10 Δεκ 2012

ΑΝΤΪΟ άΛΚΗ ΑΚΛΑϊΕ


Στις ανθισμένες κορυφές
ζήτησες τη ζωή σου
στ' άστρα της γης και τ' ουρανού
το φως του παραδείσου
χαράζει η μέρα σαν γυαλί
στην κόψη κόβεις βόλτες
παρέα με λαθρόβιους
πότες και μηχανόβιους
παράταιρους ιππότες


Στου αιώνα την παράγκα

στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα
με βρισιές και προσευχές
και της μάνας τις ευχές
Στου αιώνα την παράγκα
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα
στα κρυφά και ταπεινά
ψάξε τα παντοτινά


Για μια Ντολόρες χάραξες

το δέρμα σου μια νύχτα
και το κορμί σου κάρφωσες
στου φεγγαριού την πίστα
Μ' άφιλτρο τώρα κι αλκοόλ
τσακίζεις τη φωνή σου
ληστής, Πιλάτος και Χριστός
εκεί που στάζει ο Θεός
θ' απλώσεις τη ζωή σου


Άλκης Αλκαίος, Στιχουργός (με κεφαλαίο).
Πάει (κι αυτός....)

1 σχόλιο:

αοράτη είπε...

Όλοι οι δρόμοι ταξιδεύουν προς τα μέσα,
πού την έκρυψες αγύρτισσα τη μπέσα
ο μισός μου εαυτός σε τρικυμία
και ο άλλος μου μισός δε δίνει μια....

Τόσα ταξίδια σε κορμιά ψυχές και τρένα,
τόσα τραγούδια σε παράθυρα κλεισμένα,
σαν τους φαντάρους που ξεχνούν τη μοναξιά τους,
μ΄ ένα φτηνό τρανζιστοράκι στη σκοπιά τους....

Για να μη γίνεις σύννεφο
Καρφώθηκα στο χώμα
Κι άφησες τα τραγούδια μου
Ρούχα με δίχως σώμα...

Αστείρευτος, αλησμόνητος..!!

Φτωχαίνουμε ολοένα από κάθε άποψη τελικά....