29 Σεπ 2010

Ο ΘΕόΣ ΤωΝ ΜΕΛιΣΣώΝ










Έφτασα κατάκοπος στο απότομο ύψωμα του Φιλίππειου, πρώτη φορά μετά το ηλίθιο ατύχημα του Μαΐου, που μού κόστισε τόσο πολύ. Έσπευσα να δροσιστώ στη βρυσούλα του Καρά Τεπέ. Κι είδα, μέσα στο γεμάτο κουβά, μια μέλισσα ν' αγωνιά. Κολυμπούσε, το ζωύφιο, όσο άντεχε πριν πνιγεί- πολεμούσε κι αυτό να κρατηθεί στη ζωή...


Έμοιαζε εκείνη τη στιγμή με όλους εμάς όταν βρισκόμαστε στην κόψη του ξυραφιού, στον κίνδυνο, στην αρρώστια. Όταν παρακαλάμε κάποιον "Θεό" να μάς βοηθήσει, εμάς ή τους αγαπημένους μας... Ποιός να ξέρει αν από μέσα της η μέλισσα "παρακαλούσε" με τον τρόπο της κάποιον Μελισσοθεό να τη λυπηθεί και να τη σώσει. Κανείς δεν μπορεί να το ξέρει. Πάντως ο Θεός αυτός, εκείνη τη στιγμή, ΥΠΗΡΧΕ, κι ήμουν εγώ!

Την σήκωσα μαλακά μ' ένα στάχυ και την άφησα προσεκτικά πάνω σε στεγνό χορτάρι, να στεγνώσει τα φτεράκια της και να ξαναπετάξει. Τής έσωσα τη ζωή. 

Ποιός μπορεί να ξέρει αν υπάρχουν άγνωστά μας ανώτερα πλάσματα, απείρως πολυπλοκότερα από μας, όπως απείρως πολυπλοκότεροι είμαστε εμείς από τις μέλισσες. Πλάσματα που ίσως έχουν τη δυνατότητα, αν κατά τύχη μάς προσέξουν, κι αν είναι στη φύση τους, κι αν δε βαριούνται, να μάς απλώσουν ένα στάχυ την κρίσιμη στιγμή, και, ναι, να μάς σώσουν...

Το ξέρει κανείς;



Μια δεύτερη μέλισσα, πνιγμένη στον ίδιο κουβά 
λιγότερο τυχερή - ή λιγότερο Πιστή- από τη δική μου...

.

28 Σεπ 2010

Ο ΜέΓΑΣ ΘεόΣ έΡΩΤαΣ, ΜέΡΟΣ Δ': "ΕξημέρωΣέ με", είπε η ΑλεΠού

Ο ΜΕΓΑΣ ΘΕΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΡΟΣ 4ο: 
 "ΕΞΗΜέΡΩΣέ Με", ΕίΠε η ΑλεΠού


Μαζέψαμε λοιπόν όλα τα συστατικά του Έρωτα, τα τέσσερα της Αγάπης συν τη Χημεία συν μια δόση Λογική. Μα το γλυκό δεν έδεσε.  Κάτι ακόμα λείπει.Τί λείπει; Τι φταίει, και η καρδιά μου κλαίει;

Λείπει το μαγείρεμα σε σιγανή φωτιά! Για να ωριμάσει και να ολοκληρωθεί ο Έρωτας, χρειάζεται Χρόνος, λίγος, ή πολύς… Πρέπει να εξημερώσεις τον Άλλον, και να εξημερωθείς κι εσύ από αυτόν!

Η Αλεπού:
Δεν γνωρίζουμε πραγματικά παρά μόνο αυτά που εξημερώνουμε.



ΕΞΗΜΕΡΩΣΕ ΜΕ

Η ΑΛΕΠΟΥ (τραγουδά)
Αν θέλεις να παίξεις μαζί μου πρέπει να μ' εξημερώσεις
να δημιουργήσεις βήμα το βήμα δεσμούς που θα μάς συνδέουν
Αλλιώς δεν είσαι για μένα παρά ένα αγοράκι όπως όλα τα άλλα
Κι εγώ για σένα, που δεν με γνωρίζεις, δεν είμαι παρά μια αλεπού όπως όλες οι άλλες

Εξημέρωσέ με, σε παρακαλώ, αν θέλεις ένα φίλο καλό,
και μέχρι να χαθώ, θά’σαι στον κόσμο μοναδικό

Αν μπορέσεις να μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα λούζεται ηλιοφώς
θα γνωρίζω τον ήχο των βημάτων σου και θα βγαίνω από την τρύπα μου
Τα ξανθά σταροχώραφα θα μου θυμίζουν εσένα
Θ’ αγαπήσω επιτέλους τον αχό του ανέμου που θα φυσά στα στάχυα

Εξημέρωσέ με, σε παρακαλώ, αν θέλεις ένα φίλο καλό,
και μέχρι να χαθώ, θά’σαι μοναδικό στον κόσμο

Γνωρίζουμε αληθινά μόνο ό,τι εξημερώνουμε
Μά οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό για χάσιμο όταν διασταυρώνονται
Θέλουν ν’αγοράζουν τα πάντα έτοιμα,
μα δεν υπάρχουν έμποροι φίλων, να πουλάνε έτοιμη φιλία
κι έτσι, οι άνθρωποι δεν έχουν πιά φίλους

Εξημέρωσέ με, σε παρακαλώ, αν θέλεις ένα φίλο καλό,
και μέχρι να χαθώ, θά’σαι στον κόσμο μοναδικό

Πρέπει να συναντιόμαστε για να εμπλουτίσουμε την καρδιά
κι όλες αυτές οι δικές μας στιγμές, θα με διδάξουν,
 το τίμημα της ευτυχίας.


Ο Μικρός Πρίγκηπας: Τι πρέπει να κάνω;
Η Αλεπού: Πρέπει να κάνεις υπομονή. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, κι εγώ θα σε κοιτάζω με τις άκρες των ματιών…
Ο Μικρός Πρίγκηπας: Και…
Η Αλεπού: Και δεν θα λες κουβέντα.
Ο Μικρός Πρίγκηπας: Α…
Η Αλεπού: Τα λόγια είναι πηγή παρεξηγήσεων. Όμως, κάθε μέρα, θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιό κοντά.

(Ο Μικρός Πρίγκηπας εξημερώνει την Αλεπού, όπως τον δίδαξε)

………

Ο Μικρός Πρίγκηπας: Τώρα πρέπει να φύγω.
Η Αλεπού: Α! Θα κλάψω…
Ο Μικρός Πρίγκηπας: Εσύ φταις. Εγώ δεν ήθελα να σου κάνω κακό, εσύ θέλησες να σ' εξημερώσω…
Η Αλεπού: Φυσικά…
Ο Μικρός Πρίγκηπας: Αλλά θα κλάψεις;
Η Αλεπού: Φυσικά.
Ο Μικρός Πρίγκηπας: Και λοιπόν; Τι κέρδισες;
Η Αλεπού: Κέρδισα, εξαιτίας του χρώματος των σταχιών. 
Πήγαινε να ξαναβρείς τα Τριαντάφυλλα, και θα καταλάβεις, πως το Τριαντάφυλλό σου, είναι μοναδικό στον κόσμο.




ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ 
ΜΟΥ ΤΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ 
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ
Δε μοιάζετε στο τριαντάφυλλό μου
αν κι έτσι θά 'λεγ' ένας τυχαίος περαστικός
δεν είστε τίποτε ακόμη
κανείς δεν σας έχει εξημερώσει
 δεν έχετε εξημερώσει κανέναν
αφού δεν έχετε κανένα φίλο, δεν είστε μοναδικές στον κόσμο
είστε όμορφες, μα κενές
δεν πεθαίνει κανείς για εσάς
το δικό μου το τριαντάφυλλο, μετράει πιο πολύ απ' όλες σας μαζί

Γιατί αυτήν πότισα
Γιατί αυτήν προστάτεψα
Γιατί αυτήν παρηγόρησα
Γιατί αυτή, είναι το δικό μου το τριαντάφυλλο

Η ΑΛΕΠΟΥ
Για τον αποχαιρετισμό μας, να το μυστικό μου:
μόνο με την καρδιά βλέπουμε καθαρά
κι ό,τι είναι αληθινά σημαντικό, είναι αόρατο για τα μάτια

αν οι άνθρωποι ξεχνούν αυτήν την αλήθεια, εσύ μην την ξεχάσεις
ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου είναι που το κάνει τόσο σημαντικό
κι είσαι υπεύθυνος για πάντα, για ό,τι έχεις εξημερώσει

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ
Νά’μαι, λοιπόν, παντοτινά υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου
Γιατί αυτήν πότισα…
Η ΑΛΕΠΟΥ
…πότισες…
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ
…γιατί αυτήν προστάτεψα…
Η ΑΛΕΠΟΥ
…προστάτεψες…
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ
…γιατί αυτήν παρηγόρησα
Γιατί αυτή, είναι το δικό μου το τριαντάφυλλο
Η ΑΛΕΠΟΥ
…γιατί αυτή, είναι το δικό σου το τριαντάφυλλο
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ
Γιατί αυτήν προφύλαξα…
Η ΑΛΕΠΟΥ
…προφύλαξες…
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ
…γιατί αυτήν παρηγόρησα…
Η ΑΛΕΠΟΥ
…παρηγόρησες…
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ
…γιατί αυτήν αγάπησα
Γιατί αυτή, είναι το δικό μου το τριαντάφυλλο
Η ΑΛΕΠΟΥ
…γιατί αυτή, είναι το δικό σου το τριαντάφυλλο
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ
Γιατί είναι αυτή
Γιατί είναι το δικό μου το τριαντάφυλλο

Ο Μικρός Πρίγκηπας: Αντίο.

Η Αλεπού: Αντίο. Μην ξεχάσεις το μυστικό μου. Μόνο με την καρδιά βλέπουμε καθαρά.





Ο Μικρός Πρίγκηπας: Μόνο με την καρδιά βλέπουμε καθαρά.
Η Αλεπού: Κι ό,τι είναι αληθινά σημαντικό, είναι αόρατο για τα μάτια.
Ο Μικρός Πρίγκηπας: Ό,τι είναι αληθινά σημαντικό, είναι αόρατο για τα μάτια.
Η Αλεπού: Αυτό που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό, είναι ο χρόνος που αφιέρωσες σ’αυτό.
Ο Μικρός Πρίγκηπας: Αυτό που κάνει το τριαντάφυλλό μου τόσο σημαντικό…
Η Αλεπού: …είναι ο χρόνος…
Ο Μικρός Πρίγκηπας: …είναι ο χρόνος…
Η Αλεπού: …που αφιέρωσες σ’αυτό.
Ο Μικρός Πρίγκηπας: …που αφιέρωσα σ’αυτό. Ό,τι είναι αληθινά σημαντικό, είναι αόρατο για τα μάτια.

(Η Αλεπού φεύγει σιγά σιγά)

Ο Μικρός Πρίγκηπας: Αλεπού… Πού είσαι… Αλεπού…


(προσγείωση....)

Ναι...  Εκτός από όλα τ' άλλα, θέλει και υπομονή, θέλει Χρόνο, ο Έρωτας. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί να θυσιάσεις το Θέλω σου και το χρόνο σου, γιατί να κάνεις υποχωρήσεις, γιατί να χάσεις ένα μεγάλο μέρος της Ελευθερίας σου, γιατί να μπεις στον κόπο να εξημερώσεις και να εξημερωθείς, γιατί να ερωτευτείς και ν’αγαπήσεις και να δεσμευτείς και να ρισκάρεις να πονέσεις βαθιά;

Γιατί κάποτε παλιά, κάθησε ο Θεός, το σκέφτηκε από δω, το σκέφτηκε από κει, κι αποφάσισε ότι ου καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον

18 Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεός· οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον· ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθὸν κατ᾿ αὐτόν. 19 καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς ἔτι ἐκ τῆς γῆς πάντα τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ καὶ πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἤγαγεν αὐτὰ πρὸς τὸν ᾿Αδάμ, ἰδεῖν τί καλέσει αὐτά. καὶ πᾶν ὃ ἐὰν ἐκάλεσεν αὐτὸ ᾿Αδὰμ ψυχὴν ζῶσαν, τοῦτο ὄνομα αὐτῷ. 20 καὶ ἐκάλεσεν ᾿Αδὰμ ὀνόματα πᾶσι τοῖς κτήνεσι καὶ πᾶσι τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τοῦ ἀγροῦ· τῷ δὲ ᾿Αδὰμ οὐχ εὑρέθη βοηθὸς ὅμοιος αὐτῷ. 21 καὶ ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς ἔκστασιν ἐπὶ τὸν ᾿Αδάμ, καὶ ὕπνωσε· καὶ ἔλαβε μίαν τῶν πλευρῶν αὐτοῦ καὶ ἀνεπλήρωσε σάρκα ἀντ᾿ αὐτῆς. 22 καὶ ᾠκοδόμησεν ὁ Θεὸς τὴν πλευράν, ἣν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ ᾿Αδάμ, εἰς γυναῖκα καὶ ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὸν ᾿Αδάμ. 23 καὶ εἶπεν ᾿Αδάμ· τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου· αὕτη κληθήσεται γυνή, ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη αὕτη· 24 ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. 25 καὶ ἦσαν οἱ δύο γυμνοί, ὅ τε ᾿Αδὰμ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ, καὶ οὐκ ᾐσχύνοντο.

Ολόγυμνοι ζούσαν οι Πρωτόπλαστοι, και δεν ντρέπονταν, δεν έδιναν δεκάρα. Ανέμελοι, ελεύθεροι ν’αλωνίζουν όλον τον Παράδεισο, ήτοι το ίδιο το οικόπεδο, συν τη χλωρίδα και την πανίδα, εξαιρουμένου ενός συγκεκριμένου μοιραίου Δέντρου… Ελεύθερος ο Αδάμ, κούνια που τον κούναγε δηλαδή, είδαμε τους περιορισμούς της «ελευθερίας» του ανθρώπου στο κεφάλαιο Θεός. Ήταν και  πολύ μάγκας όμως ο τύπος, όλος ο Κόσμος, συμπεριλαμβανομένης και της Εύας - Ζωής, όλος ο Κόσμος υπήρχε μόνο και μόνο για να Τον εξυπηρετεί, ήταν δηλαδή ο Αδάμ κάτι σαν τον σημερινό Ελληναρά. Ελεύθερος, παρά την ύπαρξη της προπατορικής συζύγου, που πλάστηκε από αυτόν ειδικά γι΄αυτόν, γυμνός κι ελεύθερος· ελεύθερος σαν χίππης, για χασίσι δεν ξέρω, αλλά το άλλο –ήσι και την επιστροφή στη φύση των χίππηδων σίγουρα τα τιμούσε σφόδρα… Ελεύθερος ο πιθηκάνθρωπος Αδάμ, γιατί δεν ήξερε τον Έρωτα, σε αντίθεση με τον ευαίσθητο George Moustaki, που την πάτησε και φόρεσε τα γλυκά δεσμά του …

Ελευθερία μου

Ελευθερία μου, σε φύλαγα καιρό, σαν σπάνιο μαργαριτάρι
Ελευθερία μου, που με βοήθησες να λύσω κάθε παλαμάρι
για να πάω παντού
ως την άκρη των δρόμων της τύχης
για να κόψω τα ρόδα
των ανέμων και των ονείρων
πάνω στις φεγγαραχτίδες

Ελευθερία μου, στις δικές σου προσταγές υπάκουε η καρδιά μου
Ελευθερία μου, σου 'δωσα τα πάντα, όλα τα υπάρχοντά μου
πόσο υπέφερα για να καλύψω τις απαιτήσεις σου
έφυγα από την χώρα μου, άφησα τους φίλους μου
για να κερδίσω την εμπιστοσύνη σου

Ελευθερία μου, μπόρεσες να νικήσεις όλες μου τις συνήθειες
Ελευθερία μου, μ’ έκανες ν’ αγαπήσω ακόμα και την μοναξιά
μ’ έκανες να γελώ
βλέποντας να τελειώνει
μια όμορφη περιπέτεια
με προστάτεψες
όταν έπρεπε να κρυφτώ
για να γιατρέψω τις πληγές μου

Ελευθερία μου, κι όμως, σ' άφησα, μια νύχτα του Δεκέμβρη
παράτησα τους απέραντους δρόμους που βαδίζαμε μαζί
και χωρίς να νοιαστώ, χειροπόδαρα δεμένος,
σε πρόδωσα, για μια ερωτική φυλακή
και μια όμορφη δεσμοφύλακα

Georges Moustaki, Ma liberté

Σ’έναν τέτοιο αληθινό Έρωτα, δε χάνεις μόνο την ελευθερία σου, όποιαν είχες τέλος πάντων, αλλά όσο πιο πολύ δένεσαι με τον Άλλο, τόσο πιο πολύ χάνεις και τον εαυτό σου, μέσα στον Άλλο… ίσως γι’αυτό οι ερωτευμένοι δε φοβούνται πιά τον Θάνατο: γιατί έχουν απελευθερωθεί από το Προπατορικό Αμάρτημα της Γνώσης, αφού αυτός που Γνωρίζει τον Θάνατο είναι ο Εαυτός, και ο Εαυτός, μέσα στον Έρωτα, είπαμε, χάνεται… δεν είναι και άσχημη συναλλαγή, χάνεις τον («διαβολικό», έτσι κι αλλιώς…) εαυτό σου, κερδίζεις όμως, εκτός από όλα τα άλλα προφανή, την Αθανασία… Γίνεσαι λιγάκι Θεός…

Νά’μουν η αγάπη σου, νά’μουν το δάκρυ σου,
νά’μουν στα χείλη σου ιδρώτας λεπτός

Νά’μουν η σκέψη σου, νά’μουν η έγνοια σου,
νά’μουν χαρά μες τα μάτια σου, φως

Νά’μουν η μέρα σου, νά’μουν η νύχτα σου
νά’μουν το γέλιο σου κι ο στεναγμός

Νά’μουν η ελπίδα σου, η ηλιαχτίδα σου
νά’μουν η αγάπη σου, θά’μουν Θεός…

Μιλτιάδης Θαλασσινός

Έρωτας λοιπόν, τέλειος, θεϊκός, βασισμένος στη χημεία, στην κατανόηση, και στην εξοικείωση. Έρωτας νικητής επί του Θανάτου, Έρωτας χωρίς όρους και χωρίς όρια, να μην ξέρει ό ένας που τελειώνει και που αρχίζει ο άλλος. Έχετε προσέξει ότι τα ηλικιωμένα ζευγάρια, που έχουν ζήσει πολύ καιρό μαζί, μοιάζουνε; Δεν είναι ότι αλλάζουν τα χαρακτηριστικά τους, είναι οι παρόμοιες εκφράσεις που σιγά σιγά συνηθίζουν να παίρνουν- γιατί τί είναι ένα πρόσωπο, δυο μάτια, μια μύτη, ένα στόμα. Είναι οι εκφράσεις, το βλέμμα, που δημιουργούν την εντύπωση ενός προσώπου, και αυτά σιγά σιγά συγκλίνουν, μέσα στον Έρωτα και την Αγάπη, και με την πάροδο του Χρόνου, δυο άνθρωποι, που έχουν κάποτε γίνει Ένα, μοιάζουνε, όλο και πιο πολύ…


Δεν ξέρω που εσύ αρχίζεις
δεν ξέρεις που τελειώνω εγώ

Georges Moustaki, Je ne sais pas ou tu commences, tu ne sais pas ou je finis

Πολύ ωραία βέβαια όλα αυτά, αλλά δεν είναι εύκολα. Είναι μεν απλά, ναι, αλλά ποιος είπε ότι το απλά είναι και εύκολο; Το αντίθετο μάλιστα, τα πιο απλά, τα πιο οφθαλμοφανή, είναι και τα πιο δύσκολα στην εφαρμογή, είναι αυτά που ξεφεύγουν για πάρα πολύ καιρό από πάρα πολλούς… Κι έτσι ο Χρόνος, μπορεί να φέρει την ωρίμανση μιάς σχέσης, μπορεί όμως να φέρει και τη διάλυση της…

Ποιος να ξέρει που πηγαίνει ο δρόμος, πού κυλά η μέρα, μόνο ο Χρόνος
Και ποιος να ξέρει αν η αγάπη σου στεριώνει, όπως διάλεξε η καρδιά σου,
μόνο ο Χρόνος

Enya, 
Only Time

Απλά λοιπόν τα πράγματα μεν, πολύ δύσκολα δε. Εξαιρετικά δύσκολα, αν λάβει κανείς υπ’όψιν ότι άντρες και γυναίκες είμαστε, και πρέπει να είμαστε, από διαφορετικό πλανήτη, και καλά κάνουμε και είμαστε, κι εδώ είναι που την πάτησαν οι φεμινίστριες (με την κακή έννοια, που λέγαμε και στην "Αρχή") που θέλησαν να μας εξομοιώσουν σε όλα κι έμειναν στο τέλος χωρίς άντρες, όπως οι άντρες στην Λυσιστράτη έμειναν χωρίς γυναίκες…


ΥΓ Το "είμαστε από διαφορετικό πλανήτη" αναφέρεται στο βιβλίο του John Gray "Άντρες από τον Άρη, γυναίκες από την Αφροδίτη", που σάς το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

ΥΓ 2 Τα αποσπάσματα του Μικρού Πρίγκηπα είναι από την Μουσική παράσταση Le Petit Prince - Le Spectacle Musical, σε μουσική του Richard Cocciante και κείμενα της Elisabeth Anais, που ανέβηκε τον χειμώνα του 2002 στο Καζίνο του Παρισιού. Κυκλοφορεί σε DVD (στο σπίτι μου, στη Γαλλία και στο Internet).

ΥΓ 3 Να και η Consuelo de Saint-Exupery, η γυναίκα του Antoine,
 το αληθινό Τριαντάφυλλο του Μικρού Πρίγκηπα...






Όλες οι μεταφράσεις, εκτός από αυτές όπου αναφέρεται ρητά ο μεταφραστής, είναι δικές μου-απαγορεύεται κάθε αναδημοσίευση χωρίς χωρίς αναφορά στην πηγή. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τα κείμενα και τα ποιήματα.


ΕΠόΜΕΝΟ ΚΕΦάΛΑΙΟ: Ο ΧΩΡΙΣΜόΣ


.

Τα ΒρώΜικα ΧέρΙΑ της ΦτώΧειας


Κυριακή μετά από βάφτιση, κι όλα τα παιδάκια των καλεσμένων, καλοντυμένα και χορτασμένα, παίζουν ξετρελλαμένα με τις δυό Καλές Νεράιδες. Κάποια στιγμή εμφανίζονται στο γλέντι δυό φτωχοντυμένα κοριτσάκια 7-8 χρονών, πουλάνε επίμονα τριαντάφυλλα. "Δεν πας σχολείο;" ρωτάω το ένα. "Σχόλασα", βάζει την κασέτα που τού έχουν μάθει εκείνο. "Μα την Κυριακή δεν έχει σχολείο, πώς σχόλασες" τη στριμώχνω"- "Θα πάρεις τριαντάφυλλο;" επιμένει...

Τσιγγανάκια, μάλλον από Βουλγαρία ή Ρουμανία, αυτή και η χοντρούλα η αδελφούλα της, τα βλέπω χρόνια τώρα να τριγυρνούν όλη μέρα και να ζητιανεύουν, έχω δεί και τη μάνα τους, ένα ζώον, ξέρω περίπου και πού μένουν.

Ξέρω και πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα...

Στην επιστροφή από το γλέντι, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ήταν δυό-τρία πεντάχρονα και σκάλιζαν μ' ένα κατσαβίδι το "θησαυροφυλάκιο" ενός παρκόμετρου. Τους λέω έι, τί κάνετε κεί, φύγετε μη φωνάξω την αστυνομία. Μού λέει γελώντας το ένα, με σπασμένα ελληνικά, "εσύ μπορείς να πηδήξεις από κείνο το μπαλκόνι;" κοιτάω στιγμιαία, το είπε για να  μού αποσπάσει την προσοχή;;;; - "όχι" τού απαντάω - "εγώ μπορώ", μού  λέει και γελάει. "Σιγά μη μάς πιάσει η αστυνομία, εμείς την βλέπουμε και τρέχουμε και φεύγουμε". Πάω λίγο παραπέρα, ξαναπιάνουν τη δουλειά τους....

....

27 Σεπ 2010

Ο ΜέΓΑΣ ΘεόΣ έΡΩΤαΣ, ΜέΡΟΣ Γ': ΣΤά'ΔωΣα όΛΑ Κι έμΕΙΝα ΣτοΝ άΣΣο




Ο Μέγας Θεός Έρωτας - ΜέΡΟΣ Γ'
"ΣΤΑ’ΔΩΣΑ ΟΛΑ ΚΙ ΕΜΕΙΝΑ ΣΤΟΝ ΑΣΣΟ"


Αντιμετωπίζοντας δυσκολίες στη σχέση μου με την αγάπη μου, στράφηκα για παρηγοριάστα τραγούδια . Ψάχνοντας για ποιοτικά λαϊκά με την ανεπανάληπτη κι αναντικατάστατη Βίκυ Μοσχολιού, έπεσα πάνω σ' ένα άγνωστό μου ως τότε τραγούδι του Άκη Πάνου, το «Θα  κλείσω τα μάτια»:

ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ
Στίχοι(;;;)-μουσική: Άκης Πάνου
Ερμηνεία: Βίκυ Μοσχολιού, 1970

Σε πότισα το πιό γλυκό μου δάκρυ, με πότισες τον πιο γλυκό καημό
σε άγγιξα στου ονείρου μου την άκρη, και στράγγιξα τον πρώτο στεναγμό
Λαχτάρησα ζωή απ΄τη ζωή σου, λαχτάρησες το φως του Αυγερινού
περπάτησα στα σύννεφα μαζί σου, και κι ανοίξανε οι πόρτες τ’ουρανού

θα κλείσω τα μάτια, θ’απλώσεις τα χέρια
να βρουν να φωλιάσουν λευκά περιστέρια
αγάπη μου πρώτη, αγάπη μεγάλη
θα κλείσω τα μάτια, κι όπου με βγάλει

Εντυπωσιάστηκα από την μουσική, από το στίχο, από την καταπληκτική ερμηνεία της Μοσχολιού. Τόσο πολύ με άγγιξε αυτό το τραγούδι  που θέλησα να μάθω περισσότερα για τον Άκη Πάνου, που τον  είχα μόλις ακουστά, σαν ένα λαϊκό συνθέτη που σκότωσε τον σύντροφο της κόρης του και πέθανε στην φυλακή. Βρήκα μια συνέντευξή του, κάποια πράγματα που άλλοι έγραψαν γι’αυτόν, και μερικά ακόμα τραγούδια του. Όσο πιο πολύ τον άκουγα, τόσο πιο πολύ με τραβούσε ο καθαρός και ντόμπρος στίχος του, οι μεστές μουσικές του, αλλά και η στάση που αυτός ο άνθρωπος φαινόταν να έχει στη ζωή, εκτός φυσικά από τον παράλογο φόνο του γαμπρού του. Προβληματίστηκα όταν μου είπαν πως τάχα αυτοκτόνησε στην φυλακή, δεν ταίριαζε αυτό με τα υπόλοιπα- αλλά όχι, δεν αυτοκτόνησε: πέθανε από καρκίνο του παγκρέατος, ναι, στη φυλακή.

Μού άρεσε ο Άκης Πάνου. Μού ταίριαζε η Αλήθεια του και η τόλμη του να τη λέει. Κι είπα, ε, αφού  αυτός ο αληθινός άνθρωπος είπε «θα κλείσω τα μάτια, κι όπου με βγάλει, αγάπη μου πρώτη, αγάπη μεγάλη», ας το πω κι εγώ… Κι όχι μόνο το είπα, αλλά το εφάρμοσα κιόλας!

Φαντάζεστε την έκπληξή μου όταν μερικές μέρες αργότερα έμαθα πως οι στίχοι που με νουθέτησαν ήταν πλαστοί! Ήταν στίχοι της λογοκρισίας της επταετίας, που αντικατέστησαν τους αυθεντικούς στίχους χάρη στην «Επανάσταση» του Παπαδόπουλου και των συνταγματαρχών του. Έτσι έγινε και φώλιασαν με το ζόρι στο τραγούδι «λευκά περιστέρια»,  διώχνοντας τη «φτώχεια και μιζέρια» που έγραφε ο Άκης στο πρωτότυπο.
Αναζήτησα με μανία και, ναι, με αγωνία την εκτέλεση με τους πρωτότυπους στίχους του 1967, που πρωτακούστηκαν το 1974, μετά την πτώση της χούντας. Οι φόβοι μου επαληθεύτηκαν όταν άκουσα τον αγαπημένο Γρηγόρη Μπιθικώτση να τραγουδάει:

ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ
Στίχοι(!!!)-μουσική: Άκης Πάνου
Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης – Χαρούλα Λαμπράκη, 1967

Τον έρωτα φαρμάκωσε η μιζέρια, κομμάτιασε η φτώχεια την καρδιά
δεν ήρθανε για μας τα καλοκαίρια, και έγιν' η ζωή τόσο βαριά
Πού να βρεθεί ντροπή να με κρατήσει, στη λάσπη και στην ξύλινη σκεπή
τη φτώχεια που μας έχει γονατίσει, τη νιώθω μεγαλύτερη ντροπή

θα κλείσω τα μάτια, θ’απλώσω τα χέρια,
μακριά από τη φτώχεια κι από τη μιζέρια
θα πάρω τη στράτα κι εγώ τη μεγάλη
θα κλείσω τα μάτια, κι όπου με βγάλει

Ακριβώς λοιπόν το αντίθετο έγραψε στην πραγματικότητα ο Άκης Πάνου: Κλείσε τα μάτια, άπλωσε τα χέρια, και φύγε από την φτώχεια και τη μιζέρια, ήθελε να με συμβουλέψει. Κάποιοι όμως το θεώρησαν αυτό υπερβολικά ανατρεπτικό, και φρόντισαν να μετατρέψουν το τραγούδι σε καθωσπρέπει άσμα, ενσωματώνοντας με τη βία «λευκά περιστέρια» και «πρώτες, μεγάλες αγάπες», στις οποίες μένει κανείς πιστός πάση θυσία, κλείνει τα μάτια, απλώνει τα χέρια, και όπου τον βγάλει… και πού να τον βγάλει δηλαδή;;; Το πιθανότερο είναι να τον βγάλει εδώ:

ΝΑ ΕΙΧΑ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ
Στίχοι-μουσική: Άκης Πάνου
Ερμηνεία: Στράτος Διονυσίου, 1971

Είχα τα μάτια μου κλειστά κι έδωσα βάση
έκανα στάση στη δική σου γειτονιά
με αγωνίες και καημούς έχω χορτάσει
είχα τα μάτια μου κλειστά κι έδωσα βάση

Να είχα το κουράγιο, την αγκαλιά σου να την απαρνιόμουνα
να είχα το κουράγιο, στη γειτονιά σου να μην ξαναρχόμουνα

Είχα λουλούδια στην καρδιά κι εσύ μια πέτρα
κάτσε και μέτρα πόσο μού’κανες κακό
τι μού’χεις δώσει και τι πήρες κάτσε μέτρα
είχα λουλούδια στην καρδιά κι εσύ μια πέτρα

Προσέξτε την ημερομηνία, 1971: ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του πλαστού «θα κλείσω τα μάτια», που στο μεταξύ έχει γίνει μεγάλη επιτυχία της Μοσχολιού, ο Άκης Πάνου σχολιάζει με πίκρα το ίδιο του το διαστρεβλωμένο τραγούδι.
Θύμωσα. Θύμωσα με τη Βίκυ που είπε το πλαστό τραγούδι. Θύμωσα με τον Άκη, αν υποθέσουμε ότι δέχτηκε (;;;) να κυκλοφορήσει το τραγούδι με πλαστούς στίχους. Μα πιο πολύ θύμωσα με τον εαυτό μου, που αφέθηκα να νουθετηθώ από ένα τραγούδι, πανέμορφο ομολογουμένως και στις δυο του εκτελέσεις . Στο μεταξύ όμως η ζωή μου είχε ήδη πάρει το δρόμο της πρώτης (πλαστής) εκτέλεσης, «θα κλείσω τα μάτια, κι όπου με βγάλει» (κι αργότερα εκείνον του «να είχα το κουράγιο»…).



Η ιστορία αυτού του τραγουδιού και της αλληλεπίδρασής του με την αφεντιά μου δείχνει ξεκάθαρα το  πόσο μπορεί να επηρεαστεί η ζωή μας από ένα στίχο, από ένα τραγούδι, είτε προς το καλό, είτε προς το κακό.

Κακό θεωρώ τον δρόμο που προτείνει η λογοκρισία, να κλείσει κανείς τα μάτια μπροστά στα προβλήματα, την μιζέρια μιας κατάστασης, κι όπου τον βγάλει- αυτή η στάση στην ζωή βγάζει συνήθως στον γκρεμό. 

Καλό θεωρώ την ειλικρινή και ρωμαλέα στάση του Άκη Πάνου, την τόλμη να κάνει κανείς την τομή, να πάρει τη στράτα μακριά από την μιζέρια, με θάρρος, με ελπίδα, αλλά και με ρεαλισμό. Με επίγνωση των κινδύνων να παίρνει κανείς στη ζωή τη Μεγάλη Στράτα του άγνωστου, που, ναι, μπορεί και να τον βγάλει κάπου καλύτερα

Δυστυχώς τα περισσότερα τραγούδια σε παραπλανούν, σε αρρωσταίνουν, και σε σπρώχνουν στο κακό, στον λάθος δρόμο… Σε σημείο να δικαιώνεται απόλυτα ο Ποιητής που είπε πως ειν’αρρώστια τα τραγούδια:

Ειν’αρρώστια τα τραγούδια, τι θαρρείς
βρες αγάπες άλλες φως μου, να χαρείς
τα τραγούδια που έχουν αίμα και καρδιά
ειν’αρρώστια που δεν γίνεται καλά
Μάνος Ελευθερίου

Δυστυχώς τα περισσότερα τραγούδια είναι, ναι, αρρώστια. Αυτό δεν είναι και τόσο παράδοξο, αν σκεφτείς πως οι δημιουργοί τους μπορεί να είναι (ή να μην  είναι) αξιόλογοι ή/και επιτυχημένοι καλλιτέχνες,  αλλά αυτό δε σημαίνει πως έχουν λύσει και τα προσωπικά τους, πως δεν τους βασανίζουν τα ανθρώπινα προβλήματα που βασανίζουν κι όλους μας τους υπόλοιπους, και ειδικά τα του έρωτα... Γιατί λοιπόν να περιμένουμε να είναι σε θέση να μάς συμβουλέψουν και να μάς καθοδηγήσουν, είτε είναι αληθινοί καλλιτέχνες, είτε - ακόμα χειρότερα - πρόκειται για  «καλλιτέχνες» της συμφοράς! Κλείνω σε εισαγωγικά τους «καλλιτέχνες» δημιουργούς και εκτελεστές των «εμπορικών», ας το πούμε ευγενικά. «τραγουδιών», και στο εξής όταν λέω «τραγούδια» θα εννοώ τα σκουπίδια  τους .

Το ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι γράφουν ή ερμηνεύουν τραγούδια και «τραγούδια», το ότι δηλώνουν ή είναι καλλιτέχνες, δε σημαίνει πως είναι και αυθεντίες πάνω στη Ζωή και στον Έρωτα. Αντίθετα, οι περισσότεροι από αυτούς έχουν μια τάση να είναι ανεδαφικοί, αυτοκαταστροφικοί, υπερβολικά συναισθηματικοί, να κλείνουν τα μάτια στην λογική, δίνοντας το απόλυτο πάνω χέρι και το τιμόνι της ζωής στο θυμικό, στο συναίσθημα (τουλάχιστον στους στίχους των τραγουδιών τους). Και θα μού πείτε τώρα αγανακτισμένοι, «μα τι κακό έχει τέλος πάντων το συναίσθημα, αναίσθητος είσαι;»

Μα νομίζω σας έδειξα ήδη πόσο συναισθηματικός είμαι. Όμως εκτός από συναισθηματικός, είμαι, ή προσπαθώ να είμαι, και όσο γίνεται ΛΟΓΙΚΟΣ. Γιατί υπάρχουν στη ζωή αποφάσεις, κρίσεις, καταστάσεις, όπου ΠΡΕΠΕΙ να υπερισχύει η λογική απέναντι στο συναισθήμα, γιατί αλλιώς, πολύ απλά, δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί η ζωή, οπότε πάπαλα και το συναίσθημα  Σε νοσηρές σχέσεις, οικογενειακές, φιλικές ή ερωτικές, σε βαριές απώλειες, σε καταστάσεις κρίσης, όπου το συναίσθημα σε παραλύει, σε τσακίζει, ή απλά σε οδηγεί σε λάθος δρόμο, ΠΡΕΠΕΙ να κανείς να μπορεί να παίρνει αποφάσεις βασισμένες  στη ΛΟΓΙΚΗ, κι όχι στην παρόρμηση και την συγκίνηση. Γιατί αν η παρόρμηση σου λέει ΠΡΟΧΩΡΑ, και η λογική σου σου λέει ΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΕΙΝΑΙ ΓΚΡΕΜΟΣ, αν υπακούσεις στην παρόρμηση, τότε σε μερικά βήματα, θα τσακιστείς. Και όταν ο φόβος σου σού λέει ΜΗΝ ΚΟΥΝΙΕΣΑΙ, και γύρω σου σφυρίζουν σφαίρες και πέφτουν βόμβες, αν υπακούσεις, σε λίγο δε θα υπάρχεις πιά.

Τρέφω ιδιαίτερο μένος ενάντια στα τραγούδια και τα «τραγούδια» που επίτηδες ή όχι σε ωθούν προς τη μοιρολατρία και τον συμβιβασμό. Όριστε ένα ακόμα παράδειγμα, πέρα από το χουντικό «κλείσε τα μάτια»: let it be δεν έλεγαν οι Beatles; Don’t let it be, λέω εγώ- κάνε κάτι, κούνα το δαχτυλάκι σου! 

Ακόμα μεγαλύτερο μένος τρέφω για τα  εμπορικά «τραγούδια», που -εξ ορισμού- δεν είναι αυθεντικές καταθέσεις ψυχής, αλλά προϊόντα, που μοναδικό τους σκοπό ύπαρξης έχουν το να κάνουν τους δημιουργούς τους πλουσιότερους και διασημότερους (you are the one, you’re my number one, ok? Πάντως κουκλάρα η Έλενα και το τραγουδάκι ευχάριστο και μπράβο τους όλους, κι εγώ όταν ήμουν παιδάκι ονειρευόμουν να κερδίσουμε κάποτε το πανηγύρι που λέγεται Eurovision). Τα περισσότερα  τραγούδια ανήκουν στην κατηγορία του προϊόντος, και είναι κούφια, ψεύτικα.  Πήγα να γράψω «τα περισσότερα σημερινά τραγούδια», αλλά το έσβησα, γιατί πάντοτε ήταν η πλειοψηφία τα εμπορικά τραγούδια, από τότε που το τραγούδι καταγράφτηκε σε κάποιο μέσο, και έγινε δίσκος, κασέτα, CD, DVD, και επομένως προϊόν… Εδώ θα σάς πω ιαν αληθινή ισρτορία:

Την πρώτη φορά που συνάντησα τον Μάνο Χατζιδάκι (μη μασάτε, δύο φορές τον συνάντησα όλες κι όλες), ήταν στο ανοιχτό θέατρο της μικρής μου πόλης, γύρω στο 1990.  Πηγαίνοντας να τον βρω στα καμαρίνια αισθανόμουν μεγάλη συγκίνηση, έγραφα και κάποια τραγουδάκια και ήθελα να βολιδοσκοπήσω μια πιθανή τους προώθηση στον Σείριο. Προς μεγάλη μου έκπληξη, ενώ το μεγάλο αμφιθέατρο ήταν κατάμεστο, ήμουν από τους πολύ λίγους, αν όχι ο μόνος, που επιδίωξα αν τον συναντήσω μετά την συναυλία . Του συστήθηκα και συζητήσαμε για λίγα λεπτά, ήταν πολύ απλός και πολύ φιλικός. Του λέω, είστε όμως και τυχερός, ζήσατε και δημιουργήσατε σε μιαν εποχή πολύ πιο πνευματική από την σημερινή.


 Μα τι λέτε, μου απαντάει, ξέγετε πόση ΑΝΟΗΣΙΑ υπήγχε στον καιγό μου; Πολύ πεγισσότεγη απ' ό,τι σήμεγα. Εγώ κι ο Θεοδωγάκης αγωνιστήκαμε πολύ για να επιβάλουμε την  φωνή μας. Και ποιοί νομίζετε πως μας άκουγαν, τότε στην αγχή… μια πολύ μικγή μειοψηφία…


Μετά τον ρώτησα πού μπορώ να τον βρω για να του στείλω τα τραγούδια μου, και μου έγραψε την διεύθυνση και το τηλέφωνό του πάνω σ' ένα περιτύλιγμα σοκολάτας Lacta, το οποίο φυσικά φυλάω σαν ανεκτίμητο κειμήλιο, μαζί με το αυτόγραφό μου του Μίκη. Λίγους μήνες μετά αρρώστησε και σε λίγο πέθανε, αλλά πρόλαβα να τον επισκεφτώ μια φορά στο μεταξύ, στο σπίτι του, στην οδό Ρηγίλλης.


Από τα λίγα τραγούδια που μιλούν την γλώσσα της αλήθειας, ακόμα λιγότερα μιλούν την γλώσσα του υγιούς συναισθήματος, Αυτό είναι φυσικό, αφού τα τραγούδια γράφονται υποχρεωτικά υπό την επήρεια ενός ισχυρού συναισθήματος, και λίγοι γράφουν τραγούδια όταν είναι ερωτευμένοι κι ευτυχισμένοι, αφού έχουν άλλα πιο σπουδαία κι επείγοντα πράγματα να κάνουν.  Έτσι τα τραγούδια συνήθως φέρουν αρνητικό φορτίο, γεννημένο από  μιαν απώλεια ή έναν χωρισμό- ακόμα και στα ποιοτικά τραγούδια κυριαρχεί συνήθως η βαθιά μελαγχολία. Που δεν είναι κι ο καλύτερος σύμβουλος...

Είπα ποιοτικά τραγούδια όμως, κι αυτό είναι ένα ακόμα μεγάλο ζήτημα: Είπαμε, ναι, «όπως τη βρίσκει ο καθένας», και στην ουσία όλοι γι' αγάπη μιλάνε, συνήθως για την έλλειψή της- σκυλάδες και έντεχνοι και ροκάδες και μεταλάδες και λαϊκοί και παραδοσιακοί . Δεν έχουν όλοι όμως την ίδια ποιότητα. Παρασσάγγες και έτη φωτός απέχει το τραγούδι που δημιουργείται από την ανάγκη κάποιου να εκφραστεί, το τραγούδι που  βγαίνει από την ψυχή,  κι ας είναι και τo «πού να σε βρω να σου πω σ’αγαπώ» του Σώτη Βολάνη, από το τραγούδι που δημιουργείται για να καταναλωθεί σαν ένα οποιοδήποτε άλλο προϊόν, όπως το «στα 'δωσα όλα κι έμεινα στον άσσο» – α ρε Φοίβο αν σε πιάσω στο στόμα μου, δεν σε ξεπλένει ούτε ο… Ινδός. 

Tα περισσότερα τραγούδια είναι λοιπόν είτε ψεύτικα, είτε υπερβολικά φορτισμένα συναισθηματικά για να χωράνε έστω και λίγη λογική, και είναι φυσικό, κανείς δεν μπορεί να δηιουργήσει ή να τραγουδήσει αν δεν είναι σε μια κατάσταση ελαφρώς ή έντονα έκρυθμη- η καλλιτεχνική δημιουργία βγαίνει από την ψυχή όταν εκείνη βρίσκεται σε κατάσταση έντασης, έως και τρέλλας (τουλάχιστον αυτή που αξίζει, δεν μιλάμε – επαναλαμβάνω – για τους εμπόρους του συναισθήματος). Αλλιώς δεν πρόκειται για τέχνη, αλλά για χονδρική-λιανική.

Προϊόν έντονης συναισθηματικής φόρτισης είναι τα ΑΛΗΘΙΝΑ τραγούδια, όπως και κάθε μορφή αληθινής τέχνης. Η λογική δεν παράγει τραγούδια, εκτός αν πρόκειται για τα στιχάκια της νέα; επιτυχίας του Φοίβου (με κλεμμένη φυσικά την μουσική). Ναι, εντάξει, τραγούδια είναι θεωρητικά και αυτά, αλλά  με τα  ΨΕΥΤΙΚΑ τραγούδια δεν καταδέχομαι καν να ασχοληθώ. Άντε, ας ασχοληθώ λίγο, ενδεικτικά, με το «τραγούδι» που έδωσε τον τίτλο του στο κεφάλαιο, για να δείξω ότι τα «τραγούδια» αυτά, εκτός από ΨΕΥΤΙΚΑ, είναι και υπερβολικά ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ, και  θα έπρεπε να είναι ακατάλληλα για ανηλίκους (ενώ δυστυχώς συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο! Αυτές είναι οι ηλικίες που κυρίως ασχολούνται, 8-28 ετών): 

(πώς είπατε; "ανήλικοι στα 28";;;;;)







Καρδιά μου στα 'δωσα όλα κι έμεινα στον άσσο/ έτσι θέλησα να σου εκφράσω/ πως τη μέρα που θα φύγεις θα καταστραφώ/ γι'αυτό και στα 'δωσα όλα μέσ' απ' τη καρδιά μου/ πράγματα και συναισθήματά μου/ για να σου θυμίζουν κάθε ώρα και λεπτό: πώς νιώθω εγώ...
"ΦΟΙΒΟΣ"


Από πού ν' αρχίσω; Ποιός σού ζήτησε να τα δώσεις όλα; Σε μιαν υγιή σχέση δίνουμε και παίρνουμε, αλλά όχι ΌΛΑ. Κρατάμε ένα απόθεμα ατομικότητας και προσωπικής ζωής, ώστε στα δύσκολα να έχουμε μια καβάτζα, τόσο για μας, όσο και για τον Άλλο. Αν τα δώσεις ΌΛΑ σε μια σχέση είναι είτε γιατί δεν έχεις μυαλό, είτε γιατί περιμένεις να τού τα πάρεις πίσω ΌΛΑ συν τον τόκο- στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται  για επιπολαιότητα, στην χειρότερη πρόκειται για  υστεροβουλία. Κι αν ο άλλος δεν θέλει να σού τα δώσει ΟΛΑ, που είναι και το πιο πιθανό; Και αν ο άλλος δεν ΠΡΕΠΕΙ να σού τα δώσει ΟΛΑ, που είναι και το πιο λογικό (σκέψου το λίγο); Ε, τότε θα μείνεις στον άσσο, ο Άλλος θα φύγει τρέχοντας. Πρόκειται για μια προβλέψιμη κατάσταση, αλλά στο Φοίβειο αυτό άσμα αυτή η απόλυτα λογική συνέπεια πυροδοτεί ένα "συντριπτικό" ΚΑΤΗΓΟΡΩ εναντίον του "εγκληματία" που προφανώς εγκαταλείπει (όπου φύγει φύγει) την στριγγλίζουσα αηδώ, που θεμελιώνει -κατά το κατηγορητήριο- εμπράγματο ενοχικό δικαίωμα κατά του βδελυρού αντιδίκου-κατηγορούμενου, γι’αυτό και αυτή (ποια είναι αλήθεια, το Δεσποινάκι ή η Βίσση;) απαιτεί ουρλιάζοντας την ισόβια τιμωρία του «ενόχου», «κάθε ώρα και λεπτό». Βρε καλά της έκανε!

 Αν δεν χορτάσατε ακόμα σαδομαζοχισμό, πάρτε μια - τυχαία – λίστα από σκυλάδικα να τ' αναλύσετε μόνοι σας. Σας έχω έτοιμο και τον τίτλο της σχετικής Διατριβής, «Εφαρμοσμένη ψυχοπαθολογία μέσα στο ελληνικό τραγούδι». Εγώ αρκετή χάρη σας έκανα που ασχολήθηκα με το «Στά’δωσα όλα», είδα και την ταινία του Αγγελόπουλου για να σας την αναλύσω, έλεος πιά!
.
· Είμαι καλά περνάω μια χαρά θέλω να του πεις ψέματα "πως είμαι καλά περνάω μια χαρά για μένα έχει σβήσει να δω τι θα απαντήσει"....
· Έμαθα να ζω χωρίς εσένα να κατηγορώ μονάχα εμένα μόνο η ελπίδα να γυρίσεις με κρατάει εδώ να προσπαθώ....
· Θυσία έχω γίνει και όλα στα 'χω δώσει και ότι κι αν μου κάνεις δεν το 'χω μετανιώσει θυσία έχω γίνει τι άλλο θες να κάνω να πέσω εδώ μπροστά σου να πεθάνω...
· Άλλη μια βραδιά με βρίσκει μόνη άλλη μια βραδιά για σένα αιμορραγώ ψάχνω απ' το κορμί σου ίχνη στο σεντόνι πως να κλείσω μάτι πάω να τρελλαθώ άλλη μια βραδιά με βρίσκει μόνη άλλη μια βραδιά για 'σένα αιμορραγώ πάλι με τη σκέψη σου η καρδιά ματώνει και δεν έχω δύναμη να ζω...
· Δε χρωστάω σε κανέναν να πληρώνω τα σπασμένα δε με νοιάζει που υποφέρεις έχεις φταίξει και το ξέρεις δε χρωστάω σε κανένα τόσα πλήρωσα για σένα δε με νοιάζει που υποφέρεις κι αν για 'μένα τώρα ξενυχτάς...
· Τέσσερις πήγε μου είπαν πάλι φύγε φύγε από το μαγαζί γιατί ήπια πάλι κι έκανα κεφάλι κι έγινα κακό παιδί. Με κατάντησες αλήτη δεν πηγαίνω πλέον σπίτι στα σοκάκια τριγυρίζω μεθυσμένος και σε βρίζω...
· Δεν αξίζεις τα φιλιά μου ούτε και την αγκαλιά μου με 'κανες κομμάτια το ξέρεις δεν αξίζεις τα όνειρά μου ούτε και τα δάκρυά μου κι ήρθε η ώρα να υποφέρεις...

Λίστα αγαπημένων στίχων μιάς 20χρονης(;) φοιτήτριας(;)
Από το Internet (pathfinder.gr)

Συμπέρασμα: μην βασίζεστε στα τραγούδια για να πάρετε αποφάσεις στη ζωή σας. Μην τα αφήνετε καν να σας επηρεάσουν, όταν έχετε να πάρετε σημαντικές αποφάσεις. Είναι αρρώστια, τα τραγούδια. Μπορούν να σας οδηγήσουν σε λάθος δρόμους, ακόμα και σε γκρεμούς. Μπορεί να παρατείνουν τον πόνο σας. Μπορούν ακόμα και να σας σκοτώσουν. Καλά θυμάστε, ναι, είχα πει στην Αρχή πως τα κατάλληλα τραγούδια, μπορούν και να σας σώσουν τη ζωή… Όχι, δεν αντιφάσκω.  Είναι δύσκολο κανείς να  ξεχωρίσει τ' ΑΛΗΘΙΝΑ τραγούδια από τα ΚΑΛΠΙΚΑ την ώρα που καίγεται και ζητά με αγωνία βοήθεια και συμβουλή. Ακόμα κι αν τα καταφέρει όμως, πώς είναι δυνατόν να μπορέσει εν βρασμώ ψυχής να ξεχωρίσει ανάμεσα στ' ΑΛΗΘΙΝΑ τραγούδια τα ΩΦΕΛΙΜΑ από τα ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ; Γι’αυτό σας λέω, συμφωνώντας με τον Μάνο Ελευθερίου, είναι αρρώστια τα τραγούδια.

Κι αφού τελειώσαμε με τη Θεωρία, να και μία Άσκηση για το σπίτι.

Ερώτηση: ποια είναι η πιθανότερη κατάληξη της παρακάτω «σχέσης»;
Απάντηση:  Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Όχι, δεν είναι η Βανδή, εκείνη κάνει γαβ γαβ, όχι νιάου νιάου.

Στίχοι-Μουσική: Νίκος Μωραΐτης- G.Bella/G.Rapetti 
Εκτελέστρια(sic): Ραλλία Χρηστίδου, 2005

Με ρωτάς εγώ για σένα τι θα έκανα,
αν θα το 'σκαγα μια μέρα απ'τη δουλειά,
αν θα το 'σκαγα μια μέρα για να φύγουμε,
με τ' αυτοκίνητο για κάπου στ' άγνωστο.
Με ρωτάς εγώ για σένα τι θα έκανα,
αν θα άφηνα μια στάλα εγωισμού,
αν θα σ' άφηνα ή αν πίσω σου θα έτρεχα,
ρωτάς αν θα 'πεφτα για σένα στη φωτιά.

Εγώ για σένα, εγώ για σένα,
για σένα θα 'πεφτα πιο κάτω απ' τον καθένα.
Eγώ καρδιά μου, εγώ καρδιά μου,
εγώ θα σκότωνα για σένα τα όνειρά μου.
Μη ρωτήσεις τι κάνω για σένα, τι χάνω,
αν μπορώ να κοπώ, να καώ, να πεθάνω,
μη ρωτήσεις τι δίνω για σένα ψυχή μου,
μια στιγμή, μια βραδιά, μια ζωή, τη ζωή μου.
Εγώ για σένα, εγώ για σένα,
για σένα θα 'πεφτα πιο κάτω απ' τον καθένα.
Eγώ καρδιά μου, εγώ καρδιά μου,
εγώ θα σκότωνα για σένα τα όνειρά μου.


ΣΤηΝ ΕΠόΜΕΝΗ ΣΥΝέΧΕΙΑ

Ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο στον Έρωτα λέγεται Ζήλεια. Αντίθετα με τα τέσσερα+1 Στοιχεία, η Ζήλεια δεν είναι απόδειξη ούτε Αγάπης ούτε Έρωτα. Για την ακρίβεια είναι, απόδειξη Έρωτα, αλλά Έρωτα ναρκισσιστικού, αποδεικνύει μόνο τον εγωισμό και τον εγωκεντρισμό αυτού που ζηλεύει, και τίποτε άλλο. Ούτε και ο Φόβος, πείτε τον αν θέλετε Ανασφάλεια (αγαπημένη λέξη των γυναικών), ο Φόβος της μοναξιάς, του χωρισμού, της εγκατάλειψης, είναι ένδειξη αγάπης.
Μαζέψαμε λοιπόν όλα τα συστατικά του Έρωτα, την Χημεία και τα υπόλοιπα που λέγαμε. Όμως, τι λείπει; Τι φταίει, και η καρδιά μου κλαίει;

συνεχίζεται
Μαύρος Γάτος Πονη-ρόζ


26 Σεπ 2010

Ο ΣΚοΤεινόΣ άΓΓεΛοΣ (VnV NaTioN, DaRKaNGEL)



Στ' όνειρό σου θα με δεις
δε διστάζω, δε δειλιάζω
για καιρό αθέατος παρατηρούσα

Στόχος - πρόθεση σαφείς.
Χάδι ουρανού. Φιλί της γης.
Να δραπετεύσεις απ'τις πόλεις 
του θανάτου. 


Δώς μου χρόνο, θα σού πω.
 Δως μου χρόνο, θα το δεις.
Τι δαιμόνιο με κατέχει 
για το Δίκιο.

Έχω θυμό για το άδικο.
 Και όρεξη για πόλεμο.
Μες τους μαύρους ουρανούς, και παραπέρα.

Πάει καιρός που συμπονώ
Σκέψεις δάκρυα των θνητών
Στους δικούς μου ανάμεσα 
και όμως Ξένος

Πάει καιρός, παρατηρώ
Ανήμπορος να παρεμβώ
πέφτουν πάλι. Πέφτουν πάλι.
Ω, πέφτουν πάλι...

Δώς μου χρόνο, θα σού πω. Δως μου χρόνο, θα το δεις.
Τι δαιμόνιο με κατέχει για το Δίκιο.

Έχω θυμό για το άδικο. Και όρεξη για πόλεμο.
Στους μαύρους ουρανούς, και παραπέρα.

Δεν έχει πίστη να κρυφτείς.
Γεμάτη ψέμμα η αλήθεια.
αμφιβάλλουν, κάποιοι Άγγελοι, και πέφτουν,
και περπατούν με τους θνητούς .

Έχω θυμό για το άδικο. Και όρεξη για πόλεμο.
Μες τους μαύρους ουρανούς, και παραπέρα.

Ειρήνη ζητούΣα εδώ. Ειρήνη αναζητούΣα.
Ειρήνη μόνο ζητούσα.

Μάλλον ήρθα για να φύγω.



Darkangel, "Ο Σκοτεινός Άγγελος"
VNV Nation, 1999
VnV: VICTORY nOT VENGEANCE
Νίκη, Όχι Εκδίκηση

"One should strive to achieve; not sit in bitter regret"




μετάφραση Μαύρος Γάτος - Μιλτιάδης Θαλασσινός 2010
με την επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος 
για τη μετάφραση αυτή

24 Σεπ 2010

O ΜέΓαΣ ΘεόΣ έΡΩΤαΣ ΙΙ: ΑΓάΠΗ ΚΑι έΡΩΤΑΣ




Ο Μέγας Θεός Έρωτας, Μέρος ΙΙ
Αγάπη Και Έρωτας
(συνέχεια από το Πρώτο Μέρος)



- Πες μου, τι ξέρεις για τον Έρωτα;
- Κοιμήσου αγοράκι, έπαιζες όλη μέρα
- Σε παρακαλώ, πες μου, τι ξέρεις για τον Έρωτα;
- Είν' ένα παραμύθι, το πι' όμορφο απ΄όλα…
- Πες το μου, κάθε νύχτα ξαγρυπνώ για να τ'ακούσω.
- Κοιμήσου, αγοράκι, είσαι πολύ μικρό για τόσο φως.
- Όλη μου τη ζωή τ'ονειρεύομαι… ας καώ!
- Και τι ξέρεις εσύ για την ζωή!
- Είναι ένα παραμύθι, το πιο αληθινό απ'όλα.


Ίσως να σάς φάνηκε παράξενο που δέχτηκα πρόθυμα να παραμυθιαστώ με τον Έρωτα, ενώ λίγο πριν [Σ. στο κεφάλαιο "Θεός", που προηγείται του "Έρωτα"] είχα αρνηθεί κατηγορηματικά να πράξω το ίδιο στο θέμα της ύπαρξης του θεού. Δεν είναι όμως θέμα επιλογής, αλλά βιωμάτων. Είχα πει, αν θυμάστε, "μακάρι να μπορούσα να παραμυθιαστώ με τον Χριστό" και "μακάριοι όσοι μπορούν και πιστεύουν βαθιά". Όμως εγώ, αν και ανατράφηκα σε χριστιανικό περιβάλλον, δεν μπορώ να πιστέψω σε Θεό, αφού ποτέ δεν ένιωσα την παρουσία Του, πουθενά δεν είδα αποδείξεις της ύπαρξής Του. Αντίθετα, διαπίστωσα πολλές και σοβαρές αποδείξεις της ανυπαρξίας Του. Έβαλα τον τύπον επί των ήλων και έπιασα το απόλυτο κενό. Ενώ τον Μέγα Θεό Έρωτα, τον είδα με τα μάτια μου, είδα τον ουρανό σφοντύλι, τον έζησα με όλο μου το κορμί, σαν ένα τσουνάμι που παρασέρνει κι αλλάζει τα πάντα. Δεν τον έψαξα εγώ,  αυτός με έψαξε, με σημάδεψε, με τόξευσε, και μού άλλαξε τα φώτα- προς το καλύτερο όμως. 

Ό,τι και να λες λοιπόν, φίλε Αρθούρε [Σοπενχάουερ, βλέπε προηγούμενο κεφάλαιο], πλαναίσθηση ξε-πλαναίσθηση ηδονής, εγώ πιστεύω στον Έρωτα, αυτό το Mysterium Maximum et Tremendum, γιατί τον έχω ζήσει ως το μεδούλι!

Αγάπη και Έρωτας. Υπάρχουν. Αγάπη όπως Χριστός. Έρωτας όπως Πάθος. Δίνουν νόημα στη ζωή. Χωρίς αυτά, το χάος.

Τι είναι όμως η αγάπη; «Είναι ένα δέντρο, που τό’χουν κόψει, κι όμως πετάει, κι όμως πετάει, κι άλλα κλαδιά»; Είναι μυστήριο, είναι βασανιστήριο, είναι ιερουργία, είναι μαγεία, είναι;

Τα πράγματα είναι απλά. Τόσο υπερβολικά απλά, που μοιάζουν υπερβολικά περίπλοκα:

Αγάπη είναι να επικοινωνείς, να κατανοείς, να συμπονείς, να συγχωρείς.

Αυτοί είναι οι τέσσερις ακρογωνιαίοι λίθοι του οικοδομήματος της Αγάπης. Ένας και μόνο από αυτούς αν λείψει, το οικοδόμημα γκρεμίζεται, και η αγάπη πάει περίπατο:

Αγάπη χωρίς επικοινωνία, δε γίνεται. 

Αγάπη χωρίς κατανόηση, δεν υπάρχει. 

Αγάπη χωρίς «συμπάθεια»- συμπόνια, ψυχικό συντονισμό, να συμπάσχεις με τον Άλλο, να χαίρεσαι με την χαρά του, να πονάς με τον πόνο του, ν' ανησυχείς για τις αγωνίες του, να θλίβεσαι για τις πίκρες του, να ελπίζεις με τις ελπίδες του, αγάπη χωρίς να «πονάς» τον Άλλο, δεν υφίσταται. 

Αγάπη χωρίς συγχώρεση, δε νοείται.

Στον ΄Ερωτα τα πράγματα είναι λίγο πιο σύνθετα: εδώ κυριαρχεί το πέμπτο στοιχείο, εκείνη η περίφημη «χημεία», που υπάρχει, ναι, αντικειμενικά, δεν είναι απλά μια δικαιολογία για χυλόπιτα («δεν υπάρχει χημεία μεταξύ μας»). 

Υπάρχουν βέβαια κάποιες μορφές Έρωτα που δικαιούνται νομίμως να στερούνται πλήρως τα τέσσερα πρώτα στοιχεία. Ένας κεραυνοβόλος Έρωτας, για παράδειγμα, δεν μπορεί παρά να βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη Χημεία…

…«Εκεί κύλησαν οι ώρες, ώρες που ανάσαιναν με μια πνοή, που οι καρδιές τους χτυπούσαν με μια καρδιά, ώρες που ο Κ. κατατρυχόταν από το αίσθημα ότι χάνεται, ή ότι περιπλανιέται σε μια παράξενη χώρα, πιο πέρα από εκεί που περιπλανήθηκε ποτέ του άνθρωπος, μια χώρα τόσο παράξενη, που ο αέρας της δεν είχε τίποτα κοινό με τον γνωστό του αέρα, όπου μπορούσες να πεθάνεις από την αίσθηση του παράξενου, και που ωστόσο η μαγεία της ήταν τέτοια, ώστε δεν μπορούσες παρά να προχωρείς και να χάνεσαι όλο και περισσότερο»…

Μόνο που συνήθως αυτή η "Χημική μαγεία" δεν κρατάει πολύ… πολύ γρήγορα αρχίζει να ξεφτίζει…

…«κυλίστηκαν πάνω στο στρώμα. Απόμειναν πλαγιασμένοι εκεί, αλλά δεν ξαναβρήκαν τη λησμονιά της πρώτης νύχτας. Γύρευε εκείνη κι εκείνος γύρευε, αγρίεψαν, παραμορφώθηκαν τα πρόσωπά τους, έχωναν τα κεφάλια τους ο ένας στον κόρφο του άλλου, γύρευαν, και τα σφιχταγκαλιάσματά τους, και οι σπασμοί των κορμιών τους, δεν μπορούσαν να τους κάνουν να λησμονήσουν, παρά μονάχα τους θύμιζαν εκείνο που γύρευαν. Σαν τα σκυλιά που απεγνωσμένα σκάβουν το χώμα, έσκαβαν ο ένας το κορμί του άλλου, και συχνά, ανέλπιδα ξεγελασμένοι, σε μια τελική προσπάθεια να φτάσουν στην ευτυχία, οσφραίνονταν κι έγλυφαν ο ένας το πρόσωπο του αλλουνού. Ο κάματος τους καταπράυνε τέλος, και τους έκανε να νιώσουν αμοιβαία ευγνωμοσύνη».
Φράντς Κάφκα, Ο Πύργος, (Der Schloss, 1926)
μετάφραση Αλέξανδρου Κοτζιά (με μικρές τροποποιήσεις)
Εκδόσεις Γαλαξία, Αθήνα 1964

Ο Έρωτας λοιπόν χωράει ακόμα και σε μια ευκαιριακή, επιπόλαιη «σχέση»  (τι αντιπαθητική λέξη-. ΕΧΕΙΣΧΕΣΗ, ΕΧΕΙΣΧΕΣΗ). Για να διαρκέσει όμως και ν' ανθίσει μία Σχέση, αν δεν πρόκειται για έναν Έρωτα δίχως αύριο, τύπου Ασφαλώς και δεν πρέπει να μας δούνε παρέα (τραγούδι του Άκη Πάνου με τη Βίκυ Μοσχολιού), αν πρόκειται το ζευγάρι να δεθεί και να καταλήξει σ' έναν Γάμο ή σε κάποιας άλλης μορφής μονιμότητα, πρέπει να υπάρχει από την αρχή ουσιαστική επικοινωνία, πέρα από την σωματική. Επικοινωνία που θα φέρει και την κατανόηση του άλλου, κατανόηση που περιλαμβάνει και την αποδοχή του ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ, και όχι όπως μας παρουσιάστηκε, ή όπως θα θέλαμε να είναι. Μαζί θα έρθει και η συμπάθεια, με την έννοια της συμπόνιας, να πονάς τον άλλο και να τον σκέφτεσαι, να μην σκέφτεσαι μόνο τον εαυτούλη σου και τα θέλω σου, και να βάζεις κάτω τον εγωισμό σου όταν πρέπει, και τέλος, να τον αγαπάς τόσο, ώστε να μπορείς και να τον συγχωρείς. Αυτό το τελευταίο ίσως είναι και το πιο δύσκολο στην εφαρμογή…

Μόνη της λοιπόν η Χημεία δεν αρκεί για να στηρίξει τον Έρωτα, αν δεν πρόκειται για μιαν αρπαχτή. Η Χημεία βοηθάει όμως τα μέγιστα τον Έρωτα, σαν Καταλύτης: διευκολύνει κι επιταχύνει την κατάκτηση της Αγάπης, καθώς σιγά-σιγά ανακαλύπτεις τον Άλλο με τα προτερήματα και με τα ελαττώματά του, καθώς σιγά-σιγά δένεσαι μαζί του, καθώς αρχίζεις να νιώθεις άνετα μαζί του, καθώς, σιγά-σιγά, τον αγαπάς, καθώς ανακαλύπτεις τι τού αρέσει, τι τον ενοχλεί, τι τον απωθεί, στην καθημερινή ζωή, αλλά και στην καθενυχτική ζωή, στο κρεβάτι… και μαθαίνει κι αυτός τι (δεν) σού αρέσει κι εσένα… Και όσο πιο πολύ επικοινωνείς μαζί του, τόσο πιο πολύ τον καταλαβαίνεις, τόσο πιο πολύ τον νοιάζεσαι, βάζοντας τον Εαυτό σου στην άκρη, τόσο πιο εύκολα συγχωρείς τις ατέλειες και τα λάθη του, γιατί ο αλάθητος άνθρωπος δε γεννήθηκε ακόμα πάνω στην γη, αν εξαιρέσουμε φυσικά τους Πάπες της Ρώμης, που λαμβάνουν το Αλάθητο με κούριερ κατ’ευθείαν από το Ουράνιο Βασίλειο, με το που εκλέγονται στον Παπικό Θρόνο.

Πέρα από το ρόλο της σαν Καταλύτης της Αγάπης, η ύπαρξη της Χημείας είναι απαραίτητη στη σωματική επαφή και στο σεξ. Δεν γίνεται όμως σεξουαλική Χημεία χωρίς πνευματικό συντονισμό, δεν είναι δυνατόν ο ένας να βρίσκει ερεθιστική την Σονάτα του Σεληνόφωτος του Μπετόβεν και ο άλλος να την βρίσκει με τον Γκουσγκούνη (Ντιν νταν -Τι θέλετε; -Έφερα τα ψάρια… –Μα δεν παραγγείλαμε ψάρια! –Παραγγείλατε δεν παραγγείλατε, εγώ θα σας γαμήσω!), ούτε μπορεί ο ένας να θέλει χαδάκια στη χάση και στη φέξη, και ο άλλος να έχει σεξουαλικές ορέξεις διαστάσεων Mauna Loa (το μεγαλύτερο ενεργό ηφαίστειο στον κόσμο, βρίσκεται στην Χαβάη, έχει ύψος 4170 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και άλλα 4500 κάτω από αυτήν, σύνολο δηλαδή κάπου εννιά χιλιόμετρα, όγκο περίπου 40000 κυβικά χιλιόμετρα, εξερράγη 15 φορές από το 1900, τελευταία φορά το 1984, όταν η λάβα έφτασε πάνω από πενήντα χιλιόμετρα μακριά, σε απόσταση 6,5 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα της Χαβάης, Χίλο).

Δεν γίνεται, και μην ακούτε βλακείες του τύπου τα αντίθετα έλκονται κτλ. Αν δε μιλάμε για μια  ευχάριστη ξεπέτα, μπορεί οι μεγάλες διαφορές να προκαλούν το ενδιαφέρον και την περιέργεια στην αρχή, στοιχεία που είναι φυσικά πολύ ερωτικά, στην πορεία όμως οι αντιθέσεις αυτές θα γίνουν ανυπέρβλητα εμπόδια. Όπως έλεγε και η Αρλέτα…

«Σού’ φερνα στρείδια απ’ το Ασπρονήσι, σού’φτιαχνα τσάι γιασεμιού
μα εσένα σ’είχαν συνηθίσει σε φασολάδες και τουρλού»

Πρέπει να υπάρχει ένα γενικότερο ταίριασμα στο ζευγάρι, στα χόμπυ, στα πιστεύω, στο οικογενειακό και το μορφωτικό υπόβαθρο, ακόμα και στο οικονομικό, βρε παιδί μου. Μη με παρεξηγήσετε, δεν θέτω ζήτημα «ανωτερότητας» ή «κατωτερότητας», τα γνώρισα άλλωστε από μικρός τα ΚΒΠ (Κωλόπαιδα Βορείων Προαστείων), και ξέρω τι ντενεκέδες ξεγάνωτοι είναι πολλοί από τους άντρες των "καλών οικογενειών", και τι κουφιοκέφαλες χαζογκόμενες είναι πολλές από αυτές τις γυναίκες. Ούτε και τρέφω ρομαντικές κομμουνιστικές ιδέες (τι οξύμωρο σχήμα, ε, «ρομαντικές κομμουνιστικές») περί «περήφανης και τιμημένης εργατιάς» κτλ- η αγραμματοσύνη, η αμορφωσιά και η τραχύτητα δεν με προσέλκυσαν ποτέ. Σας προλαβαίνω, δεν έχω εξιδανικεύσει την μεσαία τάξη, έχω πολλά να τής σύρω κι αυτής. Είναι κακό όμως και άδικο να χωρίζεις τους ανθρώπους σε κατηγορίες και να τους κρίνεις σε αυτήν την βάση, παντού υπάρχουν και καλοί και κακοί, και άξιοι και ανάξιοι, και αξιόπιστοι και αναξιόπιστοι, και αξιέραστοι και αναξιέραστοι. Το να κρίνεις εκ των προτέρων κάποιον άνθρωπο πριν  καλά-καλά τον γνωρίσεις με βάση π.χ. το κοινωνικό του στάτους και να του φέρεσαι ανάλογα είναι το λιγότερο επιπολαιότητα, κάπως σαν να τον κρίνεις με βάση το ζώδιό του. Δεν θέτω θέμα διαταξικής ερωτικής ασυμβατότητας λοιπόν, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι σε μια κοινωνική ομάδα ("τάξη") ίδιοι. Θέτω όμως σαφώς θέμα συμβατότητας μεταξύ ανόμοιων ανθρώπων.

Αν δεν υπάρχει από την αρχή η απαιτούμενη συμβατότητα, μία σχέση είναι καταδικασμένη να βρίσκεται υπό συνεχή δοκιμασία. Μπορούν βέβαια να γίνουν και από τις δύο πλευρές βήματα, αλλά όχι μεγάλα: η απόσταση πρέπει να είναι από την αρχή μικρή, γιατί αλλιώς, αν οι διαφορές είναι μεγαλύτερες από τα όρια ανοχής των δύο μερών, το ζευγάρι δύσκολα θα επιβιώσει, θα τσακιστεί στο γκρεμό. Όλοι μας έχουμε κάποια περιθώρια αλλαγής, αυτό που οι μαστόροι στα συνεργεία το λένε «τζόγο». Τα περιθώρια αυτά συνήθως δεν είναι και πολύ μεγάλα, και σίγουρα δεν είναι καθόλου ελαστικά. Ακόμα και να θέλουμε, που συνήθως δεν θέλουμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε ριζικά τον εαυτό μας, πέρα από ένα δεδομένο σημείο- δεν αλλάζουν αυτά που είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας, αυτά που έχουμε ζήσει στην πατρική μας οικογένεια, και έχουμε εμπεδώσει από τότε που καταλάβαμε τον εαυτό μας, κι ακόμα πιο πριν, ούτε κι εκείνα που κουβαλάμε στο κύτταρό μας.

Μια παγωμένη μέρα του χειμώνα, ένας χωρικός βρήκε στην ύπαιθρο ένα φίδι, ετοιμοθάνατο από το κρύο και την πείνα. Πονόψυχος καθώς ήταν, το λυπήθηκε, το έβαλε στον κόρφο του, και το πήρε στο σπίτι του. Εκεί το ζέστανε κοντά στην φωτιά, το περιποιήθηκε, το ταΐσε.
Το φίδι συνήλθε, δυνάμωσε, και έγινε η αγαπημένη παρέα του χωρικού. Τον περίμενε σα σκυλάκι να γυρίσει στο σπίτι, κι όταν αυτός καθόταν να ξεκουραστεί, ανέβαινε στα γόνατά του και του κρατούσε συντροφιά.
Μια μέρα, καθώς κάθονταν μπροστά στο αναμμένο τζάκι, γυρίζει ξαφνικά το φίδι, και δαγκώνει με το θανάσιμό του δηλητήριο τον χωρικό.
-Γιατί το έκανες αυτό, λέει ξεψυχώντας ο χωρικός, γιατί το έκανες αυτό σε μένα, ξέχασες πως σού έσωσα την ζωή;
-Δεν το ξέχασα, απάντησε το φίδι, εσύ όμως, το ξέχασες πως είμαι ένα δηλητηριώδες φίδι; Ή μήπως όταν με έσωζες, δεν το ήξερες;
Από τους Μύθους του Αισώπου

Δεν πρέπει λοιπόν να ελπίζουμε και να περιμένουμε ν' αλλάξει ο άλλος ριζικά, να κάνει εκείνος τα βήματα ή τα άλματα που δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς. Αν ξεπεραστούν τα όρια ελαστικότητας, η φυσική συνέπεια είναι είτε η θραύση ίσον χωρισμός, είτε η αδιέξοδη δυστυχία, όταν για κάποιο λόγο μένουμε εγκλωβισμένοι σε μιαν αδιέξοδη σχέση (και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι λόγοι…). Ας ξεχάσουμε επιτέλους τις βλακείες που μάθαμε παιδιά, ας πάψουμε να πιστεύουμε σε ανεδαφικά παραμύθια- παραμύθι ήταν το «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» όπου η κακομαθημένη «σοσιαλίστρια» - κόρη εργοστασιάρχη Αλίκη ερωτεύεται τον τραχύ «εργάτη» Παπαμιχαήλ, παραμύθια και τόσες άλλες ταινίες με το ζευγάρι αυτό της συμφοράς, κι άλλες με τον Ξανθόπουλο και τόσους ακόμα μιμητές, τις πόρνες με τους αριστοκράτες, τις Κυρίες και τους μούτσους, τα τόσα ακόμα αταίριαστα ζευγάρια. Παραμύθια, όπως  «Η Λαίδη κι ο Αλήτης» και «Οι Αριστογάτες» του Ντίσνεϋ-  αλλά εκεί οι πρωταγωνιστές είναι σκυλιά και γατιά. Όχι αητοί και πέρδικες...

Αητός αητό μεγάλωνε, τού’λεγε, και τον μάλωνε:
«αητόπουλο γεννήθηκες, μ’αητό να ζευγαρώσεις, αητούς κι εσύ να δώσεις
εσύ’σαι ένα αετόπουλο, της συννεφιάς ρηγόπουλο»
Κι εκείνο επαράκουσε, και πήγε και ξεστράτισε
μια πέρδικα ορέχτη, σε ρούγα πάει, και πέφτει
ένας αητός γκρεμίστηκε, και το βουνό εσείστηκε…


Γειά σου Μεγάλε Στράτο Διονυσίου με τα ωραία σου!

Προσέξτε καλά το ηθικό δίδαγμα αυτού του τραγουδιού. Σεβαστείτε τις διαφορές των ανθρώπων, και φυλαχτείτε από αυτές, ΔΕΝ γεφυρώνονται, αν από την αρχή δεν είναι γεφυρώσιμες. Και οι αβυσσαλέες διαφορές, όχι, δεν είναι γεφυρώσιμες, δεν αρκεί η Αγάπη και η Χημεία. Μπορώ εγώ, για παράδειγμα, με την ψυχοσύνθεσή μου, με τα βιώματά μου, και με όλα αυτά και άλλα πολλά  ακούσματα, να ζήσω με μια σκυλού; Κανένα δυο μήνες μπορεί, αν τα πάμε καλά σε άλλους τομείς, αλλά μετά, ή εγώ θα γίνω σκυλάς, και στο βάθος δε θα τής το συγχωρήσω ποτέ, ή εκείνη θα γίνει «κουλτουριάρα», και στο βάθος δε θα μού το συγχωρήσει ποτέ, ή θα χωρίσουμε. Θα μού πείτε, μα θα χωρίσετε με αφορμή τις μουσικές σας επιλογές; Δεν είναι τραγική επιπολαιότητα αυτό; Όχι, δεν είναι. Γιατί αυτή είναι η κορυφή του παγόβουνου, η μουσική που προτιμάς σημαίνει πολλά άλλα πράγματα. Επιρροές από τα ακούσματα και τους στίχους. Στάση ζωής. Τρόπο διασκέδασης. Άστα να πάνε.

Πολύ σπάνια λοιπόν μπορεί να συντονιστούν αρμονικά άνθρωποι με πολύ διαφορετικά backgrounds, υπόβαθρα, φόντα. Κι ας λένε το αντίθετο όλα αυτά τα παλιότερα και σύγχρονα σκυλοτράγουδα-και-όχι-μόνο, τ' αμέτρητα χαζομυθιστορήματα τύπου Άρλεκιν, τόσες και τόσες ηλίθιες εμπορικές ταινίες του Hollywood ή της εγχώριας παραγωγής. Όλα αυτά τα εγκληματικά προϊόντα «κουλτούρας» και υποκουλτούρας τα κατατάσσω στην ίδια κατηγορία με τα ναρκωτικά, αφού οι «παραγωγοί» τους όπως ακριβώς και οι έμποροι ναρκωτικών, δεν επιδιώκουν παρά  το κέρδος, αδιαφορώντας για τις τεράστιες ζημιές που προκαλούν στους «καταναλωτές» των «προϊόντων» τους.

Ανακεφαλαίωση: Αν μιλάμε για κάτι επιπόλαιο και ευκαιριακό, τότε όντως μπορεί να υπάρξουν πολύ μεγάλα ερωτικά πυροτεχνήματα τη στιγμή του ερωτικού βραχυκυκλώματος, τη στιγμή της ένωσης των Αντιθέτων, όταν ενώνονται Θετικό και Αρνητικό, Βάση και Οξύ, Φωτιά και Νερό. Μόλις όμως περάσει αυτή η στιγμή, μένουν πίσω στάχτες κι αποκαΐδια. Αυτά όριζει η ΦυσικοΧημεία του Έρωτα. Κι αν δεν τη σεβαστείς, τότε, στην πρώτη δύσκολη στιγμή

Η πρώτη δύσκολη στιγμή, ήταν για σένα αφορμή
να μην μπορείς να με κοιτάξεις μες τα μάτια
η πρώτη δύσκολη στιγμή, ήταν για μένα αφορμή
να μάθω πόσα μας χωρίζουν σκαλοπάτια…
(«Είναι τόσο μικρό το κουράγιο»)

Γειά σου και σένα Μεγάλε Άκη Πάνου, γειά σου Λεβέντισσα Βίκυ Μοσχολιού!

Ποια αβυσαλλέα διαφορά χωρίζει τα διαμαντένια αυτά λαϊκά τραγούδια από, ας πούμε, εκείνο το ανεκδιήγητο…

"ΣΤΑ’ΔΩΣΑ ΟΛΑ ΚΙ ΕΜΕΙΝΑ ΣΤΟΝ ΑΣΣΟ"

Μαύρος Γάτος (c) 2010