5 Σεπ 2013

Λίζα, Σεπτέμβριος 2006- 5 Σεπτεμβρίου 2013



Μια μικρή ψυχούλα που σε κοιτούσε μέσα στα μάτια και σού μιλούσε στην παγκόσμια γλώσσα της αγάπης. Μια αγνή, άκακη ψυχούλα, μια ολόγλυκη παρουσία, που γέμιζε το σπίτι με θαλπωρή, και τους υποδεχόταν όλους, οικογένεια και φίλους, γνωστούς και αγνώστους, με τρυφερά νιαουρίσματα, αγκαλιές και χάδια. Αυτή ήταν η Λίζα η γατούλα. Κατακτούσε αστραπιαία όλους όσους την γνώριζαν- όλοι τη λάτρευαν, ακόμα και όσοι δε χωνεύουν τις γάτες, γιατί ήταν αξιολάτρευτη. 



Αυτό το αθώο πλασματάκι, η λατρεμένη μου Λιζούλα, βασανίστηκε τόσο πολύ πριν ξεψυχήσει… Εκεί που ήταν γεμάτη υγεία, μέσα σε μερικές μέρες κατέρρευσε. Στην αρχή σταμάτησε να τρώει, και κρυβόταν στα πιο σκοτεινά και ήσυχα σημεία. Ήταν τόσο αδύναμη, που προχωρούσε ένα δυο μέτρα και ξάπλωνε στο πάτωμα. Υπέφερε σιωπηλά, καρτερικά, χωρίς διαμαρτυρίες, μόνο όταν την ενοχλούσα για να την πάω στο γιατρό ή για να την ταΐσω όσο μπορούσα με το ζόρι, διαμαρτύρονταν λίγο, με τον πονεμένο της τρόπο, χωρίς ποτέ μα ποτέ να εκδικείται για το ζόρισμα. Χτες και προχτές περάσαμε ώρες και ώρες αγκαλιά, για να ανέβει ψυχολογικά και να φάει, για να πάρει τον ορό της, για να κάνει τις εξετάσεις της. Υπέμενε τα πάντα με απέραντη αξιοπρέπεια. Τα όμορφα ματάκια της ήταν όμως πάντα ανοιχτά, δεν ησύχαζε στιγμή το μωράκι μου, και δεν βελτιωνόταν, ό,τι και αν κάναμε γι αυτήν.


Η Λίζα πέθανε σήμερα τα ξημερώματα στις πέντε, μετά από αυτήν την αναπάντεχη, ξαφνική, κεραυνοβόλο αι μυστηριώδη ασθένεια. Το μικρό της κορμάκι γεμάτο τρυπήματα, το λαμπερό της τρίχωμα ξυρισμένο σε πολλά σημεία για αιμοληψίες και παρακεντήσεις.

Ήταν εφτά ετών. Και θα μού πεις, εδώ άνθρωποι, παιδιά πεθαίνουν, κι εσύ μού μιλάς για τη γάτα σου… Όσοι έχετε ή είχατε ζωάκια συντροφιάς καταλαβαίνετε πόσο δένεσαι μ’ ένα τέτοιο πλασματάκι. Όσοι δεν είχατε ποτέ, δεν περιμένω να καταλάβετε, δεν μπορείτε…

Λιζούλα, γλυκιά μου, λατρεμένη γατούλα, αγάπησες πολύ, κι αγαπήθηκες πολύ. Αναπαύσου τώρα, κοριτσάκι μου όμορφο και πονεμένο. Θα μάς λείψεις. Πάρα πολύ.


Ο μπαμπάς Μίλτος




7 σχόλια:

FieryFairy είπε...

:(
Έχω και γω γάτα και την υπεραγαπάω και καταλαβαίνω πόσο πονάς. 7 χρόνια είναι εξάλλου λίγα και έφυγε τόσο ξαφνικά. Τουλάχιστον έζησε γεμάτη αγάπη. Κουράγιο Μίλτο.

Λιακάδα ☼ είπε...

Σε καταλαβαίνω πολύ καλά όντας γατομαμά (θα τα δεις τα δικά μου στη σελίδα μου).
Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η "μυστηριώδης ασθένεια" Μπορείς να μου πεις λίγα παραπάνω? Ητανε στειρωμένη?
Τι ακριβώς είπε ο γιατρός?
Δε μπορώ να φανταστώ γιατρό να μιλάει για μυστηριώδη ασθενεια... Μήπως έφαγε κανένα τοξικό πράγμα και την δηλητηρίασε σιγά σιγά?
Θα ήθελα να ακούσω περισσότερα γι'αυτό.

Ανώνυμος είπε...

Αυτό το γατί ένιωθε την αγάπη.
Γι΄αυτο πλησίαζε έτσι τους ανθρώπους.

Προσπάθησε να μη στενοχωριέσαι.
Δε θα ξεχάσω το θλιμμένο βλέμμα της που καθρεφτιζόταν στο παράθυρο.
Δυστυχούσε.
Για κάποιο λόγο.

Lila Lilak είπε...

Καλέ μου Μίλτο. Δεν έχω λόγια.. Σε νιώθω, αυτό μόνο..

Afrikanos είπε...

:(((

Φρίντα είπε...

Αγαπώ τη φύση, προσπαθώ να μη την κακομεταχειρίζομαι και .. λατρεύω τις γάτες, ανεξήγητα θα έλεγα. Κάθε φορά που διαβάζω τα "δυσάρεστα", μου έρχεται στη σκέψη μου η Σάνυ μου, η γατούλα μου που έφυγε από τη ζωή, όμως όχι από την ψυχή μου, πριν από πολλά χρόνια. Σε νοιώθω, λοιπόν, και δεν μπορώ να εκφραστώ με λόγια, γιατί τα λόγια θα αδικήσουν τα συναισθήματα.
Φρίντα

Evie είπε...

Μεγάλος ειναι ο πόνος, τον έχω νοιώσει και ξέρω ότι ο ίδιος ειναι κάθε φορά . Την αγάπη μου και τα συλλυπητήρια μου!