: Η ιδέα για την πρόσκληση αυτή ήταν της Ρίτσας Μασούρα, που έγραψε πριν λίγες μέρες αυτό το άρθρο για την Ηθική. Οι δικές μου σκέψεις για την ηθική είναι εδώ.

.

Σ' ΑΓΑΠώ, ΚΑΙ ΔΕ ΣΕ ΔίΝΩ ΚΑΝΕΝόΣ (ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ/ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ/ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ)

"Σ' αγαπώ, και δε σε δίνω κανενός..."

Ο πιό όμορφος ερωτικός στίχος που τραγουδήθηκε ποτέ.

Πολυαγαπημένος στίχος. ΠΡΟΔΟΜΈΝΟΣ στίχος...

Από το τραγούδι "ΤΟύ ΑΓίΟΥ ΒΑΛΕΝΤίΝΟΥ", που γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας του Β’ Προγράμματος της ΕΡΑ, και κυκλοφόρησε μετά σε δίσκο 45 στροφών. Το 1985.

Photo (η επάνω): Jan Saudek, "the chains of love"

Η ΑΓΝώΡΙΣΤΗ

Snow Drift by *groundlingchild on deviantART

Ποιά είναι τούτη
που κατεβαίνει
Ασπροεντυμένη
Οχ' το βουνό;

Τώρα 'που τούτη
Η κόρη φαίνεται
το χόρτο γένεται
άνθι απαλό

Κ' ευθύς ανοίγει
τα ωραία του κάλλη
και το κεφάλι
συχνοκουνεί

Κ' ερωτεμένο,
να μη το αφήση
να το πατήση
παρακαλεί

Κόκκινα κι όμορφα
έχει τα χείλα
ωσάν τα φύλλα
της ροδαριάς

Όταν χαράζει
και η αυγούλα
λεπτή βροχούλα
στέρνει δροσιάς

Και των μαλλιώνε της
τ' ωραίο πλήθος
πάνου 'ς το στήθος
λάμπει ξανθό

Έχουν τα μάτια της
οπού γελούνε
Το χρώμα πού 'ναι
'Σ τον ουρανό

Ποιά είναι τούτη
Που κατεβαίνει
Ασπροεντυμένη
Οχ' το βουνό;

Είναι εκείνη
που αγαπούσα
και καρτερούσα
να τήνε δω



Διονύσιος Σολωμός

ΤΡΕίΣ ΦΟΡέΣ ΔΕΣΜώΤΗΣ

.

Δεμένος, πίσω από Σίδερα,
ονειρευόμουν, λέει
Φυλακές


2 Φεβρουαρίου 2008

LOVE IS A ROOM FULL OF STRANGERS, LOVE IS A SUITCASE FILLED WITH DANGERS"- DAMES N HEERRE, THE NITS!

Mother bought a jacket for the rain
with a capuchin
lightning strikes an aeroplane
in a dream
sister talks about hello and goodbye
passing 'the Anger and the Hope'

Frightened
by the world

she said the angel takes your soul away
she changed the darkness in the light of the day
sister takes her bear to the zoo
to the elephant and the little bird blue
Frightened by the world

love is a roomful of strangers
love is a suitcase filled with danger
Frightened by the world

Mother where are you, father where are you
we can never find our home anymore

Three sisters in the back of the room
Three sisters hand in hand at the zoo
Frightened by the world

by the world

From the Album Alankomaat (1998)

.

The same song, unplugged: